Le Conseguenze dell'Amore (2004)

Ok thanks, logische verklaring

Mee eens en daarom vervangen door een andere synopsis.

. En excuseer mijn luiheid, maar ik lees die verhaaltjes nooit voor ik de film kijk. Wat mij betreft één van de minst nuttige zaken op MM

Sorrentino

Had de DVD maar op de gok gekocht, na het lezen van de positieve berichten (3 voor 25) dus dat gokje durfde ik wel te nemen.

En wat een meesterlijke film is dit. Goed om te zien dat er langzaam in Europa weer films worden gemaakt die zowel inhoudelijk als visueel briljant zijn. Die scène dat hij een drugsdosis neemt en dan dat ondersteboven shot is daar een mooi voorbeeld van. Lekker verhaaltje ook. Dat geen hoog tempo heeft, maar wel een heerlijke onderhuidse spanning heeft waardoor ik me geen moment verveeld heb.

De muziek vond ik ook erg sterk. De wat "normale" orkest muziek die werd afgewisseld met elektronische muziek, Boards of Canda was zelfs te horen
Mag van mij vaker worden gedaan, mij een raadsel waarom sfeermuziek a la BOC of Bonobo niet vaker in films zijn te horen.

4.5 sterren, Sorrentino is er 1tje om te volgen.

Sterk drama, visueel erg mooi. 4*

Aardige soundtrack, veel buurtjegeleen, hoorde regelmatig wat Philip Glass flarden, en ik stoorde me er best wel aan, moet ik zeggen.

Tja, wat moeten we met een onsympathieke hoofdpersoon. Wel aardig gedaan, maar om met Ramon te spreken, wat blijft hier van hangen, is het niet het zoveelste maffiaverhaaltje in een apart jasje. Om dat maffia-verhaaltje knapte ik wel af.

Het ontbrak aan emotie, toch het doel voor een film. Over-suggestie, non-dramatiek. Ik ga voor 3*.

(misschien dat herziening helpt met een normale copy, die niet hapert)

Ben zelf ook wel toe aan een herziening. De film blijft ergens in mijn hoofd hangen. Dvdtje maar besteld...

Vrij goeie film. Maar het was sowieso al een stuk minder omdat ik opvoorhand al wist wat titta's geheim was.

Het is een interessant uitgangspunt. maar ik vond dat het verhaal misschien toch iets beter had mogen worden uitgewerkt. De film kwam traag op gang en bleef eigenlijk traag. En uiteindellijk vind ik dat titta's strakke schema eigenlijk niet echt van belang was zoals het verhaal zich ontwikkelde, dus ik vond ook wel dat ze daar meer mee hadden kunnen doen. Maar verder was het echt wel erg goed gefilmd. En er zaten een paar erg goede scenes in (bv die waar hij in de auto zit bij die... en je dat liedje hoort, dat werd vertaald in de ondertitels dus dat was wel leuk) En dan zie je ook die flashback ondertussen. Dat vond ik allemaal wel erg goed en ja het acteren was ook goed. De muziek (buiten dat ene liedje) vond ik toch niet altijd zo goed gekozen, maar ja.

3.5 sterren. Hoewel ik soms dacht er maar 3 te geven.

Ik ga toch voor de 4,5 waardering.

Ik verwachtte een 'Italiaanse' film, maar ik kreeg een heerlijke sfeer film incl. verrassend script + eindscene. Goede shots, geluid-effecten, een heerlijke soundtrack, een stoicijnse Servillo, een magistrale Magnani (jaja, de kleindochter van de Italiaanse filmdiva). Mooie filmervaring!

Hmmm, zojuist gezien... Weet nog niet wat ik ervan moet vinden. De film sprak me erg aan, maar de clue dringt nog niet tot me door. Komt misschien ook omdat toen ik voor hapjes ging zorgen toen de film (eindelijk) in een stroomversnelling kwam en ik daar alleen flitsen van heb meegekregen.

Ik durf nog niet te stemmen, eerst nog eens zien.

Onverwacht pareltje in mijn ziek-vanuit-mijn-bed- film-kijken-avondje (hoera voor griepvirussen). Waar ik vooral visuele pracht van Spring, Summer... verwachtte en spanning van Infernal Affairs, wist deze film mij te bieden waar die andere toch enigszins tekortschoten.

De film is heerlijk geschoten, met een zweverige camera, erg steady registrerend. Af en toe een strakke montage, o.a. de routineuze weergave van de geldkofferlevering van Di Girolamo. Veel mooie shots, maar het camerawerk draagt vooral bij aan de afwezige sfeer. Afstandelijk maar gevoelig.

Ook het personage van Di Girolamo kent een soortgelijke afstandelijkheid. Zich hullend in stilzwijgen, met af en toe een flits van menselijkheid. Zijn opleving wanneer zijn beste vriend genoemd wordt, zijn bijtijdse ad rem repliek ("Ik kan niet schaken, alleen schaakproblemen oplossen"). Een typisch geval van stille wateren, diepe gronden. Wat mij betreft één van de mooist vormgegeven personages allertijden, bovendien erg goed neergezet door Servillo.

Ten slotte een grote pluim voor de fabuleuze soundtrack. Af en toe erg gedurfd in al zijn variatie, maar nergens wordt de plank misgeslagen.

Het plot mag dan niet zoveel omvatten, de intrige wordt erg levendig naar voren gebracht. De ontrafeling van Di Girolamo's geheimen zijn voor sommigen wellicht wat karig (al verbaas ik me over de vele malen dat 'voorspelbaar' gebruikt wordt), ik had het bij wijze van ook zonder die ontrafeling kunnen doen. Genoeg om van te genieten. Welverdiende 4,5*

Dat had ik nou ook! Dit is een van mijn beste blinde aankopen tot dusver.

Wat een heerlijke film om te zien. Het begint al gelijk bij het intro waar langzaam maar zeker een man van een roltrap op je afkomt. Zulke stemmige beelden blijven eigenlijk constant aanhouden.

Doordat de film visueel van een ongekend hoog niveau is werd ik helemaal in het verhaal gesleurd ondanks dat het script nou niet echt bijzonder was. De prachtige beelden van de auto in de parkeergarage, de camera die de toestand van Titta uitstekend vastlegt vanaf ondergrondse positie, de sproeiers...de tunnelscène met als hoogtepunt het moment waarop de auto weer het daglicht ziet begeleidt door gewaagde en wat surrealistisch, vrolijk overkomende muziek. Fantastisch!

De muziekkeuze in deze film was helemaal goed! Ik werd er emotioneel wat door geprikkeld en leefde helemaal mee met Titta. De ontwikkelingen in de film waren spannend om te volgen en vooral onverwachts. De geweldige eindscène had dan ook een behoorlijke impact op mij.

Toen bleek dat Titta connecties met de maffia had vond ik dit helemaal niet storend. Ik had namelijk geen moment het idee dat ik naar een maffiafilm zat te kijken. Ook het zijlijntje van de vriend die Titta al 20 jaar niet had gezien vond ik erg passen bij de film net zoals het einde waarin de hoofdpersoon uiteindelijk niet boog. Deze film blinkt uit in meerdere elementen en verdient naar mijn mening gewoon een zeldzame 5*

Inmiddels herzien, de film blijft nog steeds heel fijn om te zien. Een leuke alternatieve mafia film, die uitblinkt qua gevarieerde, uitmuntende muziek en veel prachtige shots. Maar ook de wegen die worden belopen naar belangrijke scènes in de film blijven prachtig. Met name wat er vooraf gaat aan het auto ongeluk . Toch moet deze film na 3 maanden mijn top 10 verlaten en zijn abonnement op 5* opzeggen, dat komt omdat ik het begin van de film niet 5* waardig vind. Het tempo ligt dan iets te laag en een meesterwerk mag niet verzaken, geen moment. Blijven 4,5 grote * staan.

Met stomheid geslagen..geen idee wat ik met deze film moet. Aan de ene kant vond ik het een visueel geniale film met een geweldig eerste drie kwartier. Dan blijkt het ineens een veredelde mafia film te worden, waar ik totaal niet op had gerekend. Ik had een emotioneel drama over liefde verwacht, zonder ook maar enige actie. Dan ga je toch anders naar een film kijken.

Het begint allemaal erg mysterieus. Titta zijn personage is een groot mysterie dat niet te doorgronden lijkt. Hij leidt zijn leven niet, zijn leven leidt hem. "Ik wil een spectaculaire dood!" Is wat de hotelgast blijft zeggen, waarna Titta schuilt in stilte. Zoals altijd.

De film kabbelt voort en plots blijkt Titta iedere week heroine te gebruiken, banden met de mafia te hebben en van zijn vrouw en kinderen gescheiden te zijn. Wat volgt is een film waarin een ontzettend mooie actrice langzaam in het leven van Titta sluipt. Arreverderci.
Visueel nog steeds hoogstaand verandert Titta zijn personage geenszins. Zijn omgeving des te meer. Personen komen en gaan, vraagstellingen van de kijker komen en worden beantwoordt. Titta's leven gaat stoicijns door met hem.

Enfin, de film boeit van seconde tot seconde. Geen moment zul je je vervelen bij het kijken naar dit visuele pareltje. Titta en Sofia blijven genoeg vragen opwekken om je geboeit te laten kijken naar Le Conseguenze dell' Amore. Tot het einde toe, waar ik met stomheid geslagen was. De eindscene kon je aan zien komen, maar de tekst van Titta geenszins. Althans, in mijn geval.

Le Conseguenze dell' Amore is een film die zeker een tweede kijkbeurt verdient. Waar anderen hem traag vonden, vind ik deze film op een perfect tempo doorkabbelen. Een film met dubbele lagen, haast filosofisch als je het mij vraagt.

Voor nu 3,5 ster voor dit visuele pareltje, dat op het gebied van het verhaal te ver achterblijft om er een waar meesterwerk van te maken. Bij herziening kan deze film nog wel eens een stuk hoger uitkomen.

Ik word nu wel heel benieuwd naar de dubbele laag die hierin zit. Voor mij was de film wel interessant, kan ik hem goed noemen, prachtig filmwerk en dergelijke, maar wat moet ik ermee? De thematiek die kappeuter noemt: eenzaamheid, sleur, depressie en liefde, het zit er allemaal wel in, maar waar leidt het naartoe? Ik zoek niet perse naar een boodschap oid, maar ik vraag me af wat jullie denken dat Sorrentino hier over de mens wil zeggen, het lijkt me althans dat hij dat wil.
Iets wat ik er eventueel uit kan halen, is dat de passie van mensen niet per se tot iets goeds leidt, sterker nog, het heeft vernietigende gevolgen. Hiernaar verwijst niet alleen de titel, door het specifiek over de passie van de liefde te hebben, maar ook de man uit dat echtpaar in het hotel, die weg wil en spectaculair wil sterven. Maar of dit nu de kern vormt, dat weet ik niet.
Overigens, wat Ramon zegt over Det sjunde Inseglet (Ikiru heb ik niet gezien), verbaast me enigszins, als zou ook daar de thematiek in voorkomen van het uitvoeren van een betekenisvolle daad, alvorens te sterven.

De muziek vond ik overigens prachtig, erg goed getimed inderdaad. De beelden waren ook subliem, en het acteerwerk van Servillo natuurlijk fenomenaal. Een soort Bill Murray, maar dan vervelender (in positieve zin).

Ook enkele scenes sprongen eruit, met name de laatste heroïneshot met de camera ondersteboven, en inhoudelijk het afgeven van de koffer aan het echtpaar uit het hotel. Daarnaast was zijn dood erg symbolisch, opgesloten in het kille cement, om voor goed eenzaam en afgesloten te zijn.
Voorlopig 3 sterren.

Sorrentino toont een kille, individualistische wereld. Minutenlang Toni Servillo alleen op een hele lange roltrap,

dat is wat mij betreft een mooie metafoor voor deze film en de wereld waarin Servillo leeft.

Er is nog hoop voor deze mens; door liefde weet hij uit zijn vacuum / isolement te komen. Hij heeft zijn passie hervonden en beseft dat hij zijn oude leven niet meer opnieuw kan leiden. De criminele consequenties zijn het hem dus waard om op zich te nemen, als hij maar niet zijn oude leven terug krijgt. Het is alweer een tijd geleden dat ik de film zag, maar dit is volgens mij een beetje de kern. Maar ik vind het altijd moeilijk om te praten in termen van 'wat voor boodschap de regisseur met de film heeft'. Soms eens interessant om op de dvd extra's te horen, boeiender vind ik wat je als kijker zelf uit de film haalt. Dat is toch per persoon verschillend.

Wat bedoel je nu eigenlijk? Dat je die betekenisvolle daad in Det Sjunde Inseglet niet hebt kunnen zien? of wat?

Een mooie redenering, maar hij sterft er wel door. Dus of je dan kan spreken over "hoop voor deze mens" is maar de vraag.

Volgens mij is het gewoon een mooi dramatisch verhaal.

@ Ramon K: ik bedoel inderdaad dat ik die thematiek in Det Sjunde Inseglet niet heb kunnen ontdekken, het vormt althans niet de kern van de film. Daar gaat het erom dat de dood de hoofdpersoon op de hielen zit en hij zich nu bijna noodzakelijk gaat afvragen waarvoor het allemaal is. Een betekenisvolle daad is volgens mij niet zijn streven.

@ Kapp en OH: hier kan ik wel iets mee, dank. Het hervinden van passie na de kilte heeft inderdaad negatieve gevolgen voor Di Girolamo. Zo bekeken is het feitelijk een klaagzang op het individuele, het kille. Maar hieraan ontsnappen heeft, voor Di Girolamo tenminste, ook geen goede uitwerking. Maar hij heeft nu misschien wel ergens voor geleefd, en heeft 'betere' zekerheden dan voorheen met zijn routines.

Natuurlijk is het boeiender wat je als kijker uit de film haalt, maar dit mooie streven wordt wel eens gedeprimeerd doordat heel veel niet duidelijk is.

Misschien is het wel een erg pessimistische kijk op de huidige maatschappij:
de wereld is kil en idividualistisch, maar als je daaraan probeert te ontsnappen gaat het ook mis. We zijn dus hopeloos verloren.

Le Consequenza dell'Amore is een erg hippe en eigentijdse film die mij juist daardoor licht tegenviel. Boeiende dingen worden als het ware overschaduwt door de missers. De film schreeuwt zichzelf in script en cinematografie voorbij, het ligt er net te dik bovenop.

Allereerst het plot. Dat is niet alleen wat warrig en onduidelijk maar tevens te ver gezocht en overtuigt daardoor als geheel niet. Het hoofdpersonage is wel interessant maar zijn banden met serveersters en maffiosi zijn niet geloofwaardig genoeg. Zo’n streekromannetjes-cliche over iemand die zijn geliefde ziet zoenen met wat later een broer/kennis/rijinstructeur blijkt te zijn helpt ook niet echt [toch maar spoilertags, dat dan weer wel]. Helaas wordt de spannende afloop onderuit gehaald door wat beelden van een verre vriend die voor mijn gevoel nogal uit de lucht komen vallen.

Qua cinematografie vond ik de film schreeuwerig. De vele camerabewegingen en buitennissige -standpunten missen echte stijl en komen geforceerd over. Het lijkt erop dat een achterliggende visie en lijn ontbreekt waardoor ook de leuke vondsten (het auto-ongeluk werd prachtig in beeld gebracht) uiteindelijk niet helemaal overtuigen.

Een van de sterkste punten aan Le Consequenza dell'Amore vond ik nog de sound-track. Goede muziek en vaak mooi geïntegreerd.

Sowieso was het, ondanks mijn kritiek, een fijne film om te kijken met veel leuke dingen, juist in script en cinematografie. Maar als kwaliteitsfilm is het allemaal wat te mager. 3*

Gevangen in een vacuum. Geen ruimte meer voor fantasie. De serveerster in haar wereld. Zij spreekt hem aan en hij doet iets wat misschien wel het gevaarlijkste kan zijn in zijn leven op dat moment. Hij laat de fantasie en liefde in zijn leven toe. Hij neemt risico.
Wanneer ze niet komt aanvaart hij de consequenties. Hij heeft zijn dood eigenlijk al jaren uitgesteld. Hij wordt inderdaad niet beloond, maar dat is het risico dat hij neemt. En hij draagt, prachtige scene waarin hij verdwijnt in het cement. Het geld blijft bij mensen die in hun eigen vacuum fantaseren en eigenlijk diep ongelukkig zijn.

Onder de indruk. Snel en langzaam, afwisseling, hield me scherp. Prachtige soundtrack en strakke shots. Bijplotjes die ik geloofwaardig genoeg vond en zit het leven niet ook vol met toevallige bijplotjes? Toegegeven, de allerlaatste scene kwam voor mij ook een beetje uit de lucht vallen eRCee, maar ach ik was toch al in de wolken. Nog een keer zien?
En ohlala mannen wat een dame. -hij mocht er anders ook wel wezen )-
Een 4,5!

Weet iemand misschien hoe dat liedje heet dat beide keren word gebruikt tijdens Titta's reisjes naar de bank met de koffer met geld?

ja scondy heet ie

Inhoudelijk vrij simpel, maar toch mist de film zijn doel niet !

Mooie cameravoering en een heerlijke soundtrack. De voor mij onbekende Toni Servillo maakt het plaatje compleet met een verbluffende vertolking ! 4.5*

En dan hebben we het nog niet over Olivia Magnani

Het is een kroniek van een aangekondigde dood. Hij zegt het zelf op het ogenblik dat hij plaats neemt op de barkruk en een gesprek aanknoopt met Sofia.

minimalistisch maar o zo stijlvol. Ergens heb ik het idee dat Sorrentino wel een paar Melville's heeft gekeken. Paar opvallende overeenkomsten. De 'schurk' waarmee je feeling hebt, zeer effectief gebruik van kleurschakeringen, estetische shots en van een simpel verhaal toch iets heel meeslepends maken. Ook Fellini elementen zijn hierin terug te vinden. In mijn ogen een subtiele mix van invloed van deze twee geweldige regisseurs op deze veelbelovende jonge regisseur.

Sorrentino scoort hiermee een absolute voltreffer bij ondergetekende. Blinde aankoop en 1 van de beste tot nog toe. Servillo speelt een prachtrol en ook olivia magnini(ik dacht de naam al te herkennen) speelt sterk. De eenzame mens in de maatschappij die na jaren van isolement weer dingen begint te voelen(iets andere insteek dan in de garden state). De aangekondigde dood en de gevolgen van liefde in zijn meest pure vorm.

De film ademde sfeer, gaat regelrecht tegen de regels van de 'mafiafilm' in. Over de prachtige cinematografie is al genoeg gezegd. 1 van de beste europese films van de afgelopen jaren.

4.5*

Fantastische beelden, superspannend en interessant plot, mooi verhaal (niet hetzelfde), heel goede muziek, hedendaags en toch ook tijdloos, is mijn voorspelling.

Inderdaad, Wouters: "minimalistisch maar o zo stijlvol". En eigenlijk kan ik de rest van Wouters ook citeren, want ik ben het er volkomen mee eens.

Ga je mond spoelen Die waardeloze overgewaardeerde regisseur in 1 zin met dit meesterwerk noemen doet deze film flink tekort

dat is jouw mening. Ik kan de fellini's altijd vrij goed weghappen. Dat is niet te danken aan zijn fantastische visuele werk (want daar schieten fellini's altijd tekort) maar zijn films ademen wel altijd sfeer en de personages zijn altijd herkenbaar en je hebt feeling met ze. Dat meende ik terug te zien in deze film.