menu

La Grande Bellezza (2013)

Alternatieve titel: The Great Beauty

mijn stem
3,63 (939)
939 stemmen

Italië / Frankrijk
Komedie / Drama
142 minuten

geregisseerd door Paolo Sorrentino
met Toni Servillo, Serena Grandi en Sabrina Ferilli

Onverschillig en verleidelijk biedt Rome zichzelf aan aan de verbaasde ogen van de toeristen: het is zomer en de stad straalt met een schoonheid die ongrijpbaar en onherroepelijk is. Jep Gambardella (Servillo) is 65 en hij straalt een charme uit die de tijd niet verwoest heeft. Hij is een succesvolle journalist die heen en weer fladdert tussen cultuur en het goede leven in Rome. Hij denkt echter met verbittering terug aan zijn gepassioneerde verloren jeugd.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=KqMhf9utyWQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
5,0
heerlijke eindscene

Finisce sempre cosi, con la morte.

4,5
Om met de deur in huis te vallen: dit is geen film met een spannend of meeslepend verhaal, niet snel, geen actie, geen geweld, geen overdonderende special effects. Wat is het dan wel? Een meeslepende heerlijke film waaraan je je moet overgeven. Hypnotiserende beelden. Schitterende groepsscenes. Taferelen vol pracht en schoonheid van Rome en van de uitgaande jetset. Het gaat over de hoofdpersonage die rond zijn 65e verjaardag terugblikt op zijn leven. Ooit een boek geschreven dat hem beroemd maakte en daarna 'de koning van het uitgaansleven' geworden. De film springt heen en weer tussen flashbacks en de tegenwoordige tijd. Omdat het verhaal er niet toe doet is dat heen-en-weer springen totaal niet hinderlijk. Je wordt de film ingezogen als in de beste films van Fellini. Vol betoverende schoonheid en achter die oppervlakte schijnt overal de decadentie, het verval en de leegte door. Hier en daar mooie teksten vol sarcasme en soms sterk confronterend. Italiaanse cinematografie op zijn allerbest. Een film om vele malen te zien, er valt zo veel in te ontdekken, te bewonderen en om over na te denken. Geen film voor 'nuchtere Hollanders'.

5,0
Geniale film die meer is als een schilderij. Door op het eerste gezicht onsamenhangende maar toch stuk voor stuk beeldschone scenes na elkaar te plaatsen vallen bij de laatste scenes alle puzzelstukjes magistraal samen en vervult deze film me meer dan veel films die ik in mijn leven gezien heb. Heel origineel, diepzinnig en eigenlijk perfect gedaan. Waarschijnlijk had niemand dit beter gedaan dan Sorrentino. Een film over ouder worden, het zoeken naar de zin van het leven en de dingen die ons allemaal gelijk maken, voorbij alle maskers en facades. Heel erg mooi.

avatar van Moddermonster
4,0
Mooie film. Verwacht geen verhaallijnen of plot. Gewoon een mooie film. Gemaakt en gespeeld met gevoel voor detail. En met alle eer voor Toni Servillo die eerder al zo'n prachtrol neerzette in Le Conseguenze dell'Amore.

Ik heb gister een witte broek en een rood colbertje gekocht.

erik1677
In een woord prachtig! Net wat hieronder al ergens staat, het is net als je af en toe naar een schilderij kijkt.

Djek69
Dé hype van 2013. En wat een ontzettend vervelende film. Overgestilleerd, ontzettend onsympathieke personages, overkill aan pretenties, maar eigenlijk gewoon schandalig (en slecht) jatwerk van de beroemdste films van Fellini. De film stipt de leegheid achter de facade aan, maar is zelf nog vele malen leger dan hetgeen waartegen het suggereert te ageren. Het enige wat rest zijn de mooie plaatjes van de stad Rome. Gebakken lucht is dus wat we voorgeschoteld krijgen. De 'avatar' van de arthousefilms derhalve. Na een uur kon ik het niet langer meer aanzien.

2,5
Djek69 schreef:
Dé hype van 2013. En wat een ontzettend vervelende film. Overgestilleerd, ontzettend onsympathieke personages, overkill aan pretenties, maar eigenlijk gewoon schandalig (en slecht) jatwerk van de beroemdste films van Fellini. De film stipt de leegheid achter de facade aan, maar is zelf nog vele malen leger dan hetgeen waartegen het suggereert te ageren. Het enige wat rest zijn de mooie plaatjes van de stad Rome. Gebakken lucht is dus wat we voorgeschoteld krijgen. De 'avatar' van de arthousefilms derhalve. Na een uur kon ik het niet langer meer aanzien.

Of het is één groot ironisch spel.

"In fondo, è solo un trucco"

4,0
nummer2 schreef:
Of het is één groot ironisch spel.

Met dezelfde boodschap als wat het ironiseert?

Djek69
Geen ironie, het is een film met enorme pretenties. Zat er maar ironie (in de zin van zelfspot) in! Dan was het eea een stuk beter te behappen geweest. Overigens ; als je gebakken pretentieuze lucht (troep dus) kan vergoeilijken door het simpel onder de noemer 'ironie' te plaatsen, dan kunnen we dat met nog wel 10.000 andere titels gaan doen. Het is een non-argument. Een bagetallisering.
En de film niets meer dan een regelrechte filmpers-hype waar de zichzelf intellectueel wanende bezoekers weer slaafs achteraan hobbelen in de hoop tot zelfverheffing.

2,5
Djek69 schreef:
Geen ironie, het is een film met enorme pretenties. Zat er maar ironie (in de zin van zelfspot) in! Dan was het eea een stuk beter te behappen geweest. Overigens ; als je gebakken pretentieuze lucht (troep dus) kan vergoeilijken door het simpel onder de noemer 'ironie' te plaatsen, dan kunnen we dat met nog wel 10.000 andere titels gaan doen. Het is een non-argument. Een bagetallisering.
En de film niets meer dan een regelrechte filmpers-hype waar de zichzelf intellectueel wanende bezoekers weer slaafs achteraan hobbelen in de hoop tot zelfverheffing.

Om verwarring te voorkomen...ben het grotendeels wel met je eens. Trek het alleen minder hard door in m'n beoordeling. Vond de film een samenraapsel van schoonheden, maar als geheel was het volkomen leeg. Probleem wat ik tegenkom is dat het onder de noemer van 'ironie' inderdaad alle kritiek van zich af kan wuiven. Vervelende trek van deze film, of van mij als kijker.

Er ontbreekt iets aan deze film, het voelt totaal niet als een geheel. Heb het in een oude comment volgens mij ook als 'mooi-filmerij' bestempeld.

1,0
Saaie film

avatar van John Milton
4,0
Dordrecht schreef:
Saaie film


Staat genoteerd.

4,0
Dit is een film naar mijn hart. Een vsie op chaos en moraal, spirituele en emotionele leegte. 'Alles ligt bezonken onder gekabbel en lawaai. De stilte en het sentiment. De emotie en de angst.'
En dan zijn er de kleine sprankjes van schoonheid. De schoonheid die we zoeken. Zoals die eerste (verloren) jeugdliefde.
Een prachtige film vol dubbele bodems.
Een eerbetoon aan Fellini, de stad (Rome), het leven en de schoonheid.
(Ik weet al wat men mij bij een volgende gelegenheid (verjaardag of zo) mag schenken: De dvd van 'La grande bellezza'.)
Een film om bij mondjesmaat opnieuw te bekijken en te herbekijken. Om beter nog te genieten van een schitterende soundtrack ...

4,0
Een moderne Fellini. Erg fijn. Snel meer van Sorrentino gaan zien.

4*

avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
gotti schreef:
Een moderne Fellini. Erg fijn. Snel meer van Sorrentino gaan zien.

4*

Ik kan je deze aanbevelen:

Le Conseguenze dell'Amore (2004)
This Must Be the Place (2011)

Opmerkelijk dat je die nog niet gezien hebt.

4,0
Bij deze mijn welgemeende excuses kappeuter

avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
Haha. No problem.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Prachtige en visueel overdonderende film, een soort vervolg op La dolce vita met vele Felliniëske trekjes (mensen die opeens in de camera komen kijken, "interessante" gezichten, raar uitgedoste personages etc.) en met eenzelfde soort hoofdpersoon (een gemankeerde schrijver) die inmiddels wat ouder is geworden. Toch nergens last gehad van een verdenking van epigonisme, daarvoor is het allemaal te rijk en te levendig. Ben wel benieuwd hoeveel meer dit voor een Italiaan (of een inwoner van Rome, of een lid van de jet-set) dan voor een Hollander zou kunnen betekenen. Déze kaaskop lustte er in ieder geval wel pap van.

avatar van DerekNL
4,5
Ik heb er even een nachtje over moeten slapen, want het is een bijzondere film. Aanvankelijk had ik moeite om echt meegesleept te worden in het verhaal - of meer dromerige relaas van een man die terugblikt op zijn leven. Pluspunten waren voor mij de hypnotiserende beelden van een nog onontdekt Rome en de mooie Italiaanse dialogen versterkt door de schitterende muziek. Wat een prachtland is het toch ook ..
De scenes met de non konden mij echter gestolen worden.

avatar van John Lee Hooker
4,0
In Pathé Eindhoven wordt er nimmer een pauze ingelast, maar bij de zogeheten '50-plus' voorstellingen blijkbaar wel. Ik vraag me eigenlijk af waarom die oudjes dat nodig hebben; thuis zitten ze toch ook altijd urenlang op hun sofa te breien of de krant te lezen? Daarnaast viel er op een gegeven moment de stroom uit (eerste keer dat ik dat meemaakte) waardoor het scherm wederom blanco bleef en er vervolgens nog moest worden gezocht naar de goede scène.
Dit was niet bevordelijk voor de kijkervaring. Gelukkig hebben de Italianen het wel redelijk stijlvol ingericht en valt er genoeg te amuseren. De lange scène met het feest op het dak herkende ik uit een MovieMeter Contest en die was ook wel het aanzien waard. Er wordt niet echt toegewerkt naar een specifiek punt; we lijken willekeurig rond te dwalen in Rome, met een man op leeftijd die zich bewust is van bepaalde keuzes en vooral rustig zijn omgeving blijft observeren. Poëzie is een terugkerend aspect en het ene personage lijkt niet veel belangrijker dan de ander. Verder toonde de regisseur zijn liefde voor dieren: grote ijsbeerknuffel in de woonkamer, giraffe op het plein en flamingo's op het balkon. Ik vond deze vibe wel werken maar een buitengewoon nivau werd er voor mij persoonlijk niet bereikt.

avatar van Decec
2,0
Een matige komedie/drama film...
Saai (slaap van) verhaal...
Redelijk acteerwerk...
Komedie is mijn smaak niet...
Prima HD kwaliteit breedbeeld...
Veel muziek, prima achtergrond geluid
(Dolby Digital)...
Niet te moeite waard...

avatar van ZenZin
1,5
Ik had mij hier veel van voorgesteld, helemaal na alle lovende kritieken en Il Divo beviel me ook uitstekend. Voor de eventueel zich op de tenen getrapt voelenden : ik houd niet van Rambo etc. , hier volgt een waarschuwing voor degenen die overwegen deze film te gaan bekijken.

Helaas ..... het verhaal, ja er ís een verhaal maar niet bijster origineel en ook niet boeiend want niet inleefbaar, hoogstens geslaagd als late echo van la Dolce Vita misschien.
Tony Servillo die kennelijk alleen de warmte van een kapotte radiator kan uitstralen, speelt voor zogenaamde journalist die tegen zijn pensioen aanzit en zich begint te realiseren dat hij met zijn lege leven de dood nadert.
Een bonte stoet mafkezen die niks te melden hebben passeert de revu, ik heb er gewoond en ben ze nog nooit tegengekomen trouwens. .
Allemaal mooi en indrukwekkend gefilmd, muziek keuze ook prima, dat wel ja.
Een puzzel voor intelectuelen die er zoals gewoonlijk weer meer uit weten te halen dan de regisseur zelf bedacht kan hebben anders had hij wel gekozen voor een andere uitwerking dan slechts deze en gene een paar interressant aandoende zinnetjes in de mond te leggen.
Kortom : te veel pretentie en dan zijn een paar aardige scenes en ideeen niet genoeg, qua inhoud was er materiaal voor een hooguit een half uurtje film, de rest was uitgesponnen langdradige tijdulling.
Het resultaat is een enorme afknapper en zonde van de tijd.
Ik zie uit naar de volgende film van Sorrentino . Hij zal zelf toch ook wel gaan inzien dat het leven zich niet achter intellectuele bombast verschuilt. Hierna kan hij alleen maar beter worden. Dat wil zeggen : liefdevoller en met oog voor het "gewone". De aftiteling stemt alvast hoopvol .

4,0
ZenZin schreef:
Hij zal zelf toch ook wel gaan inzien dat het leven zich niet achter intellectuele bombast verschuilt.
Misschien juist wél, en daarom blijf je daarmee ook altijd aan de buitenkant...
ZenZin schreef:
De aftiteling stemt alvast hoopvol .
Wat bedoel je precies, ZenZin?

avatar van ZenZin
1,5
ZenZin schreef:
Hij zal zelf toch ook wel gaan inzien dat het leven zich niet achter intellectuele bombast verschuilt.

Misschien juist wél, en daarom blijf je daarmee ook altijd aan de buitenkant...



Ja ok , is ook zo natuurlijk. Er twee uur voor uit te trekken om dat te laten zien vind ik wel érg lang.

ZenZin schreef:
De aftiteling stemt alvast hoopvol .

Wat bedoel je precies, ZenZin?


Oh simpel : dat ik die kalme vaart over de river wél mooi vond !
Daar moest dan wel erg lang op gewacht worden
en van die atmospheer had ik graag meer geproefd : - )

avatar van sinterklaas
5,0
Nadat Sorrentino zich met de goed gelukte "This Must be the Place" in Amerika en Ierland bivakeerde, keert hij weer terug naar Italië met een vrijwel buitengewone film: La Grande Belezza, waarbij slechts 1 ding duidelijk wordt gemaakt; van buiten kan iemand nog zo'n stralend en spectaculair leven hebben, maar ondertussen...

We hebben het hier over Jep, die magistraal wordt neergezet door Servillo, een man, journalist en schrijver, met zijn keurige pak en gestyled haar die bloeit en blaakt op elk feestje in Rome, van de kakkers tot de glossy's tot gewoon zakelijke feestjes, in de charme valt bij de jongedame's en met een sigaar in zijn mond en een halve glimlach de menigde passeert en ongestoord meedanst. Glad als een aal, en toch wel een extreme vorm van assertieviteit, waar hij nog wel eens rake klappen mee uitdeelt. Overal zit hij bij, drinkt hij zijn drankje, lacht hij met iedereen mee en neemt hij zijn achterdochtige maatje Romano mee op sleeptouw, en laten we ook nog zeggen dat we het hier hebben over een man die inmiddels al 65 is... een geweldiger leven op die leeftijd kan je je toch niet voorstellen? Iedereen gaat met pensioen en achter de geraniums zitten en deze man gaat nog met alle leeftijden mee, en krijgt nog sjans van jongedames tussen de 20 en de 30.

Maar al snel word er al duidelijk gemaakt dat het van binnen allemaal wel tegenwerkt bij de man, en dat deze toch helemaal niet zo gelukkig is als dat het allemaal van de buitenkant lijkt, en ook dat wordt al meteen op een buitengewone wijze neergezet: Jep wordt geroepen om naar voren te komen voor een felicitatie voor zijn 65ste verjaardag, en daar staat hij, tussen de joelende mensen, de drankjes en het confetti wordt in het ronde gegooid, desnoods een beetje slow motion erbij en het meest irritantste auto-tune muziek op de achtergrond, maar daar... in deze videoclip achtige montage, gaat de man eens bij zichzelf nadenken. De gedachtes die pas op de 65ste loskomen: Is dit eigenlijk wel het leven die ik gewild heb? Hou ik mezelf niet voor de gek en probeer ik nu niet gewoon mijn best te doen om maar zo jong en perfect mogelijk te blijven? Heb ik al mijn kansen daardoor ook niet laten liggen? Daar maakt La Grande Belezza even een dompertje in deze oh zo mooie videoclip.

De zoektocht naar het leven die Jep dan uiteindelijk gaat maken wordt hier ook weer op een uiterst meeslepende wijze neergezet en als kijker gun je hem die kans ook wel, want een arrogante rijke klootzak is het niet, (al moet je hem op bepaalde dingen niet benaderen) een rokkenjager is het niet en een soort van Berlusconi is het ook niet, maar 1 ding is het wel; dit is wel de zoektocht van zijn leven, alleen wel een beetje erg laat, maar wel een mooie ondekkingsreis, wat Jep tot nieuwe ideeën brengt of oude ideeen voortzet, een soort van relatie opbouwt met de stripper Ramona (ook een sterke rol van Ferrili) die hij eerst helemaal op haar plaats heeft gewezen, en uiteindelijk ook al die onbeantwoorde vragen over zijn jeugd, die hem al decenia bezighouden.

Gewoonweg schitterend neergezet en ook heeft Sorrentino een uitgebreide ode aan Rome, waar ook zo zijn talloze mooie shots en plaatjes voorbijschieten en de sfeer ook lekker aangedikt is. De flashbacks zijn ook erg interessant en ook is er zelfs min of meer ruimte voor fantasy: Die struisvogels, wat ook hele mooie plaatjes opleverde. De toewerking naar dat antwoord van wat er nou in het verleden gebeurde wat Jep altijd zo dwars zat, is ook vrij spannend. Wat muziekkeuze (waar Sorrentino erg creatief in blijft) is het nu meer de mainstream-kant opgegaan, maarja, wat wil je anders bij spectaculaire feestjes? Maar niet alleen maar hoor... ook genoeg andere keuze.

Ook dat kleine vrouwtje was een goed pittig tantetje die Jep ook nog wel eens de schopjes onder zijn kont gaf.

Een parel van een film, dat mag wel even gezegt worden. De les hier is, luid en breed: Je bent nooit te oud om te leren!

5,0*

2,0
Saaie film met mooie beelden en goed acteerwerk, maar slaapverwekkend.

avatar van akka
4,5
Prachtige Italiaanse film die je gewoon moet zien om de schoonheid van de Italiaanse filmindustrie te snappen

avatar van JJ_D
4,0
In het lang en in het breed. Laat ik me daarvoor bij voorbaat al excuseren.

La Grande Bellezza. Dat is: De Grote Schoonheid.

(doek)

“Reizen is nuttig, het oefent de verbeelding. Al de rest is teleurstelling en vermoeidheid. Onze reis is geheel denkbeeldig. Dat is haar kracht. Het gaat van het leven naar de dood. Mensen, dieren, steden, dingen...alles wordt gedacht. Het is een roman, louter een fictief verhaal.”
Louis-Ferdinand Celine, ‘Reis naar het einde van de nacht’

Een citaat perfect toepasbaar op de cinema van Paolo Sorrentino. Cinema is immers fantasie, bedrog van de beste soort, omdat het bedrog ons leert omgaan met het gemis dat in ons leven is, of zou kunnen zijn.

Eigenlijk geeft de schitterende openingssequens al een hint naar een van de basisideeën achter de film. Er zijn beelden, er zijn blikken. Rome slaapt, Rome waakt, Rome is prachtig. Die pracht, die moeten we echter zien. Met blikken. Zoals we ook de schoonheid van cinema moeten zien: met opengesperde ogen.
Daarna: een groep Aziatische toeristen, foto’s nemend van ditjes en datjes. De echte schoonheid zien ze echter over het hoofd: een vrouwenkoor zingt een bescheiden requiem. Een requiemmetje voor een van de toeristen, die de ideale dood sterft. Hij kijkt door de lens, ziet De Grote Schoonheid (van de stad), en geeft de pijp aan Maarten. Men reanimeert niet. Dit leven was immers compleet, dit sterven volmaakt.

Verder? Een decadent feest. Wat blijkt: dit is een samenkomst van de jetset, van uitgerangeerde bekendheden, van zelfverklaarde kunstenaars. Wat vieren ze? Hun eigen leegte, die ze met wiegende heupen proberen te verhullen. Wat vieren ze nog? De Grote Schoonheid? Dewelke? Die van vrouwen, die het graag zus en zo hebben…dat eeuwenoude ritueel van wiegende heupen, smachtende blikken, de extatische saus van de begeerte. Seks? Ah, een onbelangrijk fait divers. Of: de belangrijkste bijzaak ter wereld (na voetbal misschien)? Gelukkig maakt de akte niet. Toch niet langdurig. Maar het is een momentaan streven waar sommigen hun dagen mee kunnen vullen. Bravo. Bravissimo!

Jep Gambardella? Innerlijk leeg. Moreel morsdood. Hij beweegt zich van feest naar feest, waakt tot het ochtendgloren om in de uren dat het gezin de dag aansnijdt onder de wol te kruipen. Hij is lang geleden gevlucht voor wat duurzaam en stabiel is. De ongekroonde koning van het mondaine leven is hij. Geestelijk bankroet, echter geliefd bij tallozen. Geliefd? Nu ja, van het soort liefde waar geen bal mee aan te vangen is. De hele film, en eigenlijk zijn hele leven, zoekt hij De Grote Schoonheid. Wat Paolo Sorrentino voortdurend toont, maar wat Jep zelf niet begrijpt, is dat die schoonheid overal rondom ons is. (De fonteinen van Rome. Meisjes die tikkertje spelen. Een kind dat o zo onschuldig in de camera kijkt. Een meisje, als non opgekleed, dat haar begeerte al lijkt ontdekt te hebben en ingespannen naar Jep tuurt. Een giraf in het Forum Roman. Drie dozijn flamingo’s op je dak. Een duik in de Tiber.) Pas als hij haar vindt kan hij aan een nieuwe roman beginnen. Zijn vorige kon hij immers pas schrijven na een grote verliefdheid, en hij denkt dat hij ook nu een soortgelijke ervaring nodig heeft om het te kunnen doen. Die krijgt hij, bijna, in de gedaante van Ramona.

Wat een prachtig figuur, die Ramona! Een kunstenaarsfeestje waar een kind gedwongen wordt om peperduur expressionisme te produceren. Wansmakelijk is het – zij is de enige die daar openlijk voor uitkomt. Wat volgt, is een voorbeeld van hoe kunst wel moet ervaren worden: niet vanuit kennis, noch vanuit sociale overwegingen. Maar gewoon, op een avond, door de paleizen dwalend, door het sleutelgat van de tijd reizen eigenlijk…terwijl de prinsessen op hun gemak een kaartje leggen. Absurd magisch-realisme, ineens op het scherm, in een vingerknip…het is - de hele film lang overigens - Sorrentino’s handtekening.

Romano? Hij wil erbij horen, kunstenaar zijn. Maar hij kan het niet, begrijpt dat, en trekt zich terug. Een loser is hij, de slaaf van een minnares die hem niet eens respecteert. Aandoenlijk, dat ook hij niet weet hoe er geleefd moet worden, net zoals niemand dat weet, laat staan kan. Nee, levenskunstenaars bestaan niet.

De geestelijke? Een banaal mannetje, die liever over eten bereiden spreekt dan over het spirituele. Voor Jep kan hij echter niets betekenen. Die gelooft niet (verklaart hij een paar minuten daarvoor, door luidop te zeggen dat hij denkt dat de geestelijke toch geen antwoorden heeft voor hem)…en gelijk met welk advies, alleen de zegening kan de ongelovige redden. En Maria? Die is misschien dement. Zo dement dat ze woorden van waarheid spreekt als ze zegt dat je over armoede niet kunt spreken, maar er alleen midden in kunt leven. Zijn dat woorden waarvan Jep begrijpt dat ze over hem gaan, als geestelijk armoedige? (Schitterend trouwens hoe Sorrentino de verwevenheid tussen het profane en het religieuze leven in het Rome van vandaag op de korrel neemt. Onder andere in de scène waar iedereen Maria's hand kust...zij is een symbool, een artefact uit een verloren tijd, een 104-jaar oud wereldwondertje dat men maar al te graag voor de kar spant!)

De adel? Hoe intens kan die zich vernederen? Door zich te verhuren en zich uit te geven voor andere adellieden. De vrouw gaat achteraf naar boven en luistert in hun museum naar de soundtrack van de verloedering van haar adellijk geslacht. Schrijnend. Is dit Sorrentino's manier om te verklaren dat er tegenwoordig geen adel meer is? (Of ze heeft haar ziel verkocht, of ze drinkt zich te pletter op een of ander mondain feestje?)

De performance kunstenaars van vandaag? Met een sovjetsymbool in het schaamhaar getatoeëerd loopt ze met haar kop tegen de eeuwenoude muur. Collectiviteit faalt, de artiest is soeverein, voor dit nichepubliek bestaande uit hippies en ander schorremorrie hoeft de artieste heus geen verantwoording af te leggen? Heerlijk hoe Sorrentino haar radicaliteit en wereldvreemde geneuzel op de korrel neemt!

Andrea? Wat ervan komt door de kunsten helemaal op te slurpen. Proust en Toergenjev zijn niet leefbaar, hun grote schoonheid is verstikkend! Zoals Sorrentino suggereert, zit de ware pracht in het kleine dat ons continu omringt. Een pleidooi voor het gewone leven is dit, voor de wonderen van de natuur, voor de inconsequentie van de mens, en voor de lichtvaardigheid van kunst, die begoocheling, die truc, net zoals cinema een truc is, net zoals een goochelaar trucs uitvoert. We kijken niet voor de oplossing, wel voor de begoocheling zelf. Als die zichzelf staande houdt, dan kunnen we spreken van een geslaagd artistiek product. Akkoord?

Terug naar Jep. Naar iemand die geen greintje oorspronkelijkheid meer bezit. Naar iemand die alles als een toneel is gaan beschouwen. Die van een begrafenis een geveinsde scène maakt, tot in de puntjes voorbereid. Gruwelijk is het. Maar ook twijfelachtig. Zou Jep niet werkelijk ontroerd kunnen zijn? Terug naar Jep is trouwens terug naar de verveling. Vrouwen die (naakt)selfies nemen omdat ze werkelijk niets beters om handen hebben. Palaveren op balkons zoals ze dat in het Rusland van de 19e eeuw op hun landgoederen deden, zogezegd geëngageerd, maar eigenlijk wereldvreemd, wereldschuw zelfs, elkaar bevestigend, een oogje dichtknijpend voor elkaars zwaktes…een chique wereldje dat zichzelf in leven houdt, maar eigenlijk al decennia lang is uitgehold. (Iemand op de hogere etage ziet het, de belastingsbetaler met name, de harde werker, die er verbouwereerd op reageert. Berlusconi groet ons?) Natuurlijk kan Jep geen roman meer schrijven: als zelfs Flaubert geen boek over het niets kon schrijven, dan de middelmatige Jep toch evenmin? Hij probeert nochtans een project voor zichzelf op poten te zetten, volgt de raad van zijn redactrice, en gaat verslag uitbrengen van het gekapseisde schip. Wat hij ziet, is echter zijn eigen leven. Een puinhoop, reeds half verzonken. Waar is die reddingsboei?

En dan ziet hij haar. De Grote Schoonheid. Hij moet haar verliezen (Ramona) om te begrijpen wat ze is geweest, maar ook dat ze er altijd is geweest, en dat hij niet moet vastzitten in het verleden, omdat dat verleden zijn raadsels toch niet prijsgeeft. De goede metgezel heeft haar dagboeken weggegooid. Toch gaat hij verder, begint hij aan iets nieuws. Hij zet een project uit, ondanks de vernedering – Jep is daar zelf nooit in geslaagd. Daarom noemt hij dat koppel “prachtig”. Uiteindelijk zet hij zelf trouwens ook de stap. Hij zal een truc opvoeren. Hij zal zich aan de schrijftafel zetten. Om het over De Grote Schoonheid te hebben. Die is overal, behalve op de mondaine feestjes met mondaine muziek en mondaine drank en mondaine drugs. Die is ook in het vrouwenlichaam, vooral wanneer dat niet-seksueel wordt beschouwd.

“Dit is hoe het altijd eindigt, met de dood. Maar eerst was er het leven. Verborgen onder bla, bla, bla, bla, bla. Alles ligt bezonken onder het gekwebbel en het lawaai. De stilte en het sentiment. De emotie en de angst. De bij vlagen luttele sprankjes van schoonheid. En dan de akelige naargeestigheid en miserabele mensheid. Alles bedolven onder de schaamte van het zijn in deze wereld. ... Daarom, laat deze roman beginnen. Immers, het is gewoon een truc. Ja, het is gewoon een truc.”

(doek)

Kunst als soelaas tegen de leegte. Kunst als truc. Een truc die moet tonen dat De Grote Schoonheid overal is.

‘La Grande Bellezza’? Een fantastische truc, jazeker.
4,25*, om te beginnen.

avatar van Vinokourov
3,0
Een moderne mengeling van Fellini (stijl) en Antonioni (subject), zo kun je La Grande Bellezza het best omschrijven. Van genoemde Italianen ben ik geen groot fan en van deze film kon ik dan ook niet met volle teugen genieten. De shots zijn stuk voor stuk schitterend, maar al die los zand-scenes (hussel ze door elkaar en je hebt dezelfde film) deden me maar weinig.

Het gaat allemaal over de 65-jarige Jep, die zich in de high society van Rome begeeft. Het is allemaal maar een phoney gebeuren (de film is dat overigens zelf ook) en Jep vraagt zich dan ook af op dit punt van zijn leven: is dit nu allemaal wel zo geslaagd waar ik mee bezig ben? Tsja... hij observeert, geeft zogenaamde wijze oordelen en dat is het dan waar je het mee moet doen als kijker. Lastig hoor in plaats van dat hij radicaal het roer omgooit en echt gaat veranderen, dan kon Jep nog op mijn sympathie rekenen.

Naast de kwalificatie 'phoney' ga ik nog een ander woord gebruiken, dat ik doorgaans niet snel in de mond neem en dat is 'pretentieus'. Laat er geen misverstand over zijn, dat is La Grande Bellezza ook. Hoe dan ook een voldoende kan er wel vanaf, maar ik denk dat bij een volgende film van Sorrentino met dezelfde aanpak de score een stuk lager gaat uitvallen.

avatar van Picker
1,5
Onbegrijpelijk hoge rating. Had hier zeker wel meer van verwacht. De hogere betekenis gaat aan mij echt ff voorbij, vond het maar een saaie lange zit waar eigenlijk niets gebeurd.
Een hoop filosofisch geleuter met louter af en toe mooie beelden. Maar om daar ruim 2 uur mee te vullen??

Gast
geplaatst: vandaag om 20:53 uur

geplaatst: vandaag om 20:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.