The French Connection (1971)

Lang geleden weleens stukjes van gezien, want er zaten flink wat bekende momenten in de film. Maar ik moet zeggen dat deze film soms moeite heeft met het gevecht tegen de tand des tijds. Alhoewel ik hem zeer vermakelijk en redelijk spannend vond, zitten er scenes in die in een hedendaagse actie-misdaad-thriller als knullig neergezet zouden worden. De metro-scene bijvoorbeeld. Natuurlijk, ik kijk deze film met in het achterhoofd dat hij uit 1971 komt, maar ik zal nooit dezelfde ervaring hebben als de mensen die hem toendertijd in de bioscoop zagen. Desondanks goede soundtrack, goed acteerwerk (al ben ik nog even neutraal over de Oscar voor Hackman), genoeg suspense, prima camerawerk en er wordt een lekker sfeertje gecreeerd. Op naar deel 2 zou ik zeggen....

Tot slot HET moment v/d film:

- De beroemde achtervolgingsscene blijft HET wapenfeit van de film en ik ga daar gewoon in mee.

Prima film;

naargeestige sfeer en enkele onvergetelijke scènes (zwaaien in metro, achtervolging enz.)

deel 2 gaat mij iets te ver.

Mijn 600e film en zeker geen verkeerde! Heerlijke rol van vooral Hackman, je zit tot aan het einde in de film en dat zegt gewoon al dat de film top is. Af en toe rust maar aan het einde ook nog een super actiescene. Hackman blijft voor mij toch echt een geweldige acteur en dat bewijst hij hier maar weer eens!

Weinig op aan te merken, op deze 'French Connection'. Prima film, gezien op blu-ray; hoor nogal wat verschillende meningen over de kwaliteit. Het beeld zou niet goed zijn en de cameraman vind het ook maar niks. Het beviel mij wel; het beeld is goed, past bij de film; best scherp, maar wel met de gritty look en het geluid is ook prima. Heb dus ook weinig op de blu-ray uitgave aan te merken gelukkig.

Het verhaal, Hackman, Scheider, de sfeer, de muziek, de spanning.. vond het allemaal zeer goed. Vond het best meeslepend en zeer realistisch gebracht. De (zo vaak genoemde) achtervolgingsscène is één van de hoogtepunten uit de film; subliem. Lekker somber misdaadfilmpje. Dikke voldoende.

En nog steeds geweldige film met Hackman en Scheider en Fernando Rey boosaardig brein achter de Franse Connectie.
Klassieke achtervolging te voet en dan nog eens overtroffen door de beroemde scene waarin Hackman per auto de metro achtervolgt.
Roy Scheider steekt een beetje bleekjes af bij alle screentime en klassieke scenes met Hackman, maar die heeft ook beduidend meer charme dan Roy.

Een degelijke misdaadfilm die erg langzaam op gang komt. Van de meeste personages kom je niet erg veel te weten en dat helpt niet om makkelijk in het verhaal te komen. De beste scenes zijn wat mij betreft dan ook de achtervolgingsscenes, zowel te voet als per auto. Verder een degelijk plot en goed acteerwerk van Gene Hackman, hij geeft de film wel iets extra's.

The French Connection vind ik een aardige film.

De film begint eigenlijk al meteen hard. Popeye" Doyle en "Cloudy" Russo ondervragen iemand op een hardhandige manier. Dit zet meteen de toon voor de rest van de film. Dit is namelijk een vrij harde en rauwe film. Toch vind ik wel dat de eerste helft van de film wel wat meer vaart mocht hebben. De film komt wat langzaam op gang. Pas vanaf de scene dat Popeye' Doyle die fransman achtervolgt in de metro begon ik pas echt goed in de film te komen. Dit was trouwens ook een erg goede scene. De spanning werd wel tot het uiterste gedreven in die scene. Hilarisch hoe Popeye' Doyle uiteindelijk in de maling word genomen.

Het duurt dus even voordat de film opgang komt. Meer eenmaal op gang gekomen vond ik de film wel spannend en interessant.

Midden in de film krijgen we een bloedstollende auto achtervolging. Popeye' Doyle achtervolgt de man ( Nicoli ) die net een aanslag op hem wilden plegen. Nicoli probeert via de metro te ontsnappen en Doyle gaat via de auto achter hem haan. Een erg spectaculair stuk.

Het einde van de film bij de verlaten fabriek vond ik een spannend stukje. Alleen vond ik de film hierna abrupt eindigen. Om nu eigenlijk letterlijk midden in actie te stoppen vind ik niet netjes. Het komt nu toch een beetje over alsof de filmmakers er geen zin meer in hadden en daarom het eind maar een beetje afraffelen.

Dan het acteerwerk. Dat is wel aardig. Vooral Gene Hackman acteert wel goed. Meesterlijk wil ik het acteerwerk van de cast niet noemen, maar het kan er wel mee door.

De muziek is van Don Ellis. Ellis weet wel een aardige jazz score neer te zetten. Al moet ik zeggen dat zijn muziek toch een beetje teleurstelde. De muziek mocht best wel wat sfeervoller zijn. De muziek miste iets sprankelends. Ik vind dan ook Lalo Schiffrin zijn muziek bij bijvoorbeeld Dirty Harry veel sterker.

Al met al vind ik dit wel een aardige film, geen topper wat mij betreft. Maar wel leuk om een keer gezien te hebben.

3 sterren voor deze film

De film die het genre politie flic weer nieuw leven inblies, net zoals 25 jaar later Heat dat deed in het heist genre. Dit, vooral door de bijna documentaire stijl, het rauwe realisme, de vastlegging van het gruizige bestaan op straat. Geen eind goed-al goed, wat toen ook al behoorlijk revolutionair moet zijn geweest. Waardoor moraliteit achterwege blijft. Hackman maakt de film, met zijn verbeten jacht op de grote man achter de heroïnesmokkel. Fernando Rey laat zien dat een Fransman een Yank te slim af kan zijn. Roy Scheider prima match als partner van Popeye Doyle (Hackman).

"Popeye. You still picking your feet in Poughkeepsie?"

Gene Hackman speelt de hoofdrol in deze misdaad-thriller van The Exorcist-regisseur William Friedkin. Iets minder als ik had verwacht maar zeker geen slechte film.

Het acteerwerk is prima, Hackman speelt een sterke hoofdrol. Wat ik ook kon waarderen was dat de fransozen in deze film echt Frans zijn en ook Frans spreken onderling in de film, meestal laat Hollywood ze gewoon met een accent tegen elkaar praten.

Het verhaal was prima al wist ik soms niet precies wat er gebeurde of wat ze nou precies aan het doen waren in de film. Toch werd de film nergens echt langdradig.

De cinematografie van de film is erg sterk. Die 70s-look geeft de film een mooi sfeertje mee. Ook moet de geweldige achtervolgingsscène vermeld worden.

Al met al is The French Connection een prima politiefilm, die vooral naar het einde toe erg vermakelijk is.

Iets met achtervolgingen.

Dat was het idee waarmee ik aan The French Connection begon. Maar tijdens het film kreeg ik sterk het idee dat ik me waarschijnlijk weer vergist had, want hoewel er wel wat achtervolgingen inzaten vond ik ze niet van een dermate geweldig niveau om er helemaal wild van te worden. Blijkt het uiteindelijk toch dié achtervolgingen film te zijn. Wat mij betreft ééntje die de tand des tijds niet al te best heeft doorstaan.

Grootste euvel voor mij blijft die 70s sfeer. Wat de ene gritty en realistisch noemt vind ik vooral erg kleurloos, zoutloos en lelijk. Vooral veel norse mensen, hobbelend camerawerk en hoe meer grijstinten per vierkante cm hoe beter. Het enige wat kleur bracht was het onrealistisch rode bloed (leek wel Shaw Bros materiaal), dat maakte het er ook niet echt beter op.

Vond de jonge Hackman als acteur niet echt geweldig, ook de rest acteert redelijk stroef. De film wil dan ook een eerder serieuze thriller zijn, maar zou wat mij betreft beter gewerkt hebben als een losser actiefilmpje. Gelukkig dat er op dat gebied wel genoeg actie is, dat maakt het nog enigszins kijkbaar, maar ik denk dat ik de 70s zowat het lelijkste filmdecennia vind wat er is, een stevige domper op het filmplezier.

Kan me verder wel inbeelden dat deze film in z'n tijd een trendsetter was, maar veel blijft er niet meer van over.

1.5*

Spannend en op sommige punten vrij origineel verhaal. Speelt aanvankelijk in Frankrijk en verplaatst zich dan naar New York. De sfeerbeelden van die stad, inclusief achterbuurten, helpen zeker om te zorgen dat de gebeurtenissen natuurlijk en realistisch overkomen. Hoofdrol voor Gene Hackman als de verbeten en fanatieke rechercheur.

Leuk om in het begin van de film het optreden van The Three Degrees te zien, die toentertijd (1971) nog redelijk onbekend waren.

Hele aardige thriller cq misdaad film met de nodige grauwe beelden van New York. Wat mij opvalt is het verhaal wat in die zin weinig om het lijf heeft, lekker simpel en dat is totaal niet erg, en vooral het beeld van de hardwerkende smeris die zich de voeten verslijt als 'schaduwend', gebraakte nachten in auto's doorbrengend, kleumend in de kou, pislauwe koffie en pizzapunten waar een kakkerlak met een boog om heen zou lopen wegwerkend. Oftewel, een miserabel kutleven jagend op geesten en ingevingen die nergens toe lijden. De tegenstelling kan niet groter wanneer Fransman 1 zijn zoveelste gang gepresenteerd krijgt terwijl Hackman zijn koude voeten tot leven probeert te stampen en zijn neus ophaalt voor een door Schneider gehaalde koffie.

Prima rollen van Hackman, de harde smeris uiteraard, en Schneider, de iets zachtere agent. Verder mooie stijl, prima muziek, mooie geschoten scenes en beelden en de achtervolgingsscene van de trein of tram is van grote schoonheid, zit iedereen keer weer met ingehouden adem of het wel goed gaat. Het einde is ook prima eerst schiet Hackman per ongeluk een andere agent overhoop waarop hij verbeten door gaat achter Fransman 1. Die krijgt hij echter niet, aldus de teksten waar de film mee eindigt en een licht sinistere en beklijvende eindscore begint die toch wat een naar gevoel achter laat. Het komt niet altijd goed, niet iedere slechterik wordt uiteraard gepakt.

Prima film!

Vervelende film. Ben geen fan van misdaadfilms, maar dit is daarnaast ook wel een befaamde actiethriller. Toch was ik niet berekend op een uur lang onsamenhangende achtervolgingen te voet. De faam heeft de film vermoed ik gekregen omdat het een van de eerste was met deze stijl van realistisch gefilmde achtervolgingen. Maar een uur lang schaduwen en volgen met haast geen uitleg wordt echt ontzettend vermoeiend en vervelend. Ik kan alleen maar aanraden om het eerste uur over te slaan, de achtervolgingen gaan daarna toch wel door maar dan heb je tenminste variatie, zoals achtervolgingen met de auto en in een trein. 1*

Drie jaar na de ionische film Bullitt, de film die de auto achtervolgingen beïnvloedde in de filmwereld, krijgen we deze film The French Connection. Een grauwe film die vooral qua impact op latere films veel te betekenen heeft. Hetzelfde jaar kwamen in Amerika ook Dirty Harry en Shaft uit. Die hebben qua culturele impact de tijd beter doorstaan dan Popeye Doyle. De film heeft een vrij simpel verhaal en is eigenlijk niet zo enorm verschillend met de vele gelijkaardige films in dit genre. Maar het is wat rauwer met niet de flauwe oneliners, de zelfparodie of de romantische zijsprongetjes. Veel wordt goedgemaakt met de achtervolging. Die werd blijkbaar aangeraden door Howard Hawks aan Friedkin om de film wat meer pit te geven. Het heeft wel gewerkt, maar tegelijk wordt daarmee misschien ook bevestigd dat de rest van de film minder iconisch is.

Slecht is het zeker niet. Friedkin is een goeie regisseur en kan op sterke acteurs rekenen. De film doet ook wat het moet doen, een spannende film brengen. Alleen is hij ondertussen wat ingehaald door veel gelijkaardige films. En zijn er gelijkaardige agenten (ik denk aan oa jaargenoot Dirty Harry) die voor meer filmplezier zorgen.

Meer dan prima. Door het zeer hoge tempo net niet te gedateerd, geen moment dat verveelt en een verassend einde. Een aardige bonus is dat bepaalde scenes vandaag niet meer zouden "mogen" (want vermeend racisme, U kent het wel). Mooi geschoten beelden van de steden (we zien vooral New York, Marseilles komt vooral in deel 2 aan bod) en competent gefilmde achtervolgingen. De film heeft de toon gezet voor veel later werk. Helaas werd het achter de boef aan rondrennen door stad een cliche op zichzelf. Hackman speelt een uitstekend geschreven antiheld, die soms enorme fouten maakt, wat ook vandaag de dag nog steeds als zeer verfrissend mag gelden.

Vrij goed kijkbare misdaadfilm, wat weer een genre is waar ik over het algemeen niet heel veel mee heb. En dus zal deze French Connection bij mij ook niet worden herinnerd als een grootse film. Wel kijkt het goed weg, maar het is ook wel geregeld traag en niet zo boeiend. Wat ik wel tof vond was de sfeer van New York in de jaren 70. Van die enge achterbuurten en grauwe straten, ik hou er in films wel van. De film kent een paar actiemomenten die wat vaart in een vaak te trage film houden, zodat ik er een voldoende voor over heb.

3*

De film schetst het portret van een haatdragende en gedesillusioneerde agent die samen met zijn maatje Russo eigengereide wegen volgt om de misdaad aan te pakken. Gene Hackman is Jimmy „Popeye“ Doyle, een agressieve drinker met racistische tendensen. Niet bepaald het prototype van de rechtschapen politieman. Zijn partner Russo gespeeld door Roy Scheider is kleurlozer, maar krijgt gedurende de film meer smoel door de uitstraling die Scheider hem verleent.

De film is rauw en kijkt in beginsel ongemakkelijk. De personages zijn afstandelijk en de handeling wordt tot het wezenlijke beperkt. Gewoon een film over de alledaagsheid van het speurwerk naar misdaad gerelateerd aan drugs. De film verloopt rustig tot het moment dat Doyle en Russo lucht krijgen van een grote drugsdeal waarna de film een tempoversnelling toepast, extra spanning genereert en zijn naam als spraakmakende actiethriller uit de jaren 70 volledig waarmaakt.

De entourage van het gewelddadige, haveloze en viezige Brooklyn is heerlijk. De film heeft een kille sfeer, cynische dialogen en fijne actiescènes. Het hoogtepunt is natuurlijk de legendarische achtervolging van Doyle die per auto een metrotrein achtervolgt, Auto en bestuurder gaan genadeloos tekeer. Het geweldige camerawerk zet de kijker middenin de actie. Het is een scène die lekker lang duurt en die nog immer grote hoeveelheden adrenaline in mijn aderen doet opborrelen.

De toon van de film is ernstig en bitter. De stad is een afvalput. Corruptie is alomtegenwoordig. De kogels vliegen je spreekwoordelijk om de oren. Misdaad loont. Doyle en Russo doen hun ding. Tegen de stroom in, zo lijkt het. Hun acties maakt hen niet tot grote helden. Ook na hun opruiming is de stad nog steeds dezelfde afvalput. Regisseur Friedkin biedt de kijker een vreugdeloos perspectief.

The French Connection is een fantastische actiethriller door William Friedkin geënsceneerd in een duistere, kille en gewetenloze atmosfeer van het New York in de jaren 70. Prachtfilm.

Het grauwe New York van eind jaren '60 (begin jaren '70) met zijn pornobioscopen en groezelige bars, waar hoeren en dealers rondhangen en waar dode bedelaars in de portalen bleven liggen. Tegen die achtergrond werken Jimmy "Popeye" Doyle en zijn partner Buddy "Cloudy" Russo als rechercheurs van de narcoticabrigade. Gene Hackman en Roy Scheider vertolken daarmee rollen die zijn gebaseerd op de politiemensen Eddie Egan and Sonny Grosso, die in het echt het onderzoek naar het onderscheppen van een heroïnelevering uit Frankrijk te maken kregen. Elk facet van politiewerk komt langs; aanwijzingen zoeken, observeren van een verdacht pand, afluisteren en het schaduwen. Niet altijd het spannendste werk. Daarom werd voor de film de vrijheid genomen om achtervolgingsscènes en schietpartijen toe te voegen. Wat uiteindelijk resulteerde in een van Hollywoods spectaculaire achtervolgingsscènes. Een ander opvallend aspect van de film is dat het er door een documentaire-stijl er realistisch uitziet. Dit kwam ook omdat men onder het budget van 2 miljoen moest blijven en daardoor regelmatig direct op locatie werd gefilmd zonder figuranten of soms zelfs zonder (of maar gedeeltelijke) toestemming. De film is misschien daardoor ook niet altijd even goed uitgewerkt (flink aantal maffialeden bij elkaar brengen voor een schietpartij?) maar het is een prima misdaadthriller.

Vroege Friedkin.

Als regisseur tot geweldig sfeervolle projecten in staat, maar in de misdaadwereld trek ik hem wat minder. Zijn pogingen om het verhaal langzaam op te bouwen lijkt een bewuste keuze te zijn, maar The French Connection moet het toch eerder van de vaart hebben die het gaandeweg betrekt. Daar komen ook de beste momenten vandaan.

Ik kan de wereld die hier wordt geschept echter wel waarderen. Rauw, realistisch en vuil. Cinematografie laat alles best oprecht en echt aanvoelen, alsof je daadwerkelijk naar beelden kijkt van hoe de politie te werk gaat. Had beter kunnen werken als de personages zelf niet zulke karikaturen waren. Ook de soundtrack zit enige opbouw nogal vaak in de weg. Te luid en storend, maar het past vooral niet in de scene.

Het beste moment van de film is zonder twijfel de weergaloos gebrachte auto/treinachtervolging. Heerlijk innovatief in beeld gebracht waarbij de kijker volledig in de spanning en druk wordt betrokken. Zo'n heerlijke scene als die specifieke sequentie tref je niet meer aan, want verder is het wat gewoonlijker detectivewerk waarbij allerlei malloten tegen het lijf worden gelopen, die echter allemaal ook niet interesseren.

De look van de film is passend en ik kan de poging tot een grauwe, realistische politiefilm wel waarderen, maar de personages, de soundtrack en de situaties halen dit effect gedeeltelijk voor me weg. Dat neemt niet weg dat deze film absoluut briljant geregisseerde scenes brengt. De rest kon ik alleen moeilijker, tot helemaal niet, serieus nemen helaas.

Prachtig camerawerk icm duur en afwisselende moeilijkheidsgraad van de scènes. Normaal houd ik niet van een "kouwe, kille, grauwe stad" sfeer, zoals stefan dias hier mooi omschrijft. Naar mijn mening heeft deze film de tijd juist prima doorstaan. Het was totaal geen obstakel en interactie liep lekker. Klein klassiekertje.

Familie van New Yorkse tijdgenoten als Across 110th Street, Serpico, Dog Day Afternoon en Taxi Driver. Niet alleen in de zin van het ranzige decor van naar portiekpis ruikend half vergaan New York, maar ook door een cynische bitterheid en een flinke aanval op figuren waar je ooit tegenop moest kijken. Aan het einde blijkt alles een zinloze toestand.

De film blinkt uit in zijn gevoel voor locaties en zijn ritme. Het was de doorbraak van Friedkin en een commerciële en kritische hit, Hierna maakte hij The Exorcist (en dat was een paar jaar de meest succesvolle film ooit. De goodwill die dat opleverde raakte hij weer kwijt. Het was ook een moderne oscar beste film. Die prijs was in een paar jaar tijd van brave films als My Fair Lady en The Sound Of Music naar In The Heat Of The Night, Midnight Cowboy en deze film gegaan.

Voor mij was het eindelijk weer eens een Oscarwinnaar die me echt goed beviel.

Mwah.

Ik heb een hoop goede dingen gezien, maar evengoed lukt het de film niet om echt spannend te zijn - de pogingen van WIlliam Friedkin ten spijt. Die doet immers echt z'n best om het kat-en-muisspel uit te buiten. Soms lijkt dat te lukken, maar het is toch te vaak te veel van hetzelfde. Personages die tot leven komen lijken er niet te zijn - ik moet zeggen dat die stugge Gene Hackman ook niet mijn favoriete manier van acteren heeft.

Over het algemeen heb ik nog wel kunnen genieten van die seventies-sfeer. New Yorkse vuiligheid met de grauwe gevels van talloze woonblokken, maar aan het begin hier en daar een mooi shot. Het laatste half uur is veelal gefocust op het oplossen van de misdaad, maar daar zie ik niet echt grootse cinema in.

2,5

Een misdaadfilm is niet altijd mijn favoriete genre. Vaak niet altijd duidelijk qua verhaallijn waardoor ik echt moeite moet doen om de gebeurtenissen (en soms ook de vele personages) uit elkaar te houden. Ook hier zat ik zelden in het verhaal. Veel achtervolgingen waarvan ik op het moment zelf weinig kop of staart kon krijgen. Vrij rommelig op dat vlak.

Waar ik wel van kon genieten was de grauwe vervallen quartiers van de stad. Vuil, groezelig, donker en vies. Toekomstloos ook. De film moet het vooral van zijn sfeer en decor hebben. En van het acteerwerk van onder meer Hackman en Scheider.

In zijn geheel een net niet, maar een aantal elementen waren zeker de moeite waard om gezien te hebben.

Een paar weken geleden zag ik de Avontuur / Thriller film "Sorcerer (1977)" van de recent overleden regisseur William Friedkin en ondanks dat die film me tegenviel, heb ik me toch nog gewaagd aan deze Misdaad / Thriller film van hem. Ik wilde de film eigenlijk maandagavond bekijken, maar omdat ik er iets mis was met de film, heb ik de dag erna een nieuwe versie gepindakaasd en die in de avond gekeken. De film is overigens gebaseerd op een legendarische drugsvangst in Amerika in 1962.

Wanneer Jimmy "Popeye" Doyle (Gene Hackman) en Buddy Russo (Roy Scheider), twee rechercheurs uit New York City, per toeval een bende drugssmokkelaars op het spoor komen, zijn zij vastbesloten om deze op te rollen. Maar wanneer één van de criminelen Doyle probeert te vermoorden, volgt de niet aflatende jacht van Doyle op het brein achter een groot drugstransport van Frankrijk naar New York.

Het is vooral de smerige en rauwe sfeer die opvalt in "The French Connection" en ook zit de film vol met achtervolgingen. De film opent in Marseille in Frankrijk, waar iemand wordt doodgeschoten, en daarna (na circa 3 minuten) bevinden we ons in Brooklyn van de Amerikaanse stad New York, waar we kennis maken met Jimmy "Popeye" Doyle en Buddy Russo, die undercover verkleed zijn als kerstman en hotdogverkoper, die in een bar vol met Afro-Amerikanen iemand oppakken en ondervragen en daarbij vraagt Doyle o.a. aan hem:

"Pulk je wel eens aan je tenen?"

En

"Hoe vaak pulk jij aan je tenen?"

En

"Je bent er geweest, hè? Je zat op je bed, hè? Schoenen en sokken uit en toen heb je aan je tenen gepulkt."

Dat zegt hij overigens tegen iedere Afro-Amerikaan en is natuurlijk racistisch. Nadat ze man ondervraagd hebben, besluiten ze om in de avond in een nachtclub iets te gaan drinken en daar valt Doyle een zekere Sal Boca (Tony Lo Bianco) op, een simpele kruimeldief die in de nachtclub is met zijn vrouw Angie (Arlene Farber) en andere personen, die opvallend veel geld uitgeeft en al snel wordt dan de connectie gelegd naar heroïne. Doyle en Russo besluiten daarna hen te achtervolgen en te laten afluisteren, waarna het verhaal eigenlijk echt begint.

Gedurende het verhaal zien we dus veel achtervolgingen (vooral te voet en met de auto) en die werden steeds fraai in beeld gebracht. Ook maken we kennis met veel verschillende personen zoals de Fransman Alain Charnier (Fernando Rey), het brein achter het drugstransport van Frankrijk naar New York, de Fransman Pierre Nicoli (Marcel Bozzuffi), die samenwerkt met Alain en die Doyle probeert te vermoorden, de welgestelde Fransman Henri Devereaux (Frédéric de Pasquale), die naar Amerika komt per boot en die een auto heeft meegenomen (waarin Heroïne verstopt zit), Joel Weinstock (Harold Gary), een Amerikaanse drugsdealer, Lou Boca, de criminele broer van Sal Boca, en FBI agent Bill Mulderig (Bill Hickman) waarmee Doyle en Russo moeten samenwerken van hun politiecommandant Walt Simonson (Eddie Egan).

Het verhaal weet opzicht te boeien en is soms een beetje komisch als Doyle en Russo weer eens een inval doen in een bar vol met Afro-Amerikanen en als Doyle met een vrouw (Maureen Mooney) op een fiets in bed duikt, waarbij ze hem dan met handboeien vastbindt (via één van zijn enkels) aan bed. Als Russo dan langskomt, zie we ook nog eventjes de billen van Maureen Mooney. Het hoogtepunt van de film volgt na circa 65 minuten, als we een fraaie en spectaculaire gefilmde achtervolgingsscène tussen Doyle en Pierre Nicoli, die Doyle probeerde dood te schieten (wat niet lukt, maar hij schiet wel een vrouw achter een kinderwagen dood), te zien krijgen.

Pierre probeert Doyle dan van zich af te schudden en springt op de metro. Maar dan kent hij Doyle niet, want die laat zich niet afschudden. Doyle neemt dan een auto in beslag, duwt het gaspedaal naar beneden en rijdt achter de metro aan. Intussen zoeft hij zigzaggend door het verkeer, ternauwernood tegenliggers vermijdend (wat overigens niet altijd lukt). Ondertussen zien we hoe Pierre in de metro twee personen (waaronder een politieagent) doodschiet en de metrobestuurder onder schot houdt, die op een gegeven moment onwel wordt, waardoor de metro geen bestuurder meer heeft. Regisseur William Friedkin schakelt daarbij behendig van perspectief en verliest nooit de snelheid van de scène, waardoor het continu in een hogedrukpan zit.

Alles voor die scène is in principe spanningsopbouw en alles erna is de ontlading. Als de metro uiteindelijk op harde wijze tot stilstand komt, stapt Pierre wankelend uit en komt hij Doyle tegen op de trap, die hem wankelend aan het opwachten is. Wapens worden getrokken en kogels afgevuurd en Pierre is dan dood. Daarna zit Doyle met verbeten kop achter Alain aan en zijn missie om hem te pakken ontwikkelt zich tot obsessie waarmee hij zowel zichzelf als zijn collega’s in gevaar brengt. Maar Doyle wil van geen wijken weten. Dat kan hij gewoonweg niet. Dit is zijn werk, zijn plicht. Als hij niet de straten van New York schoonhoudt, wie dan wel?

"The French Connection" vindt zijn einde in een donkere, natte, verlaten soort van fabriekshal waar Alain en andere personen, zoals Sal Boca en Lou Boca, zich schuil zou houden en waar de politie hen wilt inrekenen (die zijn inmiddels te weten gekomen dat er heroïne verstopt zit in de auto van Fransman Henri Devereaux). Lukt het Doyle de kwelgeest in te rekenen? Of trekt hij direct zijn wapen als hij Alain ziet staan? Is hij nog wel in staat om rationeel te handelen, na alle misère die hij te verduren heeft gehad? Het is geen conclusie voor kijkers die keurige afrondingen uit Hollywood zijn gewend. Want op het einde volgt nog een vuurgevecht tussen de criminelen en de politie (waarbij o.a Sal Boca wordt doodgeschoten door Russo en Doyle schiet per ongeluk FBI agent Bill Mulderig dood, waarvan hij dacht dat het Alain was) en in de laatste minuut zegt Doyle:

"The son of a bitch is here. I saw him. I'm gonna get him."

Waarna we Doyle zien lopen naar een ruimte en als hij uit beeld is horen we nog een geweerschot, waarna de film is afgelopen na circa 100 minuten en we nog via tekst het onderstaande te weten komen:

Joel Weinstock werd vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs.
Angie Boca kreeg een voorwaardelijke straf.
Lou Boca, schuldig aan drugsbezit, gereduceerde straf.
Henri Devereaux, medeplichtigheid bewezen, zat vier jaar uit.
Alain Charnier werd nooit gepakt, hij zou in Frankrijk wonen.
Doyle en Russo moesten weg bij narcotica en zijn overgeplaatst.

Oftewel Doyle heeft Alain nooit te pakken gekregen.

Wat deze film vooral goed maakt, is het goede acteerwerk. Met name de jonge Gene Hackman is uitstekend op dreef als de bikkelharde, gemene, racistische doorzetter Jimmy "Popeye" Doyle. Hij is misschien een slecht mens is, maar wel een fantastische politieman. Geheel terecht dat de vertolking van Gene Hackman beloond werd met een Oscar. Maar ook de rest van de cast levert puike prestaties af, waaronder natuurlijk ook Roy Scheider, oftewel mister "Jaws".

Hoewel de film inmiddels al meer dan 50 jaar oud is (komt uit een goed jaar ), is "The French Connection" een ongeëvenaard robuuste Misdaad / Thriller film met een briljante Gene Hackman. De film verdient ook volledig terecht het predicaat "klassieker", maar er zullen ongetwijfeld moderne filmliefhebbers zijn aan wie dit niet besteed is.

Heerlijk toch, die typische 70's NY-sfeer. Net iets minder smoezelig dan Across 110th Street, die ik een paar dagen terug zag, maar ook iets minder over the top geacteerd.

Zag deze The French Connection al eens een hele tijd terug, en dit keer wist de film mij nog meer te bekoren. Hackman doet het geweldig en met zijn karakterkop past hij perfect in het sleazy universum dat Friedkin tot leven brengt. Korrelige beelden, geweldige locaties, een trage maar fijn uitgekiende opbouw, een paar zeer memorabele scènes...

Dik 4*.

Vooral de beelden en sfeer van New York in die tijd is erg goed getroffen en geeft de film anno 2025 nog een zekere meerwaarde. Aardig verhaal, tempo prima en enkele prima scènes (die achtervolging van de metro). Gene Hackman vind ik wel de zwakke schakel hier. Hij komt soms tot een soort gekte die hij ook had in The Conversation en in beide films vind ik hem verre van overtuigend en eerder volstrekt niet geloofwaardig, te geacteerd en theatraal. Schneider is dan al een pak beter net als de invulling van enkele bijrollen zoals Rey. 3,5*.

Prachtige film over twee agenten die een paar criminelen volgen die drugs importeren. Een onderhoudende misdaadfilm gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Uitstekend camerawerk en locatiewerk waarbij het rauwe New York van destijds perfect wordt neergezet. Ook het politiewerk wordt prima neergezet. De spannende achtervolgingsscène heeft na ruim 50 jaar weinig aan kracht ingeboet.

Interessant.

De film opent bijzonder knap met de beelden in Frankrijk - en zet daarmee ook een enorm sterke sfeer die ook enorm Frans aandoet, en qua sfeer ook een heel sterke echo vooruit naar Sorcerer is. Erg fijn.

Dan komt Hackman met zijn Amerikaanse kant van het verhaal, met zijn rauwdouwerij, zijn gebrek aan grenzen en zijn racisme. Fraai gespeeld, maar ook een sign of the times. Aan de andere kant zijn er nog steeds mensen die denken dat dit soort Dirty Harry aanpak van eerst schieten en dan denken gerechtvaardigd is - en daarbij het einde van de film voor het gemak vergeten.

Super fraai gespeeld, dat zeker wel - en van alle rollen eigenlijk wel. De scene met de achtervolging onder de metro wordt vaak genoemd, maar die vlak daarvoor met het instappen is eigenlijk nog veel beter. En de gimmick waar de film om draait leeft tot de dag van vandaag voort in de Franse overtuiging dat een goede auto een verborgen compartiment hoort te hebben. Leuk, totdat je aan de grens stilgezet wordt door een douanier die daar van op de hoogte is - en dat zijn ze vanzelf allemaal.

In het thema van de afgelopen paar weken - alle films van Hackman - is deze wel ietsje opvallend, maar aan de andere kant ook meer van hetzelfde. Meer Hackman dan in de meeste films waarin hij speelt. Maar wellicht interessanter is de voelbare invloed van Friedkin, en wellicht dat je er zelfs de ontwikkeling van zijn latere werk in voorspeld kan zien. Knap werk.