Le Conseguenze dell'Amore (2004)

I've never said you'll have to be afraid of the cookie monster.

Dat zijn pas lyrics. Nee even serieus, wat een heerlijk nummer. Voor zij die niet weten waar ik het over heb, ik heb het over de soundtrack. Lang geleden dat ik zo enorm van een soundtrack heb kunnen genieten.

De film opent met een man op een horizontale roltrap, deze man loopt niet zelf, nee deze man heeft geen haast, hij laat zich meevaren op de eenzaamheid van de roltrap. Ondertussen krijgen we de openingcredits te zien onder begeleiding van het nummer 'Scary World Theory' die als soundtrack dient.

Eenmaal van de roltrap af komen we in een hotel terrecht, in de lobby van dat hotel zit een man, de man vertelt wat, dit wordt gedaan door middel van een voice over, misschien niet het meest orginele aan de film, maar elke andere vertelwijze zou hier niet tot zijn recht zijn gekomen. Het is dan ook het enige stukje structuur wat de film kent. Daarmee wil ik niet zeggen dat de film volledig bestaat uit vaag gezwam of abstract gejannemnan. Nee, daarmee wil ik zeggen dat Conseguenze dell'Amore een film is die alle kanten op kan.

Om het in perspectief te zetten, wij, de kijker, volgen de man uit de lobby, een man die van natura erg verlegen is, iemand groeten of gedag zeggen zit er dan ook niet in, hij zwijgt en houdt zijn mond, verstandig. Langzaam leren wij Di Girolimo, de man in kwestie, kennen. Er blijkt meer achter de verlegenheid van deze op het oog doodnormale man te zitten, maar wat? Werkt hij bij de MacDonalds, doet hij aan liefdadigheid, of gaat hij stiekum elke donderdagmiddag om precies 1400 uur naar de manicure. Okee, dat waren niet de eerste vragen die in mijn hoofd rondspookte maar u begrijpt mijn punt. Wie is die man in godsnaam en wat is zijn motivatie.

Dit mysterie kent zoals gezegt een fenomenale soundtrack waarvan de credits uiteraard naar Lali Puna gaan, maar een deel van die credits wil ik toch ook geven aan Sorrentino, de timing van het invaden van het nummer is beyond perfection, nergens een lelijke fade out of slechte cut. Al geldt dit niet alleen voor het sounddesign, ook de editting is foutloos.

Met gemak krijgt deze film dan ook de maximale score, en als het kon, zelfs het dubbele.

Mooi verhaal waar op zich eigenlijk maar weinig in gebeurt maar waar toch je aandacht door vastgehouden wordt. En tot in de perfectie gefilmd, met een paar echt heel mooie vondsten erin - de roltrap in de openingsscene en de scene aan het einde met de kraan, bijvoorbeeld. Of de echte eindscene in de elektriciteitsmast. Maar is dit daarmee meteen de beste film die ik ooit gezien heb? Mwah...

Niet meteen mijn keus, maar zeker een aparte ervaring.

De somberheid en tragiek druipt er vanaf en de situatie lijkt uitzichtloos voor Di Girolamo. De beste man Toni Servillo, is natuurlijk zeer geschikt met zijn bedroefde kop. Wel had hij continu dezelfde gezichtsuitdrukking waardoor ik na een tijdje eigenlijk helemaal niet meer onder de indruk was van zijn spel. Natuurlijk, die nietszeggende houding is allesbepalend voor zijn karakter maar wanneer we in de auto zaten met voorin twee maffialeden, wist ik al dat Titta op de achterbank zat te staren naar buiten. Het deed me niet zo gek veel.

Opvallend lange shots, maar ik vond ze niet allemaal even mooi. Wanneer Titta een heroïne-shot neemt draaien we 180 graden en dat is mooi, maar verder vind ik dat er teveel uit de cast werd gehaald met bewegende tafarelen, dat had iets minder gekund. Af en toe een stilstaand beeld is ook welkom.

Het zijn voornamelijk de stiltes die voor een neerslachtige sfeer zorgen. Er is opvallend weinig gebruik gemaakt van muziek, maar de momenten die wèl opgevuld waren met een achtergrondgeluidje vond ik daar niet heel erg geschikt voor. In de auto van Sofia (cadeautje van Titta) bijvoorbeeld wordt onnodig luide muziek afgespeeld.

Het einde is bijzonder. IJskoud blijft de Italiaan hangen aan de hijskraan zonder maar één woord te zeggen. Daarna zien we zijn vriend in de bergen, die zich na twintig jaar ook afgezonderd heeft.


Behoorlijk dramatisch maar het geheel mocht van mij toch iets boeiender.

Film die mijn verwachtingen niet helemaal wist waar te maken. Cinematografisch geweldig, goed sfeertje en een uitstekend stel hoofdpersonen, maar qua vertelling ging het me allemaal iets te random. Althans, het voelde behoorlijk random aan, soms. Vooral hierdoor had ik moeite me in het verhaal te werken, waardoor ik geregeld enkel naar een paar interessante shots aan het kijken was, zonder mee te leven of echt te genieten. En dat is best jammer. Was wel erg blij met de geslaagde humor die door de film heen zit. Maar verder was het vooral een visueel feestje met een paar prachtige shots. Ook een sterk einde.

Voorlopig 3 sterren.

Intrigerende film. Het opzettelijk trage tempo en het gebrek aan dialoog dragen beide bij aan het opvoeren van de spanning. Knap scenario en heel mooi gefilmd. Echt Vakwerk.

Je zou wensen dat de meeste filmmakers net zoveel aandacht besteedden aan de vormgeving als bij deze film is gebeurd. Werkelijk in alle opzichten is de film perfect afgewerkt: kadrering, belichting, montage, sfeervolle soundtrack, alles klopt gewoon. Prachtig is bijvoorbeeld de wijze waarop de rook die de hoofdpersoon uitblaast gefilmd wordt.

Wel schuilt er bij audiovisueel mooi afgewerkte films wel vaak een beetje gevaar in dat het er allemaal wel verzorgd uitziet, maar niet memorabel is. Dat dreigt hier ook een beetje, maar dan is er toch ineens een prachtige scène waarin het hoofd van de hoofdpersoon die net verdovende middelen heeft genomen vanuit de vreemdste hoeken gefilmd wordt. Ook verrassend is de soundtrack: dit soort muziek met elektro invloeden hoor je toch niet zo vaak in films.

Tenslotte ook nog een boeiend plot over het saaie leven van een wat oudere man, waarbij toch de vraag opkomt of het ook zo boeiend was geweest als de rest van de film niet zo aantrekkelijk eruitzag. De manier waarop iets wordt gebracht kan veel bijdragen aan de spanning binnen een film. Uiteindelijk werkt het hier zeer goed, en ik kan hier dan ook ruimschoots 4* aan kwijt.

Blijft overeind.

Leuk om deze Conseguenze nog eens te zien. De audiovisuele kant is een geweldige mix van klassiek stijlvol, rijkelijk aangevuld met moderne toetsen. Maar ook de setup is verfrissend. Het maakt het mafia genre meteen een stuk aantrekkelijker.

Servillo steelt de show als Titta, Sorrentino steelt de show met de aankleding. Fijne laatste 30 minuten ook, doet denken aan Kitano maar uiteindelijk is Conseguenze toch vooral een eigen film die erg goed op zichzelf staat. Meer van dit.

4.5* en een uitgebreide review

Qua vormgeving is Le Conseguenze dell'Amore een zeer geslaagde film. Mooie shots, met als hoogtepunt de scene waarin Titta langzaam maar zeker in het cement verdwijnt, aangevuld met een degelijke soundtrack. Hoewel de film hier en daar wat traag is, gaat dat nergens vervelen. Het verhaal wordt goed opgebouwd, waardoor de film blijft boeien. De uiteindelijke uitwerking van het plot valt echter een beetje tegen. De meeste personages blijven erg vlak en de relaties tussen Titta en de andere personages in de film komen vaak niet al te goed uit de verf. Dat geldt ook voor de banden met de maffia. Vooral de moeite waard dus vanwege de vormgeving en opbouw, verhaaltechnisch is het iets minder.

Bijzonder filmpje over een bijzondere vent, al laat het me iets te koud voor een bijzondere score. Mooi in beeld gebracht, dat zeker. De heroïne scène uiteraard, maar bijvoorbeeld ook de galante en dan ineens abrupte overgangetjes die het mysterie rondom de manvoeden. Enerzijds onberispelijk en gedecideerd, anderzijds fragiel en ongemakkelijk. Met flarden informatie wordt de hoofdrol stapsgewijs opgebouwd, terwijl Servillo's vertolking gaandeweg steeds meer aan kracht wint.

Met Magnani heeft het dan ook nog eens een ongekende blikvanger in huis. Toch blijft de film om een of andere reden een ietwat gereserveerd effect houden. Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen. De eigenzinnig muziek is het in ieder geval niet. Verrassende keuze, de electronica e.d.. Pakt van tijd tot tijd best sfeervol uit. Wellicht dat Sorrentino's strakke stijl niet meer toelaat of dat het scenario niet helemaal toeslaat tussen Titta en Sofia. Hoe dan ook, het einde is prachtig.

Op een aantal vlakken zeker niet mijn soort film. Traag, en met een onderwerp (maffia) waar ik me normaal gesproken verre van hou omdat ik het meestal te complex vind. Maar toch blij dat ik hem gekeken heb, want naast dat het verhaal voor mij best aardig te volgen was, is de vorm waarin het geschoten is erg goed, en is de soundtrack ook erg fijn. Met name de laatste scène is erg sterk.

Tegen het uur zat de film even op een voor mij dood punt - toen er nog weinig bekend was over de achtergrond - en vond ik dat de film wat sneller met iets voor de dag moest komen. Maar dat gebeurde ook eigenlijk meteen daarna, en het verhaal is/wordt nog best aardig.

Het is een film die om herziening vraagt, maar ik weet niet of en met hoeveel plezier ik dat uiteindelijk zal doen. Ik erken de kwaliteit, maar ik vond het nu ook weer niet altijd even fijn kijken, met name door de traagheid.

3,5*

Titta Di Girolamo is neergestreken in Lugano om daar vermoedelijk nooit meer weg te gaan. Zijn plannen voor de toekomst zijn simpel; nadenken over de consequenties van de liefde.
Van vrijwel ieder personage in de film zou ik meer willen weten. Bijvoorbeeld van Carlo die gezien zijn ongebreidelde gokuitbarstingen en lithiumgebruik weleens manisch-depressief zou kunnen zijn, van de maffiosi et cetera.
Het ziet er allemaal prachtig uit in deze film en ook de muziek is van toegevoegde waarde. Het acteerwerk van de cast en met name de heer Servillo is buitengewoon.
Na afloop heb ik de neiging om de film nog eens te kijken. Niet omdat ik het gevoel heb dat ik iets gemist heb, maar omdat het zien van deze film zo'n aangename bezigheid is.
Aanrader.

Mooie soundtrack en aankleding, een redelijk intrigerende verhaallijn (hoewel ik daar iets meer van had verwacht) en een paar prachtige scènes met als uitschieter de heroïne-shot (zowel beeld als muziek). Het vormt allemaal een gelikt geheel met een soort existentialistische invalshoek, waarbij ik alleen twijfels heb bij het beton-fragment. Weliswaar goed uitgevoerd maar het voelde aan als een enorm maffiafilm-cliché dat niet paste in al het voorgaande, maar misschien gaat het er wel zo daadwerkelijk aan toe.

Fascinerende film die erg te denken zet. Allereerst is het natuurlijk een schitterend gemaakt film, waar beelden, muziek, acteerprestaties etc dicht bij het perfecte aanleunen - dat Sorrentino een van de meest getalenteerde filmmakers is van vandaag, had ik bij La Grande Bellezza en This Must Be the Place al gezien, maar dus ook hier. Het is echter de sfeer en onwaarschijnlijke originele plot die deze film echt goed maken. Sorrentino komt vervaarlijk dicht bij talloze filmclichés, maar ontwijkt ze telkens toch nog volledig.

Di Girolamo is als hoofdpersonage weergaloos, een man die (zo kan je vermoeden) ooit misschien wel een normaal leven geleid heeft, maar door omstandigheden volledig opgesloten geraakt is in een dodelijke sleur van routine, drugs en slapeloosheid, en een volkomen sociale leegte. Enerzijds heeft hij zich waarschijnlijk uit liefde (voor zijn vrouw en kinderen, die hij niet in gevaar wou brengen) in deze situatie laten opsluiten, maar het is ook de liefde die hem er weer uit lijkt te kunnen halen - volgens mij kun je de titel dus eigenlijk dubbel interpreteren: het is als gevolg van de liefde dat hij zit waar hij zit, maar dat het verhaal zich ontwikkelt zoals het doet, heeft natuurlijk evenzeer met de liefde te maken. In de film wordt hij geconfronteerd met drie verlangens op hetzelfde moment: ten eerste, het koppel dat in een gelijkaardige sleur gevangen zit, met de vrouw die zich er al (net als Titta) heeft bij neergelegd maar de man die er toch nog een spectaculair einde wil aan breien - aanvankelijk is dit voor Titta evenzeer de enige mogelijke uitweg. Ten tweede, zijn broer die hem bezoekt en hem zo confronteert met het geluk dat hij vroeger gekend heeft - gesymboliseerd door zijn 'beste vriend' van vroeger. En ten derde, de mooie barmeid, die eigenlijk een doodnormaal leven leidt - zij is aantrekkelijk als vrouw, maar symboliseert ook het gewone leven dat voor Titta zo onbereikbaar is geworden. Titta kiest op het eerste zicht voor het derde verlangen ('de gevaarlijkste zet uit zijn leven', zoals hij het zelf stelt), maar de zaken lopen niet helemaal zoals verwacht. Het is niet duidelijk wat Titta uiteindelijk van plan was (wil hij met het geld en het meisje vluchten, maar gaat dat niet door omdat ze niet komt opdagen na het ongeluk?), maar uiteindelijk kiest hij toch voor het spectaculaire einde - echter niet zonder eerst het koppel uit hun sleur te verlossen (en uiteindelijk het geld ook te geven aan de enige mensen die er echt gelukkig mee zullen worden). De laatste scene toont echter dat dit tegelijk een verzoening betekent heeft met zijn eigen verleden. En het meisje? Die zal haar gewone, maar gelukkige leven kunnen verder zetten.

Gewoon wat ik uit de film haal, iedereen kan er natuurlijk zijn film van maken. Nog een kwaliteit erbij!

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik deze film heb gezien op het filmfestival, maar tot op heden is dit nog steeds één van mijn favoriete films. De wijze van filmen, de muziek, kunst

Een van de betere films die ik gezien heb de laatste jaren. Het originele uitgangspunt van een mysterieuze man die al vele jaren een steriel leven leidt in een hotel aan het meer van Lugano spreekt wel tot de verbeelding. Het hoe en waarom van zijn jarenlange verblijf in het hotel wordt mede dankzij zijn ontluikende gevoelens voor een barmeid langzaam aan duidelijk. Aparte maar goed gekozen soundtrack maakt het geheel af. Goede film! 4*

Ik had geen flauw idee wat deze film mij kon bieden. Ik dacht eerder richting Le Meglio Gioventù en dat was mij niet zo bevallen. Wat is Le conseguenze dell'amore dan wel? Doet me denken aan films als Drive, Le Samouraï, Only God Forgives, Fa yeung nin wa en eigenlijk is het resultaat gewoon een eigen film geworden. Opvallend voor mij is dat dit één van de sterkste scores is in een film. Zonder woorden en met simpele maar effectieve beelden wordt dankzij die muziek een grote spanning en mysterie opgebouwd. Prachtig!

Het is een film die weinig lijkt te vertellen, maar juist zoveel te bieden heeft. En op het einde nog blijft nazinderen in gedachten om alle puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Dat lukt enigszins, maar is zeker een film die nog blijft hangen. Een mooi pareltje!

"Il Conseguenze dell'Amore" vandaag weer eens herzien en dit keer beviel hij me nog een stuk beter als toen de eerste keer dat ik deze film bekeken heb en dat was al weer zo'n dikke zeven jaar geleden. Dat komt vooral omdat het mij destijds helemaal ontgaan was waarom Titta de koffer van 9 miljoen niet aan de maffiabaas wilde geven. Toch wel heel belangrijk!
Waar deze film vooral in uitblinkt is het schitterende camerawerk. Alleen die openings al! Verder valt natuurlijk te vermelden het uitstekende acteerwerk en uiteraard het boeiende verhaal. Pas toen de twee gangsters in beeld kwamen wist je dat je niet met een romantisch- of een relatieprobleem filmpje te maken zou krijgen maar met een maffiafilm en wel zo'n eentje waar je U tegen zegt. Dat het geweld - de meeste maffiafilms zitten er overvol van - tot het minimum beperkt bleef vind ik een enorm pluspunt. Het kwam het sfeergehalte in de film alleen maar ten goede.
Top film dus dit "Il Conseguenze dell'Amore" die voor mij de beste Italiaanse film is die ik tot nu gezien heb en die ook een plaats krijgt in mijn top 10.

5,0*

Vandaag eens herzien. Blijft een fantastische film. Eigenlijk in alle opzichten magnifiek. Prachtig zwierig camerawerk, een ronduit fascinerende en ongrijpbare hoofdpersoon, sterk verhaal, en een sublieme soundtrack bestaande uit zowel moderne als klassieke noten (dat Lali Puna nummer, geniaal).

Hoogtepunten zijn de opening, Titta in de operatiestoel, het heroïne-shot, en de serene eindscené. Ook voor mij de beste Italiaanse film die ik gezien heb. En het absolute hoogtepunt uit Sorrentino's oeuvre. Doet bijna pijn om een film als Youth zo bewierookt te zien worden terwijl je weet waar Sorrentino écht toe in staat is. 5,0* blijven staan.

Intrigerende film, die beter en beter wordt naarmate de film vordert. Gelukkig niet zo opulent als La Grande Bellezza maar helaas niet zo prikkelend en leuk als Youth. Fatalisme speelt nogal een rol hier; ik kan niet stoppen met te denken dat de dienster nog zou geleefd hebben, moest Titto niet ingegaan zijn op haar uitnodiging om met haar te praten . Ik weet niet waarom, maar die scène met die autocrash (hoewel eigenlijk een tikkeltje absurd daar ze die dummy op de baan al van heel ver kon zien) blijft toch in mijn hoofd hangen. Er straalt een soort doemdenkerij uit hem, een steevast geloof dat hij ongeluk brengt. Verder ook een mafiafillm , al weet je dat pas heel laat in de film. Ook het feit dat Titto een mysterieuze man is die door zijn jarenlange isolatie een eigen pessimistische kijk op het bestaan heeft, draagt bij aan dat intrigerende. Servillo is natuurlijk geweldig en torst de film op zijn schouders als een echte heer.

De eerste helft of zelfs het eerste uur is ronduit saai: een soort La Grande Bellezza over leegte en eenzaamheid met weinig plotontwikkeling en veel oninteressant pretentieus, quasi-filosofisch gewauwel (maar helaas zonder de visuele pracht van La Grande Bellezza). Maar na een uurtje begint opeens het plot te lopen, worden veel zaken uit het begin duidelijker waardoor ze betekenis krijgen en wordt het toch nog enigszins spannend. Het verhaal zit echter naar mijn mening vol ongeloofwaardige elementen, zodat zelfs het einde de film niet kan redden.

Het gevolg van een liefde – een liefde voor cinema? Een film vol liefde voor cinema. Fenomenale composities, een grote stilistische aandacht en concentratie, kortom een prikkelende en zelfs intelligente beeldtaal…het kan niet op. Eens te meer hoed af voor Paolo Sorrentino.

Het gevolg van een liefde – een liefde voor fantasie? Een film die begint met fantasie (citaat), en er eigenlijk ook mee eindigt (afwikkeling). Of nog: een film vol fantastische elementen. Het absurde, het ongelofelijke, het spanningsveld tussen mogelijkheid en je reinste dromerij…het is een intrigerende mentale setting.

Het gevolg van een liefde – een liefde voor een barmeisje? Een film met herkenbare elementen – hoewel de toeschouwer meekijkt over de schouder van een wel erg atypisch personage. Daar wringt allicht ook het schoentje: invoelbaar is 'Le Conseguenze dell'Amore’ weinig. Bovendien ligt het tempo erg laag, en mis ik de abstracte lagen die zowel ‘La Grande Bellezza’ als ‘Youth’ onweerstaanbaar maakten.

Kortom, echt onder de indruk? Nee.

Eigen vermoeidheid, of toch een probleem van de film? Met slaap die je van kop tot teen overmant, weet je dat nooit zeker. Hier is het de subjectiviteit die spreekt, m'neer.

Nou. De feiten zijn de feiten. Met name: geeuw.

2,75*

Het zal wel aan mij liggen, maar deze film kon mij niet boeien. Hij stond hoog op mijn verlanglijstje, maar het was een flinke tegenvaller. Erg traag, ik kwam er niet in en ik had weinig tot niks met het verhaal. Hij is vast niet slecht, maar het is niet mijn ding. Ik heb films van Sorrentino gezien die ik wel heel goed vind, zoals La Grande Bellezza. Helaas een lage beoordeling. 1,5*

Sorrentino op niveau.

Altijd een regisseur geweest die klaarblijkelijk wat heeft met rust. Rust is een centraal begrip dat de scenes van deze film herhaaldelijk aan elkaar blijft lijmen. Bovendien denk ik ook dat Servillo en Sorrentino goede vriendjes zijn geworden ondertussen, want opnieuw mag hij de hoofdrol vertolken en opnieuw weet Sorrentino precies wat hij met de man moet doen.

Het warme Italië wordt knap als achtergrond ingezet in deze film die moeilijk aan een genre toegekend kan worden. In principe zou je het kunnen beschrijven als dramafilm met een mysterieuze rand, maar in eigenlijk maakt Sorrentino er zo z'n eigen ding van dat het moeilijk echt ergens te plaatsen is. In principe is het gewoon een karakterstudie van Servillo, en wat zijn personage precies drijft om te doen wat hij doet.

Visueel een iets kalere en minder scherpe film dan de latere films van Sorrentino, maar niettemin uitstekend naar voren gebracht met een sterke focus evenals een uitmuntende soundtrack. De film ademt voortdurend sfeer uit zonder hier echt krampachtig naar te grijpen. Ik mag het wel, een film die lekker zijn eigen ding doet. Verhaal is verder niet bijzonder sterk, maar het moet dan ook vooral neerkomen op de implicaties.

Het eindigt onderscheidend, verloopt solide en eigenlijk heb ik weinig klachten buiten de soms iets te kale indruk. Uiteindelijk loopt de film wel erg lang door voor een gebeuren dat vooral rust op zweven, dus in principe had het zelfs na een uurtje afgesloten kunnen worden. Misschien zoekt het soms steun bij iets te voorspelbare onderwerpen, maar Sorrentino blijft er voor een groot deel een lekker eigen brouwseltje van maken. Ik mag het wel.

Een typische Sorrentino. Stijlvol en met klasse. Deed me in dat opzicht wat denken aan La grande bellezza. De tandem Sorrentino en Servilo werkt perfect. Straffe acteur toch die Servillo die steeds de aandacht weet te trekken met zijn talent.

Het eerste deel, zeg maar uur, weet je niet goed waar de film heen wil. Titta is in een mysterie gehuld en het blijft gissen naar zijn verleden en zijn huidige motieven. Als kijker kon ik me dan nog warm houden aan de fraaie cinematografie en soundtrack. En aan Servillo zelf natuurlijk.

Later ontvouwt de film als het ware als een maffiafilm. Knap intens en zelfs rustgevende eindscène alsof Titta berust in zijn lot. Ondanks alles een net niet als geheel, maar wel prima in vele afzonderlijke componenten van de film.

Stijvolle, fraai geschoten misdaadfilm over een eenzame man van middelbare leeftijd (Toni Servillo) die al acht jaar in een hotel woont, wachtend op instructies van een mysterieuze werkgever. Plot en personages bewegen zich traag voort, maar de film heeft een aangename sfeer en zit visueel zo mooi in elkaar dat er veel te genieten valt. Wat mij betreft één van de betere films van regisseur Paolo Sorrentino.

Het moet zijn dat ik naar een andere film heb gekeken, gezien de hoge score, want ik heb voornamelijk naar een vervelende man gekeken die stuurloos voor zich uitstaart in een hotel. Enkel de interacties tussen en de serveerster waren aangename momenten in de film. Verder komt er naar het einde toe ook een maffiaverhaaltje aan te pas met een vrij aparte afloop waarbij Titta ervoor kiest om gewoon te sterven door niet te onthullen waar het koffer met geld zich bevindt. Voorlopig heb ik nog geen succes gehad met Sorrentino na eerdere tegenvallers als La Grande Bellezza en Youth.

1.5*