Le Conseguenze dell'Amore (2004)

Enkel in de stukjes waar Di Girolamo naar de bank gaat, want voor het overige is dit toch inderdaad een zeer rustige intimistische stijl.

High Tech intimistiche film dan.

Zeer aangename film.

Deze film is gewoon prachtig, werkelijk genoten. Had er al echt hoge verwachtigen van en gisteren maar eens meegenomen. Toch echt wel een gezellige film met een indrukwekkend verhaal dat mij echt in zijn ban kon krijgen. Niet echt verwacht dat het een mafiafilm zou zijn. De soundtrack is erg mooi, veel mooie shots, sterke acteerprestaties & een perfecte speelduur zodat de film zijn kracht niet verliest.

4,5*

Le Conseguenze dell'Amore

Om te beginnen is het al een prachtige titel en een intrigerende poster.

ik had redelijk hoge verwachtingen van deze titel, mede door alle recensies die hier gepost zijn. Al die verwachtingen zijn beter uitgekomen als verwacht.

Om te beginnen met de hoofdpersoon Titta Di Girolamo een ontzettend stijlvol figuur, en geweldig neergezet door Toni Servillo. Zeker props voor het acteren van deze man.

Daarnaast nog de prachtige serveerster Sofia gespeeld door Olivia Magnani. Het is al meerdere keren gezegd maar wat een ontzettende schoonheid is zij. Prachtige vrouw.

Het acteren is top, maar wat de film nu echt goed maakt is het camerawerk ondersteunt met de geniale soundtrack. Ik kon elk nummer wel waarderen dus dat maakt het wel goed.

Er zitten een aantal prachtige shots in, die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.

Zeker een aanrader deze film, als je van filmkunst houd tenminste.

Houd zich niet aan de normale opbouw en is ontzettend origineel misschien wel one-of-a-kind.

We hebben meer van dit soort films nodig.

Al met al een stijlvolle film met een triestig einde maar wel een perfect einde in mijn ogen.

Het wordt steeds moeilijker om een top 10 samen te stellen, maar deze verdient zeker daar een plaatsje in en de volle punten. Ik krijg ook ontzettend veel zin in het leven na deze film.

Dit nummer blijft maar door mijn hoofd spoken.

http://ISAN - Remegio

In mijn ogen een sterke film, maar niet het meesterwerk dat veel mensen erin lijken te zien.

Ik ben het erover eens dat het camerawerk en de geweldige acteeprestatie van de protagonist er duidelijk bovenuit schieten. Ook de erg gevarieerde soundtrack kon ook ik goed pruimen.

Waar ik echter moeite mee had was dat het een tijdje duurt voor je doorhebt waar de film precies heenwil. Ik zat steeds te twijfelen of dit nu een karakterschets van de man was, of een werkelijk verhaal dat naar iets toe werkt, of een soort stilistisch sfeerbeeld van eenzaamheid. Je kan deze onbeslistheid als origineel beschouwen, maar ik vond dit simpelweg frustrerend. Wanneer het dan duidelijk wordt in welke richting de tweede helft van de fim zal gaan (zijnde dat hele gedoe rond maffiageld), kon ik niet anders dan licht ontgoocheld te zijn, misschien net omdat ik halverwege de film vrede had genomen met de onduidelijkheid omtrent het personage.

Ik beschouw deze film dan ook niet als een originele oefening in vertelstructuur, maar als een gevoelig drama dat zich iets interessanter wil voordoen dan de inhoud van de film kan dragen. Ondanks dat laatste een verdiende 3,5*

Dat vind ik juist geweldig dat je niet weet waar de film heen gaat. Dat je de film niet in een hokje kan plaatsen en uiteindelijk veel verschillende beelden en impressies krijgt.

I've never said you'll have to be afraid of the cookie monster.

Dat zijn pas lyrics. Nee even serieus, wat een heerlijk nummer. Voor zij die niet weten waar ik het over heb, ik heb het over de soundtrack. Lang geleden dat ik zo enorm van een soundtrack heb kunnen genieten.

De film opent met een man op een horizontale roltrap, deze man loopt niet zelf, nee deze man heeft geen haast, hij laat zich meevaren op de eenzaamheid van de roltrap. Ondertussen krijgen we de openingcredits te zien onder begeleiding van het nummer 'Scary World Theory' die als soundtrack dient.

Eenmaal van de roltrap af komen we in een hotel terrecht, in de lobby van dat hotel zit een man, de man vertelt wat, dit wordt gedaan door middel van een voice over, misschien niet het meest orginele aan de film, maar elke andere vertelwijze zou hier niet tot zijn recht zijn gekomen. Het is dan ook het enige stukje structuur wat de film kent. Daarmee wil ik niet zeggen dat de film volledig bestaat uit vaag gezwam of abstract gejannemnan. Nee, daarmee wil ik zeggen dat Conseguenze dell'Amore een film is die alle kanten op kan.

Om het in perspectief te zetten, wij, de kijker, volgen de man uit de lobby, een man die van natura erg verlegen is, iemand groeten of gedag zeggen zit er dan ook niet in, hij zwijgt en houdt zijn mond, verstandig. Langzaam leren wij Di Girolimo, de man in kwestie, kennen. Er blijkt meer achter de verlegenheid van deze op het oog doodnormale man te zitten, maar wat? Werkt hij bij de MacDonalds, doet hij aan liefdadigheid, of gaat hij stiekum elke donderdagmiddag om precies 1400 uur naar de manicure. Okee, dat waren niet de eerste vragen die in mijn hoofd rondspookte maar u begrijpt mijn punt. Wie is die man in godsnaam en wat is zijn motivatie.

Dit mysterie kent zoals gezegt een fenomenale soundtrack waarvan de credits uiteraard naar Lali Puna gaan, maar een deel van die credits wil ik toch ook geven aan Sorrentino, de timing van het invaden van het nummer is beyond perfection, nergens een lelijke fade out of slechte cut. Al geldt dit niet alleen voor het sounddesign, ook de editting is foutloos.

Met gemak krijgt deze film dan ook de maximale score, en als het kon, zelfs het dubbele.

Mooie film, had toch iets meer verwacht.

Le Consequenze Dell'Amore begint prachtig. De Italiaanse spraakwaterval is natuurlijk altijd een genot om naar te luisteren en dat werkte meteen goed. Toch raakte ik na een tijdje ietwat verveelt en wist het me niet meer helemaal te boeien.

De eenzaamheid van het hoofdpersonage wordt mooi in beeld gebracht (overigens ook erg mooi beschreven in de plottekst hier op MM) en Servillo acteert dan ook erg fijn. Eindscéne is ook erg mooi.

Maar zoals gezegd wist de film me niet de gehele speelduur volledig te boeien en vond ik sommige stukken net wat te traag. Ook de gelaagdheid van de film viel voor mij niet geheel op zijn plaats. Wel erg mooie soundtrack overigens, de ene keer pompeus en de andere keer rustig, timide.

3.5*

Mooi verhaal waar op zich eigenlijk maar weinig in gebeurt maar waar toch je aandacht door vastgehouden wordt. En tot in de perfectie gefilmd, met een paar echt heel mooie vondsten erin - de roltrap in de openingsscene en de scene aan het einde met de kraan, bijvoorbeeld. Of de echte eindscene in de elektriciteitsmast. Maar is dit daarmee meteen de beste film die ik ooit gezien heb? Mwah...

Mooie film, eigenlijk is alles al gezegd. Maar ik had gedacht dat hij het geld in de auto van de serveerster had gedaan, en dat hij daarom zo gedesillusionerd was dat ze niet opdook op de afspraak, maar blijkbaar is het naar het echtpaar gegaan

Niet meteen mijn keus, maar zeker een aparte ervaring.

De somberheid en tragiek druipt er vanaf en de situatie lijkt uitzichtloos voor Di Girolamo. De beste man Toni Servillo, is natuurlijk zeer geschikt met zijn bedroefde kop. Wel had hij continu dezelfde gezichtsuitdrukking waardoor ik na een tijdje eigenlijk helemaal niet meer onder de indruk was van zijn spel. Natuurlijk, die nietszeggende houding is allesbepalend voor zijn karakter maar wanneer we in de auto zaten met voorin twee maffialeden, wist ik al dat Titta op de achterbank zat te staren naar buiten. Het deed me niet zo gek veel.

Opvallend lange shots, maar ik vond ze niet allemaal even mooi. Wanneer Titta een heroïne-shot neemt draaien we 180 graden en dat is mooi, maar verder vind ik dat er teveel uit de cast werd gehaald met bewegende tafarelen, dat had iets minder gekund. Af en toe een stilstaand beeld is ook welkom.

Het zijn voornamelijk de stiltes die voor een neerslachtige sfeer zorgen. Er is opvallend weinig gebruik gemaakt van muziek, maar de momenten die wèl opgevuld waren met een achtergrondgeluidje vond ik daar niet heel erg geschikt voor. In de auto van Sofia (cadeautje van Titta) bijvoorbeeld wordt onnodig luide muziek afgespeeld.

Het einde is bijzonder. IJskoud blijft de Italiaan hangen aan de hijskraan zonder maar één woord te zeggen. Daarna zien we zijn vriend in de bergen, die zich na twintig jaar ook afgezonderd heeft.


Behoorlijk dramatisch maar het geheel mocht van mij toch iets boeiender.

nou zeg, die muziek is net schitterend. zelden een film gezien met zo'n goeie muziekkeuze. een afwisseling tussen ambient, klassiek en stevigere electronic , die mooi klinkt , maar ook daadwerkelijk een extra dimensie geeft aan hetgeen je op het scherm ziet.

Film die mijn verwachtingen niet helemaal wist waar te maken. Cinematografisch geweldig, goed sfeertje en een uitstekend stel hoofdpersonen, maar qua vertelling ging het me allemaal iets te random. Althans, het voelde behoorlijk random aan, soms. Vooral hierdoor had ik moeite me in het verhaal te werken, waardoor ik geregeld enkel naar een paar interessante shots aan het kijken was, zonder mee te leven of echt te genieten. En dat is best jammer. Was wel erg blij met de geslaagde humor die door de film heen zit. Maar verder was het vooral een visueel feestje met een paar prachtige shots. Ook een sterk einde.

Voorlopig 3 sterren.

Wat voelde precies random aan, als ik vragen mag? Van wat ik mij herinner, zit het qua structuur juist goed in elkaar getimmerd.

Naar mijn mening wist de regisseur niet helemaal wat voor film hij wilde maken.

Van stille, langzame shots wordt er uit het niets overgeschakeld naar bijna bombastische muziek, een stoere auto en stoere types.

Het verhaal over een mysterieuze en stille meneer mag veel mysterieuzer, langzamer en subtieler in beeld gezet worden.

Voor mijn gevoel was er na een halfuur vrij weinig van het mysterie over.

Het einde was -ondanks de foute gangster types- wel mooi in beeld gebracht.

* * *

Intrigerende film. Het opzettelijk trage tempo en het gebrek aan dialoog dragen beide bij aan het opvoeren van de spanning. Knap scenario en heel mooi gefilmd. Echt Vakwerk.

deze film is een juweeltje en wordt bij iedere herziening weer een stukje beter!!

Alleen verbaast me iedere kijkbeurd een scene. Kan iemand mij dit uitleggen?

Waarom geeft Titta de geldkoffer aan de eigenaren van het hotel? en niet aan zijn gezin of de vrouw die in het hotel werkt?

Waarom zou hij willen sterven voor de eigenaren van het hotel???

Je zou wensen dat de meeste filmmakers net zoveel aandacht besteedden aan de vormgeving als bij deze film is gebeurd. Werkelijk in alle opzichten is de film perfect afgewerkt: kadrering, belichting, montage, sfeervolle soundtrack, alles klopt gewoon. Prachtig is bijvoorbeeld de wijze waarop de rook die de hoofdpersoon uitblaast gefilmd wordt.

Wel schuilt er bij audiovisueel mooi afgewerkte films wel vaak een beetje gevaar in dat het er allemaal wel verzorgd uitziet, maar niet memorabel is. Dat dreigt hier ook een beetje, maar dan is er toch ineens een prachtige scène waarin het hoofd van de hoofdpersoon die net verdovende middelen heeft genomen vanuit de vreemdste hoeken gefilmd wordt. Ook verrassend is de soundtrack: dit soort muziek met elektro invloeden hoor je toch niet zo vaak in films.

Tenslotte ook nog een boeiend plot over het saaie leven van een wat oudere man, waarbij toch de vraag opkomt of het ook zo boeiend was geweest als de rest van de film niet zo aantrekkelijk eruitzag. De manier waarop iets wordt gebracht kan veel bijdragen aan de spanning binnen een film. Uiteindelijk werkt het hier zeer goed, en ik kan hier dan ook ruimschoots 4* aan kwijt.

Blijft overeind.

Leuk om deze Conseguenze nog eens te zien. De audiovisuele kant is een geweldige mix van klassiek stijlvol, rijkelijk aangevuld met moderne toetsen. Maar ook de setup is verfrissend. Het maakt het mafia genre meteen een stuk aantrekkelijker.

Servillo steelt de show als Titta, Sorrentino steelt de show met de aankleding. Fijne laatste 30 minuten ook, doet denken aan Kitano maar uiteindelijk is Conseguenze toch vooral een eigen film die erg goed op zichzelf staat. Meer van dit.

4.5* en een uitgebreide review

Qua vormgeving is Le Conseguenze dell'Amore een zeer geslaagde film. Mooie shots, met als hoogtepunt de scene waarin Titta langzaam maar zeker in het cement verdwijnt, aangevuld met een degelijke soundtrack. Hoewel de film hier en daar wat traag is, gaat dat nergens vervelen. Het verhaal wordt goed opgebouwd, waardoor de film blijft boeien. De uiteindelijke uitwerking van het plot valt echter een beetje tegen. De meeste personages blijven erg vlak en de relaties tussen Titta en de andere personages in de film komen vaak niet al te goed uit de verf. Dat geldt ook voor de banden met de maffia. Vooral de moeite waard dus vanwege de vormgeving en opbouw, verhaaltechnisch is het iets minder.

Bijzonder filmpje over een bijzondere vent, al laat het me iets te koud voor een bijzondere score. Mooi in beeld gebracht, dat zeker. De heroïne scène uiteraard, maar bijvoorbeeld ook de galante en dan ineens abrupte overgangetjes die het mysterie rondom de manvoeden. Enerzijds onberispelijk en gedecideerd, anderzijds fragiel en ongemakkelijk. Met flarden informatie wordt de hoofdrol stapsgewijs opgebouwd, terwijl Servillo's vertolking gaandeweg steeds meer aan kracht wint.

Met Magnani heeft het dan ook nog eens een ongekende blikvanger in huis. Toch blijft de film om een of andere reden een ietwat gereserveerd effect houden. Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen. De eigenzinnig muziek is het in ieder geval niet. Verrassende keuze, de electronica e.d.. Pakt van tijd tot tijd best sfeervol uit. Wellicht dat Sorrentino's strakke stijl niet meer toelaat of dat het scenario niet helemaal toeslaat tussen Titta en Sofia. Hoe dan ook, het einde is prachtig.

Op een aantal vlakken zeker niet mijn soort film. Traag, en met een onderwerp (maffia) waar ik me normaal gesproken verre van hou omdat ik het meestal te complex vind. Maar toch blij dat ik hem gekeken heb, want naast dat het verhaal voor mij best aardig te volgen was, is de vorm waarin het geschoten is erg goed, en is de soundtrack ook erg fijn. Met name de laatste scène is erg sterk.

Tegen het uur zat de film even op een voor mij dood punt - toen er nog weinig bekend was over de achtergrond - en vond ik dat de film wat sneller met iets voor de dag moest komen. Maar dat gebeurde ook eigenlijk meteen daarna, en het verhaal is/wordt nog best aardig.

Het is een film die om herziening vraagt, maar ik weet niet of en met hoeveel plezier ik dat uiteindelijk zal doen. Ik erken de kwaliteit, maar ik vond het nu ook weer niet altijd even fijn kijken, met name door de traagheid.

3,5*

Titta Di Girolamo is neergestreken in Lugano om daar vermoedelijk nooit meer weg te gaan. Zijn plannen voor de toekomst zijn simpel; nadenken over de consequenties van de liefde.
Van vrijwel ieder personage in de film zou ik meer willen weten. Bijvoorbeeld van Carlo die gezien zijn ongebreidelde gokuitbarstingen en lithiumgebruik weleens manisch-depressief zou kunnen zijn, van de maffiosi et cetera.
Het ziet er allemaal prachtig uit in deze film en ook de muziek is van toegevoegde waarde. Het acteerwerk van de cast en met name de heer Servillo is buitengewoon.
Na afloop heb ik de neiging om de film nog eens te kijken. Niet omdat ik het gevoel heb dat ik iets gemist heb, maar omdat het zien van deze film zo'n aangename bezigheid is.
Aanrader.

Mooie soundtrack en aankleding, een redelijk intrigerende verhaallijn (hoewel ik daar iets meer van had verwacht) en een paar prachtige scènes met als uitschieter de heroïne-shot (zowel beeld als muziek). Het vormt allemaal een gelikt geheel met een soort existentialistische invalshoek, waarbij ik alleen twijfels heb bij het beton-fragment. Weliswaar goed uitgevoerd maar het voelde aan als een enorm maffiafilm-cliché dat niet paste in al het voorgaande, maar misschien gaat het er wel zo daadwerkelijk aan toe.

Komt deze film ooit nog eens uit op Blu-ray?

Fascinerende film die erg te denken zet. Allereerst is het natuurlijk een schitterend gemaakt film, waar beelden, muziek, acteerprestaties etc dicht bij het perfecte aanleunen - dat Sorrentino een van de meest getalenteerde filmmakers is van vandaag, had ik bij La Grande Bellezza en This Must Be the Place al gezien, maar dus ook hier. Het is echter de sfeer en onwaarschijnlijke originele plot die deze film echt goed maken. Sorrentino komt vervaarlijk dicht bij talloze filmclichés, maar ontwijkt ze telkens toch nog volledig.

Di Girolamo is als hoofdpersonage weergaloos, een man die (zo kan je vermoeden) ooit misschien wel een normaal leven geleid heeft, maar door omstandigheden volledig opgesloten geraakt is in een dodelijke sleur van routine, drugs en slapeloosheid, en een volkomen sociale leegte. Enerzijds heeft hij zich waarschijnlijk uit liefde (voor zijn vrouw en kinderen, die hij niet in gevaar wou brengen) in deze situatie laten opsluiten, maar het is ook de liefde die hem er weer uit lijkt te kunnen halen - volgens mij kun je de titel dus eigenlijk dubbel interpreteren: het is als gevolg van de liefde dat hij zit waar hij zit, maar dat het verhaal zich ontwikkelt zoals het doet, heeft natuurlijk evenzeer met de liefde te maken. In de film wordt hij geconfronteerd met drie verlangens op hetzelfde moment: ten eerste, het koppel dat in een gelijkaardige sleur gevangen zit, met de vrouw die zich er al (net als Titta) heeft bij neergelegd maar de man die er toch nog een spectaculair einde wil aan breien - aanvankelijk is dit voor Titta evenzeer de enige mogelijke uitweg. Ten tweede, zijn broer die hem bezoekt en hem zo confronteert met het geluk dat hij vroeger gekend heeft - gesymboliseerd door zijn 'beste vriend' van vroeger. En ten derde, de mooie barmeid, die eigenlijk een doodnormaal leven leidt - zij is aantrekkelijk als vrouw, maar symboliseert ook het gewone leven dat voor Titta zo onbereikbaar is geworden. Titta kiest op het eerste zicht voor het derde verlangen ('de gevaarlijkste zet uit zijn leven', zoals hij het zelf stelt), maar de zaken lopen niet helemaal zoals verwacht. Het is niet duidelijk wat Titta uiteindelijk van plan was (wil hij met het geld en het meisje vluchten, maar gaat dat niet door omdat ze niet komt opdagen na het ongeluk?), maar uiteindelijk kiest hij toch voor het spectaculaire einde - echter niet zonder eerst het koppel uit hun sleur te verlossen (en uiteindelijk het geld ook te geven aan de enige mensen die er echt gelukkig mee zullen worden). De laatste scene toont echter dat dit tegelijk een verzoening betekent heeft met zijn eigen verleden. En het meisje? Die zal haar gewone, maar gelukkige leven kunnen verder zetten.

Gewoon wat ik uit de film haal, iedereen kan er natuurlijk zijn film van maken. Nog een kwaliteit erbij!

Mooie en rijke film waarin het visuele en inhoudelijke elkaar in evenwicht houden. Sorrentino was tot nu toe een beetje langs me heen gegaan, maar ik houd hem in de toekomst zeker in de gaten.

Nobody loves me

Het kijken zeker waard en niet alleen voor de mooie ogen van Olivia Magnani

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik deze film heb gezien op het filmfestival, maar tot op heden is dit nog steeds één van mijn favoriete films. De wijze van filmen, de muziek, kunst