Kaze no Tani no Naushika (1984)

Met voorsprong de vreselijkste Ghiblifilm van allen.

Miyazaki is een oude man, en dit mag dan z'n eerste film zijn, 't is wel diegene waar dit het meeste uit blijkt. Spuugzat was ik op het einde die moraallesjes die doorheen de film zo opzichtig opgedramd werden.
Nausicaa, het meisje dat goed overweg kan met de beesjes, de goeie bedoelingen van het slechte inziet en iedereen mooi weet te redden. Een mens zou bijna denken dat hij een Disney film aan het kijken is.

Gelukkig zijn de designs van de insecten/vliegtuigen zeer mooi, en vormen ze de basis van enkele mooie scenes. Daarvoor 1.5*, de rest van de film is clichematige fantasy troep met een misselijkmakend overdreven zedenles, niet enkel op het einde maar de godganse film lang.

Na gister Totoro te hebben gezien was dit toch wel een tegenvaller. Toegegeven, de setting is heel anders, en dit is niet bepaald een kinderfilm maar het raakte me allemaal een stuk minder. Allemaal mooi vormgegeven, dat wel, maar het kwam allemaal veel minder magisch op me over. Zal wel door het materiele aspect van vliegtuigen, tanks en geweren komen ofzo... 3*

Gewoon weer een mooie Miyazaki film. Een beetje moraliserend, maar niet van zo `n aard dat het drammerig wordt. In de boodschap die gebracht wordt, schuilt tenminste een waarheid.

De muziek van Joe Hisaishi is magisch mooi. Na Kikujiro No Natsu en Sonatine een van zijn mooiste scores. Een nummertje dat goed blijft hangen, zeker tijdens carnaval: La la la la la la.....

Ik zie naast overeenkomsten met Princess Mononoke, ook veel overeenkomsten met Porco Rosso. Vooral op het gebied van decors. Ook hier veel vlieggevechten en een verlaten eiland , die nu niet schuilgaat achter rotsen maar achter drijfzand .

Het verhaal is boeiend omdat meerdere landen het tegen elkaar opnemen en een soort oorlogje voeren met elkaar. Niemand ontkomt aan het web van intriges en verdachtmakingen. De toekomst van iedereen is onzeker.

Een van de mooiste momenten vond ik de scène dat de ohmu Nausica onderzoekt en kijkt of ze een goed mens is, hij krijgt dan schitterende beelden te zien van Nausica `s jeugd in een granenveld. Natuurlijk ondersteund met prachtige muziek. Het minst waren de gevechten tussen de vliegtuigen. 4*

Miyazaki's wonderlijke wereld. Eindelijk alle films van hem gezien, en tot mijn grote vreugde is een van de leukere Miyazakis tot het laatst overgebleven. Kaze no Tani no Naushika is wederom een uitmuntende anime, die nogal paralel loopt aan Mononoke-Hime. In verhouding tot die film heeft Naushika behalve thematische raakvlakken ook een sterk gelijkende verhaallijn. Deze film is alleen een stuk beter.

Wat in Monoke-Hime het bedreigde bos is, is hierin juist het dreigende bos. Giftig, met insectoïde defensiesysteem. Daar hadden wat mij betreft wel wat meer scènes in mogen plaats vinden. Er had best een aantal vliegtuigscènes overgeslagen kunnen worden om daarvoor wat screentime in te ruimen.

De score is een van de betere op Hisaishi's conto. En dat komt met name door het al eerder aangehaalde la la la deuntje Betoverend!

Verder weer erg leuke creaturen: het trouwe en aandoenlijke beestje Teto, de struisvogelachtige lastdieren van Lord Yupa en de Ohmu en andere bosinsecten doen je vergeten dat het allemaal op aarde afspeelt. Dat het geheel met moraal is doorspekt is verder prima, het levert de basis voor een heerlijk fantasievolle film. 4*

Nog maar 10 stemmen voor een bescheiden top 250 plaats overigens.

Mijn dvd was van een erbarmelijke kwaliteit, bleef continu hangen en heeft regelmatig stukjes overgeslagen, en vijf minuten voor het einde gaf hij helemaal de geest, zodat ik niet eens weet hoe de film eindigde. Maar ik lag zo tam in de zetel dat ik me er eigenlijk niet zo aan geergerd heb, en gewoon geduldig de film heb uitgekeken (nu ja, bijna dan toch). Dus ik vind dat ikt och mag stemmen, zeker als iemand eens stiekem wil vertellen wat er gebeurd is nadat Nausicaa met haar baby-Ohmu probeert de hele kudde tegen te houden (ja, dat was het spannendste moment van de hele film, ik wéét het! )

Los daarvan, mijn mening over de film: de tekeningen zijn knudde, om eens een hollands woord te gebruiken, maar wel met veel fantasie. De film is ook al vrij oud, dus de beeldkwaliteit was gewoon niet zo geweldig, daar kunnen de tekeningen niet aan doen. De wereld waarin alles zich afspeelt is erg fascinerend, maar het verhaal was als je het ervan isoleert eigenlijk weinig geïnspireerd. De enige reden waarom de film echt weet de boeien, is de originaliteit van de wezens, de decors en de verschillende beschavingen met hun eigen voertuigen enz, maar wat zich daartussen afspeelt is eerder van Rode Ridder-niveau. Wel spannend, maar allemaal veel te gemakkelijk. De hoofdpersonages waren te banaal, de nevenpersonages hadden blijkbaar enkel het recht om als domme kudde 'ah!' en 'ooooh!' te roepen, soms wat te huilen, dan weer schaapachtig te lachen of wat heen en weer te rennen. Maar goed, het is een kinderfilm en daarin is dat nu eenmaal de standaard, Miyazaki heeft later genoeg bewezen dat hij daarvan los kan komen.

De muziek, tja, soms kon het me nog wel bekoren, maar meestal vond ik het te belachelijk voor woorden. Dat ligt natuurlijk ook aan de film: Totoro is zo geweldig cool dat je probleemloos mee 'To-toro, To-too-ro' wilt zingen, maar objectief is dat liedje niet veel beter dan wat in deze film zit .

Dus: voor de hele setting van de film, de originaliteit en de ideeën, en het feit dat het allemaal wel bleef boeien, tussen de haperingen door dan, toch nog een puike 3*.

En alweer een prachtige Ghibli-film gezien. Moet eerlijk zeggen na alle Miyazaki's gezien te hebben ben ik wel toe om wat andere Ghibli's te zien, maar het blijft alllemaal wel heel erg vermakelijk. Blijft jammer dat ik deze films als kind niet heb gezien. 4,5 sterren nog maar eens.

Mijn 9e film van Miyazaki en met alleen nog Ponyo te gaan ben ik er dan door heen. Helaas is dit wel de minste van de negen die ik gezien heb. Het verhaaltje is wel aardig, de animatie niet slecht, maar ik heb het weleens beter gezien. Het ontbreekt deze animatiefilm vooral aan sterke bijpersonages, waar de andere films van Miyazaki dit altijd wel hebben. Nausicaa is een leuk personage om te zien, maar daarnaast blijft er weinig over. De strijd tegen het gif e.d. is goed weergegeven en hoewel er best een moraliserend verhaal in de film zit, stoorde mij dit niet. In zijn geheel wederom best vermakelijk, maar niet zo leuke en/of interessant als andere Miyazaki's!

3,0*

Ik zie dat ik verre van een uitzondering ben wat betreft deze Ghibli. Erg matige film.

Ik ben natuurlijk bekend met Miyazaki's thema's, maar in deze film staat het me bijzonder tegen, veel te belerend. Ook één van de weinige, zo niet de enige, Ghibli waar ik soms kromme tenen kreeg bij expressie van emoties. Soms kwam dat ook wel door de voice actors, iets waar ik normaal nooit iets over te zeggen heb. Matig gecast dus. En wát een vreselijke soundtrack, schrijnend.

De film mist onder andere leuke personages en ontbeert ook creativiteit. Bij een film als Totoro kijk je op van Totoro zelf, bij Spirited Away van eigenlijk alles, maar hier sprong niks eruit. Nergens een fascinerend ideetje kunnen ontdekken. Toch iets waar Ghibli normaal in uitblinkt.

Eerste onvoldoende voor Miyazaki, 1.5*.

Die Japanse animes ergeren me steeds minder. De stijlkenmerken van onbegrijpelijke fantasie-elementen en krijsende kinderen blijven voornamelijk achterwege in Naushika. Dus dat zijn al direct twee pluspunten . Naushika heeft daarbij een aardig verhaaltje met een niet zo storende milieu-boodschap. Echter is het jammer dat de animatie zo schokkerig en niet zo overdonderend is. Dat is natuurlijk te wijten aan de tijd (1984) waarin deze film gemaakt werd, dus ik zal het niet te streng aanrekenen.

Ik vond dit een van de mindere van Miyazaki.

Vanaf het begin zat ik er al niet lekker in. De wereld die er neergezet werd vond ik nergens echt leuk of interessant. De creatures zagen er wel weer mooi uit, maar het verraste me deze keer helemaal niet, terwijl ik dat meestal wel heb bij een film van Miyazaki. Verhaal was wel aardig, alleen niet echt goed uitgewerkt. Het duurde allemaal te lang en er gebeurde vrij weinig. In de meeste films van Miyazaki word je helemaal meegenomen in de magie en in de leuke verfrissende personages, en dat miste ik in Kaze no Tani no Naushika. Ik vond alleen Teto erg aandoenlijk. De tekenstijl zelf was wel weer typisch Miyazaki, vond het alleen af en toe een beetje lelijk en/of oud overkomen.

Ik vond het af en toe gewoon enorm saai worden, en dat heb ik niet snel bij een film uit de Ghibli studio. Best jammer want met het concept zat het wel goed en ook de muziek was wederom geweldig van Hisaishi. Ik lees ook dat deze film vaak word vergeleken met Mononoke, maar die vond ik dus echt wel een stuk beter.

3.0* (en dat is voor mijn doen helaas best laag voor een Miyazaki)

Vervelend filmpje van Miyazaki, niet alles wat de man aan raakt verandert in goud. Qua animatie wel redelijk, zitten flink wat fantasievolle vondsten is maar helaas vervalt hij qua fantasie vaak ook in een 101 vicieuze cirkel. Het grootste struikelblok is het ecologische thema en de moralistische levenslessen die Miyazaki constant in je strot blijft duwen. Normaal krijg je dit alleen op het eind van de film maar hier weet Miyazaki het twee uur lang vol te houden en dat gaat dan wel erg tegenstaan. De Miyazaki magie is hier verre van voelbaar, terwijl hij vaak juist zeer aandoenlijke of fantasierijke personages op het doek weet te toveren is het hier allemaal vrij pover, ook het verhaal weet hij niet goed te brengen. Mijn aandacht was al snel vervlogen. Het moest er een keer van komen, Miyazaki slaagt er niet in om een keer met een bovengemiddelde beoordeling te gaan lopen. Sterker nog; hij weet een hele dikke onvoldoende te scoren.

De eerste Ghibli en zeker niet de beste. Toch is het lang niet slecht, zoals een aantal boze tongen hier beweren. Het komt op mij vooral over als een film gemaakt door een regisseur die nog niet helemaal geleerd heeft een verhaal te vertellen en ook zijn kunsten nog niet helemaal ontwikkeld heeft, maar waarvan het talent goed te zien is. Nausicaä lijkt ook wel een blauwdruk voor de meeste films die Miyazaki later ging maken, met een verhaal dat bijna identiek is aan Princess Mononoke. Als avonturenfilm is het uitstekend, door de meeslepende actiescènes, mooie locaties en de geweldige vliegscènes. Vliegscènes zijn natuurlijk een beetje Miyazaki's stokpaardje en hier komt het al volledig uit de verf. Verder vind ik het uiterlijk van de insecten ook geweldig en is Nausicaä een pakkende hoofdpersoon (al praat ze soms iets teveel tegen zichzelf). Daarnaast zien we ook al Miyazaki's grote talent voor bijna-stiltes in de film verweven. Hoogtepunt voor mij was het moment met de jonge ohmu die als aas werd gebruikt. De tragisch-duistere sfeer wordt daar goed getroffen.

Er zijn natuurlijk ook minpunten. Miyazakifilms zakken vaak wat een rond twee-derde van de speeltijd, vlak voor de climax en dit is geen uitzondering. Er zitten dan ook iets teveel personages en plotlijnen in, wat nog eens extra ongelukkig uitpakt omdat de meeste personages niet bijzonder uit de verf komen. De muziek was bij vlagen mooi, maar soms iets te eighties en het deed af en toe denken aan muziek voor een ouderwetse videogame, vooral bij de ondersteuning van enkele actiescènes. Maar eigenlijk zijn de meeste kritiekpuntjes voor mij zeer klein en komen ze vooral voort uit het feit dat ik weet dat Miyazaki het allemaal al eens beter gedaan heeft. Zo weet je dat hij later bepaalde dingen wat meer zou uitwerken. Maar voor een eerste Ghibli is het verre van slecht en zeker op het grote scherm is het bijzonder de moeite waard.
4*

Overigens heb ik me niet gestoord aan de ecologische boodschap. Veel films hebben een boodschap, vaak ook overduidelijk, maar het valt me op dat zo'n 75% van de films die veel kritiek krijgen dat het te moralistisch is het gaat om een ecologisch moraal. Ik vraag me af waarom men op MovieMeter juist daarover zo vallen.

Na het 'best leuke' Rupan Sansei III, ben ik maar verder gegaan met de (pre)Ghibli studio films. Om maar gewoon in chronologische volgorde door te gaan kom je dus automatisch bij Kaze no Tani no Naushika uit. Allereerst was ik mij volkomen bewust dat de 2 films eigenlijk totaal niet te vergelijken zijn. Rupan Sansei is een lekkere wegkijker wat zich afspeelt in een fictief landje, maar wat heel goed zou kunnen bestaan. Naushika is echter een film die zich afspeelt na een nucleare oorlog/meltdown en eigenlijk een schim is van de wereld die wij kennen. Realisme kun je in principe uit je hoofd zetten. Alhoewel ik als nieuwkomer een film als Rupan Kansei iets makkelijker vind te verteren (het is ook echt een goede 'instapper' naar Ghibli/Miyazaki films, is een fantasy film als deze toch echt waar de kracht van animé in moet liggen.

De film is makkelijk te volgen, ook voor iemand die de manga's niet heeft gelezen. Al snel ontvouwt zich een interessant Avatar achtig plotje over mens vs natuur. Uiteraard heeft het een dieper liggende boodschap, maar zoals The One Ring zegt, ik stoor me hier niet aan en ik vraag me ook vaak af wat mensen zo vies vinden aan een moralistisch plotje?

Ik vond het vooral verfrissend dat de makers een apocalyptische wereld hebben neergezet die niet compleet grijs en duf was, zoals in vrijwel elke apocalyptische film wordt gedaan. Nee, de Sea of Decay is juist een erg kleurig bos met schitterende kleuren. Daarnaast is The Valley of the Wind zelf ook een prachtig kingdom met veel kleur. Helaas moet ik uiteindelijk tot de conclusie komen dat de film toch erg duister en donker is. Persoonlijk vind ik dat jammer, en had voor mij het avontuur van Naushika en Asbel diep in het vergiftigde bos veel en veel langer mogen duren. Maar helaas, op onverklaarbare wijze zijn de 2 opeens ontsnapt zonder dat de kijker weet hoe, en gaan we weer over naar de orde van de dag: airbattles.

Persoonlijk vielen die airbattles mij zwaar tegen. Visueel zag het er niet altjid even mooi uit (spektakel genoeg, dat weer wel), en was echt ondermaats aan de scenes die zich op de begane grond afspeelde. Het uiteindelijk offensief aan het eind is een verloopstuk van de airbattles: veel grijstinten en donkere scenes. Ik verlang nu al weer naar die sfeervolle scenes uit het bos! Met allen mooie insecten en huizenhoge bomen... Helaas. Dit is eigenlijk de grootste reden voor mijn beoordeling, want ik heb nu vooral het gevoel dat niet alles er 100% is uitgehaald...

Dat de muziek door Joe Hisaishi voor rekening is genomen klinkt voor iedereen natuurlijk als muziek in de oren (ha-ha). Het is zeker niet zijn allerbeste score, maar het was zeker genieten. Je merkt dan maar weer op dat muziek een animatiefilm echt kan maken of kraken! Een erg belangrijke factor. Qua personages moet ik eerlijk zeggen dat weinig tot geen personages me echt aanspraken. Alleen Yupa was een leuk karakter, maar verder vond ik de rest nogal oppervlakkig en zelfs saai. Rastel kwam bijvoorbeeld totaal niet overtuigend over...

Al met al een ietwat tegenvallend vervolg in mijn lijstje van de Ghibli studio. Had meer ingezeten!

Vermakelijk, maar de film begint toch wat ouderdomstekenen te vertonen. Naast erg fijne luchtgevechten en gave monsterlijke insecten, valt het hier toch bijzonder op dat de manier hoe de mensen zijn geanimeerd toch wat weinig gedetailleerd is. Helemaal de mannelijke personages zien er allemaal hetzelfde uit met hun kleine gedrongen figuren en absurd grote snorren, dat is toch wat jammer.

Een ander probleem heb ik met het personage van Nausicaa zelf: te sympathiek, te lief, te empathisch etc. Ik begrijp dat zij de hoofdpersoon is en ook dient als een voorbeeldfunctie, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat zij een paar character flaws mist om het personage echt interessant te maken.

Gelukkig wordt de film op het einde toch wat sterker, helemaal als die die grote, rottende krijger wordt opgeroepen krijgt de film nog een fijn macaber trekje. Ik moet wel zeggen dat het hele profetie verhaal in combinatie met enkele afgrijselijke teksten op het einde wel erg zoetsappig wordt, maar net niet erg genoeg om er helemaal mee te zitten. Daar komt ook nog eens bij dat de soundtrack gewoon erg sterk is.

Ik heb ergens wel het idee dat Miyazaki een aantal essentiele verhaallijnen en personages heeft gerecycled voor, in mijn opinie een superieure film, Mononoke Hime. Deze film heeft in ieder geval wel degelijk een belangrijk stukje waarde in de geschiedenis van anime, het had alleen in mijn ogen toch net iets beter kunnen zijn.

"Nice valley. Think I'll keep it."

Weer een erg goede film van Topcraft/Ghibli. Ik vind Hayao Miyazaki's films altijd wel erg goed. Dit was dan ook weer een erg goede animé.

Een soort mix van Sience-fiction en Fantasy die af en toe een klein beetje weg heeft van Star Wars. Erg mooie schepen, gebouwen en landschappen.

De animatie was echt heel erg goed. Erg mooi getekend en iedere frame zit vol met duizenden details. Schitterende achtergronden. Echt een meesterlijk gemaakte animatiefilm.

Erg mooi verhaal over de vallei van de wind. Een oorlog tussen twee groepen mensen komt het koninkrijk in de vallei in de weg te liggen en word eerst overgenomen door de ene partij en vervolgens bijna verwoest door de andere. Erg goed verhaal dat toch ook erg episch is.

De Engelse dub is best wel goed en de stemmen passen goed bij de personages. De stemmen van Mark Hamill, Tony Jay, Patrick Stewart en Alison Lohman waren erg goed.

Ook erg goede soundtrack van Joe Hisaishi. Deze geeft een nogal dramatisch sfeer aan de film.

Net als Tenkû no shiro Rapyuta is dit weer een erg goede en mooie Miyazaki-film!

Beetje zeurderig en prekerig filmpje. Veel te uitleggerig ook, en ook de soundtrack vond ik een beetje vervelend. Het verhaaltje boeide me verder ook te weinig.

2*

Beduidend mindere film van Miyazaki. Een vervelend moralistisch verhaaltje van begin tot eind, erg langdradig. Slechte muziekkeuze en op Nausicaä na kent de film ook geen enkel interessant personage. Enige pluspuntje is dat de animatie zelf wel in orde is. Een van de minste Ghibli films.

Fraaie fantasierijke animatie, stukken beter dan zijn laatste film (Kaze Tachinu). De fantasierijke elementen, en de kritische noot richting de oorlog, welke ik in die film compleet miste zitten hier wel in. Stijl en kwaliteit stammen herkenbaar van de jaren '80 af.

Films over respect voor dieren heb ik wel vaker gezien, deze is de eerste die ik zie met als (gedurfde) uitgangspunt respect voor insecten. Ruim 3,5*, richting 4*

Eerste onvoldoende voor een Ghibli/Miyazaki.

Ik deel grotendeels de kritieken die anderen hier hebben. Nausicaä of the Valley of Wind is een langdradige preek gebleken, waarvan ik de boodschap na een kwartier wel zat was. De personages zijn matig en de animaties (voor een Ghibli), vrij inspiratieloos. Enkel sommige insecten waren mooi vormgegeven, de rest (de giftige jungle, de achtergronden, de vliegtuigen, de mensen zelf) is thans behoorlijk gedateerd.

Grootste probleem is dat alles om prinses Nausicaa draait. Omdat alles aan haar goed is, gaat ze je al gauw tegenstaan. Zij is de enige die met beestjes kan praten, zij is de enige die weet hoe met de natuur om te gaan, zij is de enige die de (juiste) acties onderneemt. De rest van de personages zijn zo passief dat ze er eigenlijk nauwelijks toe doen. De meeste spreken amper meer dan drie zinnen uit. Dan mag je in de Engelse versie nog zo'n top cast hebben met o.a. Patrick Stewart, Uma Thurman, Shia LaBeouf en Mark Hamill, maar wat heb je eraan op deze manier?

Een zware onvoldoende vind ik het niet, daarvoor is de dystopische toekomst op zich best leuk bedacht, maar de manier waarop het ecologische thema gebracht wordt, gaat vervelen. 2,5*

Heel, maar dan ook héél wisselvallig. Die synthesizer deuntjes, of wat het ook is, kunnen echt niet. Dat zal iets met het jaartal te maken hebben, maar storend is het hoe dan ook. Zo leuk is het meisje niet. Neigt mij iets teveel naar het de grote, doch enigszins kwetsbare heldin. Miyazaki gebruikt haar af en toe ook nogal opzichtig om het plotje bij te sturen en het thema onder je neus te duwen. Als het om schattig gaat, moet je bij Teto zijn.

En toch houdt de film nog redelijk stand. Dat heeft voor mij voornamelijk te maken met de wereld en haar bewoners, die Miyazaki op het scherm tovert. Een dystopia met idyllische trekjes en gigantische insecten, waar een onverbiddelijke oorlog met tanks en vliegtuigen woedt. Het werkt allemaal als een soort dark fantasy, een kinderhorror die een paar formidabele scènes opleveren. Helaas gaat er hier ook nog wat te veel fout.

Prachtige film dit. Hisaishi's score is adembenemend goed trouwens.

Het is mijn tweede film van studio Ghibli en één ding is me duidelijk de films kijken heerlijk weg. Officieel is dit natuurlijk geen Ghibli want deze animatiefilm werd nog voor de oprichting van de studio gemaakt. Toch staat de film wel in hun catalogus. Enfin, zonder Nausicaä of the Valley of the Wind was er dus geen studio Ghibli! Regisseur Hayao Miyazaki gebruikte voor het verhaal zijn eigen mangaserie. En wat is dat een heerlijk post-apocalyptisch sprookje die geschikt is voor jong en oud. Zodra je de film opzet wordt je meegezogen in het fantasierijke sciencefiction verhaal. In de toekomst is de aarde door de mensheid verwoest. Slechts een klein deel van de mensheid heeft de verwoesting overleefd. In die wereld leven immens grote insecten (de bekendste zijn de Ohmu) en zonder masker ga je dood aan de giftige gassen en pollen. In de vallei van de wind leeft de prinses Nausicaa en houdt zich vooral bezig met haar grote liefde: de natuur. Maar de prins van het naburige land denkt daar heel anders over: hij gebruikt technologie en een eeuwenoude krijger om de natuur onder de duim te houden, en riskeert daarmee ieders leven. Aan Nausicaa de taak om hem te stoppen en om vrede te laten zegevieren. De animaties zijn schitterend, zeker gezien het feit dat het al in 1984 gemaakt is en is vergelijkbaar met ‘Castle in the Sky’ die uit ongeveer dezelfde periode afkomstig is. Wederom een prachtige anime met veel vliegtuigen en actie die elk jongenshart sneller laat slaan!

Nadat ik in Tokyo een aantal Ghibli stores was binnengelopen besefte ik me ook meteen dat het alweer tien jaar geleden is dat ik er een aantal voor het laatst heb gezien. Tijd voor een opfrisbeurt dus, in chronologische volgorde.

In mijn herinnering was Nausicaä altijd één van de mindere en ook bij een herziening blijf ik daar bij. Gelukkig is een mindere Ghibli altijd nog steeds goed. Al bestond Ghibli ten tijde van deze film natuurlijk nog niet. De studio is opgericht van de opbrengst van deze film.

Nausicaä bevat veel kenmerken die we in latere Ghibli's veel tegenkomen. Zo is er Miyazaki's obsessie voor het vliegen en machines uit de Tweede Wereldoorlog. Het is duidelijk dat hier inspiratie is uitgehaald. Helaas is de animatie behoorlijk gedateerd en is Nausicaä zelf niet bepaald een leuk personage omdat ze te perfect is. Opvallend is dat het net lijkt of ze soms geen broek aan heeft trouwens, doordat haar broek dezelfde kleur heeft als haar huid. De vos-eekhoorn en andere fantasy creatures waren dan wel weer geslaagd.

Waar ik me vooral aan stoorde was de enorme hoeveelheid chaotische actie. Er is naar mijn mening nog weinig van magie te bespeuren. Bovendien is de film erg langdradig met hier en daar saaie stukken.

Wederom een klein visueel fantasierijk pareltje van Hayao Miyazaki. Dit post-apocalyptisch sprookje kijkt heerlijk weg en heb ik samen met mijn kinderen bekeken. Zowel zij als ik hebben er van genoten hoewel het voor hen qua plot niet altijd even gemakkelijk was om te volgen want de lijn tussen goed en kwaad (doen) is vrij genuanceerd.

De aarde wordt prachtig, doch destructief voorgesteld met zijn giftige dampen, woestijnlandschappen en reusachtige insecten. Centraal staat de wijze waarop de aarde en de natuur in stand dient gehouden te worden: via begrip of via dominantie/vergelding. Deze metafoor is perfect toepasbaar op hedendaagse problemen uit onze eigen leefwereld.

De animaties zijn gewoonweg verbluffend, zowel technisch, maar ook op vlak van creativiteit. Ook al je bedenkt dat deze film al dateert uit 1984. Het is er niet aan te zien. Prachtige beelden uit de lucht, maar ook de gevechten/oorlog werden fijn neergezet. De animatiefilm bevat meerdere lagen, heeft een moralistische toon, maar heeft een duidelijke boodschap waarin ik me wel kan vinden los van het feit welke richting het verhaal uit ging. Knap!

Suf.

Tot nu toe de slechtste Miyazaki die ik heb gezien. Begon ooit goed in mijn boekje met Spirited Away. Maar naarmate de tweede, derde, vierde en nu vijfde op mijn scherm verschenen gingen mijn scores bergaf. Nu pakt Miyazaki de eerste wat strengere onvoldoende. Tevens ook 1 van zijn oudere animefilms, maar het jaartal is niet de reden voor mijn lage score.

Aan de andere kant wel jammer dat deze mij zo slecht is bevallen. Nausicaa was eigenlijk de enige anime van Miyazaki die ik vrijwillig wilde zien, niet alleen vanwege de notering in een top 250, wat bij de andere animefilms wel het geval is. Maar aan de andere kant is anime natuurlijk totaal niet mijn ding.

Wat mij betreft het slechtste hoofdpersonage in de films die ik tot nu toe van Miyazaki heb gezien. De voice-acting van Shimamoto is echt dramatisch om naar te luisteren. Irritant gekrijs, irritant gepraat. Eigenlijk geen enkel pluspunt kunnen ontdekken rondom Nausicaa.

Wat ook merkbaar is is dat deze anime ouder is dan de anderen (wat ook zo is). De animatie toont regelmatig een aantal haperingen. Personages in de achtergrond die stokstijf stilstaan, niet eens een oogwenk, en iets minder detail in de animatie. Later ging dit allemaal veranderen, of niet, maar dan is het me niet opgevallen.

Ander punt waarin de film zich verslikt is de soundtrack. Dat "la la la" van het 3-jarige kind sloeg echt volkomen nergens op. Vloekt ook in elk opzicht met de beelden. Zag in geen enkel opzicht een goed moment om dit deuntje toe te passen. Ook een paar karige geluidjes bij beelden die voor onbedoelde komedie zorgen.

Ik zie ook geen enkel degelijk karakter terugkomen, iets waar de films van Miyazaki vaker last van hebben. Alle leuke personages bestaan uit fantasiefiguren. De mensen zijn in geen enkele manier memorabel. Maar als de film uitpakt in fantasie, werkt het wel weer heel goed.

De designs van de grote insecten zijn erg geslaagd bijvoorbeeld. De verschijning van de Ohmu was ook de enige reden waarom ik daadwerkelijk zelf naar de film wilde kijken. Geweldige beesten. Film pakt ook regelmatig mooi uit in andere fantasiestukken en kent ook nog wel een geslaagde slotfase.

Beetje jammer dat de serieuze boodschappen erg door de strot van de kijker geduwd worden. Had daarbuiten ook meer impact gehad als Nausicaa dood bleef. En dan was ik zelf ook blijer geweest, is ze eindelijk van het toneel verdwenen. Maar goed, het blijft een kinderanimatie. Animatie zelf is wederom knap, film pakt gaaf uit op fantasiestukken. Daar geef ik de film nog veel punten voor, want daar scoren de meeste films dan ook wel op.

Het blijft een mooie animatie die blijkbaar niet bij iedereen in de smaak valt door het ecologische thema. Maar wat een mooi debuut (semi-debuut) van Studio Ghibli! Een film vol avontuur met prachtige shots. De figuren zijn niet altijd even goed uitgewerkt. De kracht in de latere Ghibli-films zijn meestal ook de personages waar veel meer diepgang in zit. Dat is hier wel minder.

Het is een mooie animatie, de lat van Ghibli lag al bij de start zeer hoog. Maar je merkt wel dat ze veel bijgeleerd hebben. Het heeft wel wat bombastisch met momenten, de fijngevoeligheid komt pas later.

Het thema mens tegen de natuur waarin de mens natuurlijk altijd de bad guy is begint me wel aardig de keel uit te hangen .

Eigenlijk getuigd het van nogal wat arrogantie dat je als mens denkt helemaal los van de rest van de natuur te staan

terwijl als je er simpel over nadenkt wij er gewoon een onderdeel van uitmaken .

En natuurlijk moet er dan in de kwade mensenwereld 1 puur meisje opstaan die de wereld red ondanks alle destructieve andere zogenaamd los van de natuur staande mensen .

Dan doen we er nog een scheutje mystiek en vreemde wezens bij en het feel good verhaaltje is rond .

Het kon mij nauwelijks boeien behalve dan de best wel fraaie animatie .

Ghibli is vaak hit or miss bij mij en die miss zit vooral in de films die niet meer in onze eigen wereld spelen (of althans, werelden die er een beetje op lijken) maar meer in een fantasiewereld. En dat speelt dus ook in deze film. Visueel niet heel bijzonder getekend, production design saai en die hele wereld boeit me niet. Daarbij speelt dat de hoofdpersoon hier een en al goedheid is en daardoor ook enorm saai als hoofdpersoon. De zaken dus waar de film allemaal om draait weten geen een moment te boeien en zo wordt dit een lange zit waar verder ook niets voor mij bij zat. 1,5*.

Een mindere Ghibli voor mij, dit wist me weinig te boeien en dan is de speeltijd van twee uur gewoon te lang. Het is wel mooi geanimeerd, maar ook weer niet zo opvallend of creatief dat dit me lang bij zal blijven. De personages hebben hetzelfde euvel, weinig memorabel. De film wil een boodschap aan jou als kijker geven, maar de vraag is of je er bij dit soort werken op zit te wachten. Verder wel gewoon een voldoende, over het geheel leveren ze toch bijna altijd wel als studio kwaliteit af.

3*

Lang voor men bij Disney gesnopen had dat superhelden gerust ook van het vrouwelijk geslacht kunnen zijn, plaatste Hayao Miyazaki met ‘Nausicaä of the Valley of the Wind’ al het feminiene in de schijnwerpers. Anders dan de mannen in dit verhaal, die in tijden van crisis systematisch naar geweld grijpen, zijn het de vrouwen die moed aan de dag leggen, de dialoog opzoeken, opteren voor rechtvaardigheid, en finaal via oorspronkelijkheid en integriteit voor redding zorgen. Het verhaal van prinses Nausicaä is een pleidooi voor verzoening en zachtheid, daar waar algemeen wordt aangenomen dat alleen wapens nog uitkomst kunnen bieden. Is dat geen hartverwarmend en broodnodig signaal in deze tijden?

We schrijven echter 1984! Natuurlijk was er toen al wetenschappelijke en socio-politieke consensus over klimaatverandering (het clubje van Rome, u welbekend), maar kunst hieromtrent leek zich toch eerder in de marge te situeren, niet? Niet zo bij Miyazaki, die een post-apocalyptische aarde laat zien, waar de industriële revolutie lelijk heeft huisgehouden. Een zogenaamde Zee van Verderf deint allengs uit, en het zijn de bewoners van deze jungle die wijd en zijd worden verketterd. Als antagonistische stem klinkt die van prinses Nausicaä, die inziet dat noch de insecten noch de toxische dampen uitwasemende begroeiing het probleem zijn, maar dat fauna en flora die door aangetast water en besmette grond worden gevoed, nimmer gezond kunnen zijn. Zij ziet de Zee van Verderf niet als een probleem op zich, maar als een symptoom. Het symptoom van een zieke aarde. Ziek gemaakt, door wie haar ge- en misbruikt heeft.

Ik herhaal: 1984! ‘Nausicaä of the Valley of the Wind’ heeft nog geen spatje aan relevantie ingeboet. Integendeel, de film wordt almaar actueler, zeker in tijden van ecomodernisme: oeroude reuzenkrijgers wakker maken (lees: de doos van Pandora ontsluiten) zal heus niet voor mirakels zorgen... Miyazaki maakte van het avontuurlijke narratief een prachtige, meeslepende film. En de futuristische en heterogene soundtrack van Joe Hisaishi slaat een geweldige brug tussen en over genres heen, dwars door de tijd.

Weergaloos, kortom!
3,75*

Mooi getekend en in die tijd de absolute top van animatie vermoed ik. Studio Ghibli en Miyazaki hebben sindsdien nog veel moois gemaakt waar ik nog te weinig van gezien heb. Voor het merendeel ook mooie muziek hoewel ik het lalala liedje vreselijk irritant vond. Beetje raar soms ook om prinses Nausicaa in de blote bips te zien elke keer, als, oepserdefloeps, de wind haar rokje omhoog waait. Vreemd vond ik ook dat drijfzand...ze komt terecht in een grot daaronder, maar dan kun je daarboven toch geen bak met drijfzand hebben om in te vallen? Dat zand zou immers ook naar beneden vallen...

De Engelse dub is prima, met herkenbaar stemmenwerk van Patrick Stewart en Edward James Olmos.

De film heeft vooral een positieve boodschap, zonder al te drammerig te worden. Coexistentie is waar het om gaat, de manier waarop vele levensvormen hun rol spelen in harmonie. En de film toont intelligentie door elke keer te wijzen op geweldloze oplossingen.