Le Conseguenze dell'Amore (2004)

Tjonge, wat een mooie film zeg!
De film wist me erg te verrassen. Als geoefend filmkijker weet ik meestal wel goed te omschrijven wat een film met me doet, maar bij deze film kan ik daar moeilijk de vinger op leggen. Dat is een goed teken, voor alle duidelijkheid.
Ik vond het een bijzondere kijkervaring. Een film die een extra laag heeft, die moeilijk te definieren is. Mulholland Dr. is daar een ander voorbeeld van. Let wel, de films zijn verder niet vergelijkbaar.
Paolo Sorrentino is een bijzonder getalenteerd regisseur. De zit barstensvol creativiteit en wat vooral ook opvalt; de perfecte timing. Op gepaste momenten luister ik naar het geluid van mijn koelkast (de mooiste momenten in films wat mij betreft), en daarnaast is er de prachtige hybride soundtrack die een mooie eenheid vormt met de perfecte cameravoering; Kunst met een grote K.
Grote thema's in de film zijn eenzaamheid, sleur, depressie en liefde. Toni Servillo zet ingetogen en overtuigend de zonderlinge Titta Di Girolamo neer. Titta is eigenlijk feitelijk al jaren dood. Daar komt hij pas achter als zijn broer op bezoek komt en hem weet te raken wanneer die over een jeugdvriend begint. De momenten dat Titta emotie toont zijn spaarzaam, maar erg mooi.
De schoonheid Olivia Magnani is alles wat Titta niet is. Een sterk voorbeeld van opposites attract.
Hoe was het afgelopen als zij geen auto-ongeluk had gekregen?
Le Conseguenze dell'Amore is moeilijk in een hokje te plaatsen en dat is ook de grootste kracht van de film. De Fellini elementen (het echtpaar in het restaurant) verwacht je niet in zo'n film, maar toch passen ze hier prima.
Voor nu 4 sterren, wordt wellicht nog eens meer.

Sorrentino

Had de DVD maar op de gok gekocht, na het lezen van de positieve berichten (3 voor 25) dus dat gokje durfde ik wel te nemen.

En wat een meesterlijke film is dit. Goed om te zien dat er langzaam in Europa weer films worden gemaakt die zowel inhoudelijk als visueel briljant zijn. Die scène dat hij een drugsdosis neemt en dan dat ondersteboven shot is daar een mooi voorbeeld van. Lekker verhaaltje ook. Dat geen hoog tempo heeft, maar wel een heerlijke onderhuidse spanning heeft waardoor ik me geen moment verveeld heb.

De muziek vond ik ook erg sterk. De wat "normale" orkest muziek die werd afgewisseld met elektronische muziek, Boards of Canda was zelfs te horen
Mag van mij vaker worden gedaan, mij een raadsel waarom sfeermuziek a la BOC of Bonobo niet vaker in films zijn te horen.

4.5 sterren, Sorrentino is er 1tje om te volgen.

Ik ga toch voor de 4,5 waardering.

Ik verwachtte een 'Italiaanse' film, maar ik kreeg een heerlijke sfeer film incl. verrassend script + eindscene. Goede shots, geluid-effecten, een heerlijke soundtrack, een stoicijnse Servillo, een magistrale Magnani (jaja, de kleindochter van de Italiaanse filmdiva). Mooie filmervaring!

Onverwacht pareltje in mijn ziek-vanuit-mijn-bed- film-kijken-avondje (hoera voor griepvirussen). Waar ik vooral visuele pracht van Spring, Summer... verwachtte en spanning van Infernal Affairs, wist deze film mij te bieden waar die andere toch enigszins tekortschoten.

De film is heerlijk geschoten, met een zweverige camera, erg steady registrerend. Af en toe een strakke montage, o.a. de routineuze weergave van de geldkofferlevering van Di Girolamo. Veel mooie shots, maar het camerawerk draagt vooral bij aan de afwezige sfeer. Afstandelijk maar gevoelig.

Ook het personage van Di Girolamo kent een soortgelijke afstandelijkheid. Zich hullend in stilzwijgen, met af en toe een flits van menselijkheid. Zijn opleving wanneer zijn beste vriend genoemd wordt, zijn bijtijdse ad rem repliek ("Ik kan niet schaken, alleen schaakproblemen oplossen"). Een typisch geval van stille wateren, diepe gronden. Wat mij betreft één van de mooist vormgegeven personages allertijden, bovendien erg goed neergezet door Servillo.

Ten slotte een grote pluim voor de fabuleuze soundtrack. Af en toe erg gedurfd in al zijn variatie, maar nergens wordt de plank misgeslagen.

Het plot mag dan niet zoveel omvatten, de intrige wordt erg levendig naar voren gebracht. De ontrafeling van Di Girolamo's geheimen zijn voor sommigen wellicht wat karig (al verbaas ik me over de vele malen dat 'voorspelbaar' gebruikt wordt), ik had het bij wijze van ook zonder die ontrafeling kunnen doen. Genoeg om van te genieten. Welverdiende 4,5*

Ik word nu wel heel benieuwd naar de dubbele laag die hierin zit. Voor mij was de film wel interessant, kan ik hem goed noemen, prachtig filmwerk en dergelijke, maar wat moet ik ermee? De thematiek die kappeuter noemt: eenzaamheid, sleur, depressie en liefde, het zit er allemaal wel in, maar waar leidt het naartoe? Ik zoek niet perse naar een boodschap oid, maar ik vraag me af wat jullie denken dat Sorrentino hier over de mens wil zeggen, het lijkt me althans dat hij dat wil.
Iets wat ik er eventueel uit kan halen, is dat de passie van mensen niet per se tot iets goeds leidt, sterker nog, het heeft vernietigende gevolgen. Hiernaar verwijst niet alleen de titel, door het specifiek over de passie van de liefde te hebben, maar ook de man uit dat echtpaar in het hotel, die weg wil en spectaculair wil sterven. Maar of dit nu de kern vormt, dat weet ik niet.
Overigens, wat Ramon zegt over Det sjunde Inseglet (Ikiru heb ik niet gezien), verbaast me enigszins, als zou ook daar de thematiek in voorkomen van het uitvoeren van een betekenisvolle daad, alvorens te sterven.

De muziek vond ik overigens prachtig, erg goed getimed inderdaad. De beelden waren ook subliem, en het acteerwerk van Servillo natuurlijk fenomenaal. Een soort Bill Murray, maar dan vervelender (in positieve zin).

Ook enkele scenes sprongen eruit, met name de laatste heroïneshot met de camera ondersteboven, en inhoudelijk het afgeven van de koffer aan het echtpaar uit het hotel. Daarnaast was zijn dood erg symbolisch, opgesloten in het kille cement, om voor goed eenzaam en afgesloten te zijn.
Voorlopig 3 sterren.

Le Consequenza dell'Amore is een erg hippe en eigentijdse film die mij juist daardoor licht tegenviel. Boeiende dingen worden als het ware overschaduwt door de missers. De film schreeuwt zichzelf in script en cinematografie voorbij, het ligt er net te dik bovenop.

Allereerst het plot. Dat is niet alleen wat warrig en onduidelijk maar tevens te ver gezocht en overtuigt daardoor als geheel niet. Het hoofdpersonage is wel interessant maar zijn banden met serveersters en maffiosi zijn niet geloofwaardig genoeg. Zo’n streekromannetjes-cliche over iemand die zijn geliefde ziet zoenen met wat later een broer/kennis/rijinstructeur blijkt te zijn helpt ook niet echt [toch maar spoilertags, dat dan weer wel]. Helaas wordt de spannende afloop onderuit gehaald door wat beelden van een verre vriend die voor mijn gevoel nogal uit de lucht komen vallen.

Qua cinematografie vond ik de film schreeuwerig. De vele camerabewegingen en buitennissige -standpunten missen echte stijl en komen geforceerd over. Het lijkt erop dat een achterliggende visie en lijn ontbreekt waardoor ook de leuke vondsten (het auto-ongeluk werd prachtig in beeld gebracht) uiteindelijk niet helemaal overtuigen.

Een van de sterkste punten aan Le Consequenza dell'Amore vond ik nog de sound-track. Goede muziek en vaak mooi geïntegreerd.

Sowieso was het, ondanks mijn kritiek, een fijne film om te kijken met veel leuke dingen, juist in script en cinematografie. Maar als kwaliteitsfilm is het allemaal wat te mager. 3*

Mooie film inderdaad. Visueel fraai, heel erg gestileerd, vooral het cameragebruik, maar ik vond het erg mooi. Een hoofdrol om in te lijsten en een mooi, universeel, ontroerend verhaal. Met kleine beetjes mooi gedoseerde humor ook. Buitengewoon knap in de film geintegreerd. Fraaie eindscene met die vriend die Titta al 25 jaar niet had gezien maakt het af.

Ik vroeg me al af of die mooie actrice familie van... was. Ja dus. Ik ben niet verbaasd.

4.0*

Prachtig. Ik wist totaal niet wat ik van deze film moest verwachten. Erg positieve ervaring die ietswat traag op gang kwam. De film heeft echt perfect getimede en een mooie soundtrack, erg veel interessante shots en een passend einde. Je vraagt je af waar je naar kijkt maar gaandeweg kom je steeds meer te weten. Ga dit zien! Dit soort films zie ik graag! 4* dik.

Le Conseguenze dell'Amore is zonder twijfel het meesterwerk van 2004. Hoewel ik vooraf nogal sceptisch over deze aankoop was, was dat achteraf gezien totaal niet nodig. De film is een prachtige combinatie van aspecten die ik in film wil zien. Ik denk hierbij aan aspecten als uniek verhaal, momenten van stilte en bezinning, prachtig camerawerk, indrukwekkende muziek, ijzersterk acteerwerk en een hoofdkarakter die tot het einde weet te intigreren.

Tuurlijk waren er momenten in de film waarvan ik dacht dat het wel beter had gekund zoals ik niet helemaal tevreden was met de keuze om Sofia te laten verongelukken, ik had op iets meer subtiliteit gehoopt. De kans is natuurlijk aanwezig dat ik mij bij een tweede kijkbeurt hier niet meer aan zal storen. Dan kom ik bij een laatste goede eigenschap die deze film bezit. De film nodigt uit tot herziening. Een aantal aspecten waren mij niet helemaal duidelijk, normaal gesproken stoort mij dat in films, maar dit keer niet en beschouw ik het als een meerwaarde.

Ik wil het fantastisch vinden, maar ik kom er gewoon niet in. Als fan van minimalistische cinema is het toch een beetje cru om een film als dit af te wijzen op dat er te weinig in gebeurt. Maar ja, er gebeurt echt geen fuck, en dan die hele vervelende scene's met die techno-muziek en dat geld tellen. De vrouwen zijn schitterend, de acteur in de hoofdrol heeft charisma en de film is best uniek. Dat weegt echter niet op tegen het onbevredigende gevoel dat ik eraan overhield.

Tja met 207 stemmen 3.75, dan hebben 10 stemmen toch wel veel invloed

Net gekeken en er valt een binnenkomer in mijn top10 te noteren. Heerlijk is de rust in de film en dan via de muziek soms een opzweping, wat zorgt voor een goede afwisseling. Erg goed gekozen soundtrack en mooi rustig opgang komende film met een geweldig einde.. deze film kon ik zeker wel waarderen op de vroege ochtend, van weinig verwachtingen tot een zeldzame bijna 5* film dus toch maar een 4,5*

Dat saai zo boeiend kan zijn!?!

De eerste twintig minuten had ik niet verwacht dat ik zou blijven kijken (ook vanwege het tijdstip van uitzenden door NLD 2!), maar ik bleef toch plakken.....en plakken....en plakken....tot de aftiteling!

Deze aparte film biologeerde me toch en blijft ook nu nog wel wat rondspoken! Zeker nogmaals zien deze prent!!!

Olivia Magnani. Olivia Magnani. Olivia Magnani. Zelfs haar naam is mooi! (sorry voor deze cliché-braak-uitspraak, maar het is dit keer wel zo!).

Sterke film, die ondanks het zeer trage verloop van begin tot einde weet te boeien. Vond het een interessant verhaal dat voor mij na een kijkbeurt nog niet op alle punten duidelijk was, maar gelukkig heb ik de DVD in mijn bezit en geeft een herziening daar meer duidelijkheid over.

De film bevat naast een interessant verhaal mooie beelden, aardige muziek en vooral indrukwekkende stiltes, waardoor je de film soms eens even goed in je op kunt nemen. Mooi einde ook touwens dat ik erg bij de film vond passen.

Soms hoeft er in een film niet veel gezegd te worden om iets aan de kijker uit te leggen en dit is zo'n film die daar erg goed in weet te slagen.

4,0*

Kleurloos bestaan in prachtige beelden en spannende muziek

Zijn naam, Titta di Girolama, is het enige dat frivool is aan hem. Titta leeft een wezenloos, eenzaam en routinematig bestaan. Al acht jaar lang leeft hij in een hotel in het Italiaanstalige deel van Zwitserland. Hij heeft niets te doen, zit, rookt, drinkt en werkt zijn vaste patronen af. Van contact met medegasten en personeel moet hij weinig hebben. Zeker niet als die zijn vaste ritme verstoren.

Eens per week treft hij een koffer met geld aan op zijn hotelkamer. Dan wordt de verstikkende sleur even doorbroken. Hij kleedt zich nog wat netter aan, haalt zijn dikke wagen uit de parkeergarage en rijdt de koffer naar een bank. Dan is de klus over en vervalt hij weer in zijn kleurloze bestaan.

Le conseguenze dell'amore is een wonderlijke film, zeker de eerste helft. Regisseur Paolo Sorrentino neemt goed de tijd om de zwaarte van Titta's bestaan voelbaar te maken. Zo traag en kleurloos als zijn leven is, zo traag en kleurloos zijn de beelden. Met gewelig gevoel voor detail en esthetiek maakt hij van Titta's eenzaamheid iets moois om naar te kijken. Die spanning tussen het fraaie beeld en het treurige leven van de hoofdpersoon, maakt dat je van meet af aan op het puntje van je stoel zit.

Daar komt nog de verwachting bij. Want deze man heeft een geheim en dat geheim moet onthuld worden. Toch? Helemaal zeker is dat niet. Want de aanloop is dermate lang dat je op den duur geen idee hebt, waar dit verhaal heen zal gaan. En dan ineens volgen de verwikkelingen elkaar zeer snel op. Dan krijgen kleine voorvallen grote gevolgen. De sleur van Titta is doorbroken, maar op een zeer dramatische manier.

Naast het mooie beeld put deze film ook kracht uit de schitterende soundtrack. Mogwai, Lali Puna, Terranova en Boards of Canada komen voorbij. Stuk voor stuk mysterieuze, spannende bands die in de postrock-electro-hoek te vinden zijn. Het saaie leven van deze Italiaan wordt gelardeerd met hippe rock/electro en dat blijkt wonderwel te werken. Dan weer onderlijnt de muziek het gevoel van vervreemding of verwondering. Dan weer worden de korte momenten van spanning en onzekerheid benadrukt door de songs.

Als je niet schrikt van een alternatief verhaal, alternatief in beeld gebracht en als je het niet erg vindt tijdens en na de film met een weird gevoel te zitten, dan zou je van deze film kunnen houden. Hoe een oersaai bestaan ontaardt, het is prachtig getoond. En dat dat saaie bestaan overtuigend is neergezet, is te danken aan het oversubtiele spel van Toni Servillo.

Echt wel iets bijzonders, leren kennen via de laddercompetitie en verwachting relatief laag gehouden maar wat een film. Ik was vooraf al geboeid door het plot, wat zal Di Girolamo zijn geheim zijn? Nooit kunnen raden dat hij een financierden van de maffia zou zijn En blijkt hij ook nog eens drugsverslaafde te zijn en zijn familie en vrienden in de steek gelaten te hebben. Totaal tegen de verwachtingen in wordt het dus een maffiafilm, een genre waar ik een zwak voor heb. En dan nog een ijzersterke ook. Het personage Di Girolamo is ook enorm boeiend en schitterend geacteerd. Het personage kan zijn depressie niet verstoppen.

Wat me vanaf het begint al opvalt is het talent van de regisseur. Alles is ijzersterk in beeld gebracht met mooie camerastandpunten waarin de soundtrack tussen door een ijzersterke rol speelt voorbeelden genoeg: Waarin Di Girolamo om het leven komt (één van de beste eindes aller tijden denk ik), intro, op naar de maffiabaas, drugsscenes.. Echt één van de sterkste films op dat vlak die ik al heb gezien. Daardoor blijft film ook boeien.

Erg onder de indruk van deze film waar er weinig tot geen minpunten bij op te sommen valt.

5*

Hetzelfde geld ook voor mij.Ik ben er ook erg benieuwd naar geworden door de laddercompetitie en ik ben ook totaal zonder verwachtingen de film gaan kijken.Ik was een beetje ontdaan aan het einde en moest hetgeen wat ik net gezien had even op me in laten werken.

Vanaf het moment dat de film begint word meteen al de goede sfeer voor deze film neergezet.Wat mij daar vooral bij opviel naast het prachtige en heerlijk langzame openings shot was de muziek die te horen was van.Een heerlijk nummer van Lali Puna(die ik nu ik dit aan het typen ben nog even aan het beluisteren ben).Een geweldige keuze net als de rest van de muziek voor de film.Ik vond het zelfs jammer dat het al zo snel was afgelopen.Dan begint de film, al vanaf het eerste moment komt het mysterieuze van het hoofd personage al goed over.En wat vooral op mij overkwam was de sleur en de verveling waar Titta zich in bevond.De sleur die onderbroken word door Sofia voor wie hij toch een soort "band" opbouwd.Het kwam ook als een verassing voor mij dat hij een geldloper voor de maffia is .Het verhaal blijft ondanks de traagheid van begin tot einde boeien.Het geheel blijft interessant om te volgen en laat je in elke scène weer iets nieuws over de karakters en de plot ontdekken.Het einde vond ik ook erg sterk en had ik niet echt zien aankomen.

Het acteerwerk is erg goed, en ik heb op niemand echt wat aan te merken.De regie is uitstekend, bijna elk shot is erg mooi en zoals ik al had gezegd maakt de muziek het totaal plaatje helemaal compleet.Ook was het geluid erg goed, momenten van lawaai die een volgend shot weer in complete stilte valt.Ik hou het eerst op 4* maar ik denk dat een herziening zeker voor een verhoging zal zorgen.Een klein minpuntje vond ik dat de film niet langer duurde, maar voor de rest erg mooi gedaan.

4* dus

Bij herziening, ' een paar weken ' geleden verhoogd naar de maximale score.

Het eindshot met een stoijcijnse, volhardende Servillo die zijn leven aan zich voorbij zag vliegen greep mij zowaar nog meer naar de keel dan tijdens de 1ste 2 kijkbeurten. Gedurende de hele film sierlijk en elegant, ook magistraal gebruik gemaakt van beeldcompositie waar de soundtrack naadloos op afgestemd wordt, wat o.a. zorgt voor vaste rituelen die herhaaldelijk in beeld worden gebracht en toch voelde het telkens aan als een warm en bruisend bad. Naast de openingsscene en de eindscene is ook de scene waarin Servillo zich met een naald laat injecteren oh zo verrukkelijk in beeld gebracht, alsof de camera koppeltje dook in slow motion. Nadert inmiddels de hogere regionen in mijn top 10.

Interessante plot resulteert onbevredigend.

Voorgaand deden de recensies en berichten mij geloven dat dit de ultieme sfeerfilm zou kunnen wezen. Daar heb ik in ieder geval weinig van kunnen bespeuren. Geloof het of niet, maar ik vond het cinematografie redelijk oninteressant, het voelt nergens stilistisch aan. Zelf de scène waarin Titta zichzelf inspuit me heroïne en we een 180 graden draai krijgen voelde eerder uitgekauwd dan indrukwekkend. De setting en kleurgebruik is extreem saai en doodgewoon vormgegeven. Mooie shots zijn zeer lastig te treffen. Als ik mij niet vergis was enkel tijdens de autorit aan het einde paar mooie shots te zien.

De muziek is zeer wisselvallig. Van heerlijk kalmerende melodie naar afgrijselijk elektronische lawaai. Tezamen met de montage een vreemd en foute combinatie van klassieke cinema en hip Europese art.

Intellectueel vrij leeg overigens. Het maffia verhaaltje en alles eromheen is redelijk voorspelbaar en cliché. Bovendien zou een compleet ´drama´ veel beter in de context passen.

Mijn complimenten jegens de acteurs die allen uitstekend spelen. Heb mij verder nergens echt verveeld - de geheel kijkt weg - maar wordt nergens bijzonder.

Toni Servillo zet hier een personage neer die niet snel te vergeten is.

Elke handeling die hij verricht wordt met een precisie en zekerheid neergezet die ook weer haaks staan op zijn innerlijke beleving.

Bij deze noem ik de man ook autistisch (de man wil het geld niet door de machine omdat hij het geluid heerlijk vindt: bijna obsessief gedrag, de stap om aan de bar te gaan zitten wat hij 1 van de grootste stappen in zijn leven beschouwd, het contact met zijn broer enz,) hoewel ik niet weet of dit een bedoeling van de regisseur was.

De titel van de film is eigenlijk te groot voor de gehele film maar past precies in de onderlagen die de film wil vertellen. En daar draait het eigenlijk om! De man heeft geen idee (of juist wel) wat zijn 'liefde' ( bij hem kan niet geen liefde zijn , maar een soort van genegenheid/interesse enz.) kan veroorzaken in zijn huidige leven.

De film is cinematografisch geweldig neer gezet in bepaalde scenes waar de soundtrack soms nog een schepje boven op doet. De film is vrij degelijk en ouderwets en het was verrassend om zo nu en dan een soort electro/industrial toontje op de achtergrond te horen.

Unieke filmervaring en voor nu 4,5* maar ga deze zeker nog een keer kijken en zou zo maar hoger kunnen uitvallen.

Geen verkeerde film, maar ook weer niet zo opzienbarend.

Le Consequenze dell'Amore is psychologisch en subtiel, maar echt beklijven doet het ook weer niet. Af en toe een beetje teveel ingetogen, zelfs in die slotscenes, maar om eerlijk te zijn weet de film ook gewoon nergens te storen, en dat is ook een goede eigenschap. Sterk acteerwerk ook, en visueel is het ook allemaal uitstekend.

3*

Mooi hoe een film compleet kan ontsnappen aan je verwachtingspatroon.

Afgaande op de plotomschrijving had ik een trage, melancholieke film verwacht over een schrijver met een writer's block o.i.d. Droefgeestig is de film wel, maar verder totaal anders dan ik had verwacht. Het verhaal is redelijk minimalistisch met een maffia-insteek die al zo vaak in Italiaanse films te vinden is. Waar Conseguenze dell'Amore mij dan ook vooral mee wist te verrassen waren de prachtige, vlot gemonteerde beelden en de koele electronische ambient muziek. Zeer stijlvol. Heb me geen moment verveeld, voornamelijk door de schitterende acteerprestatie van het hoofdpersonage. Zelden zo'n norse man gezien, die alle levenslust verloren lijkt te zijn.

Plot: Titta di Girolamo is een eenzame man. Hij woont reeds 8 jaar een teruggetrokken bestaan in een Zwitsers hotel. Titta doet er alles aan om zijn medemens te ontwijken, zegt tegen niemand goeiedag en zal je ook nooit betrappen op een glimlach, zelfs geen poging tot...

De afgelopen10 jaar heeft hij bijna geen oog dichtgedaan, hij lijdt namelijk aan Insomnia (slapeloosheid).
Bijgevolg ziet hij er constant dodelijk vermoeid uit en rookt sigaretten aan de lopende band.
Met behulp van een stethoscoop tegen de muur luistert hij zijn buren af.
Zijn aristocratisch uiterlijk en serieux dwingt bij de meeste mensen ontzag af, ook al gedraagt hij zich als een etter.

Reeds 24 jaar lang gebruikt hij wekelijks één shot Heroïne, 's nachts dwaald hij doelloos door de stad.
Plots staat er in zijn hotelkamer een aktentas. Titta blijft er even naar staren,neemt vervolgens gehaast een Pistool uit zijn kluis, doet zijn beste maatpak aan en verdwijnt met de koffer naar de garage waar hij in zijn wagen stapt en vertrekt....

Wat volgt moet je zelf maar achterhalen

Ik vond het een stijlvolle, ingetogen film.

De muziek was opvallend goed, meestal rustig en sfeervol met af en toe een opflakkering van zware electro, speciaal.

Het is een film die je even doet stilstaan en nadenken over de zin van het leven.
Hier ga je zeker niet vrolijk van worden.
Mensen die van nature last hebben van neerslachtige buien doen er goed aan deze film te mijden.
Of juist niet, om zich nog eens extra is die sfeer te kunnen wentelen, het valt maar te bekijken wat je fijn vindt...

7/10.
Een mooi liefdesdrama dat absoluut de moeite is om te bekijken als ze'm eens op tv spelen.

Sfeervolle, intrigerende en tragische film.

Beklijvende kijkervaring. Prachtige shots die begeleid worden door schitterende muziek. Vooral rustig voorbijglijdende camerabeelden, veel in-en uitzoomen. Enige uitzondering hierop zijn de scènes waarin Di Girolamo z'n wekelijkse geldkoffertje krijgt...en hoppa, cinematografie wordt heftiger, de muziek intenser. Ook de tweede scène waarin hij heroïne gebruikt is bijzonder fraai geschoten. Het leek wel een loop van camerabeelden te zijn. Zelden een film gezien waarbij beeld en muziek zo met elkaar verweven zijn en elkaar opwaarderen. Prachtig!

Het verhaal op zich is vrij eenvoudig maar z'n kracht schuilt vooral in wat we als kijker niet weten. Waarom zit Di Girolamo al 8 jaar in dat hotel? Heeft hij familie, vrouw, kinderen? Slechts met mondjesmaat wordt die informatie vrijgegeven waardoor je als kijker gaat meeleven en echt wil weten wat nu de volgende verrassing zal zijn.

Toni Servillo acteert geweldig als mysterieuze, emotieloze en kille Titta Di Girolamo. Het lijkt wel of hij amper leeft, alsof het leven voorbijgaat en hij langs de zijlijn toekijkt. Enige keer dat we hem zien lachen is wanneer hij eindelijk met Sofia heeft gesproken, dan verschijnt er zo'n monkellachje op z'n gezicht. Over Sofia gesproken, wat een prachtige vrouw is die Olivia Magnani toch!

De eindscène bezorgde me kippevel. Di Girolamo wist dat z'n leven op een dramatische wijze zou eindigen en hij verzet zich er dan ook niet tegen. Na 8 jaar eenzaamheid lijkt hij wel zo afgestompt dat de dood eigenlijk alleen maar verlossend kan werken. Hij blijft gewoon wezenloos voor zich uitstaren.

Ik denk dat deze een plaatsje in m'n top 10 ga geven, dat heeft hij wel verdiend. Topper!

Erg boeiende film die toch wel 2 splitsingen heeft. De ene splitsing is dan een doodnormale vertelling over een eenzame man in een stadje in Zwitserland die een saai leventje lijd en waardoor de film ook echt een stukje serieuze cinema is met ook een stukje familiedrama. De 2de splitsing is dan een overschakeling naar dat ie een huurmoordenaar blijkt te zijn en met typische Amerikaanse bombastische break core achtige muziek zijn pistool pakt en op een stoere manier naar zijn BMW loopt om naar zijn huurmoord locatie te rijden. En dat maakt de film zo bijzonder. Visueel zit de film ook erg modern en goed in elkaar en die hoofdpersoon word ook heel goed neergezet. De film schakeld ook van de ene genre naar de andere genre van drama naar thriller en zelfs een beetje actie. En wat snelheid betreft: dat is in deze film wel ruim aanwezig.

Wat mij ook erg tevreden stelde was die (helaas wel eenmalige) soundtrack van Boards of Canada.

En ook het einde was inderdaad indrukwekkend en keihard. En het is ook net alsof de hoofdrolspeler helemaal niks meer geeft om het leven en de dood.

Hele bijzondere Thriller.

4,0*

Prachtige, fascinerende film. Na afloop werd ik toch even 'stil' van hetgene wat ik had gezien, een film die me niet zo snel los laat denk ik. Toni Servillo zet een geweldige ingetogen rol neer als de intrigerende Titta Di Girolamo (wat een naam).

De lange shots, de vele stiltes, het prachtige camerawerk, de ongelovelijk mooie muziek en... Olive Magnani! Wat een prachtige vrouw zeg, ongelovelijk. Ijzersterke rollen van beide hoofdrolspelers in een onvoorspelbaar, mysterieus en bijzonder verhaal. De film kent vele prachtige scénes; het moment waar Titta zichzelf met heroïne inspuit en de camera over hem heen draait, de scéne dat hij - onder begeleiding van de prachtige muziek - naar de baas wordt begeleidt en natuurlijk de indrukwekkende scéne waar Titta het cement in zakt. Hij vind het wel goed zo. Mooi, mooi, mooi. Er zijn nog wat zaken die ik nog niet helemaal kan plaatsen (het auto ongeluk en de gemiste berg trip bijv.), maar dat geeft niet. Sowieso is dit een film om vaker te zien.

Stijvolle film, met veel cinematografische hoogstandjes en een boeiend plot. Het tempo ligt vooral in het begin wat laag, maar dat heeft me geen seconde gestoord. Er gebeurt genoeg om vanaf de eerste tot de laatste minuut geboeid naar het scherm te zitten kijken. Prachtig, deze ga ik zeker vaker zien.

Dit was het niet voor mij, een paar gelikte 'moderne' scènes en een mooie vrouw maken voor mij nog geen zomer...ik vond het een vervelend gebeuren.

Geen boeiend verhaal, overdreven dramatiek, zogenaamd kunstzinnige stiltes etc. Dan gaan die mooi opgenomen scènes juist irriteren in plaats van verbluffen.

Goeie ingetogen film, met een kalm verhaal. De film had een wat traag begin, maar boeide van begin tot eind. Heel veel lof gaat naar Toni Servillo, die hier echt een prachtrol neerzet. Een kettingrokende emotieloze man. De film heeft een mooie sfeer, en een paar sterke momenten. Het eindeshot, dat je zijn jeudvriend op een electriciteitsmast ziet zitten, was erg aangrijpend. Verder was de film ook erg mooi geschoten, en had hij de hele speelduur een uitstekend niveau.

3,5* met een flinke kans op verhoging.

Zeer aangename film.

Deze film is gewoon prachtig, werkelijk genoten. Had er al echt hoge verwachtigen van en gisteren maar eens meegenomen. Toch echt wel een gezellige film met een indrukwekkend verhaal dat mij echt in zijn ban kon krijgen. Niet echt verwacht dat het een mafiafilm zou zijn. De soundtrack is erg mooi, veel mooie shots, sterke acteerprestaties & een perfecte speelduur zodat de film zijn kracht niet verliest.

4,5*

Le Conseguenze dell'Amore

Om te beginnen is het al een prachtige titel en een intrigerende poster.

ik had redelijk hoge verwachtingen van deze titel, mede door alle recensies die hier gepost zijn. Al die verwachtingen zijn beter uitgekomen als verwacht.

Om te beginnen met de hoofdpersoon Titta Di Girolamo een ontzettend stijlvol figuur, en geweldig neergezet door Toni Servillo. Zeker props voor het acteren van deze man.

Daarnaast nog de prachtige serveerster Sofia gespeeld door Olivia Magnani. Het is al meerdere keren gezegd maar wat een ontzettende schoonheid is zij. Prachtige vrouw.

Het acteren is top, maar wat de film nu echt goed maakt is het camerawerk ondersteunt met de geniale soundtrack. Ik kon elk nummer wel waarderen dus dat maakt het wel goed.

Er zitten een aantal prachtige shots in, die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.

Zeker een aanrader deze film, als je van filmkunst houd tenminste.

Houd zich niet aan de normale opbouw en is ontzettend origineel misschien wel one-of-a-kind.

We hebben meer van dit soort films nodig.

Al met al een stijlvolle film met een triestig einde maar wel een perfect einde in mijn ogen.

Het wordt steeds moeilijker om een top 10 samen te stellen, maar deze verdient zeker daar een plaatsje in en de volle punten. Ik krijg ook ontzettend veel zin in het leven na deze film.

Dit nummer blijft maar door mijn hoofd spoken.

http://ISAN - Remegio

In mijn ogen een sterke film, maar niet het meesterwerk dat veel mensen erin lijken te zien.

Ik ben het erover eens dat het camerawerk en de geweldige acteeprestatie van de protagonist er duidelijk bovenuit schieten. Ook de erg gevarieerde soundtrack kon ook ik goed pruimen.

Waar ik echter moeite mee had was dat het een tijdje duurt voor je doorhebt waar de film precies heenwil. Ik zat steeds te twijfelen of dit nu een karakterschets van de man was, of een werkelijk verhaal dat naar iets toe werkt, of een soort stilistisch sfeerbeeld van eenzaamheid. Je kan deze onbeslistheid als origineel beschouwen, maar ik vond dit simpelweg frustrerend. Wanneer het dan duidelijk wordt in welke richting de tweede helft van de fim zal gaan (zijnde dat hele gedoe rond maffiageld), kon ik niet anders dan licht ontgoocheld te zijn, misschien net omdat ik halverwege de film vrede had genomen met de onduidelijkheid omtrent het personage.

Ik beschouw deze film dan ook niet als een originele oefening in vertelstructuur, maar als een gevoelig drama dat zich iets interessanter wil voordoen dan de inhoud van de film kan dragen. Ondanks dat laatste een verdiende 3,5*