La Grande Bellezza (2013)

Het komt me niet vaak voor, maar vele voorgaande recenties treffen zo woord dat ik er niets aan heb toe te voegen. Mooier nog, ze maken me net zo sprakeloos als de film deed. Wat ook niet vaak voor komt, welbeschouwd nooit,....dat ik voor de tweede keer in korte tijd deze film weer wil gaan zien in de bioscoop. Deze film gezien in EYE, cinema 1. En ik kan U vertellen, deze zaal is zo perfect gemaakt....beter kan ik me niet wensen. In mijn beleving draagt het geluid de helft van de film. Als je thuis luistert over de speakertjes van je TV, dan kan een film al overdonderen...ook in diens stiltes. Maar zodra je de Hi-Fi-set erbij zet wordt de beleving zoveel intenser. Het geluid in EYE....aan het begin van de film met dat gefeest.....wegblazend krachtig en haarzuiver in details...ik had kippenvel door het geluid. Of ik het ook van de beeld-registratie had...diverse malen. Zo mooi kan een film zijn. Hij duurt 142 minuten, en bij het einde geloof je niet dat ze voorbij zijn.

Veel beter dan ik (op basis van de trailer) had verwacht, zelfs de beste van Sorrentino tot nu toe. La grande belezza is een sfeervolle en melancholieke prent, die een paar sterke individuele scenes en dialogen bevat. Daarenboven heeft de film natuurlijk een prachtige soundtrack. Het hoofdpersonage is intrigerend, een treurige clown zoals Donkerwoud hem raak omschreef, hoewel ik had hem graag nog iets dieper uitgewerkt had zien worden. Minpunten zijn er ook; de eerste 10-15 minuten vond ik rommelig en oninteressant (te nadrukkelijk dynamische cameravoering ook), dat van die 'truc' is er wat over en tenslotte, tevens het belangrijkste, is het jammer dat La grande belezza toch wat los zand blijft. Mooi los zand, dat wel, gecentreerd rond de spil die Servillo overtuigend vormt, maar de inhoudelijke pretenties worden niet volledig waargemaakt. Desondanks dus een mooie film, die je ook tijdens de aftiteling nog gevangen weet te houden in z'n sfeer van acceptatie en aanvaarding.

Grijpt je met de minuut meer bij de strot. Servillo schittert als Jep, de koning van het Romeinse nachtleven voor de gegoede burger. Elke avond staat er een nieuwe uitspatting op het programma, van decadente feesten tot luxe diners en van intellectuele praatsessies tot avonturen met spannende dames. Onderwijl verlangt zijn ouder wordende hart eigenlijk naar die ene jeugdliefde die hem ooit is ontglipt, de melancholie is dan ook groot.

Het kostte me wel even tijd om echt in de film te komen, een narratief moet je gewoon vergeten en enkele wat al te pretentieus aandoende discussies vallen pas na een tijdje op hun plek. Enkele door anderen genoemde kritiekpunten (te bedacht, oppervlakkig, mooipraterij) blijven wel staan, maar de film betovert je toch, tot en met de mooie aftiteling met de fraaie soundtrack.

3,5*.

Oppervlakkig hedonisme meets La Dolce Vita.

Maar belangrijker: buitengewoon onboeiend, daar kunnen de mooie plaatjes weinig aan veranderen.

Nog net op tijd één van de betere films van het jaar gezien. Nu al een paar dagen geleden en nog steeds spookt de film door mijn hoofd.

Schitterend gefilmde ode (en aanklacht tegelijk) aan decadent Rome. Een interessante, broeierige, surrealistische, mooie en ontroerende trip, met een vaak treffende gelaagdheid. Dat er nauwelijks verhaal aanwezig is doet de film erg goed, de tijd vloog voorbij. En voor je het weet ontwaak je uit de hypnose.

Net geen 5*, doordat de film voor mij op het einde iets aan kracht inboette. Ga hem snel nog eens kijken.

4,5*.

Een verhaal dat me eigenlijk totaal niet boeit, maar met de nodige humor en gevatheid verteld om dat wél te doen. Daarbij ook uitstekende acteerprestaties om het goed tot z'n recht te laten komen. Verder mooie beelden en ook mooi gefilmd (denk bijv. aan het feest in het begin. Mocht enkel wat korter. 4*

De intro is schitterend. Van een busje toeristjapanners naar een sprankelend dakfeest. Dat zag er veelbelovend uit! Heerlijke atmosfeer en muziek, ondersteund door erg mooie plaatjes.

Nadien zakt het qua sensatie voor mij iets in en doordat er weinig verhaling aanwezig was, mocht de speelduur wel een halfuurtje korter.

Moeilijke stem; Zitten knappe scenes in, maar ook heeldere gesprekken die me niets deden. Ik vermoed dat de intro en het algemeen sfeertje me wel zal bijblijven.

3.5*, maar kon evengoed 4.0* zijn.

Best een harde noot om te kraken deze film van Sorrentino. Ik ben dan ook een kijker die altijd probeert te doorgronden wat de film wil vertellen, en hier wordt niks cadeau gegeven. Uiteindelijk is de boodschap eenvoudig maar zit bedolven onder een lange reeks reflecties waartussen geen echt verband lijkt te zijn.

Jep blijft een wat mysterieus figuur waarvan we weinig meer te weten komen dat hij een mislukt schrijver is en de koning van het nachtleven. Hij blikt terug op zijn bestaan en het lukt hem ergens om het futiele, het oppervlakkige te scheiden van wat het leven echt belangrijk maakt. En hij maakt ook wel lol in het nachtleven, maar met de overtuigde glimlach van een wijze oude man die de onbelangrijkheid van dit alles inziet. Drie scènes hebben me in de film getroffen : de tirade tegen Stefania, die ondanks haar pronkerige taal een weinig glorieus bestaan heeft geleid, de botox-sessies waarbij elke klant 700 euro neersmakt voor een halve minuut behandeling en de oude non ("La Santa") die de zin van het leven heeft gevonden in extreme eenvoud en soberheid. .

Het voelt lang aan allemaal maar gelukkig werd de wat slaperige inhoud gecompenseerd door onaards mooie beelden en een vleug surrealisme ( de flamingo's ). Een film die je na de kijkbeurt even moet laten bezinken.

Aardige film met een paar mooie vondsten. Verder typisch geval van een film die in een positieve bubble zit. Laten we eerlijk zijn zo goed is ie nou ook weer niet...

Enig kippevel moment heb ik nergens maar dan ook nergens op mijn arm kunnen ontdekken.

Ik ben eerlijk. Zo goed is hij wel

Dat je als individu een film niet weet te waarderen betekent toch niet dat 'de rest' zich mee laat slepen in een opgehypte bubble? Kan toch zijn dat die film wèl een hoop mensen raakt maar jou om wat voor reden dan ook niet? Ik kan talloze films noemen die ik de eerste keer wel aardig vond, voordat ze in mijn achting stegen na een tweede of derde keer kijken.

Zal altijd blijven beweren dat mensen beinvloed worden als de grote massa iets supergoed of superslecht vindt.

Valt hier op mm overigens wel mee, maar dat gestrooi met 5 uit 5 enzo; ik heb er moeite mee..

Mmm. Ja dat zal ik niet ontkennen. Dat gebeurt en is onvermijdelijk denk ik. Mensen worden altijd beïnvloed en er is vrij veel introspectie/zelfkennis nodig om zelf maar te proberen om je daarvoor te beschermen.

Maar ik denk niet dat deze film buitensporig veel 5/5 krijgt hoor. Ik verbaas me eerder over een Prisoners als beste film van 2013 op MM

Ik vind dit ook gewoon een meesterwerk hoor. Een moderne Fellini; Fellini's Roma en La Dolce Vita gecombineerd met een vleugje Antonioni (La Notte) en een filmstijl die af en toe erg op de stijl van Malick lijkt (de zwevende, glijdende camera). Ook het muziekgebruik versterkt de gelijkenissen met Malick (Tavener, Preisner, Gorecki) en regelmatig ontstaat er eenzelfde soort poezie.

Kleine smetjes op de film zijn voor mij de CGI (de dieren) en het gedoe met de oude non; dat werkte niet helemaal voor mij. Persoonlijk vind ik dit toch 1 van de rijkste films van de afgelopen jaren (tweemaal gezien in 3 dagen). 'Los zand' zie ik hier dan in bepaalde reviews... tsja, meer dan in een Fellini?

Misschien niet, maar Fellini is niet het absolute criterium natuurlijk, en kampt daarnaast inderdaad ook wel eens met dat euvel.

Het begin is verpletterend mooi. In trance zat ik te kijken naar de prachtige combinatie van beeld en muziek.
En dat is eigenlijk ook waar de film het vooral van moet hebben. Er gebeurt vrij weinig, maar dat vind ik wel ontspannend.
Helaas ging het niveau naar mijn idee na een tijd achteruit. Ze hebben het iets te lang gerekt. Neem het gedoe met die non. Okee, het was wel komisch, maar het paste compleet niet in de film.
De aftiteling straalt dezelfde rust uit als de beste momenten uit de film. Als er meer van dit soort momenten waren geweest, had ik de film veel meer gewaardeerd. Soms leek het alsof ze het filmhuis- en het bioscooppubliek wilden bereiken. Dan krijg je dus een raar soort compromis.Zo van, o shit, straks valt iedereen in slaap, laten we even wat vrolijke dierentuindieren laten vliegen en een non laten traplopen. Begrijp me niet verkeerd, ik vond de flamingoscene een prachtig plaatje, maar niet voor deze film.
Maar al met al, kan ik de film goed waarderen. Ik ga hem over een tijd zeker nog eens bekijken.

Professor William Paul:

Hij schreef dit over de jaren '50 horror 3D klassieker House of Wax, maar het had even goed over La Grande Bellezza kunnen gaan.

Compleet mee eens. De film bewandelt te veel langdradige zijpaden. Jammer want er valt daarnaast op (audio) visueel vlak genoeg te genieten.

Over de stad, over ouderdom, over nostalgie, over platitudes, over intelligentie, over niks doen. Amper verhaal, met veel zijpaden, abstractie en dromerige sferen. Maar wel erg geslaagd wat mij betreft. 4*

Over de zogenaamde schoonheid van deze film: "Si, è solo un trucco."

De herziening heeft bij mij slechts tot teleurstelling geleid. Kan d'r eigenlijk helemaal niks meer mee.

De link tussen La Grande Bellezza en La Dolce Vita wordt door iedereen gelegd, inclusief Paolo Sorrentino zelf en ik doe lekker mee. Vooral omdat ik hier met hetzelfde probleem zit: veel scènes zijn schitterend, maar als geheel doet hem me vrij weinig. Al heb ik dat nog altijd veel liever dan wat veel films me voorschotelen. Gebrek aan ideeën kun je hier niet als verwijt plaatsen.

Ik kan dan ook zo een heleboel sterke momenten opnoemen. Vooral die performance artist en dat moment waarop Jep die vrouw beledigt die beweerd dat ze in het verleden veel gepresteerd heeft. Het geheel heeft een fijne mix van melancholie en humor, vergezeld door een script met sterke dialogen. Ach, eigenlijk is alles zeer verzorgd, met vaak indrukwekkende cinematografie (waarvan ik moet zeggen dat die soms zonder reden over-the-top gaat, zoals de uitbundige zwevende camera in de opening, wat vooral afleidt), prachtige muziek en een zeer goede cast, met een geweldige Toni Servillo.

Maar net als de vorige film van Sorrentino, This Must Be the Place, lijkt La Grande Bellezza te grijpen naar iets speciaals (wel, de grote schoonheid), maar wordt dit nooit echt bereikt. Het blijft een verzameling scènes die afwisselend fascinerend, saai, briljant en soms zelfs suf zijn. Grootste teleurstelling? De onthulling van het ene momentje grote schoonheid dat Jep ooit gekend heeft en dat hem geïnspireerd heeft om zijn enige meesterwerk te schrijven. Het gaat hier om die flashback naar het strand met dat knappe meisje erop. De hele film draait uiteindelijk uit op dit punt. Misschien is het ironisch bedoelt dat het zo'n enorm clichématige platitude is, maar zo kwam het niet over en zelfs dan nog kan ik me bijna niet voorstellen dat Sorrentino niet iets sterkers kon verzinnen.

Ik ben er nog niet uit met Sorrentino. Hij lijkt me een enorm talent, maar zelfs ondanks zijn vele sterke kanten is hij wat frustrerend. Moet wel nog steeds Le Conseguenze dell'Amore zien. Ook opmerkelijk dat La Grande Bellezza zoveel mensen aanspreekt (hoge score hier, hoofdprijs van de Nederlandse critici, beste film volgens Volkskrantlezers). Lijkt me juist een vrij ontoegankelijke film. Hetzelfde overkwam echter La Dolce Vita. Wellicht houden veel kijkers gewoon van een zomerse trip door Rome. Persoonlijk vond ik het minder ambitieuze Oh Boy een sterkere film over iemand die wat door de stad rondwandelt en willekeurige dingen meemaakt.
3,5*

Goede review One Ring. Je haalt de juiste dingen aan. En net wat je hier zegt viel me ook op. Inhoudelijk is deze film niet echt voor het grijpen en je zou het Sorrentino haast verwijten. Inderdaad verwonderlijk dat velen hier zo vlot in mee gaan. Vraag me af waar het precies aan ligt want aan de "diepzinnigheid" alleen zal het allicht niet wezen.

De meeste mensen zijn net schapen; ze volgen de ander maar gewoon. Tijdens het kijken van deze film vanavond , dacht ik : opvallend dat bij deze film bij zoveel mensen zo hoog scoort. Voor mij had hij een uur korter kunnen en mogen zijn. Meer dan 3 sterren vind ik La Grande Bellezza niet waard.

Heerlijke film, die lekker zweeft door het zwoele nachtleven rome, met af en toe bizarre beelden:p.... maar wat blijft Rome toch een schitterende stad!!!

Mooie film die ondanks de niet alledaagse structuur en poetische stijl een eenvoudig -en herkenbaar- hoofdthema heeft, melancholie over een verloren liefde.

Als een film opent met een citaat van Celine en de kunstenaars-scene (of liever gezegd, de succesvolle kunstenaars-scene) van Rome belicht dan valt een woord als pretentieus natuurlijk al snel maar vond het allemaal wel meevallen. De uitbundige feesten werden fraai in beeld gebracht en de discussies waren vermakelijk en soms ook wel pijnlijk. Vond sommige karakterschetsen erg goed gelukt: Ramona natuurlijk, Romano met zijn verwende vriendin, de vulgaire Lello en de recept-uitwisselende kardinaal, en de korte dialoog met de echtgenoot van zn verloren jeugdliefde was prachtig- anderen deden me minder, de stokoude Santa (al was het wel vermakelijk dat die beentjes zo opwipten), de korte verhaallijn van de suicidale Andrea.

Erg rijke film kortom, dromerig, subtiel, dan weer uitbundig en extravagant. Mooie cameravoering die soms wel lijkt te bewegen op de wind, fantastische soundtrack natuurlijk, en erg goed spel van eigenlijk de hele cast. Zeker een snelle herziening waard.

"La Grande Bellezza" moet het vooral hebben van de mooie beelden van Rome, op een prachtige manier gefilmd. De muziek in de film is heerlijk, op precies de juiste momenten. De dans/feest clubscènes vond ik prachtig om te zien. Het is lastig, vooral in het begin, om een duidelijke lijn in het verhaal te ontdekken, maar uiteindelijk kom je toch steeds meer van de hoofdpersonages te weten waardoor het iets toegankelijker wordt.

Bizarre, gênante, en ontroerende scènes wisselen elkaar af en zorgen voor een mooi geheel. Ik ben dan wel iets minder enthousiast dan de meeste recensenten die bijna allemaal met vijf sterren strooiden voor deze film, maar toch vind ik het een bijzondere ervaring.

Nog nooit heb ik zoveel zin gehad om een stad te bezoeken, als na het zien van deze prachtige film. Wat een leven, wat een dynamiek en wat een reclame is dit voor de stad Rome. Het bruist echt aan alle kanten. Rome is het centrale middelpunt hier en wordt op fantastische wijze in beeld gebracht. Maar het allermooiste is nog wel dat Sorrentino mijn hoge verwachtingen, die ik hier vooraf van had, ook waarmaakt.

Sorrentino gebruikt voor deze film zijn vaste acteur Toni Servillo, die hier schittert als Jep Gambardella. Hij is een man, die geniet van het goede leven, vooral omgaat met de hogere klasse en die zowat iedere avond de sfeer van het Romeinse uitgaansleven opsnuift. Het leven is mooi zou je zeggen, maar Jep komt er langzaam maar zeker achter dat deze manier van leven toch wel erg leeg is, net zoals heel veel mensen in Rome in feite maar een vrij leeg bestaan leiden, terwijl het er voor de buitenwereld duidelijk anders uitziet.

Sorrentino heeft daarbij de intentie om niet een volledig duidelijk verhaal te vertellen, maar wil het juist uitbeelden aan de hand van vele dynamische shots en zeer levendige muziek. Voor mij persoonlijk werkte dat enorm goed. De beelden zijn vaak prachtig, maar ook de muziek werkt daarbij vaak goed. Die openingsscène zet daarbij al enorm de toon. Net als de toeristen kom je in Rome aan, onder begeleiding van een heerlijke tune, waardoor ik vanaf het begin gelijk al lekker in de film zat. Tussendoor zitten er leuke visuele trucjes tussendoor, maar ook scenes, waarbij Servillo er voor zorgt dat het onvergetelijk is. Het moment, waarbij hij een vriendin even de waarheid verteld, is echt geweldig, omdat Servillo daar ook echt laat zien hoe goed hij is als acteur. Ik moest er trouwens ook wel om lachen.

Verder is la Grande Bellezza vooral ook een erg stijlvolle film geworden. Niet alleen de mooie beelden, maar ook de aankleding van Servillo geven de film net dat beetje extra klasse en vormen hier de kers op de taart. Hier en daar wordt La Grande Bellezza het La Dolce Vita van de 21e eeuw genoemd. Die vergelijking kan ik goed mee inkomen, maar persoonlijk vind ik dit meesterwerk zelfs nog wel een stuk beter dan Fellini’'s klassieker.

Het talent van Sorrentino is dan eindelijk tot volle wasdom gekomen. De tweeënhalf uur vlogen voorbij en het eindshot is al bijna net zo mooi als de opening. In het midden zitten er hier en daar wel wat momentjes waarop het iets inzakt, anders had ik de volle score kunnen uitdelen. De titel is echter de waarheid, want dit is ook echt een film van grote schoonheid.

4,5*

Oscar voor beste buitenlandse film gewonnen.

Terecht?

Ik vond Jagten ietsje beter, maar dat is eerder vanwege de persoonlijke indruk. Lijkt me een van de beste winnaars sinds tijden.

Voor mij misschien wel de beste film uit de hele lijst Oscar winnaars. Vond dit jaar met Broken Circle Breakdown en Jagten de line-up wel sterk (al is het nogal zot dat films uit 2012 meededen voor de Oscar in 2014). En dan heb ik L'Image Manquante nog niet gezien. Al blijft het voor mij een weinig belangrijke prijs omdat ze werken met inzendingen.

Absoluut niet toegankelijk voor iedereen...daarom vind ik het geen verdiende winnaar, de té hoge punten hier ten spijt! Audiovisueel knap, maar daarmee is alles gezegd in deze "The Great Boring"...