La Grande Bellezza (2013)

Mooie film. Verwacht geen verhaallijnen of plot. Gewoon een mooie film. Gemaakt en gespeeld met gevoel voor detail. En met alle eer voor Toni Servillo die eerder al zo'n prachtrol neerzette in Le Conseguenze dell'Amore.

Ik heb gister een witte broek en een rood colbertje gekocht.

In Pathé Eindhoven wordt er nimmer een pauze ingelast, maar bij de zogeheten '50-plus' voorstellingen blijkbaar wel. Ik vraag me eigenlijk af waarom die oudjes dat nodig hebben; thuis zitten ze toch ook altijd urenlang op hun sofa te breien of de krant te lezen? Daarnaast viel er op een gegeven moment de stroom uit (eerste keer dat ik dat meemaakte) waardoor het scherm wederom blanco bleef en er vervolgens nog moest worden gezocht naar de goede scène.
Dit was niet bevordelijk voor de kijkervaring. Gelukkig hebben de Italianen het wel redelijk stijlvol ingericht en valt er genoeg te amuseren. De lange scène met het feest op het dak herkende ik uit een MovieMeter Contest en die was ook wel het aanzien waard. Er wordt niet echt toegewerkt naar een specifiek punt; we lijken willekeurig rond te dwalen in Rome, met een man op leeftijd die zich bewust is van bepaalde keuzes en vooral rustig zijn omgeving blijft observeren. Poëzie is een terugkerend aspect en het ene personage lijkt niet veel belangrijker dan de ander. Verder toonde de regisseur zijn liefde voor dieren: grote ijsbeerknuffel in de woonkamer, giraffe op het plein en flamingo's op het balkon. Ik vond deze vibe wel werken maar een buitengewoon nivau werd er voor mij persoonlijk niet bereikt.

Een matige komedie/drama film...

Saai (slaap van) verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Komedie is mijn smaak niet...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Veel muziek, prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Ik had mij hier veel van voorgesteld, helemaal na alle lovende kritieken en Il Divo beviel me ook uitstekend. Voor de eventueel zich op de tenen getrapt voelenden : ik houd niet van Rambo etc. , hier volgt een waarschuwing voor degenen die overwegen deze film te gaan bekijken.

Helaas ..... het verhaal, ja er ís een verhaal maar niet bijster origineel en ook niet boeiend want niet inleefbaar, hoogstens geslaagd als late echo van la Dolce Vita misschien.

Tony Servillo die kennelijk alleen de warmte van een kapotte radiator kan uitstralen, speelt voor zogenaamde journalist die tegen zijn pensioen aanzit en zich begint te realiseren dat hij met zijn lege leven de dood nadert.

Een bonte stoet mafkezen die niks te melden hebben passeert de revu, ik heb er gewoond en ben ze nog nooit tegengekomen trouwens. .

Allemaal mooi en indrukwekkend gefilmd, muziek keuze ook prima, dat wel ja.

Een puzzel voor intelectuelen die er zoals gewoonlijk weer meer uit weten te halen dan de regisseur zelf bedacht kan hebben anders had hij wel gekozen voor een andere uitwerking dan slechts deze en gene een paar interressant aandoende zinnetjes in de mond te leggen.

Kortom : te veel pretentie en dan zijn een paar aardige scenes en ideeen niet genoeg, qua inhoud was er materiaal voor een hooguit een half uurtje film, de rest was uitgesponnen langdradige tijdulling.

Het resultaat is een enorme afknapper en zonde van de tijd.

Ik zie uit naar de volgende film van Sorrentino . Hij zal zelf toch ook wel gaan inzien dat het leven zich niet achter intellectuele bombast verschuilt. Hierna kan hij alleen maar beter worden. Dat wil zeggen : liefdevoller en met oog voor het "gewone". De aftiteling stemt alvast hoopvol .

Nadat Sorrentino zich met de goed gelukte "This Must be the Place" in Amerika en Ierland bivakeerde, keert hij weer terug naar Italië met een vrijwel buitengewone film: La Grande Belezza, waarbij slechts 1 ding duidelijk wordt gemaakt; van buiten kan iemand nog zo'n stralend en spectaculair leven hebben, maar ondertussen...

We hebben het hier over Jep, die magistraal wordt neergezet door Servillo, een man, journalist en schrijver, met zijn keurige pak en gestyled haar die bloeit en blaakt op elk feestje in Rome, van de kakkers tot de glossy's tot gewoon zakelijke feestjes, in de charme valt bij de jongedame's en met een sigaar in zijn mond en een halve glimlach de menigde passeert en ongestoord meedanst. Glad als een aal, en toch wel een extreme vorm van assertieviteit, waar hij nog wel eens rake klappen mee uitdeelt. Overal zit hij bij, drinkt hij zijn drankje, lacht hij met iedereen mee en neemt hij zijn achterdochtige maatje Romano mee op sleeptouw, en laten we ook nog zeggen dat we het hier hebben over een man die inmiddels al 65 is... een geweldiger leven op die leeftijd kan je je toch niet voorstellen? Iedereen gaat met pensioen en achter de geraniums zitten en deze man gaat nog met alle leeftijden mee, en krijgt nog sjans van jongedames tussen de 20 en de 30.

Maar al snel word er al duidelijk gemaakt dat het van binnen allemaal wel tegenwerkt bij de man, en dat deze toch helemaal niet zo gelukkig is als dat het allemaal van de buitenkant lijkt, en ook dat wordt al meteen op een buitengewone wijze neergezet: Jep wordt geroepen om naar voren te komen voor een felicitatie voor zijn 65ste verjaardag, en daar staat hij, tussen de joelende mensen, de drankjes en het confetti wordt in het ronde gegooid, desnoods een beetje slow motion erbij en het meest irritantste auto-tune muziek op de achtergrond, maar daar... in deze videoclip achtige montage, gaat de man eens bij zichzelf nadenken. De gedachtes die pas op de 65ste loskomen: Is dit eigenlijk wel het leven die ik gewild heb? Hou ik mezelf niet voor de gek en probeer ik nu niet gewoon mijn best te doen om maar zo jong en perfect mogelijk te blijven? Heb ik al mijn kansen daardoor ook niet laten liggen? Daar maakt La Grande Belezza even een dompertje in deze oh zo mooie videoclip.

De zoektocht naar het leven die Jep dan uiteindelijk gaat maken wordt hier ook weer op een uiterst meeslepende wijze neergezet en als kijker gun je hem die kans ook wel, want een arrogante rijke klootzak is het niet, (al moet je hem op bepaalde dingen niet benaderen) een rokkenjager is het niet en een soort van Berlusconi is het ook niet, maar 1 ding is het wel; dit is wel de zoektocht van zijn leven, alleen wel een beetje erg laat, maar wel een mooie ondekkingsreis, wat Jep tot nieuwe ideeën brengt of oude ideeen voortzet, een soort van relatie opbouwt met de stripper Ramona (ook een sterke rol van Ferrili) die hij eerst helemaal op haar plaats heeft gewezen, en uiteindelijk ook al die onbeantwoorde vragen over zijn jeugd, die hem al decenia bezighouden.

Gewoonweg schitterend neergezet en ook heeft Sorrentino een uitgebreide ode aan Rome, waar ook zo zijn talloze mooie shots en plaatjes voorbijschieten en de sfeer ook lekker aangedikt is. De flashbacks zijn ook erg interessant en ook is er zelfs min of meer ruimte voor fantasy: Die struisvogels, wat ook hele mooie plaatjes opleverde. De toewerking naar dat antwoord van wat er nou in het verleden gebeurde wat Jep altijd zo dwars zat, is ook vrij spannend. Wat muziekkeuze (waar Sorrentino erg creatief in blijft) is het nu meer de mainstream-kant opgegaan, maarja, wat wil je anders bij spectaculaire feestjes? Maar niet alleen maar hoor... ook genoeg andere keuze.

Ook dat kleine vrouwtje was een goed pittig tantetje die Jep ook nog wel eens de schopjes onder zijn kont gaf.

Een parel van een film, dat mag wel even gezegt worden. De les hier is, luid en breed: Je bent nooit te oud om te leren!

5,0*

In het lang en in het breed. Laat ik me daarvoor bij voorbaat al excuseren.

La Grande Bellezza. Dat is: De Grote Schoonheid.

(doek)

“Reizen is nuttig, het oefent de verbeelding. Al de rest is teleurstelling en vermoeidheid. Onze reis is geheel denkbeeldig. Dat is haar kracht. Het gaat van het leven naar de dood. Mensen, dieren, steden, dingen...alles wordt gedacht. Het is een roman, louter een fictief verhaal.”
Louis-Ferdinand Celine, ‘Reis naar het einde van de nacht’

Een citaat perfect toepasbaar op de cinema van Paolo Sorrentino. Cinema is immers fantasie, bedrog van de beste soort, omdat het bedrog ons leert omgaan met het gemis dat in ons leven is, of zou kunnen zijn.

Eigenlijk geeft de schitterende openingssequens al een hint naar een van de basisideeën achter de film. Er zijn beelden, er zijn blikken. Rome slaapt, Rome waakt, Rome is prachtig. Die pracht, die moeten we echter zien. Met blikken. Zoals we ook de schoonheid van cinema moeten zien: met opengesperde ogen.
Daarna: een groep Aziatische toeristen, foto’s nemend van ditjes en datjes. De echte schoonheid zien ze echter over het hoofd: een vrouwenkoor zingt een bescheiden requiem. Een requiemmetje voor een van de toeristen, die de ideale dood sterft. Hij kijkt door de lens, ziet De Grote Schoonheid (van de stad), en geeft de pijp aan Maarten. Men reanimeert niet. Dit leven was immers compleet, dit sterven volmaakt.

Verder? Een decadent feest. Wat blijkt: dit is een samenkomst van de jetset, van uitgerangeerde bekendheden, van zelfverklaarde kunstenaars. Wat vieren ze? Hun eigen leegte, die ze met wiegende heupen proberen te verhullen. Wat vieren ze nog? De Grote Schoonheid? Dewelke? Die van vrouwen, die het graag zus en zo hebben…dat eeuwenoude ritueel van wiegende heupen, smachtende blikken, de extatische saus van de begeerte. Seks? Ah, een onbelangrijk fait divers. Of: de belangrijkste bijzaak ter wereld (na voetbal misschien)? Gelukkig maakt de akte niet. Toch niet langdurig. Maar het is een momentaan streven waar sommigen hun dagen mee kunnen vullen. Bravo. Bravissimo!

Jep Gambardella? Innerlijk leeg. Moreel morsdood. Hij beweegt zich van feest naar feest, waakt tot het ochtendgloren om in de uren dat het gezin de dag aansnijdt onder de wol te kruipen. Hij is lang geleden gevlucht voor wat duurzaam en stabiel is. De ongekroonde koning van het mondaine leven is hij. Geestelijk bankroet, echter geliefd bij tallozen. Geliefd? Nu ja, van het soort liefde waar geen bal mee aan te vangen is. De hele film, en eigenlijk zijn hele leven, zoekt hij De Grote Schoonheid. Wat Paolo Sorrentino voortdurend toont, maar wat Jep zelf niet begrijpt, is dat die schoonheid overal rondom ons is. (De fonteinen van Rome. Meisjes die tikkertje spelen. Een kind dat o zo onschuldig in de camera kijkt. Een meisje, als non opgekleed, dat haar begeerte al lijkt ontdekt te hebben en ingespannen naar Jep tuurt. Een giraf in het Forum Roman. Drie dozijn flamingo’s op je dak. Een duik in de Tiber.) Pas als hij haar vindt kan hij aan een nieuwe roman beginnen. Zijn vorige kon hij immers pas schrijven na een grote verliefdheid, en hij denkt dat hij ook nu een soortgelijke ervaring nodig heeft om het te kunnen doen. Die krijgt hij, bijna, in de gedaante van Ramona.

Wat een prachtig figuur, die Ramona! Een kunstenaarsfeestje waar een kind gedwongen wordt om peperduur expressionisme te produceren. Wansmakelijk is het – zij is de enige die daar openlijk voor uitkomt. Wat volgt, is een voorbeeld van hoe kunst wel moet ervaren worden: niet vanuit kennis, noch vanuit sociale overwegingen. Maar gewoon, op een avond, door de paleizen dwalend, door het sleutelgat van de tijd reizen eigenlijk…terwijl de prinsessen op hun gemak een kaartje leggen. Absurd magisch-realisme, ineens op het scherm, in een vingerknip…het is - de hele film lang overigens - Sorrentino’s handtekening.

Romano? Hij wil erbij horen, kunstenaar zijn. Maar hij kan het niet, begrijpt dat, en trekt zich terug. Een loser is hij, de slaaf van een minnares die hem niet eens respecteert. Aandoenlijk, dat ook hij niet weet hoe er geleefd moet worden, net zoals niemand dat weet, laat staan kan. Nee, levenskunstenaars bestaan niet.

De geestelijke? Een banaal mannetje, die liever over eten bereiden spreekt dan over het spirituele. Voor Jep kan hij echter niets betekenen. Die gelooft niet (verklaart hij een paar minuten daarvoor, door luidop te zeggen dat hij denkt dat de geestelijke toch geen antwoorden heeft voor hem)…en gelijk met welk advies, alleen de zegening kan de ongelovige redden. En Maria? Die is misschien dement. Zo dement dat ze woorden van waarheid spreekt als ze zegt dat je over armoede niet kunt spreken, maar er alleen midden in kunt leven. Zijn dat woorden waarvan Jep begrijpt dat ze over hem gaan, als geestelijk armoedige? (Schitterend trouwens hoe Sorrentino de verwevenheid tussen het profane en het religieuze leven in het Rome van vandaag op de korrel neemt. Onder andere in de scène waar iedereen Maria's hand kust...zij is een symbool, een artefact uit een verloren tijd, een 104-jaar oud wereldwondertje dat men maar al te graag voor de kar spant!)

De adel? Hoe intens kan die zich vernederen? Door zich te verhuren en zich uit te geven voor andere adellieden. De vrouw gaat achteraf naar boven en luistert in hun museum naar de soundtrack van de verloedering van haar adellijk geslacht. Schrijnend. Is dit Sorrentino's manier om te verklaren dat er tegenwoordig geen adel meer is? (Of ze heeft haar ziel verkocht, of ze drinkt zich te pletter op een of ander mondain feestje?)

De performance kunstenaars van vandaag? Met een sovjetsymbool in het schaamhaar getatoeëerd loopt ze met haar kop tegen de eeuwenoude muur. Collectiviteit faalt, de artiest is soeverein, voor dit nichepubliek bestaande uit hippies en ander schorremorrie hoeft de artieste heus geen verantwoording af te leggen? Heerlijk hoe Sorrentino haar radicaliteit en wereldvreemde geneuzel op de korrel neemt!

Andrea? Wat ervan komt door de kunsten helemaal op te slurpen. Proust en Toergenjev zijn niet leefbaar, hun grote schoonheid is verstikkend! Zoals Sorrentino suggereert, zit de ware pracht in het kleine dat ons continu omringt. Een pleidooi voor het gewone leven is dit, voor de wonderen van de natuur, voor de inconsequentie van de mens, en voor de lichtvaardigheid van kunst, die begoocheling, die truc, net zoals cinema een truc is, net zoals een goochelaar trucs uitvoert. We kijken niet voor de oplossing, wel voor de begoocheling zelf. Als die zichzelf staande houdt, dan kunnen we spreken van een geslaagd artistiek product. Akkoord?

Terug naar Jep. Naar iemand die geen greintje oorspronkelijkheid meer bezit. Naar iemand die alles als een toneel is gaan beschouwen. Die van een begrafenis een geveinsde scène maakt, tot in de puntjes voorbereid. Gruwelijk is het. Maar ook twijfelachtig. Zou Jep niet werkelijk ontroerd kunnen zijn? Terug naar Jep is trouwens terug naar de verveling. Vrouwen die (naakt)selfies nemen omdat ze werkelijk niets beters om handen hebben. Palaveren op balkons zoals ze dat in het Rusland van de 19e eeuw op hun landgoederen deden, zogezegd geëngageerd, maar eigenlijk wereldvreemd, wereldschuw zelfs, elkaar bevestigend, een oogje dichtknijpend voor elkaars zwaktes…een chique wereldje dat zichzelf in leven houdt, maar eigenlijk al decennia lang is uitgehold. (Iemand op de hogere etage ziet het, de belastingsbetaler met name, de harde werker, die er verbouwereerd op reageert. Berlusconi groet ons?) Natuurlijk kan Jep geen roman meer schrijven: als zelfs Flaubert geen boek over het niets kon schrijven, dan de middelmatige Jep toch evenmin? Hij probeert nochtans een project voor zichzelf op poten te zetten, volgt de raad van zijn redactrice, en gaat verslag uitbrengen van het gekapseisde schip. Wat hij ziet, is echter zijn eigen leven. Een puinhoop, reeds half verzonken. Waar is die reddingsboei?

En dan ziet hij haar. De Grote Schoonheid. Hij moet haar verliezen (Ramona) om te begrijpen wat ze is geweest, maar ook dat ze er altijd is geweest, en dat hij niet moet vastzitten in het verleden, omdat dat verleden zijn raadsels toch niet prijsgeeft. De goede metgezel heeft haar dagboeken weggegooid. Toch gaat hij verder, begint hij aan iets nieuws. Hij zet een project uit, ondanks de vernedering – Jep is daar zelf nooit in geslaagd. Daarom noemt hij dat koppel “prachtig”. Uiteindelijk zet hij zelf trouwens ook de stap. Hij zal een truc opvoeren. Hij zal zich aan de schrijftafel zetten. Om het over De Grote Schoonheid te hebben. Die is overal, behalve op de mondaine feestjes met mondaine muziek en mondaine drank en mondaine drugs. Die is ook in het vrouwenlichaam, vooral wanneer dat niet-seksueel wordt beschouwd.

“Dit is hoe het altijd eindigt, met de dood. Maar eerst was er het leven. Verborgen onder bla, bla, bla, bla, bla. Alles ligt bezonken onder het gekwebbel en het lawaai. De stilte en het sentiment. De emotie en de angst. De bij vlagen luttele sprankjes van schoonheid. En dan de akelige naargeestigheid en miserabele mensheid. Alles bedolven onder de schaamte van het zijn in deze wereld. ... Daarom, laat deze roman beginnen. Immers, het is gewoon een truc. Ja, het is gewoon een truc.”

(doek)

Kunst als soelaas tegen de leegte. Kunst als truc. Een truc die moet tonen dat De Grote Schoonheid overal is.

‘La Grande Bellezza’? Een fantastische truc, jazeker.
4,25*, om te beginnen.

Een moderne mengeling van Fellini (stijl) en Antonioni (subject), zo kun je La Grande Bellezza het best omschrijven. Van genoemde Italianen ben ik geen groot fan en van deze film kon ik dan ook niet met volle teugen genieten. De shots zijn stuk voor stuk schitterend, maar al die los zand-scenes (hussel ze door elkaar en je hebt dezelfde film) deden me maar weinig.

Het gaat allemaal over de 65-jarige Jep, die zich in de high society van Rome begeeft. Het is allemaal maar een phoney gebeuren (de film is dat overigens zelf ook) en Jep vraagt zich dan ook af op dit punt van zijn leven: is dit nu allemaal wel zo geslaagd waar ik mee bezig ben? Tsja... hij observeert, geeft zogenaamde wijze oordelen en dat is het dan waar je het mee moet doen als kijker. Lastig hoor in plaats van dat hij radicaal het roer omgooit en echt gaat veranderen, dan kon Jep nog op mijn sympathie rekenen.

Naast de kwalificatie 'phoney' ga ik nog een ander woord gebruiken, dat ik doorgaans niet snel in de mond neem en dat is 'pretentieus'. Laat er geen misverstand over zijn, dat is La Grande Bellezza ook. Hoe dan ook een voldoende kan er wel vanaf, maar ik denk dat bij een volgende film van Sorrentino met dezelfde aanpak de score een stuk lager gaat uitvallen.

De twee favoriete films van de filmrecensenten in 2013 lijken ‘La Grande Bellezza’ en ‘La Vie d’Adèle’ te zijn. Beide films hebben veel gemeen – al dan niet als tegenpolen – en een gezamenlijke bespreking lijkt me zelfs verhelderend voor beide films. Ik begin echter met ‘La Grande Bellezza’.

De film gaat over een schrijver die na zijn eerste maar succesvolle roman is gestopt met schrijven om ‘koning’ van het nachtleven van Rome te worden en welke film een pastiche is van Fellini’s beroemde ‘La Dolce Vita’ met welke film het dan ook veel gemeen heeft: het grootste verschil lijkt te zijn dat de hoofdrolspeler oud is geworden. Ikzelf heb eens geprobeerd ‘La Dolce Vita’ te kijken, maar heb na een tijdje moeten afhaken omdat ik de film te saai vond. Ook ‘La Grande Bellezza’ balanceert op de grens van saaiheid, maar het excuus daarvoor lijkt opnieuw te zijn dat leegte nu eenmaal het thema van de film is: de film gaat over mensen die zich aldoor in het feestgedruis van de grote stad storten en elkaar vermaken met quasi-diepgaande, quasi-filosofische conversaties om zo de leegte en oppervlakkigheid van hun bestaan te verbloemen. Zo ook weet de film met zijn visuele spektakel aldoor net de aandacht van de kijker vast te houden, maar knaagt een ervaring van leegte bij de kijker omdat de film, net als het leven van de hoofdrolspelers, nergens naartoe leidt en geen zin heeft: alles is slechts oppervlakkig gebabbel en verstrooiing. Daarbij is de film vol van het vertoon van deze décadence: niet alleen van het escapisme van het feesten tot diep in de nacht (waarin ook een parallel tussen dit hedendaagse Rome en het oude Rome lijkt te worden gelegd), maar ook in het feit dat er vrijwel alleen maar oude mensen (naast kinderen) in beeld komen die hun productieve leven achter zich hebben (een vraag die de 65-jarige hoofdrolspeler telkens krijgt is waarom hij geen boeken meer schrijft). De film begint met een citaat uit Celine’s ‘Voyage au bout de la nuit’, dat zo het feestgedruis tot diep in de nacht inleidt en daarbij al vermeldt dat het allemaal slechts ‘imaginair’ is, en eindigt met de boodschap dat dit ‘imaginaire’ nep-leven, waarbij de film ook expliciet de parallel met de ‘trucage’ van de goocheltruc in het circus maakt, slechts het echte leven maskeert. Dat echte leven zou een leven van passie zijn en een leven van lijden en bewust zijn van de dood, zaken die de hoofdrolspeler van de film lijkt te ontkennen door zelfs op zijn leeftijd van 65 jaar alleen maar te feesten (dat is aldoor: dansen) en met vrouwen naar bed te gaan (dat me onwillekeurig even aan Berlusconi deed denken, maar dat terzijde).

Beide films zijn bijzonder in de zin dat zij laten zien dat het medium van de film bij uitstek geschikt is voor zowel escapisme als realisme: ‘La Grande Bellezza’ laat zien dat film bij uitstek een overweldigende visueel spektakel kan brengen en zo ultieme verstrooiing kan brengen en ‘La Vie d’Adèle’ laat zien dat film – in tegenstelling tot het klassieke toneelspel op het podium – het medium van de intieme close-up is dat zo het kleine en alledaagse groot en zichtbaar kan tonen. Beide films zijn op hun eigen manier nogal saai; ik zou ze niet snel aan anderen aanraden, maar zoals ik met dit epistel laat zien valt er wel veel over de films te zeggen, hetgeen er mee te maken heeft dat de films wel iets zeggen over waar de samenleving en de film op dit moment staan: in zekere zin liggen beide films in het verlengde van de hedendaagse tendens naar enerzijds een escapisme in actie, spektakel (in bv. games) en oppervlakkige verstrooiing en anderzijds een hyperrealisme en het ‘reality’-genre in films en TV-series, waarin het echte leven en het gewone individu en zijn alledaagse beslommeringen in het centrum van de aandacht wordt gezet (bv. Facebook).

Een paar dagen na het zien van de film merk ik dat vooral de mooie beelden van Rome en de fantastische rol van Toni Servillo me goed bij zijn gebleven. Sorrentino regisseert een aantal mooie scenes, maar het geheel kent helaas toch ook wat momenten waarbij het qua verhaal nogal inzakt allemaal. 'La Grande Bellazza' kon me helaas niet de gehele speelduur bekoren. Het personage Jep Gambardella is wel intrigerend, al het mooie om hem heen lijkt-ie te missen. De soundtrack fluctueert ook nogal; prachtige stukken muziek, afgewisseld met vreselijke moderne meuk. Rome is wel een stad waar ik graag nog eens heen wil. Mooi stekkie heeft die Jep ook.

Deze heeft mij niet echt weten te overtuigen. Het begint heel fraai, en de beelden zijn natuurlijk prachtig. Dat is niet moeilijk met Rome als achtergrond, maar het is allemaal wel keurig belicht, met fraaie warme kleuren, keurig camerawerk, enz. Maar het verhaal is, al dan niet opzettelijk, verder wel plat en leeg. Emotioneel is het allemaal erg afstandelijk, het doet me niets. "Plaatjes" vullen geen gaatjes, zeg maar. Dat vind ik wel jammer. Als het script net zo wist te stralen als de warme beelden dan had ik deze film zeker een stuk hoger gewaardeerd. Die leegte doet de film uiteindelijk langdradig overkomen.

De personages zijn erg plat en eendimensionaal, de enige die daaraan een beetje weet te ontsnappen is de hoofdrolspeler wiens personage iets meer is uitgewerkt. Ook de meeste scènes (vooral de feestjes e.d.) voelen afstandig, gemaakt en onnatuurlijk aan. Misschien past dat bij het verhaal, maar dan nog zijn andere films er wel in geslaagd leegte uit te drukken zonder dat de film zelf leeg aanvoelt. Alle aandacht is uitgegaan naar de cinematografie, en dat is ten koste van het verhaal en de personages gebeurd. Ook het filosofische over de decadentie e.d. wat in deze film moet zitten vond ik niet echt van de grond komen. Het zet me ook niet aan tot denken. Blijft over: de mooie plaatjes. Al schiet ik die liever zelf als ik daar ben dan dat ik naar een film met die plaatjes kijk

2,5*, geheel verdiend door de cinematografie.

Best van genoten, geheel tegen mijn geringe verwachtingen in eigenlijk.

Op papier geen film die in mijn straatje zou liggen, zo dacht ik. Van Fellini heb ik ooit wel iets uitgeprobeerd, maar dat vond ik dermate afschuwelijk dat ik het mormel halverwege uit heb gezet. Maar gelukkig is Sorrentino een regisseur die overstroomt van het talent, waarmee hij toch een resultaat aflevert dat prima te behapstukken valt.

Een Conseguenze is het allicht niet, al neemt dat niet weg dat Sorrentino er meermaals in slaagt ware pracht en praal op het scherm te toveren. Nu helpt het uiteraard mee dat de gebouwen in Rome bepaald geen bouwvalletjes zijn, maar de film is meer dan louter droge registratie. Mooi sierlijk camerawerk, elegant welhaast. En ook de muziek strookt daarmee. Veelal klassiek, maar niet van het het groteske soort waar ik doorgaans spontaan onwel van wordt. Subtiliteit lijkt het sleutelwoord. Daarnaast zo nu en dan afgewisseld met modernere noten (geweldig feestje aan het begin).

Dat was dan eigenlijk ook voldoende om me te doen laten genieten, want de resterende elementen boeide me niet zo bijzonder veel. Uitgezonderd een Servillo in topvorm waren de personages een stel inhoudsloze pionnetjes, en het verhaal houd weinig steek. Oogt als een ietwat lukrake reeks van gebeurtenissen, waarbij Woody Allen-esque dialogen en hedonistische toestanden hand in hand gaan met elkaar. Maar veel maakt het niet uit.

Derhalve ken ik de film geen enorm hoge score toe, maar een 3,5* ster is wel op zijn plaats. Prachtige beelden die gepaard gaan met een mooie soundtrack. En ook een vanouds sterke Servillo, wat een uitstraling heeft die vent toch. Anyway, dat is wat de film mij gebracht heeft en waar ik voornamelijk van genoten heb. Goede film dus, nu nog even de rest van Sorrentino's oeuvre afwerken. 3,5*, voor nu althans.

Ik had al enkele films gezien die bij de filmprijzen werden 'verslagen' door deze La Grande Bellezza: Jagten, The Grandmaster, La vie D'Adèle, Broken Circle Breakdown, The Wind Rises, Le passé, ... Films die me allemaal bevielen en dus lag de lat ook hoog voor mij bij deze 'concurrent' La Grande Bellezza.

De vergelijking met Fellini is al gemaakt maar ik moest zelf ook denken aan Herman Brusselmans. Een verhaal over een man die al jaren geen boek meer heeft geschreven, maar wel nog steeds met aanzien wordt bekeken. Het lijkt wel op z'n trilogie ex-schrijver, ex-minnaar, ex-drummer. Qua stijl is het toch een modernere Fellini. Een regisseur die me niet helemaal ligt. Ik hou wel van sfeer en verhaal, maar puur op het creatieve ligt me niet altijd. Wel kan ik de aanpak van de regisseur appreciëren. En ik moet bekennen dat sommige scènes me best wel konden boeien. Het viel me op dat deze film net in de Amerikaanse prijzen viel, terwijl Amerika net kiest voor verhalende films. Creativiteit wordt enkel geprezen in buitenlandse films blijkbaar.

De opening is geniaal met vooral het feestje van Jep. Gaandeweg neemt het zowel het uitgangsleven als de hautaine culturele wereld op de korrel. Iets wat Fellini ook al deed, maar ben toch blij dat hier terug te zien. Gaandeweg wordt het wel wat vervelend en sommige personages werken ook niet. Dat gedeelte met die oude non is ook niet echt interessant.

La Grande Bellezza is een film die je op je honger laat zitten. Het wisselt tussen waardering voor de mooi scènes en enkele vervelende momenten. Om terug te komen op de prijzenslag plaats ik uit dat eerder genoemde rijtje vooral La Vie D'Adèle, Jagten en Broken Circle Breakdown veel hoger. La Grande Bellezza is mooi, maar geen topfilm.

'k dacht eerst dat het een lange reclamespot voor Martini was, maar dit was toch niet het geval.

De film begon veelbelovend met een hip feestje, maar wist niet direct waarover de film ging gaan. De film kon me jammer genoeg maar matig boeien. De film zag er nochtans wel goed uit, maar het verhaal vond 'k langdradig, mede door de lange speelduur. Het was niet echt m'n ding.

Mijn derde poging om deze film te zien heb ik tot het einde toe volgehouden, zij het met moeite. Toegegeven de film ziet er uitermate gelikt uit met prachtige beelden van Rome. Maar ja, dat is zo’n schitterende stad dat zelfs een amateur daar fraaie plaatjes kan schieten. Helaas worden die beelden ondergedompeld in een decadente wereld vol pompeuze figuren, die elkaar qua liederlijk gedrag de loef trachten af te steken. Als je 8½ (1963) van Fellini gezien hebt, is een déja vu-gevoel niet te vermijden. Ik weet dat er zulke mensen bestaan (een enkeling wordt zelfs president), maar ik heb er geen behoefte aan geconfronteerd te worden met zoveel verdorvenheid. Ik kijk films voor mijn plezier (en af en toe om er wat van op te steken). Hier word ik alleen maar chagrijnig van.

Onbegrijpelijk dat de regisseur van Le Conseguenze dell'Amore (2004) zo'n gedrocht aflevert.

Ik begon een aantal maanden geleden al eens aan 'La grande Bellezza', maar moest na 45 minuten afhaken. Ik gaf hem dit weekend een nieuwe poging en hield het uit tot het einde. Klinkt uiteraard niet veelbelovend en uitnodigend als quotering, maar ik begrijp wel dat anderen dit een uitstekende film vinden. Want laat ons duidelijk wezen: Visueel en technisch gezien is er weinig op te merken aan deze film.

Het prachtige Rome wordt enorm sfeervol in beeld gebracht. Toni Servillo zet hier een dijk van een prestatie neer als een charismatische keizer waarvan de grandeur afdruipt. Op zijn 65e ervaart hij wat hij heeft bereikt, maar ook wat hij heeft verloren. "La grande bellezza - De grote schoonheid": Glitter en glamour omhuld in een sausje van decadentie. Visueel knap weergegeven via de erg fijne sfeervolle "Martini-party's", alsof je haast letterlijk mee aan het swingen bent op het disconummer "A far l'amore comincia tu van Raffaella Carra". Maar de "grote schoonheid" zit niet in de rijkdom, in de pracht en praal van kerken en paleizen, neen, schoonheid zit in verborgen hoekjes in het leven. Denk bijvoorbeeld aan de mooie religieuze gezangen in het begin van de film die niet opgemerkt werden door de Japanse toeristen.

Jep Gambardella ervaart de lege doos van zijn bestaan en betreurt de gemiste kansen in zijn leven zoals zijn jeugdliefde Elisa. De scene waarbij hij die ene vrouw de les spelde op privé- en carrièrevlak was geweldig. Toch miste ik wat in de film. Ik had er geen voeling mee en liet de film kabbelend naar zijn einde lopen. Ondanks de aanwezige symboliek kon de film me hoegenaamd niet boeien. Een houding van "blij dat ik er doorgekomen ben en voor eens en altijd vanaf ben" is geen goed uitgangspunt. Ooit bekijk ik deze nog eens opnieuw, misschien wacht ik tot mijn 65e...

Deze extravagante, poëtische en overrompelende ode aan Rome, won terecht de "Oscar" voor beste buitenlandse film.

Centraal in dit verhaal staat de 65-jarige society-figuur Jep Gambardella (Toni Servillo), die zich samen met alle andere steenrijke hedonisten amuseert op de meest waanzinnige feesten. Toch is hij deze manier van leven zat en wil hij zich storten op het schrijven van zijn tweede boek.

Regisseur Paolo Sorrentino volgt Jep Gambardella in zijn pogingen zich aan deze taak te zetten en dat biedt weinig houvast in de zin van een traditioneel plot. Het getuigt van de pure pracht en lyriek van zijn film, dat dit op geen enkel moment ten koste gaat van het kijkgenot. Wel van het zit genot, want deze Komedie / Drama film duurt ruim twee uren.

"La Grande Bellezza" is een ode aan de stad Rome en verdient het om minstens twee keer bekeken te worden, eenmaal om te worden meegevoerd door de pracht en praal en een tweede keer om aandachtig te kijken, te luisteren en te genieten.

Film met veel cinematografische waarde. Prachtig inzake beeldvorming, expressieve close-ups, rustige en ook uitbundige visueel geslaagde scènes.
De passage waarbij een wat zelfingenomen vrouw door het hoofdpersonage wordt terechtgewezen, vond ik wel knap
De humor die er in sluipt en het dialoogwerk zijn genietbaar, maar wat me stoorde en de totaalscore heeft beïnvloed, is de afwezigheid van een duidelijke verhaallijn en het gebrek aan gevatte overgangen tussen de opeenvolgende scènes, zodat het, voor mij althans, niet zo erg indringend en overtuigend overkwam.

Best een indrukwekkend filmpje.

Begin vond ik niet al te boeiend, begon me zelfs af te vragen of ik wel de juiste film had aangezet want ik vond het helemaal nergens op slaan. Toch maar doorgekeken en toen begon de film me langzaam toch moi mee te nemen door de straten van Italië.

Soms zeer prachtige beelden, en de film is daarnaast ook knap gefilmd en knap belicht. Veel oog voor detail en acteerwerk is ook zeer in orde, vooral de Servillo. Personages zijn wel wat plat, en het verhaal weet niet altijd veel indruk te maken.

Aan het einde pakt de film je wel goed, en je kan je vergrijpen aan de mooie beelden, maar als het verhaal en de personages iets minder plat waren was mijn beoordeling ongetwijfeld hoger.

La Grande Bellezza

Stijlvolle film waarin Rome op zijn mooist en verleidelijkst wordt getoond. Als je echt de juiste kijkomstandigheden creëert voelt La Grande Bellezza aan als een droom, en voordat ik het wist was er al een uur voorbij. Minpunten zijn dat niet alle gesprekken en verhaallijnen even interessant zijn, en de editing voelt soms ook wat slordig aan. Net als je lekker in een scene zit wordt hij afgekapt, om naar de volgende schitterende scene te gaan. Want audiovisueel is La Grande Bellezza een meesterwerk, en wat dat betreft verdient Sorrentino alle credits.

Ik vond hem gek genoeg zwaar teleurstellend. Had er echt zoveel meer van verwacht.

Prachtige cinematografie, dat wel, maar het verhaal en de rest vond ik een slappe hap. Het trok me gewoon niet en vond het allemaal maar vaag en chaotisch.

Inmiddels drie keer gezien. De eerste keer vond ik hem prachtig, maar met veel vraagtekens. Daarom een tweede keer bekeken, maar er zat me iets dwars, ik wist niet precies wat. Bij de derde kijkbeurt begon ik me te ergeren aan de oppervlakkige, karikaturale personages, met name de hoofdrolspeler. De Grote Decadentie had de film beter kunnen heten. Een snobistisch schrijvertje dat in een weelderig penthouse woont tegenover het colosseum. Het geld kan blijkbaar niet op. Drie keer per dag wisselt hij van de ene smaakvolle designer outfit in de andere. Hij windt iedere van vrouw om zijn vingers, en dat alles omdat hij veertig jaar geleden één meesterwerk heeft geschreven en nu teert op dat succes? Ja, Duh! Zelfs Mulisch was niet zo decadent, laat staan zo rijk. Dit is een en al oppervlakkige filosofie en mooifilmerij. Prachtige beelden, zeker, mooie muziek, en ook humor, zeker met die fantastische rol van die bisschop. Maar verder niets dan oppervlakkigheid. Die bisschop redt uiteindelijk de film waardoor ik er toch nog drie sterren voor wil geven.

Een bijzondere en indrukwekkende film. Heel mooie beelden, goed spel, sfeervol en meeslepend gebracht. Ik kwam er na verloop van tijd echt in. Het is artistiek, maar soms vond ik het iets te gemaakt. Ik vind het fijn dat de film diepgang bevat, al lijkt het soms oppervlakkig. Dat is het niet, vind ik in ieder geval. Sterk werk! 4*

Verwachtingen waren hooggespannen bij mij. En deze zijn deels waargemaakt. De beelden zijn prachtig; zelfs de beelden bij het laatste stukje van de aftiteling waren prachtig. Maar ik ergerde me (zeker het eerste half uur) aan het sfeertje, de oppervlakkigheid van hoofdpersoon journalist Jeb en dito verhaallijnen. Desondanks vind ik het toch een prachtige film.

Levensgenieter Vivant Jep Gambardella [Toni Servillo], die vooral teert op één prijswinnende roman, viert op grootste wijze zijn 65e verjaardag in Rome. Een one night stand met Orietta [Isabella Ferrari] is de eerste van een serie ontmoetingen en gebeurtenissen die hem doen afvragen of hij wel gelukkig is met zijn huidige leven en hem moeten helpen de ‘grote schoonheid’ uit de titel weer te kunnen zien. Servillo is perfect in de hoofdrol en met behulp van een stampende soundtrack en cinematografie van Luca Bigazzi voorziet hij deze Oscarwinnaar voor Beste Film in een Vreemde Taal van de juiste ambiance voor deze odyssee door de Italiaanse hoofdstad met een paar magisch-realistische momenten die aangename herinneringen oproepen aan het werk van Federico Fellini.

Op audiovisueel gebied prachtig. Rome wordt schitterend in beeld gebracht en er wordt ook optimaal gebruik gemaakt van de prachtige locaties die deze stad te bieden heeft. Verhaaltechnisch onderhoudend genoeg, hoewel het qua verhaal en vertelstructuur niet zo veel voorstelt. De oppervlakkigheid van Jep (en bijna alle andere personages in de film) wordt echter treffend in beeld gebracht en dat lijkt mij ook het voornaamste doel. Het levert de nodige boeiende scènes op, maar ook best wel wat scènes die niet zo interessant zijn. De overgangen tussen de scènes zijn bovendien soms wat abrupt. Een film die dus met name op audiovisueel gebied de moeite waard is.

Een wat oudere man overziet zijn leven. De film is heel mooi en artistiek vormgegeven. Hij doet me ook heel sterk denken aan Der Himmel über Berlin (Film, 1987) - MovieMeter.nl van Wim Wenders. Dit is een soort Italiaanse versie in Rome. En de film heeft een mooie levensbeschouwelijke boodschap. Italië is het land van mode en pizza's, is een zin die er in voorkomt. Toch is al deze pretentie ook wel vermoeiend om naar te kijken. En laat dat nou ook een boodschap van de film zijn. Maar het is desondanks wel een mooie film. Al heeft hij twee grote minpunten. Hij duurt mij te lang. Het was beter geweest als hij na anderhalf uur klaar was. En wat ik echt heel erg jammer vond is dat de hele film in de laatste scene nog even uitgelegd wordt. Alsof de kijker zelf niet in staat was om de film te begrijpen.

Mja.

Er valt veel goeds over La Grande Bellezza te zeggen. Zo'n titel alleen klinkt al goed en past ook perfect bij het sfeertje dat Paolo Sorrentino meegeeft. Ik ken absoluut nog niet genoeg van zijn werk, maar met Youth en The Hand of God achter de kiezen valt het misschien een beetje in te schatten wat voor cinema hij maakt. Ik vind dat cynische, melancholische alleszins nogal herkenbaar.

Visueel valt ook over deze film niet te klagen. Sorrentino lijkt wel te weten wat hij doet. Er zitten mooie shots tussen, daar kan ik echt van genieten. Het is uiteindelijk ook nodig dat het zo'n mooie film is, want ergens onderweg begon mijn aandacht toch te tanen. Heel interessant is het wel en wee van Jep nu ook weer niet en dan dreigt het allemaal te beginnen slepen, wat het naar mijn gevoel effectief doet, na een tijdje dan. Spijtig.

2,5

En gedurende mijn 'luie-maandag-film-marathon-dag' was ook deze La Grande Bellezza aan de beurt en daarmee de tweede film van de dag die op een goed cijfer gemiddelde kon rekenen. Wat te verwachten wist ik niet tot ik me er verder in verdiepte en meteen al het gevoel dat dit niet mijn ding ging worden, iets dat ik al snel bewaarheid zag en zich daarmee perfect aansloot bij de andere film met het goede cijfer gemiddelde want die was het ook net niet.

Het begin is toch zeker interessant te noemen met een overview van Rome, een handvol toeristen en vooral de muziek van het koor in de gangen dat me onder de huid kruipt, WAUW is dan ook mij reactie vanwege deze opening genaamd 'I Lie' van 'David Lang' iets dat gelukkig navolging krijgt met een fraaie soundtrack van klassieke muziek. Maar de overgang naar de volgende fase, het nachtleven, kon niet hysterischer en meer afbreuk doen op de net gecreëerde sfeer, maar goed, dat zal er bij horen en de bedoeling zijn. Het tekent immers de twee gezichten van Rome te verstaan als jong en oud, overdag en 'snachts, rust en degelijkheid tegenover een vonk en losbandigheid, deze stad slaapt nooit. Temidden van dit alles Jep die de rush, de greep en beleving van de nacht niet meer voelt en een bepaald soort rusteloosheid in de plaats voelt, zoekt naar zichzelf en waar de jaren zijn gebleven. Ongetwijfeld spek naar de bek voor degenen die dit mooi vinden en het moet gezegd dat het erg fraai gefilmd is, Rome is prachtig zowel bij dag als nacht en voor de muziek brak ik reeds een lans.

Maar verder verliest La Grande Bellezza mij volkomen in zijn cynische beeld rond de pracht, praal, decadentie, arrogantie en pretentieuze jetset. Wat we in feite zien is trieste leegheid, vergankelijkheid, een gevoel dat nooit beantwoord of ingevuld gaat worden en iets dat ik toch vooral als geestelijk armoede identificeer. Reflectie en eerlijk worden naar jezelf is wat nodig is en mondjesmaat bij Jep naar binnen sijpelt en dat zal ongetwijfeld de grap zijn in een wereld waar vriendjes blijven, en elkaar de reet aflikken, het enige is dat telt. Toch veer ik slechts één keer echt op wanneer Jep iemand van de vriendengroep te kennen geeft dat men altijd de tong afbijt om haar daarna ongezout te vertellen hoe er nu werkelijk tegen haar relatie, verleden en imago als schrijfster aangekeken wordt. Zoals reeds gezegd draait LGB rond die cynische knipoog waar ieder op de hak genomen wordt en we nog zoiets absurds als dat boze kind met dat schilderij zien. Maar eigenlijk zal het me allemaal, want het raakt me allemaal geen moment en het komt voor mij toch geen steek verder dan gelul en geleuter. Het is toch wat, hoe ver een mens moet zinken voor een beetje zelfreflectie, maar wellicht dat ik volgens een ander nu weer hele verkeerde dingen zeg.

En zo eindigt La Grande Bellezza net als die andere film met het hoge stemgemiddelde eerder de ochtend als een tegenvaller. Het idee is er ongetwijfeld, maar dat betekent nog niet dat je er iets mee hoeft te hebben. Snel op naar de volgende film.