La Grande Bellezza (2013)

La Grande Bellezza, più Grande della Vita

Eindelijk, daar is ie hoor. De perfecte Sorrentino. Sorrentino die eindelijk zijn narratieve ambities achter zich laat. Veel levensbeschouwende lagen waar lang over na te denken valt. Een hedendaagse Fellini met een klein vleugje Malick maar dan net diepgaander en specifieker. Prachtige muziek van Lele Marchitelli die de Larger than Life thema's van Sorrentino perfect ondersteund.

Prachtig geschoten door Luca Bigazzi, enorm dynamisch, sterke kadrering, doordachte angles en Rome wordt zo gevangen dat de levendigheid van de stad spot on uitgebeeld wordt. Ondersteund door de beschouwingen van Jep, weer magistraal vertolkt door de charmante Servillo. Wat een brok charisma heeft die vent. Zijn pittige interactie met Stefania ook, de decadente nachtscenes waren cinematografisch ongekend.

Erg fijn dat Sorrentino i.t.t. Malick vooral wat meer de diepte in gaat en in detail treedt. Jep's memoires zijn dan ook veel gedetailleerder en minder algemeen waardoor Sorrentino's beschouwingen veel beter aankomt. Geen lege mooifilmerij dus. Misschien ook wel wat mee te maken dat Sorrentino Italiaan is, die weten toch net wat meer over het leven. End credits ook werkelijk magisch. Dan besef je pas hoe meesterlijk dit beschouwend werkje van Sorrentino eigenlijk was.

Mooie film, een symfonie haast van Rome - cultuurhistorisch toch zeker veruit de meest interessante stad van Europa en wellicht ter wereld. Sorrentino is dan ook niet geïnteresseerd in kleine boetiekjes of romantische steegjes of de Spaanse trappen, maar wel in de musea, kunstschatten en historische gebouwen met zelfs een scène bij het Tempietto, het meest perfecte gebouw ter wereld, aldus de architect (en het kostte ooit moeite die te vinden, maar met resultaat).

De symfonie is overigens altijd moody tot midtempo (of eigenlijk moet je voor deze film zeggen: Adagio tot Allegretto). Het fijne camerawerk dat vaak soepeltjes glijdt, de sterke kadreringen, de schaduwen, het kleurgebruik: alles is even mooi. De manier van zoomen en montage deed me zelfs denken aan het magistrale Magnolia, al vind ik die laatste net iets beter nog daarin. Wel kent deze film dan weer een aantal prachtige stukken muziek, met ook klassiek gemengd met moderne dansmuziek. En dan loopt daar Servillo rond; één brok charisma met toch een soort tragiek over zich heen als metafoor voor heel Italië. Prachtige rol.

Goed, zo tegen het einde aan verliest de film iets aan kracht, alsof de spanningsboog is los gelaten en er zitten een aantal te lange praatscènes in die te statisch zijn gefilmd om echt boeiend te blijven. Maar verder is dit een schitterende film. 4,0*.

Zware tegenvaller.

Haalt het in de verste verte niet met de Fellini's films "La Dolce Vita" en "Roma" die ook Rome als onderwerp hadden. Voor de volle 100% ligt dat aan de 50+ personages in deze film van Sorrentino die mij Siberisch koud lieten. Geleuter over vroeger, de verloren jeugd o.a. interesseert mij nu eenmaal geen bal. Ik had liever als hoofd-personages gezien aantrekkelijke jonge vrouwen zoals de jeugdliefde van Jep Gambardella die we aan het eind van de film te zien kregen. De humor was trouwens ook ver te zoeken. Ik kon er allemaal niet om lachen. Maar ja, Italiaanse humor heeft mij nu eenmaal nooit gelegen.

Op visueel vlak daarentegen - als we de midlife-crisis personages buiten beschouwing laten - was er op de film niets aan te merken. De opnames van Rome bij nacht waren zonder meer zeer fraai en ook de soundtrack was dik in orde, maar nogmaals met de 50+ personages met hun oeverloze geleuter had ik helemaal niks.

Mooiste scène; de action-painting scène, schitterend uitgevoerd door een van de schaarse jonge acteurs.

3,0*

Jep Gambardella is de zelfbenoemde koning van het mondaine leven in decadent Rome. Hij en de zijnen voeren een kansloze strijd tegen de vergankelijkheid tijdens hun prachtig in beeld gebrachte nachtelijke escapades. Jep gaat, wanneer hij de dood dichterbij voelt komen, toch op zoek naar zingeving, de waardevolle dingen en echte schoonheid die zich ergens achter de "bla, bla, bla" moet bevinden. In deze extravagante film zet Paolo Sorrentino bewust schoonheid en betekenis op gespannen voet met elkaar.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie: La Grande Bellezza (ZUBB.nl)

La Grande Bellezza; 142 minuutjes aan bizarre, hilarische, eigenzinnige, sfeervolle, klassieke en hemelse beelden. De variatie aan typetjes is ongekend: van botoxkop tot gratenpakhuis. De sfeer wordt gezet met een bourgondisch feest maar deze sfeer lijkt uiteindelijk in de kiem gesmoord te worden door toedoen van de existentiële overwegingen van de hoofdpersoon.

Niet geschikt voor kijkbuiskinderen die een duidelijk verhaal wensen.

Dit is het soort film waar ik normaal gesproken, grote problemen mee zou hebben. Ik hou van een perfect uitgewerkt verhaal. Dat zit er niet (echt) in deze fellini-achtige prent, maar desalniettemin heb ik er met tussenpozen van genoten. Helaas kon ik de aandacht er niet bij houden voor de hele film.

Het is daarom, voor mij persoonlijk, zeer moeilijk om deze film een cijfer te geven.

Vanuit mijn voorkeur voor verhaaltechnisch-sterke films zou deze eigenlijk maar een 1,5-2 sterren krijgen, maar vanuit de pure overdonderende pompeuze cinematografische schoonheid die hier scene na scene uit het beeld spat zou deze film de hoogste score verdienen.

Daarom een gemiddelde 3 sterren.

Leuk om gezien te hebben, maar het is er niet één die ik nog snel op zou zetten.

Echt een film waarvoor ik in een bepaalde relaxte stemming moet zijn

En wat was de openingsscene toch fenomenaal

Meesterlijk.

Rome. Sorrentino laat ons arriveren met een groep Japanse toeristen en neemt ons gedurende een ruime twee uur bij de hand, waarin we samen met zijn protagonist Jep Gambardella de stad en haar beau monde gade slaan. Along the way brengt hij ons in contact met zowel alle schoonheid die het stadsleven rijk is, als alle vergankelijkheid en leegte die er vaak achter schuilgaat. Op overtuigend weloverwogen wijze weet hij een eerbetoon aan het eerste in verzoening te brengen met het tweede. Sterker, de twee zijn volgens Sorrentino onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Als koning van het mondaine leven, laaft Jep zich met overgave aan hedonistische genoegens. Hij wordt stijlvol geïntroduceerd aan het einde van een 5 minuten durende party-sequentie, waarin hij vanwege zijn 65ste verjaardag geëerd wordt. Een fantastische scene, overtuigend en met gevoel voor timing in beeld gebracht. Bombastische muziek, aanstekelijke uitbundigheid en een camera die als een feestganger door het gedruis heen beweegt en terloops de belangrijkste personages de revue laat passeren. We zijn pas een kwartier onderweg maar Sorrentino weet je aandacht op betoverende en bovenal gedurfde wijze vast te pakken.

Wanneer het dansfeest zijn piek lijkt te bereiken, neemt Jep enkele passen uit de danslijn, terwijl het beeld vertraagt, de muziek verstomt, en een voice-over zijn personage haast op meta-niveau onderscheidt van de feestende massa om hem heen. Een monumentale introductie van een observerend karakter, de rest van de film werkelijk weergaloos neergezet door Tony Servillo. Hij is onze uiterst competente reisgids de komende twee uur en in ieder shot waarin hij te zien is (en dat zijn ze nagenoeg allemaal), druipt zijn charisma van het scherm.

Al snel merk je dat Sorrentino niet kiest voor een rechtlijnig narratief maar eerder voor een wat dromerige aaneenschakeling van situaties, portretten en observaties, waarbij hij zich maar al te graag verliest in ogenschijnlijk arbitraire details en verhaaltechnische zijpaden. Niet alleen kan hij hierdoor zijn ideeënrijkdom ten volle over de kijker heen storten, het verschaft hem de ideale vrijheid om langs een pad van extremen (rijkdom-armoede, hoop-teleurstelling, idealisme-hedonisme, leven-dood, kunst-kitsch, liefde-leegte) een soort universele waarheid aan te raken zonder grootsprakig of moralistisch uit de hoek te komen. Daarmee ontstijgt hij het niveau van de gemiddelde anekdotische film en raakt hij dichter aan het werkelijke leven dan menig andere film, of kunstwerk wat dat betreft.

Hoe Sorrentino zijn argumentatie (als hij al een standpunt inneemt) verbeeldt, is een cinematografische beleving die je moet ondergaan. Maar hoe hij dingen als kleur, contrast, kadrering, dialoog, muziek en belichting aanwendt om zijn visie vorm te geven, heeft bij onderstaande diepe, diepe indruk gemaakt. Na ruim twee uur ontwaak je, al varend over de wateren van Rome, uit een ervaring die voelt als een koortsdroom. Maar wel een die bol staat van het leven. 5*

Door deze film weet ik weer waarom ik La Dolce Vita niet zo goed vond. Andere gebruikers kunnen heel duidelijk beter omgaan met dit soort materiaal. Sorrentino is een man die vaak hele verschillende ideeën in een film combineert. Maar de visuele genialiteit die hij in eerdere films liet zien, blijven hier toch achter. Het is bv. gek om zulke mooie trackingshots te maken en deze dan na een paar seconden weg te knippen om na twee seconden weer verder te gaan. Dit haalt op die momenten heel erg de rust uit de film.

Voor mij een gevalletje hit and miss. Sommige scènes werken op zichzelf erg goed, maar het totaalplaatje wist mij niet te overtuigen. Te abstract, te weinig beklemmend, te warrig. Maar misschien zegt dit meer over mijn smaak dan over de film zelf.

Ik schrijf liever geen stukjes op deze sympathieke site over films die ik echt goed vind, of maak me er vanaf met wat algemeenheden en het intrappen van open deuren.

Vermoedelijk omdat een dergelijke film tot het gevoel weet door t dringen en het schrijven hierover een vorm van me kwetsbaar opstellen is. Enfin.

Het begin met citaten van Céline gevolgd door een mooie stroom van beeld en geluid is alvast sterk en de kracht van de film neemt eigenlijk niet af. Audiovisueel een genot om te ondergaan.

Ik sluit me daarom aan bij het citaat van Arnon Grunberg d.d. 30 november 2013.

La grande belleza is het beste medicijn tegen depressie dat tegenwoordig op de markt verkrijgbaar is

Paolo Sorrentino weet op een meesterlijke manier contrasten tegenover elkaar te zetten: levenslust tegenover verval, hoge cultuur tegenover stuitende platheid, schoonheid tegenover de lelijke rafelrandjes, bijtende satire tegenover serieus menselijk drama. Het is dan ook een ritmische film vol schitterende shots en waarin Toni Servillo helemaal tot zijn recht komt als de treurige clown die de oppervlakkigheid van alles om hem heen beseft.

Veel beter dan ik (op basis van de trailer) had verwacht, zelfs de beste van Sorrentino tot nu toe. La grande belezza is een sfeervolle en melancholieke prent, die een paar sterke individuele scenes en dialogen bevat. Daarenboven heeft de film natuurlijk een prachtige soundtrack. Het hoofdpersonage is intrigerend, een treurige clown zoals Donkerwoud hem raak omschreef, hoewel ik had hem graag nog iets dieper uitgewerkt had zien worden. Minpunten zijn er ook; de eerste 10-15 minuten vond ik rommelig en oninteressant (te nadrukkelijk dynamische cameravoering ook), dat van die 'truc' is er wat over en tenslotte, tevens het belangrijkste, is het jammer dat La grande belezza toch wat los zand blijft. Mooi los zand, dat wel, gecentreerd rond de spil die Servillo overtuigend vormt, maar de inhoudelijke pretenties worden niet volledig waargemaakt. Desondanks dus een mooie film, die je ook tijdens de aftiteling nog gevangen weet te houden in z'n sfeer van acceptatie en aanvaarding.

Grijpt je met de minuut meer bij de strot. Servillo schittert als Jep, de koning van het Romeinse nachtleven voor de gegoede burger. Elke avond staat er een nieuwe uitspatting op het programma, van decadente feesten tot luxe diners en van intellectuele praatsessies tot avonturen met spannende dames. Onderwijl verlangt zijn ouder wordende hart eigenlijk naar die ene jeugdliefde die hem ooit is ontglipt, de melancholie is dan ook groot.

Het kostte me wel even tijd om echt in de film te komen, een narratief moet je gewoon vergeten en enkele wat al te pretentieus aandoende discussies vallen pas na een tijdje op hun plek. Enkele door anderen genoemde kritiekpunten (te bedacht, oppervlakkig, mooipraterij) blijven wel staan, maar de film betovert je toch, tot en met de mooie aftiteling met de fraaie soundtrack.

3,5*.

Een verhaal dat me eigenlijk totaal niet boeit, maar met de nodige humor en gevatheid verteld om dat wél te doen. Daarbij ook uitstekende acteerprestaties om het goed tot z'n recht te laten komen. Verder mooie beelden en ook mooi gefilmd (denk bijv. aan het feest in het begin. Mocht enkel wat korter. 4*

De intro is schitterend. Van een busje toeristjapanners naar een sprankelend dakfeest. Dat zag er veelbelovend uit! Heerlijke atmosfeer en muziek, ondersteund door erg mooie plaatjes.

Nadien zakt het qua sensatie voor mij iets in en doordat er weinig verhaling aanwezig was, mocht de speelduur wel een halfuurtje korter.

Moeilijke stem; Zitten knappe scenes in, maar ook heeldere gesprekken die me niets deden. Ik vermoed dat de intro en het algemeen sfeertje me wel zal bijblijven.

3.5*, maar kon evengoed 4.0* zijn.

Best een harde noot om te kraken deze film van Sorrentino. Ik ben dan ook een kijker die altijd probeert te doorgronden wat de film wil vertellen, en hier wordt niks cadeau gegeven. Uiteindelijk is de boodschap eenvoudig maar zit bedolven onder een lange reeks reflecties waartussen geen echt verband lijkt te zijn.

Jep blijft een wat mysterieus figuur waarvan we weinig meer te weten komen dat hij een mislukt schrijver is en de koning van het nachtleven. Hij blikt terug op zijn bestaan en het lukt hem ergens om het futiele, het oppervlakkige te scheiden van wat het leven echt belangrijk maakt. En hij maakt ook wel lol in het nachtleven, maar met de overtuigde glimlach van een wijze oude man die de onbelangrijkheid van dit alles inziet. Drie scènes hebben me in de film getroffen : de tirade tegen Stefania, die ondanks haar pronkerige taal een weinig glorieus bestaan heeft geleid, de botox-sessies waarbij elke klant 700 euro neersmakt voor een halve minuut behandeling en de oude non ("La Santa") die de zin van het leven heeft gevonden in extreme eenvoud en soberheid. .

Het voelt lang aan allemaal maar gelukkig werd de wat slaperige inhoud gecompenseerd door onaards mooie beelden en een vleug surrealisme ( de flamingo's ). Een film die je na de kijkbeurt even moet laten bezinken.

Het begin is verpletterend mooi. In trance zat ik te kijken naar de prachtige combinatie van beeld en muziek.
En dat is eigenlijk ook waar de film het vooral van moet hebben. Er gebeurt vrij weinig, maar dat vind ik wel ontspannend.
Helaas ging het niveau naar mijn idee na een tijd achteruit. Ze hebben het iets te lang gerekt. Neem het gedoe met die non. Okee, het was wel komisch, maar het paste compleet niet in de film.
De aftiteling straalt dezelfde rust uit als de beste momenten uit de film. Als er meer van dit soort momenten waren geweest, had ik de film veel meer gewaardeerd. Soms leek het alsof ze het filmhuis- en het bioscooppubliek wilden bereiken. Dan krijg je dus een raar soort compromis.Zo van, o shit, straks valt iedereen in slaap, laten we even wat vrolijke dierentuindieren laten vliegen en een non laten traplopen. Begrijp me niet verkeerd, ik vond de flamingoscene een prachtig plaatje, maar niet voor deze film.
Maar al met al, kan ik de film goed waarderen. Ik ga hem over een tijd zeker nog eens bekijken.

Over de stad, over ouderdom, over nostalgie, over platitudes, over intelligentie, over niks doen. Amper verhaal, met veel zijpaden, abstractie en dromerige sferen. Maar wel erg geslaagd wat mij betreft. 4*

De link tussen La Grande Bellezza en La Dolce Vita wordt door iedereen gelegd, inclusief Paolo Sorrentino zelf en ik doe lekker mee. Vooral omdat ik hier met hetzelfde probleem zit: veel scènes zijn schitterend, maar als geheel doet hem me vrij weinig. Al heb ik dat nog altijd veel liever dan wat veel films me voorschotelen. Gebrek aan ideeën kun je hier niet als verwijt plaatsen.

Ik kan dan ook zo een heleboel sterke momenten opnoemen. Vooral die performance artist en dat moment waarop Jep die vrouw beledigt die beweerd dat ze in het verleden veel gepresteerd heeft. Het geheel heeft een fijne mix van melancholie en humor, vergezeld door een script met sterke dialogen. Ach, eigenlijk is alles zeer verzorgd, met vaak indrukwekkende cinematografie (waarvan ik moet zeggen dat die soms zonder reden over-the-top gaat, zoals de uitbundige zwevende camera in de opening, wat vooral afleidt), prachtige muziek en een zeer goede cast, met een geweldige Toni Servillo.

Maar net als de vorige film van Sorrentino, This Must Be the Place, lijkt La Grande Bellezza te grijpen naar iets speciaals (wel, de grote schoonheid), maar wordt dit nooit echt bereikt. Het blijft een verzameling scènes die afwisselend fascinerend, saai, briljant en soms zelfs suf zijn. Grootste teleurstelling? De onthulling van het ene momentje grote schoonheid dat Jep ooit gekend heeft en dat hem geïnspireerd heeft om zijn enige meesterwerk te schrijven. Het gaat hier om die flashback naar het strand met dat knappe meisje erop. De hele film draait uiteindelijk uit op dit punt. Misschien is het ironisch bedoelt dat het zo'n enorm clichématige platitude is, maar zo kwam het niet over en zelfs dan nog kan ik me bijna niet voorstellen dat Sorrentino niet iets sterkers kon verzinnen.

Ik ben er nog niet uit met Sorrentino. Hij lijkt me een enorm talent, maar zelfs ondanks zijn vele sterke kanten is hij wat frustrerend. Moet wel nog steeds Le Conseguenze dell'Amore zien. Ook opmerkelijk dat La Grande Bellezza zoveel mensen aanspreekt (hoge score hier, hoofdprijs van de Nederlandse critici, beste film volgens Volkskrantlezers). Lijkt me juist een vrij ontoegankelijke film. Hetzelfde overkwam echter La Dolce Vita. Wellicht houden veel kijkers gewoon van een zomerse trip door Rome. Persoonlijk vond ik het minder ambitieuze Oh Boy een sterkere film over iemand die wat door de stad rondwandelt en willekeurige dingen meemaakt.
3,5*

"La Grande Bellezza" moet het vooral hebben van de mooie beelden van Rome, op een prachtige manier gefilmd. De muziek in de film is heerlijk, op precies de juiste momenten. De dans/feest clubscènes vond ik prachtig om te zien. Het is lastig, vooral in het begin, om een duidelijke lijn in het verhaal te ontdekken, maar uiteindelijk kom je toch steeds meer van de hoofdpersonages te weten waardoor het iets toegankelijker wordt.

Bizarre, gênante, en ontroerende scènes wisselen elkaar af en zorgen voor een mooi geheel. Ik ben dan wel iets minder enthousiast dan de meeste recensenten die bijna allemaal met vijf sterren strooiden voor deze film, maar toch vind ik het een bijzondere ervaring.

Nog nooit heb ik zoveel zin gehad om een stad te bezoeken, als na het zien van deze prachtige film. Wat een leven, wat een dynamiek en wat een reclame is dit voor de stad Rome. Het bruist echt aan alle kanten. Rome is het centrale middelpunt hier en wordt op fantastische wijze in beeld gebracht. Maar het allermooiste is nog wel dat Sorrentino mijn hoge verwachtingen, die ik hier vooraf van had, ook waarmaakt.

Sorrentino gebruikt voor deze film zijn vaste acteur Toni Servillo, die hier schittert als Jep Gambardella. Hij is een man, die geniet van het goede leven, vooral omgaat met de hogere klasse en die zowat iedere avond de sfeer van het Romeinse uitgaansleven opsnuift. Het leven is mooi zou je zeggen, maar Jep komt er langzaam maar zeker achter dat deze manier van leven toch wel erg leeg is, net zoals heel veel mensen in Rome in feite maar een vrij leeg bestaan leiden, terwijl het er voor de buitenwereld duidelijk anders uitziet.

Sorrentino heeft daarbij de intentie om niet een volledig duidelijk verhaal te vertellen, maar wil het juist uitbeelden aan de hand van vele dynamische shots en zeer levendige muziek. Voor mij persoonlijk werkte dat enorm goed. De beelden zijn vaak prachtig, maar ook de muziek werkt daarbij vaak goed. Die openingsscène zet daarbij al enorm de toon. Net als de toeristen kom je in Rome aan, onder begeleiding van een heerlijke tune, waardoor ik vanaf het begin gelijk al lekker in de film zat. Tussendoor zitten er leuke visuele trucjes tussendoor, maar ook scenes, waarbij Servillo er voor zorgt dat het onvergetelijk is. Het moment, waarbij hij een vriendin even de waarheid verteld, is echt geweldig, omdat Servillo daar ook echt laat zien hoe goed hij is als acteur. Ik moest er trouwens ook wel om lachen.

Verder is la Grande Bellezza vooral ook een erg stijlvolle film geworden. Niet alleen de mooie beelden, maar ook de aankleding van Servillo geven de film net dat beetje extra klasse en vormen hier de kers op de taart. Hier en daar wordt La Grande Bellezza het La Dolce Vita van de 21e eeuw genoemd. Die vergelijking kan ik goed mee inkomen, maar persoonlijk vind ik dit meesterwerk zelfs nog wel een stuk beter dan Fellini’'s klassieker.

Het talent van Sorrentino is dan eindelijk tot volle wasdom gekomen. De tweeënhalf uur vlogen voorbij en het eindshot is al bijna net zo mooi als de opening. In het midden zitten er hier en daar wel wat momentjes waarop het iets inzakt, anders had ik de volle score kunnen uitdelen. De titel is echter de waarheid, want dit is ook echt een film van grote schoonheid.

4,5*

Ik heb het geprobeerd, maar kwam er niet goed doorheen. Voor mij was het een weinig inhoudelijk boeiende film. Te veel geneuzel en gezever. Wel dan weer een paar mooie plaatjes van Rome (althans, ik denk dat het grotendeels ook echt is opgenomen in Rome). Op zich kan ik begrijpen dat andere kijkers deze film een hoge beoordeling geven, maar wellicht ben ik te nuchter voor deze prent.

Hmm.

Ietwat vergelijkbaar met Conseguenze dell'Amore qua stijl en bezetting. Maar, hoewel die film wat moeilijk in cijfers en beoordeling uit te drukken was is het verhaal wel in mijn hoofd blijven hangen, en een hele serie van de beelden ook. De eindscene bijvoorbeeld, geniaal.

Dat heb ik in deze film nog niet kunnen vinden. Toni Servillo is onmiskenbaar erg goed aan het spelen, en er zitten ook weer een aantal erg mooie scenes in. De performance artist, de mevrouw die bij haar enkels afgefakkeld wordt als makkelijke voorbeelden, maar daar is wel meer van. Mooi. Maar, ik mis toch wel de vonk die de scenes aan elkaar verbindt, het tot een groter geheel in een samenhang maakt.

Misschien nog maar eens kijken, zo'n film is dit wel. Tot zover maar even een wat gemiddelde score - want sowieso wel de moeite, ondanks dat het een lange zit is.

Teleurstellend.

En zo blijkt achteraf dat Broken Circle Breakdown eigenlijk toch bestolen is. Niet dat deze Sorrentino nu zo slecht is, daarvoor heeft de man gewoon teveel talent, maar behoort samen met Il Divo wel duidelijk tot z'n mindere werk.

De intro is wél erg sterk, al mag ik als Belg zijnde best zeggen dat Barman het eigelijk al eerder en beter deed in Any Way ... Sorrentino maakt het zichzelf wel wat moeilijker door met deze scene aan het begin van z'n film te komen, hij komt er goed mee weg. Zelfs de lame dance paste perfect bij de uitgezakte jetset party.

Daarna wordt het zichtbaar minder. Iedereen vergelijkt deze film met La Dolce Vita, heb ik nog niet gezien (en staat ook niet hoop op m'n lijstje, heb een hekel aan Fellini), ik had vooral veel flashbacks naar het werk van Woody Allen (die opvallend genoeg veel minder genoemd wordt). De immer ratelende zelfbenoemde intellectuelen slash kunstenaars die, omdat het hen eigenlijk ontbreekt aan veel andere dagvulling, de hele dag doorzeuren over hun niet-bestaande problemen vond ik toch redelijk kenmerkend. Sorrentino's film is 100x mooier dan Allen's werk, maar Allen is wel scherper.

Dit stoorde me ook énorm. Visueel is het echt een knappe film, maar er gaat wel erg veel charme verloren in de editing. Te vluchtig om de prachtige shots eer aan te doen, niet scherp of snel genoeg om er iets ritmisch van te maken. Volgens mij kan een goeie editor hier zo een halve of misschien wel een hele ster bijknippen.

Muziek is een beetje afgezaagd hoewel best kundig gebruikt, het 140-minuten durende personagesspel was iets minder boeiend. Vooral omdat Sorrentino ook écht niks meer te vertellen heeft dan z'n personages, waardoor het na een tijdje toch allemaal wat begint te slepen.

Dat de film uiteindelijk een Oscar gewonnen heeft is niet echt een verrassing. Onbewust heeft Sorrentino hier voor mij de perfecte link tussen "the Academy" en zijn personages gelegd. Kan me inbeelden dat iedereen daar met veel herkenning en inleving naar deze film heeft gekeken. Ik hoop vooral voor mezelf dat ik me hierin nog een aantal decennia niet in hoef te herkennen.

Er zit een véél véél betere film in La Grande Bellezza dan er nu ligt, daarvoor moet er in ieder geval wat overbodige baggage uitgeknipt worden, liefst door een nieuwe editor.

3.0*

Een mooie film. Stilistisch mooi, zoals italiaanse kleding veel verfijnder is dan nederlandse kledij.

Het verhaal zelf is als gegeven wel interessant, maar in de uitwerking vind ik dat de film te veel blijft hangen in het stilistische. Dat mag wel, maar kan me niet (blijven) boeien, ik kan het verhaal bovendien absoluut niet volgen, de film is voor mij meer een aaneenschakeling van stilistische scenes, waarbij allerlei thema's de revue passeren, maar misschien zie ik er meer in dan de bedoeling is. Thema's als verfijnd en subtiel tegenover hard en grof, decadentie versus nuchterheid, eenvoud, aards, hoop versus wanhoop, society versus het plebs, en de dunne scheidslijn tussen al deze aspecten, maar zonder al deze aspecten afzonderlijk te hoeven tonen, en dat is wel knap. Er wordt in mijn ogen wel duidelijk de voorkeur wordt gegeven aan de verfijnde italiaanse cultuur. Zinnen Een zin als "ik ben niet geschikt voor mooie dingen", "een uitvaart is als een toneelstuk". Dat zal je een willekeurige acteur in een niet-italiaanse film toch niet snel horen zeggen. Alleen kapitein schettino (costa concordia) ontbrak er nog aan.

Kortom, stilistisch mooie en ook wel boeiende film. Inhoudelijke uitwerking valt mij erg tegen.

Must-see? +/-

3,5

Ik heb het in het algemeen niet zo op de italiaanse cinema en ook deze film doet mijn mening niet bepaald veranderen. Sorrentino's vorige film, This Must Be The Place, vond ik al behoorlijk pretentieus en arty farty; deze doet daar nog een schepje bovenop. Her en der zijn er wel wat zinnige observaties te vinden en het camerawerk is erg mooi, maar wat een oeverloos zweverig gelul zeg en wat een vervelende personages. De lange openingsscene is al helemaal niet om door te komen. Gaandeweg wordt de film wel wat interessanter, maar het is flink doorbijten om de hele film uit te zitten.

My heart's in the Highlands, my heart is not here,

Als groot fan van Paolo Sorrentino, schaam ik me bijna dat ik La Grande Bellezza nu pas heb mogen aanschouwen. Mogen ja, want ik voel me vereerd dat ik dat mocht meemaken. Wat een film!

Het verhaal draait om Jep Gambardella, de koning van het Romeinse nachtleven. Wanneer de jaren bij hem begin te tellen en de dood zich steeds vaker laat zien in zijn omgeving, begint hij vraagtekens te zetten bij de zin van het leven. Terugdenkend aan verloren liefdes wordt hem langzaam duidelijk dat hij eigenlijk helemaal niets heeft bereikt. Dit wordt hem nog maar eens verduidelijkt door een lange reeks aan bijzondere ontmoetingen.

Sorrentino's camera zweeft door de straten van Rome en laat ons zo alle charme van deze fascinerende stad zien. Zonder de aandacht te verliezen maakt hij de kijker toeschouwer van decadente feesten die normaal alleen voor de elite toegankelijk zijn. Alle facetten van deze elite komen aan bod. Langzamerhand laat de regisseur zijn personages uitkleden tot er enkel nog een paar zielige hoopjes mens resteren. Nog nooit heb ik zo'n ontwapenende en ongenadige aanpak waargenomen.

De ouders van Bill Murray en Marcello Mastroianni moeten wel een verhouding hebben gehad, anders kan ik het bestaan van Toni Servillo niet verklaren. Deze man heeft een onnatuurlijk grote dosis natuurlijke charme en belichaamt tegelijkertijd een ondefinieerbare soort triestheid. Wanneer de beste man nonchalant een sigaret rookt, is dit al reden om gebiologeerd naar het scherm te staren, zonder je blik ook maar voor enkele seconden af te wenden.

Ik zet er grote twijfels bij of Sorrentino bij machte is om La Grande Bellezza ooit te overtreffen, of maar enigszins te evenaren. Mocht dit wel het geval zijn, gaat het niet zo lang duren voordat ik die film ga zien. Dan zet ik mijn tentje op voor het filmhuis.

4,5 sterren.

Goeie film waarin een 65-jarige journalist/schrijver nadenkt over wat hij bereikt heeft in het leven. Afgezien van een aantal goeie dialoogscenes is de film inhoudelijk moeilijker te doorgronden (vooral door het ontbreken van een duidelijk verhaal). Maar dit wordt goedgemaakt doordat het geheel bijzonder meeslepend in beeld is gebracht met mooi camerawerk en mooie muziek.

Nadat The Broken Circle Breakdown de Oscar voor Beste Buitenlandse film verloor van The Great Beauty, of - het klinkt gewoon veel mooier in het Italiaans - La Grande Bellezza, wilde ik deze film wel eens zien.

Ik had nooit verwacht dat ik deze film uit kon kijken, want na zo'n 5-tal minuutjes keek ik elke minuut naar hoelang de film al bezig was, en bedacht ik me 'Wanneer gaat het verhaal nu echt beginnen?'. Ik had alleen niet door dat hij al sinds minuut 0 bezig was. Ikzelf heb het vooral voor films/series met een echt verhaal, liefst met gecompliceerde plotwendingen. Hierdoor heb ik de film ook verspreid over drie dagen bekeken, mezelf verplichtend om hem helemaal af te kijken. Maar waarom eigenlijk? Tegen het einde van de film wist ik het. La Grande Belleza is een film die moet gekoesterd worden, een film over het leven waarbij Servillo dé gepaste acteur is om de filosofische gedachten over te brengen naar de kijker. En dat in combinatie met wondermooie muziek en de prachtige stad Rome als achtergrond.

Ook de aftiteling was vrij origineel - nog nooit eerder gezien in een film, hoewel het toch niet zo'n moeilijk idee is - en het einde op zich was mooi gevonden, hoewel ik het niet zo spectaculair vond als vele andere die La Grande Bellezza gezien hebben en daar hun mening over schreven.

Nu ik deze film gezien, apprecieer ik ook meer films zonder een echt verhaal, films over het leven.

Voor dit alles een welverdiende 4 sterren, want hoewel de perfecte film - over het leven dan, weliswaar - niet bestaat, komt La Grande Bellezza toch wel dicht in de buurt.

Wat een ontzettend mooie film is dit toch geworden, zeg. Spijtig dat ik hem nu pas heb gezien en helaas niet in de bioscoop. Maar goed, dan had ik maar eerder moeten kijken of hij nog draaide.

Snap nu een beetje waarom deze de Oscar heeft gewonnen en niet Jagten, wat me destijds bevreemdde. Nog steeds vind ik Jagten trouwens een logischere eventuele winnaar (minder kunstzinnig, sterk en krachtig verhaal met boodschap), maar nu ik La grande bellezza eindelijk eens gezien heb kan ik beamen dat ze toch een mooie, ietwat gewaagde keus hebben gemaakt (ik had nooit verwacht dat zo'n artistieke film als deze een Oscar zou kunnen winnen).

Buiten mijn fascinatie voor Rome en voor Italië helpt de hele sfeer en toon van de film mee aan een voor mij overweldigende kijkervaring, waarbij muziek en beelden elkaar perfect ondersteunen.

Schitterende beelden en fotografie, de heerlijk dromerige, lyrische en poëtische verteltrant en de geweldige soundtrack met zowel klassieke als heel moderne muziek zorgden dat ik helemaal in de film kwam, nadat ik er in het begin eventjes moest inkomen.

Camerawerk is erg mooi, met al die zwevende, dromerige cameravoeringen en tracking shots, al hadden sommige shots een stuk langer mogen duren, wat sommigen al aanhaalden. Beeld en fotografie zijn ook gruwelijk mooi, je had echt het idee naar een ode aan de kunst en aan de stad Rome te kijken.

De soundtrack vond ik geweldig en past voor mij perfect bij de film en bij de sfeer en toon van het verhaal met al zijn lyrische, groteske, grappige, extravagante en exorbitante momenten, situaties, feestjes en personages. Het gebruik van mooie, verstilde klassieke muziek (als ondersteuning van de sombere, stille momenten) doet het altijd goed bij mij, maar ook de moderne muziek (dance, meringue, salsa geloof ik) vond ik erg goed bij de film en de specifieke momenten passen (veelal de extravagante, groteske feestjes) en vond ik zo en zo leuk om aan te horen.

Voeg daar wat Italiaanse pop en wat bekendere verstilde deuntjes aan toe (Zbigniew Preisner, Kronos Quartet) en je komt tot een heerlijke, zeer diverse soundtrack die deze film perfect ondersteund, beter maakt en die het complete spectrum aan verschillende sferen en tonen perfect eer aan doet.

Verder is het al regelmatig aangehaald, maar dit lijkt een ode aan Rome, aan Fellini en sowieso aan het leven te zijn die mijns inziens - of de film nou veel weg heeft van La dolce vita of Otto e mezzo of niet - prima op zichzelf kan staan, vooral vanwege de moderne sfeer die de film met zich meebrengt.

Inderdaad heeft La grande bellezza wel wat weg van een Antonioni of Fellini met al zijn beschouwingen over vergankelijkheid, schoonheid, kunst, liefde en dergelijke, maar omdat ik daar eeuwig naar kan kijken en omdat het zo'n geweldig artistieke film is geworden vind ik dat absoluut niet erg. Zelfs het pretentieuze gewauwel dat bepaalde milieus bezigen verveeld mij nooit.

Dit is een film om nog vaak te bekijken, dat is een zekerheid voor mij. En Le Conseguenze dell'Amore weer eens terugzien, ben benieuwd of ik de film nu beter kan smaken dan destijds.

Om met de deur in huis te vallen: dit is geen film met een spannend of meeslepend verhaal, niet snel, geen actie, geen geweld, geen overdonderende special effects. Wat is het dan wel? Een meeslepende heerlijke film waaraan je je moet overgeven. Hypnotiserende beelden. Schitterende groepsscenes. Taferelen vol pracht en schoonheid van Rome en van de uitgaande jetset. Het gaat over de hoofdpersonage die rond zijn 65e verjaardag terugblikt op zijn leven. Ooit een boek geschreven dat hem beroemd maakte en daarna 'de koning van het uitgaansleven' geworden. De film springt heen en weer tussen flashbacks en de tegenwoordige tijd. Omdat het verhaal er niet toe doet is dat heen-en-weer springen totaal niet hinderlijk. Je wordt de film ingezogen als in de beste films van Fellini. Vol betoverende schoonheid en achter die oppervlakte schijnt overal de decadentie, het verval en de leegte door. Hier en daar mooie teksten vol sarcasme en soms sterk confronterend. Italiaanse cinematografie op zijn allerbest. Een film om vele malen te zien, er valt zo veel in te ontdekken, te bewonderen en om over na te denken. Geen film voor 'nuchtere Hollanders'.