La Grande Bellezza (2013)

Maar dat is toch ook helemaal geen officieel criterium? Het is een prijs voor beste film, niet meest toegankelijke (godzijdank) of 'beste voor groot publiek toegankelijke film'. Al zal dit laatste vaak wel het geval zijn, het zou geen vereiste moeten zijn, want waar trek je dan de grens?

Huh....

Terechte oscar.

Waarom is deze film zó goed?

Toni Servillo speelt geen Jep Gambardella

Toni Servillo is Jep Gambardella

(Een dodelijke combi van charisma, charme, eruditie en welbespraaktheid)

Net als bij beste film vond ik er hier twee boven uitspringen, Jagten en deze, en maakte het me niet veel uit welke won. Best goede keuzes van de Academy dit jaar, al met al.

Ziet er naar uit dat ik hem snel moet zien! heb alvast hoge verwachtingen

Ik heb het geprobeerd, maar kwam er niet goed doorheen. Voor mij was het een weinig inhoudelijk boeiende film. Te veel geneuzel en gezever. Wel dan weer een paar mooie plaatjes van Rome (althans, ik denk dat het grotendeels ook echt is opgenomen in Rome). Op zich kan ik begrijpen dat andere kijkers deze film een hoge beoordeling geven, maar wellicht ben ik te nuchter voor deze prent.

Hmm.

Ietwat vergelijkbaar met Conseguenze dell'Amore qua stijl en bezetting. Maar, hoewel die film wat moeilijk in cijfers en beoordeling uit te drukken was is het verhaal wel in mijn hoofd blijven hangen, en een hele serie van de beelden ook. De eindscene bijvoorbeeld, geniaal.

Dat heb ik in deze film nog niet kunnen vinden. Toni Servillo is onmiskenbaar erg goed aan het spelen, en er zitten ook weer een aantal erg mooie scenes in. De performance artist, de mevrouw die bij haar enkels afgefakkeld wordt als makkelijke voorbeelden, maar daar is wel meer van. Mooi. Maar, ik mis toch wel de vonk die de scenes aan elkaar verbindt, het tot een groter geheel in een samenhang maakt.

Misschien nog maar eens kijken, zo'n film is dit wel. Tot zover maar even een wat gemiddelde score - want sowieso wel de moeite, ondanks dat het een lange zit is.

Teleurstellend.

En zo blijkt achteraf dat Broken Circle Breakdown eigenlijk toch bestolen is. Niet dat deze Sorrentino nu zo slecht is, daarvoor heeft de man gewoon teveel talent, maar behoort samen met Il Divo wel duidelijk tot z'n mindere werk.

De intro is wél erg sterk, al mag ik als Belg zijnde best zeggen dat Barman het eigelijk al eerder en beter deed in Any Way ... Sorrentino maakt het zichzelf wel wat moeilijker door met deze scene aan het begin van z'n film te komen, hij komt er goed mee weg. Zelfs de lame dance paste perfect bij de uitgezakte jetset party.

Daarna wordt het zichtbaar minder. Iedereen vergelijkt deze film met La Dolce Vita, heb ik nog niet gezien (en staat ook niet hoop op m'n lijstje, heb een hekel aan Fellini), ik had vooral veel flashbacks naar het werk van Woody Allen (die opvallend genoeg veel minder genoemd wordt). De immer ratelende zelfbenoemde intellectuelen slash kunstenaars die, omdat het hen eigenlijk ontbreekt aan veel andere dagvulling, de hele dag doorzeuren over hun niet-bestaande problemen vond ik toch redelijk kenmerkend. Sorrentino's film is 100x mooier dan Allen's werk, maar Allen is wel scherper.

Dit stoorde me ook énorm. Visueel is het echt een knappe film, maar er gaat wel erg veel charme verloren in de editing. Te vluchtig om de prachtige shots eer aan te doen, niet scherp of snel genoeg om er iets ritmisch van te maken. Volgens mij kan een goeie editor hier zo een halve of misschien wel een hele ster bijknippen.

Muziek is een beetje afgezaagd hoewel best kundig gebruikt, het 140-minuten durende personagesspel was iets minder boeiend. Vooral omdat Sorrentino ook écht niks meer te vertellen heeft dan z'n personages, waardoor het na een tijdje toch allemaal wat begint te slepen.

Dat de film uiteindelijk een Oscar gewonnen heeft is niet echt een verrassing. Onbewust heeft Sorrentino hier voor mij de perfecte link tussen "the Academy" en zijn personages gelegd. Kan me inbeelden dat iedereen daar met veel herkenning en inleving naar deze film heeft gekeken. Ik hoop vooral voor mezelf dat ik me hierin nog een aantal decennia niet in hoef te herkennen.

Er zit een véél véél betere film in La Grande Bellezza dan er nu ligt, daarvoor moet er in ieder geval wat overbodige baggage uitgeknipt worden, liefst door een nieuwe editor.

3.0*

Een Italiaans meesterwerk . Een overrompelende compositie van prachtige beelden en kleuren

en van een geraffineerde schoonheid en perfectie die associaties opriep met de fotografie van

Helmut Newton.

Scenes die bijna lijken als foto’s die tot leven komen en tegen de achtergrond van een

Romeins stedelijk decor een cinematografie vormen van een zeldzame kunstzinnigheid.

Sorrentino , verantwoordelijk voor regie en scenario , heeft met de titel La Grande bellezza geen

betere omschrijving kunnen verzinnen.

Hij voert de schrijver en levensgenieter Jep Gambardella op die min of meer door de ervaringen van zijn eigen leven reist ,niet zeker of hij zijn laatste verhaal van Schoonheid, liefde en de dood wil schrijven of slechts in gedachten wil blijven koesteren.

De dialogen zijn emotioneel en scherpzinnig en ik was tenslotte bijzonder onder de indruk hoe Sorrentino het verhaal afsluit bij monde van de schrijver , wat een sublieme tekst en wat een prachtige film.

Top recensie ! en geweldig verwoordt , zo'n beetje alles waar ik ook nog aan dacht..

Schurkje

Twee en een half uur een flierefluitende denker volgen is best leuk!

Geweldige film die de (Italiaanse) jetset flink op de hak neemt. Mooi en treurig tegelijkertijd!

Maar een genot om naar te kijken. Het enige wat ik mistte was de meeslependheid... Alles bleef losjes en nonchalant... Wat misschien ook wel weer de kracht van de film was.

dikke 4**

Mogen ze vaker doen dit...

Een mooie film. Stilistisch mooi, zoals italiaanse kleding veel verfijnder is dan nederlandse kledij.

Het verhaal zelf is als gegeven wel interessant, maar in de uitwerking vind ik dat de film te veel blijft hangen in het stilistische. Dat mag wel, maar kan me niet (blijven) boeien, ik kan het verhaal bovendien absoluut niet volgen, de film is voor mij meer een aaneenschakeling van stilistische scenes, waarbij allerlei thema's de revue passeren, maar misschien zie ik er meer in dan de bedoeling is. Thema's als verfijnd en subtiel tegenover hard en grof, decadentie versus nuchterheid, eenvoud, aards, hoop versus wanhoop, society versus het plebs, en de dunne scheidslijn tussen al deze aspecten, maar zonder al deze aspecten afzonderlijk te hoeven tonen, en dat is wel knap. Er wordt in mijn ogen wel duidelijk de voorkeur wordt gegeven aan de verfijnde italiaanse cultuur. Zinnen Een zin als "ik ben niet geschikt voor mooie dingen", "een uitvaart is als een toneelstuk". Dat zal je een willekeurige acteur in een niet-italiaanse film toch niet snel horen zeggen. Alleen kapitein schettino (costa concordia) ontbrak er nog aan.

Kortom, stilistisch mooie en ook wel boeiende film. Inhoudelijke uitwerking valt mij erg tegen.

Must-see? +/-

3,5

Inderdaad veel geneuzel en gezever om niets.

Mooie plaatjes dat zeker, ben te nuchter om deze film hoog te waarderen.

Verhaal kon me geen moment boeien, of was er wel een verhaal

Teleurstellende film, is mijn mening.

Voor de mooie shots toch 2,5 ster.

Zeer matige show. Langdradig voortkabbelend saaie film.

Mooie film, een wereld die ver van de mijne staat, maar die wel fascineert. Wel was de film erg langdradig, en vond ik dat hij niet echt een verhaal bevatte. Je moest ook vaak maar raden wie iedereen was. Maar de film was mooi gefotografeerd, de soundtrack was indrukwekkend.... 3,5 ster.

Ik heb het in het algemeen niet zo op de italiaanse cinema en ook deze film doet mijn mening niet bepaald veranderen. Sorrentino's vorige film, This Must Be The Place, vond ik al behoorlijk pretentieus en arty farty; deze doet daar nog een schepje bovenop. Her en der zijn er wel wat zinnige observaties te vinden en het camerawerk is erg mooi, maar wat een oeverloos zweverig gelul zeg en wat een vervelende personages. De lange openingsscene is al helemaal niet om door te komen. Gaandeweg wordt de film wel wat interessanter, maar het is flink doorbijten om de hele film uit te zitten.

Eens met James Cameron. Is trouwens een film die niet echt blijft hangen, des te meer Broken Circle Breakdown die de oscar had moeten winnen in mijn ogen. Zal één van mijn grote frustraties van het jaar blijven. 3,5 -> 3*

My heart's in the Highlands, my heart is not here,

Als groot fan van Paolo Sorrentino, schaam ik me bijna dat ik La Grande Bellezza nu pas heb mogen aanschouwen. Mogen ja, want ik voel me vereerd dat ik dat mocht meemaken. Wat een film!

Het verhaal draait om Jep Gambardella, de koning van het Romeinse nachtleven. Wanneer de jaren bij hem begin te tellen en de dood zich steeds vaker laat zien in zijn omgeving, begint hij vraagtekens te zetten bij de zin van het leven. Terugdenkend aan verloren liefdes wordt hem langzaam duidelijk dat hij eigenlijk helemaal niets heeft bereikt. Dit wordt hem nog maar eens verduidelijkt door een lange reeks aan bijzondere ontmoetingen.

Sorrentino's camera zweeft door de straten van Rome en laat ons zo alle charme van deze fascinerende stad zien. Zonder de aandacht te verliezen maakt hij de kijker toeschouwer van decadente feesten die normaal alleen voor de elite toegankelijk zijn. Alle facetten van deze elite komen aan bod. Langzamerhand laat de regisseur zijn personages uitkleden tot er enkel nog een paar zielige hoopjes mens resteren. Nog nooit heb ik zo'n ontwapenende en ongenadige aanpak waargenomen.

De ouders van Bill Murray en Marcello Mastroianni moeten wel een verhouding hebben gehad, anders kan ik het bestaan van Toni Servillo niet verklaren. Deze man heeft een onnatuurlijk grote dosis natuurlijke charme en belichaamt tegelijkertijd een ondefinieerbare soort triestheid. Wanneer de beste man nonchalant een sigaret rookt, is dit al reden om gebiologeerd naar het scherm te staren, zonder je blik ook maar voor enkele seconden af te wenden.

Ik zet er grote twijfels bij of Sorrentino bij machte is om La Grande Bellezza ooit te overtreffen, of maar enigszins te evenaren. Mocht dit wel het geval zijn, gaat het niet zo lang duren voordat ik die film ga zien. Dan zet ik mijn tentje op voor het filmhuis.

4,5 sterren.

Zo'n film die, zonder te herzien, groeit in je hoofd. Halfje erbij. Sluit niet uit dat het de maximale score gaat worden.

Kon me helemaal niet boeien, van de hak op de tak, zonder sujet.

Moest constant opstaan want ik kon er echt niet naar blijven kijken.

Een bejaarde snob die op zijn leven terugkijkt hierbij geflankeerd door heel wat naakt en erotiek om de kijker waarschijnlijk wakker te houden.

Enige positieve was het camerawerk en de muziek.

Wanneer je in eerste instantie gewoon eerlijk aangeeft dat de film je niet boeit, waarom dan wel aannames maken over deze film? Wanneer ik jouw persoonlijke top 10 bekijk, concludeer ik dat het gewoon niet jouw genre is. Maar om dan te beweren dat de film platte erotiek gebruikt om de aandacht vast te houden? Hou het dan alsjeblieft bij Rocky.

Sommige films die liggen je soms niet , dit was er een van.

Goeie film waarin een 65-jarige journalist/schrijver nadenkt over wat hij bereikt heeft in het leven. Afgezien van een aantal goeie dialoogscenes is de film inhoudelijk moeilijker te doorgronden (vooral door het ontbreken van een duidelijk verhaal). Maar dit wordt goedgemaakt doordat het geheel bijzonder meeslepend in beeld is gebracht met mooi camerawerk en mooie muziek.

Wat een geneuzel film, langdradig, saai en flauw

Nadat The Broken Circle Breakdown de Oscar voor Beste Buitenlandse film verloor van The Great Beauty, of - het klinkt gewoon veel mooier in het Italiaans - La Grande Bellezza, wilde ik deze film wel eens zien.

Ik had nooit verwacht dat ik deze film uit kon kijken, want na zo'n 5-tal minuutjes keek ik elke minuut naar hoelang de film al bezig was, en bedacht ik me 'Wanneer gaat het verhaal nu echt beginnen?'. Ik had alleen niet door dat hij al sinds minuut 0 bezig was. Ikzelf heb het vooral voor films/series met een echt verhaal, liefst met gecompliceerde plotwendingen. Hierdoor heb ik de film ook verspreid over drie dagen bekeken, mezelf verplichtend om hem helemaal af te kijken. Maar waarom eigenlijk? Tegen het einde van de film wist ik het. La Grande Belleza is een film die moet gekoesterd worden, een film over het leven waarbij Servillo dé gepaste acteur is om de filosofische gedachten over te brengen naar de kijker. En dat in combinatie met wondermooie muziek en de prachtige stad Rome als achtergrond.

Ook de aftiteling was vrij origineel - nog nooit eerder gezien in een film, hoewel het toch niet zo'n moeilijk idee is - en het einde op zich was mooi gevonden, hoewel ik het niet zo spectaculair vond als vele andere die La Grande Bellezza gezien hebben en daar hun mening over schreven.

Nu ik deze film gezien, apprecieer ik ook meer films zonder een echt verhaal, films over het leven.

Voor dit alles een welverdiende 4 sterren, want hoewel de perfecte film - over het leven dan, weliswaar - niet bestaat, komt La Grande Bellezza toch wel dicht in de buurt.

betekent dat dat je hem nog eens in één keer gaat kijken? Of voorlopig genoeg?

Wat een ontzettend mooie film is dit toch geworden, zeg. Spijtig dat ik hem nu pas heb gezien en helaas niet in de bioscoop. Maar goed, dan had ik maar eerder moeten kijken of hij nog draaide.

Snap nu een beetje waarom deze de Oscar heeft gewonnen en niet Jagten, wat me destijds bevreemdde. Nog steeds vind ik Jagten trouwens een logischere eventuele winnaar (minder kunstzinnig, sterk en krachtig verhaal met boodschap), maar nu ik La grande bellezza eindelijk eens gezien heb kan ik beamen dat ze toch een mooie, ietwat gewaagde keus hebben gemaakt (ik had nooit verwacht dat zo'n artistieke film als deze een Oscar zou kunnen winnen).

Buiten mijn fascinatie voor Rome en voor Italië helpt de hele sfeer en toon van de film mee aan een voor mij overweldigende kijkervaring, waarbij muziek en beelden elkaar perfect ondersteunen.

Schitterende beelden en fotografie, de heerlijk dromerige, lyrische en poëtische verteltrant en de geweldige soundtrack met zowel klassieke als heel moderne muziek zorgden dat ik helemaal in de film kwam, nadat ik er in het begin eventjes moest inkomen.

Camerawerk is erg mooi, met al die zwevende, dromerige cameravoeringen en tracking shots, al hadden sommige shots een stuk langer mogen duren, wat sommigen al aanhaalden. Beeld en fotografie zijn ook gruwelijk mooi, je had echt het idee naar een ode aan de kunst en aan de stad Rome te kijken.

De soundtrack vond ik geweldig en past voor mij perfect bij de film en bij de sfeer en toon van het verhaal met al zijn lyrische, groteske, grappige, extravagante en exorbitante momenten, situaties, feestjes en personages. Het gebruik van mooie, verstilde klassieke muziek (als ondersteuning van de sombere, stille momenten) doet het altijd goed bij mij, maar ook de moderne muziek (dance, meringue, salsa geloof ik) vond ik erg goed bij de film en de specifieke momenten passen (veelal de extravagante, groteske feestjes) en vond ik zo en zo leuk om aan te horen.

Voeg daar wat Italiaanse pop en wat bekendere verstilde deuntjes aan toe (Zbigniew Preisner, Kronos Quartet) en je komt tot een heerlijke, zeer diverse soundtrack die deze film perfect ondersteund, beter maakt en die het complete spectrum aan verschillende sferen en tonen perfect eer aan doet.

Verder is het al regelmatig aangehaald, maar dit lijkt een ode aan Rome, aan Fellini en sowieso aan het leven te zijn die mijns inziens - of de film nou veel weg heeft van La dolce vita of Otto e mezzo of niet - prima op zichzelf kan staan, vooral vanwege de moderne sfeer die de film met zich meebrengt.

Inderdaad heeft La grande bellezza wel wat weg van een Antonioni of Fellini met al zijn beschouwingen over vergankelijkheid, schoonheid, kunst, liefde en dergelijke, maar omdat ik daar eeuwig naar kan kijken en omdat het zo'n geweldig artistieke film is geworden vind ik dat absoluut niet erg. Zelfs het pretentieuze gewauwel dat bepaalde milieus bezigen verveeld mij nooit.

Dit is een film om nog vaak te bekijken, dat is een zekerheid voor mij. En Le Conseguenze dell'Amore weer eens terugzien, ben benieuwd of ik de film nu beter kan smaken dan destijds.

En Carlo Verdone ("Romano") lijkt trouwens sprekend op Sjef van Oekel.