La Grande Bellezza (2013)

La Grande Bellezza; 142 minuutjes aan bizarre, hilarische, eigenzinnige, sfeervolle, klassieke en hemelse beelden. De variatie aan typetjes is ongekend: van botoxkop tot gratenpakhuis. De sfeer wordt gezet met een bourgondisch feest maar deze sfeer lijkt uiteindelijk in de kiem gesmoord te worden door toedoen van de existentiële overwegingen van de hoofdpersoon.

Niet geschikt voor kijkbuiskinderen die een duidelijk verhaal wensen.

Wow! Voor de tweede keer in de bios gezien (een zeldzaamheid dat ik dat doe). Wat een overdonderende brok cinema is dit. Totaal over de top en uit de bocht soms. Maar dat geeft niet: het is maar een truc!

Deze prent is mij zeer tegengevallen, cinematografisch prachtig dat wel. Maar er komt geen eind aan de lange stoet van figuren uit het nachtlieven, met hun verveelde beslommeringen.

Dat is precies het punt, ohkino: de polonaises op Jeps feesten zijn de beste omdat ze nergens heen gaan. Het Italiaanse mondaine leven (of is het een metafoor voor de Italiaanse samenleving als geheel, of het Westen?) is als het zwemmen van de man in het bad met de stroomversnelling: ook hij gaat nergens heen.

Jep heeft nooit meer een boek geschreven, omdat over het absolute niks niet te vertellen valt. Hij zocht de grote schoonheid, maar vond haar niet. Ze lag niet verborgen achter de gebotoxte vrouwelijke maskerades, noch is ze te vinden in de geïdealiseerde ruïnes van een verloren gegaan paradijs. Het zoeken naar het Platonische Ideaal is een verlammende, onvervulbare, ja zelfs gevaarlijke, zelfdestructieve bezigheid. Als je het leven op zijn staart probeert te stappen, het stiekem in zijn unieke, ongesluierde wezen probeert vast te leggen, resulteert dat uiteindelijk in het tegendeel: het niet-leven, of de dood (zoals de Japanse toerist in de betoverende, enigmatische proloog). Jep zit gevangen in een continue split: hij zit het leven als een sociale constructie, maar kan niet ontsnappen aan de sociale werkelijkheid die deze constructie genereert. Buiten een cultuur is er simpelweg geen betekenis meer mogelijk. Deze split is voor mij het meest memorabel weergegeven in de begrafenis scene en de daaraan voorafgaande scene waarin Jep de gedragscodes en rituelen van de begrafenis uit de doeken doet.

Vergeef me mijn overdreven dichterlijke taal. Het lyrische, de uitgesproken intonatie en dictie van het Italiaans van Jep Gambardella werkt aanstekelijk op mij.

Dit is het soort film waar ik normaal gesproken, grote problemen mee zou hebben. Ik hou van een perfect uitgewerkt verhaal. Dat zit er niet (echt) in deze fellini-achtige prent, maar desalniettemin heb ik er met tussenpozen van genoten. Helaas kon ik de aandacht er niet bij houden voor de hele film.

Het is daarom, voor mij persoonlijk, zeer moeilijk om deze film een cijfer te geven.

Vanuit mijn voorkeur voor verhaaltechnisch-sterke films zou deze eigenlijk maar een 1,5-2 sterren krijgen, maar vanuit de pure overdonderende pompeuze cinematografische schoonheid die hier scene na scene uit het beeld spat zou deze film de hoogste score verdienen.

Daarom een gemiddelde 3 sterren.

Leuk om gezien te hebben, maar het is er niet één die ik nog snel op zou zetten.

Echt een film waarvoor ik in een bepaalde relaxte stemming moet zijn

En wat was de openingsscene toch fenomenaal

Helemaal mee eens. Alleen de aftiteling was de moeite waard. Verder slecht geacteerd, hoofdrolspeler zonder diepgang althans niet visueel, Italiaans geratel van acteurs die niet veel meer deden dan oplezen, veel gebral en lawaai, en continue de saaie hoofdrolspeler in beeld, twee en een halfuur lang. Nodige portie seks, wat mooie plaatjes en dan zou je een meesterwerk hebben? Dacht het niet.

Mooie column van Theodor Holman over La Grande Bellezza.

Ik begrijp niet dat geen een recensent zich ergerde aan het clichébeeld van cokesnuivende, feestende kunstenaars. En dan die leeghoofdigheid van de hoofdrolspeler wiens hoofd volgens mij 2/3e van de film close-up in beeld was. Het helpt dan niet als ie af en toe wat mooie zinnen mag oplepelen. Wat een fantasieloosheid. Het enige wat die man kan is dom glimlachen.

Een beeldschone en melancholieke film die je moet ondergaan zonder teveel na te denken over de diepere betekenis. Het decadente Rome met puissant rijke 60 plussers dat feestend, drinkend en snuivend op de dood wacht. Het hele leven blijkt gebakken lucht en stelt uiteindelijk niets voor. Maar is Rome niet altijd al decadent geweest? Tientallen Ceasars gingen de oude Jeb voor. Vervang de cast door jonge mensen en het ziet er direct een stuk hipper uit.

Maar toch, beter doodvallen in Rome tijdens de polonaise, dan achter de begonia's wegkwijnen.

Mooiste scene van de film, rustende flamingo's die worden weggeblazen door een tandeloze oude non. Magisch realisme. Sorrentino mag doorgaan met het maken van dit soort films en Toni Servillo verveelt mij nooit. Hulde.

La Grande Bellezza grote winnaar European Film Awards

Meesterlijk.

Rome. Sorrentino laat ons arriveren met een groep Japanse toeristen en neemt ons gedurende een ruime twee uur bij de hand, waarin we samen met zijn protagonist Jep Gambardella de stad en haar beau monde gade slaan. Along the way brengt hij ons in contact met zowel alle schoonheid die het stadsleven rijk is, als alle vergankelijkheid en leegte die er vaak achter schuilgaat. Op overtuigend weloverwogen wijze weet hij een eerbetoon aan het eerste in verzoening te brengen met het tweede. Sterker, de twee zijn volgens Sorrentino onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Als koning van het mondaine leven, laaft Jep zich met overgave aan hedonistische genoegens. Hij wordt stijlvol geïntroduceerd aan het einde van een 5 minuten durende party-sequentie, waarin hij vanwege zijn 65ste verjaardag geëerd wordt. Een fantastische scene, overtuigend en met gevoel voor timing in beeld gebracht. Bombastische muziek, aanstekelijke uitbundigheid en een camera die als een feestganger door het gedruis heen beweegt en terloops de belangrijkste personages de revue laat passeren. We zijn pas een kwartier onderweg maar Sorrentino weet je aandacht op betoverende en bovenal gedurfde wijze vast te pakken.

Wanneer het dansfeest zijn piek lijkt te bereiken, neemt Jep enkele passen uit de danslijn, terwijl het beeld vertraagt, de muziek verstomt, en een voice-over zijn personage haast op meta-niveau onderscheidt van de feestende massa om hem heen. Een monumentale introductie van een observerend karakter, de rest van de film werkelijk weergaloos neergezet door Tony Servillo. Hij is onze uiterst competente reisgids de komende twee uur en in ieder shot waarin hij te zien is (en dat zijn ze nagenoeg allemaal), druipt zijn charisma van het scherm.

Al snel merk je dat Sorrentino niet kiest voor een rechtlijnig narratief maar eerder voor een wat dromerige aaneenschakeling van situaties, portretten en observaties, waarbij hij zich maar al te graag verliest in ogenschijnlijk arbitraire details en verhaaltechnische zijpaden. Niet alleen kan hij hierdoor zijn ideeënrijkdom ten volle over de kijker heen storten, het verschaft hem de ideale vrijheid om langs een pad van extremen (rijkdom-armoede, hoop-teleurstelling, idealisme-hedonisme, leven-dood, kunst-kitsch, liefde-leegte) een soort universele waarheid aan te raken zonder grootsprakig of moralistisch uit de hoek te komen. Daarmee ontstijgt hij het niveau van de gemiddelde anekdotische film en raakt hij dichter aan het werkelijke leven dan menig andere film, of kunstwerk wat dat betreft.

Hoe Sorrentino zijn argumentatie (als hij al een standpunt inneemt) verbeeldt, is een cinematografische beleving die je moet ondergaan. Maar hoe hij dingen als kleur, contrast, kadrering, dialoog, muziek en belichting aanwendt om zijn visie vorm te geven, heeft bij onderstaande diepe, diepe indruk gemaakt. Na ruim twee uur ontwaak je, al varend over de wateren van Rome, uit een ervaring die voelt als een koortsdroom. Maar wel een die bol staat van het leven. 5*

Mooie review! Kon het niet beter verwoorden wat de film precies met je doet.

La Grande Bellezza was voor mij het soort film dat je bij een eerste kijkbeurt volledig moet ondergaan. Het overdonderd je cinematografisch maar emotioneel blijf je maar zoeken wat er precies gaande is. Er is die overduidelijke melancholische leegte, onvoldoening en spijt omtrent het leven dat jammer genoeg nergens echt hard weet te raken. Pas in het laatste shot sloeg het me met alles neer. En dat niet enkel door de schoonheid van die scène, maar alsof je plots alles begreep en alles tegelijk voelt binnestromen. En de simpele maar ohzo effectieve aftiteling, zorgt ervoor dat je toch in je stoel blijft zitten, luisterend naar de prachtige muziek. Het zorg ervoor dat de film een indrukwekkende indruk nalaat en je enorm hard bijblijft. En dat doet die nu nog steeds, na een maand dat ik hem heb gezien. Het heeft nu goed kunnen inzinken en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik erbij voel en werkelijk inzie dat hier een meesterwerk in schuilt. Ik ben nog steeds in awe over de schoonheid van deze film, die ik tijdens de film onbewust heb laten voorbijgaan, maar als een collage in mijn herinneringen is blijven hangen. Net als de vele mooie momenten en kansen in je leven die je voorbij liet gaan, en waar je later ongetwijfeld met spijt op zal terug kijken, en het zo graag opnieuw wil beleven. Heel mooi ook hoe Sorrentino dat gevoel creëert door dat structureel om te zetten in het beeld, en door creatief te spelen met de montage.

Gelukkig kunnen we deze film zijn schoonheid steeds weerzien. Maar wat een poëtische wijsheid in gevoel en leven schuilt er hier toch in! Zou wel eens de beste film van het jaar kunnen worden voor mij.

Dat van die aftiteling kan ik alleen maar volmondig beamen. Heerlijk contemplatief epiloog.

Mooie film , melancholisch , dromerig , absurd hier en daar , cinematografie fantastisch en muziek ook erg aangenaam behalve die discodreunen maar die hoorden nu eenmaal bij de feestjes. Geen moment verveeld. En de giraffe was ook cool ! Een leuke reis naar het einde van de nacht.

Oh oh oh wat mooi.

Een ervaring bovenal. Dit moet nog echt even op me inwerken voor ik het in adequate of mooie bewoordingen om kan zetten. Denk dat 2e viewing daarvoor geen overbodige luxe is overigens. Sprookjesachtig en waar, melancholisch, nostalgisch en beschouwend, maar er is tegelijkertijd schoonheid, liefde en vriendschap, ondanks de leegte van het mondaine leven.

Check vooral de reviews van remorz op deze pagina maar ik zou eigenlijk eerst de film kijken.

beste film voor mij van 2013. en ik kan niets uit 2012 bedenken dat me meer heeft geraakt.

prachtig. poetisch. en ondanks de fellini-stijl heel erg van deze tijd.

Heeft dat einde rond de aftiteling voor jullie nog betekenis?

Pfff en die heb ik dus wel gemist.

Door deze film weet ik weer waarom ik La Dolce Vita niet zo goed vond. Andere gebruikers kunnen heel duidelijk beter omgaan met dit soort materiaal. Sorrentino is een man die vaak hele verschillende ideeën in een film combineert. Maar de visuele genialiteit die hij in eerdere films liet zien, blijven hier toch achter. Het is bv. gek om zulke mooie trackingshots te maken en deze dan na een paar seconden weg te knippen om na twee seconden weer verder te gaan. Dit haalt op die momenten heel erg de rust uit de film.

Voor mij een gevalletje hit and miss. Sommige scènes werken op zichzelf erg goed, maar het totaalplaatje wist mij niet te overtuigen. Te abstract, te weinig beklemmend, te warrig. Maar misschien zegt dit meer over mijn smaak dan over de film zelf.

Ik schrijf liever geen stukjes op deze sympathieke site over films die ik echt goed vind, of maak me er vanaf met wat algemeenheden en het intrappen van open deuren.

Vermoedelijk omdat een dergelijke film tot het gevoel weet door t dringen en het schrijven hierover een vorm van me kwetsbaar opstellen is. Enfin.

Het begin met citaten van Céline gevolgd door een mooie stroom van beeld en geluid is alvast sterk en de kracht van de film neemt eigenlijk niet af. Audiovisueel een genot om te ondergaan.

Ik sluit me daarom aan bij het citaat van Arnon Grunberg d.d. 30 november 2013.

La grande belleza is het beste medicijn tegen depressie dat tegenwoordig op de markt verkrijgbaar is

Een film van en over kunstenaars. Cinematografisch erg sterk. Niet mijn stijl.

Zucht, deze film was zo mooi dat ik buitenstapte met een aandrang om vanalles te strelen. Alleen de religieuze verhaalflard vatte ik niet echt?

Poeh, ik weet niet echt wat ik van deze film moet maken. Misschien moet ik hem in een bepaalde stemming zien om hem zo te kunnen waarderen als veel anderen dat doen. Dat de film iets speciaals heeft is wel duidelijk. Vaak een wat magisch sfeertje en de cinematografie is onbeschrijfelijk mooi. Adembenemende beelden van Rome.

Maar hoewel de insteek van de film misschien bewonderenswaardig ambitieus is vond ik het in de praktijk allemaal vaak ook net wat te excentriek en artistiek aandoen ironisch genoeg, terwijl de film juist met de pretenties de draak steekt. Het maakte voor mij de film meer een verzameling van soms erg sterke scènes dan een film die ik in zijn geheel kon waarderen.

Servillo is trouwens wel erg charismatisch en speelt sterk. Hij weet vaak precies het goede gezicht te trekken. Zijn personage is dan misschien wel simpel, maar ook ontwapenend puur en eerlijk. Verder is de film af en toe lekker scherpzinnig en geestig en het is sowieso knap hoe een film zonder narratieve insteek toch nog emotie kan bevatten. De score is afwisselend prachtig en lelijk, maar dat was ook wel de bedoeling natuurlijk. 3.0* dan maar voorlopig.

Italie schrijf de oscar maar vast bij

En terecht

Hopeloosheid is een gegeven en deze film laat dat meesterlijk zien.

Paolo Sorrentino weet op een meesterlijke manier contrasten tegenover elkaar te zetten: levenslust tegenover verval, hoge cultuur tegenover stuitende platheid, schoonheid tegenover de lelijke rafelrandjes, bijtende satire tegenover serieus menselijk drama. Het is dan ook een ritmische film vol schitterende shots en waarin Toni Servillo helemaal tot zijn recht komt als de treurige clown die de oppervlakkigheid van alles om hem heen beseft.

mooi gesproken

Als beste film van 2013 bestempeld door NL filmcritici (gevolgd door Gravity en La Vie d'Adèle):

La Grande Bellezza beste film - NOS Nieuws

Audio-visueel erg mooi in elkaar gezet, hoewel ik de muziek niet op alle momenten helemaal vond passen (weet nog niet precies waarom). Had bij een aantal schoten veel Malick-gevoelens, wat altijd een goed teken is. Helaas voelde het geheel echter nogal vrijblijvend aan, het leek niet allemaal erg doordacht, mooie losse scènes die helaas iets te vluchtig voorbij gingen. Voorlopig voelt het helaas ook allemaal iets te oppervlakkig aan. Teveel mooi-praterij/filmerij, te weinig diepte (i.t.t. Malick, blijkbaar alleen visueel van invloed).

De regisseur is er in mijn ogen niet helemaal in geslaagd om er een goed geheel van te smeden, maar ga binnenkort voor een herziening. Dat is deze film dan wel weer waard.