Unbreakable (2000)

Ik heb deze film eens herzien en vind het slechter dan ik dacht. Het verhaal komt heel traag op gang met lange, saaie, niet boeiende dialogen. Eigenlijk is het een goed verhaal maar de uitwerking is bagger. Van wat een kort en goed verhaal had kunnen zijn is een saai lang drama gemaakt. Ik had meer van Bruce zijn acteerwerk verwacht en was nu nogal stijfjes en emotieloos. Jackson zat in de goede rol hoe het hoort te zijn. Nee Shyamalan en ik zijn geen goede vrienden.

Iets minder dan Signs, maar wel net wat beter dan The Sixth sense, hoeveel keer ik ook soms nog aan die film denk..

Ertussen in dus. Fraai is het allemaal wel, heel veel dank dan ook aan Samuel L. Jackson, die gewoon zijn charismatische kop in de strijd gooit en mij daar de hele film lang mee weet te vermaken.

Bruce Willis is natuurlijk (?), niet de beste acteur allertijden. Hij doet wat hij kan, maar is daarbij gewoon vlak, redelijk inhoudsloos, zeg maar. Niet erg of zo. Niemand kan aan een ander tippen, we doen allemaal wat er te kunnen is...

En op zijn manier is hij best.

Ach, alles is hier al gezegd over deze film dus ik maak het maar kort. Voor mij Shyamalan's beste. Een analyse van de superheld ... Willis speelt een wat introverte, emotioneel wat minder sterke man, maar die fysiek onverwoestbaar is... De ander is zijn tegenpool en is fysiek zo broos als glas, maar dat heeft hem innerlijk en emotioneel op andere paden geleid. Vond ik op het einde een erg knappe tegenstelling waarbij alles mooi samen komt. Unbreakable is een film die zich ook bij herziening laat smaken.

Behoorlijke tegenvaller die me eigenlijk geen moment wist te raken. Traag en de regisseur vraagt behoorlijk wat geduld, maar daar had ik gisteren geen zin in en ik vraag me af of ik dat ooit wel zou hebben voor deze film. Qua sfeer en camerawerk is het allemaal wel oké, maar de film oogt enorm tam met personages die maar niet gingen leven en mij nergens wisten te boeien. En dan wordt het een lange zit. 1,5*.

Zojuist gekeken na alle positieve recensies gelezen te hebben. Het was geen slechte film en Bruce Willis speelt z'n rol goed als nuchtere man die er niks van moet weten. Toch had ik er wel iets meer van verwacht en was ik niet zo tevreden met het snelle einde. Soms ergerde ik me ook aan de zoon Joseph en dacht ik: "Kom op, zo dom kan je toch niet zijn?" Voornamelijk bij de scène waar hij dacht: "Hey, laat ik mijn vader even neerknallen om te testen of hij een superheld is." Maar goed, het was voor de rest een prima film en een leuke opzet voor de sequels, maar lang niet genoeg om tegen m'n vrienden te zeggen: "Wauw die film was echt top! Die moet je zien!"
Misschien had ik er te veel van verwacht. Leuk om een keer gezien te hebben, maar verwacht er niet te veel van.

een beetje rare sf drama met bruce willis. ach ja de ene film beter dan de andere er zijn acteurs die weglopen met veel goude beeldjes en andere moeten het gewoon stellen met wat ze krijgen dat is hollywood amerika. kijk er zijn nu eenmaal verschillende smaken en ik zal zelden of nooit naar een film kijken die een ganse pak gouden beeldjes op zijn naam heet staan neen ik kijk gewoon naar een film met een acteur en in dit geval is het nu bruce wills en het maakt voor mij totaal niets uit wie of wat hij of zei ook is ik kijk naar een film van een bepaalde acteur en vind ik de film goed dan zeg ik dat vind ik hem niet goed dan zeg ik het ook en al de rest is voor mij bijzaak. of ze nu goed of slecht acteren maakt mij niet uit het gaat gewoon om de film actie spanning en zo verder een film die je aandacht vasthoud en niet de gene die je uit verveling iets anders laat doen of je laten doen je telefoon bekijken een boekje doorbladeren dan weet je dat de film u niet boeit welke beroemde acteur het ook is door deze dingen te doen zoals ik hierboven heb gezegd weet dat deze film u niet boeit. en zo heb je er verschillende films van acteurs en deze dan vind de ene goed en de andere dan niet rede bij vele is de achtergrond soms de muziek of het acteren van de acteur of de cast zoals ze zegen en dat zijn mensen met een andere kijk op films maar zoals reeds gezegd is deze of was deze een beetje rare sf film en ook niet mijn favoriet van deze acteur en zo zal er een andere zijn die mij misschiens wat meer bevalt wie weet?

De vorige keer schreef ik er dit over in 2019. Mijn mening is niet gewijzigd. Al heb ik er wel een klein half puntje aan toegevoegd. Uiteindelijk zit het wel goed in elkaar, maar het geheel is te traag gebracht en die starende Bruce was zeker een vooruitziende blik. Geen geintje erg genoeg, maar er zitten gewoon hele vreemde stukken in. Dat de film pas echt begint te boeien op het eind is best wel jammer. Beeld op 4K ziet er beter uit. Geluid was al heel erg sterk. De aftiteling vond ik trouwens ook wat vreemd. Fantasiefilm met het verloop van de dader alsof we naar een true story zaten te kijken.

Film 3.5

Beeld 4.0

Geluid 4.5

Degelijk, maar binnen het genre is dit nu niet bepaald memorabel te noemen.

Wat een pretentieuze tegenvaller. Na een uur is er nog geen verhaal. Superman en brekie-brekie. Weg er mee, dan maar Rambo 12....

na nogmaals gezien te hebben is dit toch wel een prima film met Bruce Willis in zijn hoogtijdagen en met de bijna altijd prima spelende Samuel L. Jackson.

ook de "zoon" van Bruce Willis zullen we vaker tegenkomen.

verder geen onaardige film.

maar na deze nu 2 maal gezien te hebben, toch half puntje erbij

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Unbreakable

Met de komst van Glass, en het besef dat dit een vervolg is op Unbreakable en Split, was het hoog tijd om Unbreakable na jaren weer eens op te zetten. Ik was tien jaar toen deze film uitkwam. En hoewel ik niet zeker meer weet hoe oud ik was toen ik de film voor het eerst zag, is het in mijn tienerjaren in elke geval een favoriet geworden. Bijna twintig jaar later stond de film mij nog altijd bij omdat ik hem zo goed vond. Ik kan je ook vertellen dat het al héél lang is geleden dat ik Unbreakable had gezien. Zou de film nog steeds indruk maken tijdens een rewatch?

Traag

Wat mij in elk geval ontzettend opvalt is hoe traag de film voor mijn gevoel is. Dit herinner ik mij totaal niet van vroeger. Al keek ik vroeger ook veel meer dit soort films, dan nu. Tegenwoordig kijk ik vaker een vlugge komedie of een actievolle dramafilm. Unbreakable is een superheldenfilm zonder bijzondere pakjes en algeheel meer down to earth met hoofdrollen voor Bruce Willis en Samuel L. Jackson. Op het eerste gezicht past ‘superheldenfilm’ eigenlijk ook helemaal niet bij deze film, maar als je er dieper naar kijkt juist weer wel.

Verrassend

Door de traagheid van het verhaal verslapte mijn aandacht soms. Wat jammer is, want het blijft een intrigerend verhaal. Ik blijf ook getrokken worden door de film, maar ik durf niet te garanderen dat dat door sentiment komt, of doordat de film ook echt sterk is op zijn eigen manier. Tegen het einde is het eindelijk tijd voor wat echte spanning en shock. Ikzelf was deels vergeten hoe het verhaal ook alweer precies zat, wat maakte dat ik zelf ook weer verrast werd. Dat is natuurlijk altijd leuk bij een rewatch.

Conclusie

Mogelijk komt het doordat ik Unbreakable in mijn herinneringen de hemel in heb geprezen, dat hij nu iets minder geweldig leek. Unbreakable is in zijn geheel vrij traag waardoor mijn aandacht af en toe begon te verslappen. Het verhaal blijft uiteindelijk intrigerend genoeg om te blijven kijken, deels geholpen door de prettige acteerprestaties van Bruce Willis en Samuel L. Jackson. Het einde is bijzonder verrassend. Ik bedoel, wanneer je de film voor het eerst kijkt, zie ik zoiets niet zo snel aankomen. Op naar Split, die ik nog niet heb gezien, en daarna Glass.

Heel lang geleden dat ik deze film zag. Vond hem nu vooral erg traag. De film is volgens mij niet vernaderd dus ik ben anders gewend geraakt. Herinnerde me wel stukjes die ik toen al vreemd vond zodals dat alleen mensen met opvallende kleding de bad guys zijn. En de overdreven harde regen die uit de douchekoppen buiten komt. Het is verhaal is natuurlijk leuk gevonden maar van het emotieloze trage acteren van Bruce krijg je de kriebles

Eind jaren ’90 was het filmminnend publiek aan de grond genageld door één (1 !) zin nl I can see dead people. Verantwoordelijke voor die cinefiele massahysterie was M Night Shyamalan. Hij werd dan ook beschouwd als de man die de film naar het nieuw millennium zou loodsen zonder kleerscheuren. Want de film business kreeg zware klappen met de Bruckenheimer franchises zoals Armageddon, Coyote ugly en dan moest Pearl harbor nog komen. Shyamalan zou de 2ky bug te lijf gaan alsof het David tegen Goliath betrof; Zo geschiede. Unbreakable werd uitgebracht. Een meesterwerk. Shyamalan strooide zijn typische elementen gretig rond. De plottwist die algemeen werd verwacht na The sixth sense stelde niet teleur en er was een sublieme climax met de score van Newton dat opbouwt tot visueel een fast forward sequentie (wanneer Willis beseft dat hij een superheld is). De emotionele kern (huwelijkscrisis dat ook in The sixth sense zat) had een knappe observatie over twee mensen die uit elkaar gegroeid zijn maar proberen de brokken te lijmen. Waar gaat Unbreakable nu over ? De geboorte van een superheld maar niet zoals een Spiderman met veel trommels en tralala maar bedachtzaam. Zo is de film opgemaakt. Willis acteert zeer ingetogen (speelt een atypische rol diametraal tgo Die hard cop John McClane). Hier is de held triest. Geen actie en special effects bij deze superheld (enkel de muur die barst wanneer hij er tegen botst). Het tot stand komen van een superheld gaat parallel met het (her)verenigd gezin. Een huwelijk dat ontstond door het negeren van superkrachten en steeds als een leegte werd gevoeld. Vanaf de aanvaarding is het gezin weer één. Net zoals het zoontje zijn theorie eindelijk bevestigt ziet. Shyamalan creëert hier het motief van de omgekeerde wereld. De wereld staat op zijn kop. Wie is de jager en wie is de prooi ? Willis (met de poncho als een cape) is de held, Jackson (in volledige zwarte outfit) de schurk. Maar wie jaagt op wie ? De een kan niet zonder de ander, Jackson heeft een held nodig om te bestaan. De symbiose van goed en slecht is het werkelijke thema. Met een camerastandpunt van kinderen die de wereld omgekeerd zien bv de eerste scene in de trein is een POV van een kind, zijn eerste strip van Eliah ligt onderste boven, het zoontje van Willis dat onderste boven tv kijkt en de treinramp ziet. Ook visueel benadrukt de film het contemplatieve. Het ritme is traag, de montage is miniem want veel scenes zijn one take, een serie van lange tracking shots om het storyboard van strips te evoceren. Filmmaker Shyamalan heeft de allures van een Shakespeareaanse tragische figuur. De koning die van zijn troon viel. In het begin opgehemeld maar gaandeweg afgekraakt en beschimpt. Volgens velen zakte het niveau met elke film. Ook zijn cameo’s werden niet in dank afgenomen. Verwijten als ‘arrogant en pretentieus’ vlogen in het rond en natuurlijk de rol die hij zichzelf toedichtte in The lady in the water (de schrijver die de redder van de wereld zou worden) was enkel koren op de molen. Ook later maakte hij pirouettes die critici deden duizelen. In 2019 durfde hij het aan om oud (Unbreakable) en nieuw (Split) met elkaar te verbinden in een nieuwe film Glass. Een trilogie zei hij zonder verpinken maar in feite was dit een fuck you naar de business. Marketing is alles. Alleen jammer dat Glass niet die visionaire film is geworden dat hij op hoopte. Glass mist het drama van Unbreakable en het intrigerende van Split waardoor je de vraag stelde : waarom deze film willen maken ? Zo beet de slang in zijn eigen staart. Dat er verval is opgetreden na Unbreakable is een feit. We hadden nog met Signs en The village films die flirten met het meesterschap maar The lady in the water sputterde doordat het verhaal dat een sprookje moest voorstellen eerder simplistisch naar voren kwam. Het gedurfde maar mislukte The happening werd al snel vergeten door pers en publiek maar toch was deze apocalyptische visie vol fataliteit een knappe observatie over de onmacht van de mens tegen het onverklaarbare. Helaas torpedeerde de ridicule huwelijkscrisis tussen Wahlberg en Deschanel al snel de film naar de bodem van de kwalitatieve producties. The last airbender was het dieptepunt alhoewel productie perikelen toch een groot deel van de mislukking kunnen verklaren. Daarna terug opstaan en opgeklommen. Split beschouw ik als een tweede hoogtepunt. In zijn bekende puzzelstructuur legt hij de stukjes van de personages van Anya Taylor-Joy en James McAvoy op het einde mooi samen waardoor een band ontstaat. Split graaft beetje bij beetje dichter tot bij de ontknoping tussen beide personages. Echter, de daaropvolgende films kregen alweer verdeelde reacties. Maar Unbreakable laat een zelfverzekerde en visionaire cineast zien. Vast geankerd in zijn habitat Philadelphia met de staat Pennsylvania bij uitbreiding, een esthetiek in kleur en beeldkader, uiterst functionele scores met zijn vaste compaan James Newton Howard tot After earth (daarna vervangen door oa West Dylan Thordson en Herdis Stefansdottir), opvallende camera regie waarin het gevaar nooit werd gezien, de supernatuurlijke dreiging … het is de signatuur van Shyamalan die opgroeide als een immigré indian in de buitenwijken van Philadelphia en als achtjarige reeds een Super 8 camera in zijn handen had. De film Messias die hij kreeg toebedeeld na het commerciële en artistieke succes van The sixth sense daar zijn we een beetje ontgoocheld in, dat geven we toe. Maar naast een aantal goede films, is dit meesterlijke Unbreakable de perfecte cocktail. Een pittige Cuba Libre waarin drama en mysterie samenvloeien als een zonsondergang op een zwoele zomeravond. Proost !

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 37 : Unbreakable