La Grande Bellezza (2013)

Een nieuwe Sorrentino en dan ook weer met Toni Servillo in de hoofdrol. Dit kan niet fout gaan!!

Trailer (Youtube HD)

Heerlijke geluiden vanuit Cannes. Vergelijking met Fellini wordt altijd wel gemaakt maar lijkt hier toch wel behoorlijk spot on. Met stip in mijn top 5 van grote verwachtingen.

Komt deze ook in de bios in NL? Kan nergens een releasedatum vinden.

Jazeker. Is aangekocht door Cinemien, maar er is nog geen releasedatum bepaald.

Ik ben even aan het kijken wat er voor nieuws uitkomt van een aantal regisseurs die ik waardeer..

Jammer dat Scorsese's Irishman is uitgesteld, maar desondanks brengt 2013 veel films waar ik erg naar uit kijk!

Nieuw spul van: Boyle, Baz Luhrmann, de Coen's, Atom Egoyan (van Exotica), Sylvain Chomet (van Les Triplettes de Belleville), Jean-Pierre Jeunet (Amelie en Delicatessen), Luc Besson (met DeNiro), Michel Gondry (Eternal Sunshine, en Science des reves), Kar Wai Wong (2046 en In the mood for love), Makoto Shinkai (animatie kunstenaar van 5 Centimeters per Second), en nu ook Sorrenito!!

Le Conseguenze is één van mijn favoriete films, enorm sfeervol en visueel erg sterk, dus ik ben benieuwd. Zeker met dezelfde hoofdrol speler (Toni Servillo).

De teaser vind ik mooi (Ik krijg er i.i.g. direct zin van om weer eens naar één van s'werelds mooiste steden te gaan), maar ook een beetje nietszeggend reportage-achtig.

@ Koekbakker: je hebt gestemd zie ik.

Hoe/ waar heb je deze film gezien, en kun je er iets meer over vertellen alsjeblieft?

Ik zag 'm in Cannes. Het is een virtuoze, hedendaagse Fellini. Een Fellini-achtig portret van Rome in de beeld- en geluidstaal van nu. Ook inhoudelijk zijn er veel parallellen met Roma en La Dolce Vita: ook Sorrentino toont de stad vol decadentie en oppervlakkigheid. En zijn hoofdpersoon is een uitgebluste, mijmerende journalist die vol reflectie het Romeinse feestleven aanziet.

Hmm.. dat is teaser nr. 2 wat mij betreft.

De "geluidstaal van nu" bevalt me ook, want ik vond de muziek van Le conseguenze dell'amore ook erg sfeer verhogend, en dat was niet zo "klassiek" als deze trailer. Of zit dit 'm in in de muziek "onder" de film maar juist in de feest scènes van het oppervlakkige Rome van nu waar hij van gruwelt?

Alleen lijkt deze nieuwste de onderhuidse spanning te missen.

edit: ik zie nu dat er ook 2 trailers te vinden zijn. Bellissimo.

Die trailer (of eigenlijk teaser) op het water is eigenlijk geen trailer te noemen. Dat zijn de slotseconden van de film, niet representatief voor de film. Een andere trailer heb ik nog niet gezien. Heb je een linkje?

Met geluidstaal van nu doel ik op een veelheid aan muziek. Pompende pop/dance-songs, vrij recente klassieke muziek (wel wat obligaat Part, Preisner, zelfs Gorecki's Derde), maar ook een van mijn favoriete bandjes/acts Rachel's.

Jazeker:

trailer uffiale

Trailer 2

A ja, die zijn al veel representatiever. Onder die tweede zit Rachel's trouwens, aan het begin en halverwege.

Vanaf 7 november in de bioscoop (Cinemien)

NL trailer (YouTube)

Voor de mensen die niet kunnen wachten. Draait zondag 15 september (10:30) en zondag 22 september (10:00) op Film by the Sea .

La Grande Bellezza, più Grande della Vita

Eindelijk, daar is ie hoor. De perfecte Sorrentino. Sorrentino die eindelijk zijn narratieve ambities achter zich laat. Veel levensbeschouwende lagen waar lang over na te denken valt. Een hedendaagse Fellini met een klein vleugje Malick maar dan net diepgaander en specifieker. Prachtige muziek van Lele Marchitelli die de Larger than Life thema's van Sorrentino perfect ondersteund.

Prachtig geschoten door Luca Bigazzi, enorm dynamisch, sterke kadrering, doordachte angles en Rome wordt zo gevangen dat de levendigheid van de stad spot on uitgebeeld wordt. Ondersteund door de beschouwingen van Jep, weer magistraal vertolkt door de charmante Servillo. Wat een brok charisma heeft die vent. Zijn pittige interactie met Stefania ook, de decadente nachtscenes waren cinematografisch ongekend.

Erg fijn dat Sorrentino i.t.t. Malick vooral wat meer de diepte in gaat en in detail treedt. Jep's memoires zijn dan ook veel gedetailleerder en minder algemeen waardoor Sorrentino's beschouwingen veel beter aankomt. Geen lege mooifilmerij dus. Misschien ook wel wat mee te maken dat Sorrentino Italiaan is, die weten toch net wat meer over het leven. End credits ook werkelijk magisch. Dan besef je pas hoe meesterlijk dit beschouwend werkje van Sorrentino eigenlijk was.

Mooie film, een symfonie haast van Rome - cultuurhistorisch toch zeker veruit de meest interessante stad van Europa en wellicht ter wereld. Sorrentino is dan ook niet geïnteresseerd in kleine boetiekjes of romantische steegjes of de Spaanse trappen, maar wel in de musea, kunstschatten en historische gebouwen met zelfs een scène bij het Tempietto, het meest perfecte gebouw ter wereld, aldus de architect (en het kostte ooit moeite die te vinden, maar met resultaat).

De symfonie is overigens altijd moody tot midtempo (of eigenlijk moet je voor deze film zeggen: Adagio tot Allegretto). Het fijne camerawerk dat vaak soepeltjes glijdt, de sterke kadreringen, de schaduwen, het kleurgebruik: alles is even mooi. De manier van zoomen en montage deed me zelfs denken aan het magistrale Magnolia, al vind ik die laatste net iets beter nog daarin. Wel kent deze film dan weer een aantal prachtige stukken muziek, met ook klassiek gemengd met moderne dansmuziek. En dan loopt daar Servillo rond; één brok charisma met toch een soort tragiek over zich heen als metafoor voor heel Italië. Prachtige rol.

Goed, zo tegen het einde aan verliest de film iets aan kracht, alsof de spanningsboog is los gelaten en er zitten een aantal te lange praatscènes in die te statisch zijn gefilmd om echt boeiend te blijven. Maar verder is dit een schitterende film. 4,0*.

Minder enthousiast dan mijn voorgangers. Op zichzelf is deze odyssee door Rome, waarin droom en realiteit door elkaar worden gegooid, een film van grote schoonheid en diepe treurigheid. Maar hij is onevenwichtig en te overladen (een overmaat aan ideeën) en de personages raken verstrikt en verstikt in de loodzware thematiek. Ik begon steeds minder geïnteresseerd te raken. De regisseur probeert, volgens mij, Federico Fellini te overtreffen; maar staat hier niet eens in diens schaduw. Paolo Sorrentino maakt, daar waar Fellini subtiel te werk ging, op een bijna banale wijze gebruik van de botte bijl.

Gelukkig mag je dromen ook weer snel vergeten.

Het leven is een truc. Zorg dat je de uitvoering ervan vervolmaakt; er de schoonheid mee kunt reflecteren; er je leven mee tot een kunstvorm verheft.

Sorrentino speelt een fascinerend spel van vlakte en diepte. Hij weet niet alleen een perfecte balans te houden, hij doet meer: hij toont hoe ze in hun bestaan afhankelijk van elkaar zijn. De film lijkt misschien een cynische portrettering van een decadente cultuur, er spreekt toch vooral ook fascinatie en verlangen uit. De regisseur trapt niet in de valkuil van de poging tot ontmaskering, tot het tonen van een 'echte' werkelijkheid. Die is er simpelweg niet buiten dat wat er is.

De existentiële basis van de mens is angst en leegte, maar dat betekent niet dat er geen betekenisvolle invulling van het leven meer mogelijk is. Een groot gedeelte van ons dagelijks leven mag dan een ritueel zijn, dat betekent niet dat het slechts een lege huls is om de ware kern, de leegte, te camoufleren. De dans, de liefde, begrafenisceremonieën, kleding, alles is geritualiseerd, dat wil zeggen in vormen gegoten. Het ritueel maakt nou juist een intermenselijke beleving mogelijk. De grote schoonheid is niet zozeer verloren gegaan vanwege het verval van de cultuur, het is ervan afhankelijk. Buiten de cultuur om is geen betekenis mogelijk. De stad uitvluchten en teruggaan naar je geboortedorp is denk ik dan ook een metafoor van een leven dat is opgegeven.

De schoonheid en het geluk zijn ongrijpbaar, ze glippen je telkens uit handen. Je streeft en ploetert en jaagt een leven lang ernaar. Houdt het dan nooit op? Nee, niet in dit leven. Veel meer is er eigenlijk niet mogelijk. Koester daarom de 'luttele sprankjes schoonheid' waarvan je het geluk hebt ze in je leven te mogen zien: een eerste keer, een magistraal boek, een fantastische zonsopgang na een feest dat geen einde leek te kennen, een architecturaal wonder... En de film La Grande Bellezza

Beter dan La Dolce Vita, denk ik.

Zware tegenvaller.

Haalt het in de verste verte niet met de Fellini's films "La Dolce Vita" en "Roma" die ook Rome als onderwerp hadden. Voor de volle 100% ligt dat aan de 50+ personages in deze film van Sorrentino die mij Siberisch koud lieten. Geleuter over vroeger, de verloren jeugd o.a. interesseert mij nu eenmaal geen bal. Ik had liever als hoofd-personages gezien aantrekkelijke jonge vrouwen zoals de jeugdliefde van Jep Gambardella die we aan het eind van de film te zien kregen. De humor was trouwens ook ver te zoeken. Ik kon er allemaal niet om lachen. Maar ja, Italiaanse humor heeft mij nu eenmaal nooit gelegen.

Op visueel vlak daarentegen - als we de midlife-crisis personages buiten beschouwing laten - was er op de film niets aan te merken. De opnames van Rome bij nacht waren zonder meer zeer fraai en ook de soundtrack was dik in orde, maar nogmaals met de 50+ personages met hun oeverloze geleuter had ik helemaal niks.

Mooiste scène; de action-painting scène, schitterend uitgevoerd door een van de schaarse jonge acteurs.

3,0*

Voor mij was een van de pluspunten van de film toch juist de humor.

Ik zat in een redelijk volle zaal met senioren (geen idee waarom, misschien een uitje van een vereniging), maar er werd best veel gelachen. De humor moet je misschien liggen inderdaad: het is ten eerste een humor die gebaseerd is op retoriek - en eloquentie zou ik zeggen. Dat talige is misschien typisch Italiaans (hoewel, bijvoorbeeld bij Woody Allen is dat net zo). Daarnaast is het ook een behoorlijk cynisch soort humor dat het hoofdpersonage bezigt.

Met name een scene staat me helder bij, waarin hij een vrouwelijke collega-schrijfster, tijdens een van de vele nachtelijke borrels op zijn dakterras, ronduit vernietigend ontmaskert als bijklussende huisvrouw en behaagzieke schrijfster in de richting van een clubje communistische auteurs. Het komische zit er mede in dat hij zegt dit alleen te doen omdat zij er uitdrukkelijk om heeft gevraagd: hij vindt dat het een heer, zoals hij zelf natuurlijk is, niet betaamt om zoiets in gezelschap te doen. Maar het sardonische genoegen om de kans aan te grijpen, druipt er natuurlijk van af. Of de scene waarbij hij de codes van het begrafenisritueel aan zijn nieuwste vriendinnetje beschrijft, gevolgd door een perfecte uitvoering ervan op de begrafenis van een vriend.

En natuurlijk de kostuums die Jep draagt: fascinerend en alleen al een reden om de film te gaan kijken (als je van de Italiaanse kledingstijl houdt natuurlijk).

Ik wil ook zo kunnen feesten als ik 65 ben.

Veelbelovend begin met de beelden bij de fonteinen waarna een geweldige overgang plaatsvond naar het stampende nachtleven. Maar daarna dook het verhaal allerlei zijwegen in, waarvan de meeste me weinig konden schelen. Een vergeten schrijver tussen allerlei (pseudo) intellectuelen met oeverloze en cynische gesprekken.

Het op zich eenvoudige maar mooie verhaal van de schrijver die maar één boek schreef voor zijn jeudliefde, werd bedolven onder zware thema's en symboliek.

Te langdradig helaas en simpel gezegd iets teveel moeilijk doen, maar daar moet je van houden natuurlijk

Ik had graag wat meer flashbacks gezien naar 1970 en het verhaal compacter. Liever meer Le conseguenze dell'amore-achtig.

Het camerawerk en de soms prachtige shots leveren toch een dikke voldoende op.

3,5*

Jep Gambardella is de zelfbenoemde koning van het mondaine leven in decadent Rome. Hij en de zijnen voeren een kansloze strijd tegen de vergankelijkheid tijdens hun prachtig in beeld gebrachte nachtelijke escapades. Jep gaat, wanneer hij de dood dichterbij voelt komen, toch op zoek naar zingeving, de waardevolle dingen en echte schoonheid die zich ergens achter de "bla, bla, bla" moet bevinden. In deze extravagante film zet Paolo Sorrentino bewust schoonheid en betekenis op gespannen voet met elkaar.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie: La Grande Bellezza (ZUBB.nl)

Uitstekende recensie Bouke! Ik denk dat je treffend hebt weten te verwoorden hoe Sorrentino stijl (cinematografie noem je met name) inzet om de thematiek te verbeelden. Leuk om te lezen.

Toni Servillo is overigens net 54 jaar geworden, ook opvallend gezien zijn "leeftijd" in deze film.

Ja, maar wat schreef ik o.a. bij Le Conseguenze dell' Amore;

Schitterend rol vooral van Olivia Magnani als het barmeisje. Zelden zo'n mooie vrouw gezien.

Behalve Toni Servillo speelde ook zij in die film een belangrijke hoofdrol. Dat maakt wel even het verschil.

Als je mijn recensie leest bij die film, dan weet je waarom.

Dank je! Altijd fijn om te lezen dat iemand je recensies waardeert!