Le Conseguenze dell'Amore (2004)

Enkel in de stukjes waar Di Girolamo naar de bank gaat, want voor het overige is dit toch inderdaad een zeer rustige intimistische stijl.

High Tech intimistiche film dan.

Zeer aangename film.

Deze film is gewoon prachtig, werkelijk genoten. Had er al echt hoge verwachtigen van en gisteren maar eens meegenomen. Toch echt wel een gezellige film met een indrukwekkend verhaal dat mij echt in zijn ban kon krijgen. Niet echt verwacht dat het een mafiafilm zou zijn. De soundtrack is erg mooi, veel mooie shots, sterke acteerprestaties & een perfecte speelduur zodat de film zijn kracht niet verliest.

4,5*

Le Conseguenze dell'Amore

Om te beginnen is het al een prachtige titel en een intrigerende poster.
ik had redelijk hoge verwachtingen van deze titel, mede door alle recensies die hier gepost zijn. Al die verwachtingen zijn beter uitgekomen als verwacht.

Om te beginnen met de hoofdpersoon Titta Di Girolamo een ontzettend stijlvol figuur, en geweldig neergezet door Toni Servillo. Zeker props voor het acteren van deze man.
Daarnaast nog de prachtige serveerster Sofia gespeeld door Olivia Magnani. Het is al meerdere keren gezegd maar wat een ontzettende schoonheid is zij. Prachtige vrouw.

Het acteren is top, maar wat de film nu echt goed maakt is het camerawerk ondersteunt met de geniale soundtrack. Ik kon elk nummer wel waarderen dus dat maakt het wel goed.
Er zitten een aantal prachtige shots in, die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.

Zeker een aanrader deze film, als je van filmkunst houd tenminste.
Houd zich niet aan de normale opbouw en is ontzettend origineel misschien wel one-of-a-kind.
We hebben meer van dit soort films nodig.
Al met al een stijlvolle film met een triestig einde maar wel een perfect einde in mijn ogen.

Het wordt steeds moeilijker om een top 10 samen te stellen, maar deze verdient zeker daar een plaatsje in en de volle punten. Ik krijg ook ontzettend veel zin in het leven na deze film.



Dit nummer blijft maar door mijn hoofd spoken.
http://ISAN - Remegio

In mijn ogen een sterke film, maar niet het meesterwerk dat veel mensen erin lijken te zien.

Ik ben het erover eens dat het camerawerk en de geweldige acteeprestatie van de protagonist er duidelijk bovenuit schieten. Ook de erg gevarieerde soundtrack kon ook ik goed pruimen.

Waar ik echter moeite mee had was dat het een tijdje duurt voor je doorhebt waar de film precies heenwil. Ik zat steeds te twijfelen of dit nu een karakterschets van de man was, of een werkelijk verhaal dat naar iets toe werkt, of een soort stilistisch sfeerbeeld van eenzaamheid. Je kan deze onbeslistheid als origineel beschouwen, maar ik vond dit simpelweg frustrerend. Wanneer het dan duidelijk wordt in welke richting de tweede helft van de fim zal gaan (zijnde dat hele gedoe rond maffiageld), kon ik niet anders dan licht ontgoocheld te zijn, misschien net omdat ik halverwege de film vrede had genomen met de onduidelijkheid omtrent het personage.

Ik beschouw deze film dan ook niet als een originele oefening in vertelstructuur, maar als een gevoelig drama dat zich iets interessanter wil voordoen dan de inhoud van de film kan dragen. Ondanks dat laatste een verdiende 3,5*

Dat vind ik juist geweldig dat je niet weet waar de film heen gaat. Dat je de film niet in een hokje kan plaatsen en uiteindelijk veel verschillende beelden en impressies krijgt.

I've never said you'll have to be afraid of the cookie monster.

Dat zijn pas lyrics. Nee even serieus, wat een heerlijk nummer. Voor zij die niet weten waar ik het over heb, ik heb het over de soundtrack. Lang geleden dat ik zo enorm van een soundtrack heb kunnen genieten.

De film opent met een man op een horizontale roltrap, deze man loopt niet zelf, nee deze man heeft geen haast, hij laat zich meevaren op de eenzaamheid van de roltrap. Ondertussen krijgen we de openingcredits te zien onder begeleiding van het nummer 'Scary World Theory' die als soundtrack dient.

Eenmaal van de roltrap af komen we in een hotel terrecht, in de lobby van dat hotel zit een man, de man vertelt wat, dit wordt gedaan door middel van een voice over, misschien niet het meest orginele aan de film, maar elke andere vertelwijze zou hier niet tot zijn recht zijn gekomen. Het is dan ook het enige stukje structuur wat de film kent. Daarmee wil ik niet zeggen dat de film volledig bestaat uit vaag gezwam of abstract gejannemnan. Nee, daarmee wil ik zeggen dat Conseguenze dell'Amore een film is die alle kanten op kan.

Om het in perspectief te zetten, wij, de kijker, volgen de man uit de lobby, een man die van natura erg verlegen is, iemand groeten of gedag zeggen zit er dan ook niet in, hij zwijgt en houdt zijn mond, verstandig. Langzaam leren wij Di Girolimo, de man in kwestie, kennen. Er blijkt meer achter de verlegenheid van deze op het oog doodnormale man te zitten, maar wat? Werkt hij bij de MacDonalds, doet hij aan liefdadigheid, of gaat hij stiekum elke donderdagmiddag om precies 1400 uur naar de manicure. Okee, dat waren niet de eerste vragen die in mijn hoofd rondspookte maar u begrijpt mijn punt. Wie is die man in godsnaam en wat is zijn motivatie.

Dit mysterie kent zoals gezegt een fenomenale soundtrack waarvan de credits uiteraard naar Lali Puna gaan, maar een deel van die credits wil ik toch ook geven aan Sorrentino, de timing van het invaden van het nummer is beyond perfection, nergens een lelijke fade out of slechte cut. Al geldt dit niet alleen voor het sounddesign, ook de editting is foutloos.

Met gemak krijgt deze film dan ook de maximale score, en als het kon, zelfs het dubbele.

Mooie film, had toch iets meer verwacht.

Le Consequenze Dell'Amore begint prachtig. De Italiaanse spraakwaterval is natuurlijk altijd een genot om naar te luisteren en dat werkte meteen goed. Toch raakte ik na een tijdje ietwat verveelt en wist het me niet meer helemaal te boeien.

De eenzaamheid van het hoofdpersonage wordt mooi in beeld gebracht (overigens ook erg mooi beschreven in de plottekst hier op MM) en Servillo acteert dan ook erg fijn. Eindscéne is ook erg mooi.

Maar zoals gezegd wist de film me niet de gehele speelduur volledig te boeien en vond ik sommige stukken net wat te traag. Ook de gelaagdheid van de film viel voor mij niet geheel op zijn plaats. Wel erg mooie soundtrack overigens, de ene keer pompeus en de andere keer rustig, timide.

3.5*

Mooi verhaal waar op zich eigenlijk maar weinig in gebeurt maar waar toch je aandacht door vastgehouden wordt. En tot in de perfectie gefilmd, met een paar echt heel mooie vondsten erin - de roltrap in de openingsscene en de scene aan het einde met de kraan, bijvoorbeeld. Of de echte eindscene in de elektriciteitsmast. Maar is dit daarmee meteen de beste film die ik ooit gezien heb? Mwah...

Niet meteen mijn keus, maar zeker een aparte ervaring.

De somberheid en tragiek druipt er vanaf en de situatie lijkt uitzichtloos voor Di Girolamo. De beste man Toni Servillo, is natuurlijk zeer geschikt met zijn bedroefde kop. Wel had hij continu dezelfde gezichtsuitdrukking waardoor ik na een tijdje eigenlijk helemaal niet meer onder de indruk was van zijn spel. Natuurlijk, die nietszeggende houding is allesbepalend voor zijn karakter maar wanneer we in de auto zaten met voorin twee maffialeden, wist ik al dat Titta op de achterbank zat te staren naar buiten. Het deed me niet zo gek veel.

Opvallend lange shots, maar ik vond ze niet allemaal even mooi. Wanneer Titta een heroïne-shot neemt draaien we 180 graden en dat is mooi, maar verder vind ik dat er teveel uit de cast werd gehaald met bewegende tafarelen, dat had iets minder gekund. Af en toe een stilstaand beeld is ook welkom.

Het zijn voornamelijk de stiltes die voor een neerslachtige sfeer zorgen. Er is opvallend weinig gebruik gemaakt van muziek, maar de momenten die wèl opgevuld waren met een achtergrondgeluidje vond ik daar niet heel erg geschikt voor. In de auto van Sofia (cadeautje van Titta) bijvoorbeeld wordt onnodig luide muziek afgespeeld.

Het einde is bijzonder. IJskoud blijft de Italiaan hangen aan de hijskraan zonder maar één woord te zeggen. Daarna zien we zijn vriend in de bergen, die zich na twintig jaar ook afgezonderd heeft.


Behoorlijk dramatisch maar het geheel mocht van mij toch iets boeiender.

nou zeg, die muziek is net schitterend. zelden een film gezien met zo'n goeie muziekkeuze. een afwisseling tussen ambient, klassiek en stevigere electronic , die mooi klinkt , maar ook daadwerkelijk een extra dimensie geeft aan hetgeen je op het scherm ziet.

Film die mijn verwachtingen niet helemaal wist waar te maken. Cinematografisch geweldig, goed sfeertje en een uitstekend stel hoofdpersonen, maar qua vertelling ging het me allemaal iets te random. Althans, het voelde behoorlijk random aan, soms. Vooral hierdoor had ik moeite me in het verhaal te werken, waardoor ik geregeld enkel naar een paar interessante shots aan het kijken was, zonder mee te leven of echt te genieten. En dat is best jammer. Was wel erg blij met de geslaagde humor die door de film heen zit. Maar verder was het vooral een visueel feestje met een paar prachtige shots. Ook een sterk einde.

Voorlopig 3 sterren.

Wat voelde precies random aan, als ik vragen mag? Van wat ik mij herinner, zit het qua structuur juist goed in elkaar getimmerd.

Naar mijn mening wist de regisseur niet helemaal wat voor film hij wilde maken.

Van stille, langzame shots wordt er uit het niets overgeschakeld naar bijna bombastische muziek, een stoere auto en stoere types.

Het verhaal over een mysterieuze en stille meneer mag veel mysterieuzer, langzamer en subtieler in beeld gezet worden.

Voor mijn gevoel was er na een halfuur vrij weinig van het mysterie over.

Het einde was -ondanks de foute gangster types- wel mooi in beeld gebracht.

* * *

Intrigerende film. Het opzettelijk trage tempo en het gebrek aan dialoog dragen beide bij aan het opvoeren van de spanning. Knap scenario en heel mooi gefilmd. Echt Vakwerk.