Lincoln (2012)

Allemaal mooi in beeld gebracht en knap geacteerd...maar véél te weinig voor een 'Spielberg'...Als film vind ik dit één van de zwakste die genomineerd is en het zou onbegrijpelijk zijn als de andere gepasseerd zouden worden omdat de 'Amerikaanse' geschiedenis moet zegevieren op de Oscars...

Ik hou wel van goede dialogen, maar je moet er niet mee overdrijven, en beter wat afwisselen met de oorlog buitenshuis...

Uiteraard een mooi stukje geschiedenis dat niet mag vergeten worden...

Ik vond de film niet eens heel saai, wel behoorlijk oninteressant. En om het maar voor te zijn, ik ben zeer geinteresseerd in de geschiedenis, en ook over Abe Lincoln heb ik me redelijk ingelezen, toch kon het me amper boeien.

Het heeft te maken met een aantal zaken. Het belangrijkste minpunt, ik vind de hele opzet van de film niet zo boeiend. Je kiest van Lincoln, waar je toch heel wat over kan vertellen, een maand in zijn leven waarin het Huis van Afgevaardigden over de bekende Thirteenth Amendment gaat stemmen. Dit is waar de 2,5 uur mee gevuld zijn. De slavernijkwesties worden echt op een tweede plan geschoven, en zien we alleen hoe er dmv corruptie een meerderheid wordt binnengehaald. Meningsverschillen zijn er amper op inhoudelijk vlak maar alleen op procedureel vlak. Enige discussie komt van een afgevaardigde die terecht opmerkt: "Als je slavernij afschaft, moet je ze ook alle rechten van blanken geven". Interessant discussiepunt, maar de film schuift die soort dingen toch vrij simpel op zij. Te simpel, want qua diepgang valt het hierdoor gewoon tegen wat mij betrteft.

Je krijgt te weinig mee hoe Lincoln er zelf in staat. Spielberg lijkt dat wel te proberen, maar komt niet ver. Na de derde keer dat Lincoln zelf zich uitspreekt aan de hand van een of andere anekdote of metafoor begint het toch wel erg te vermoeien. En dan krijg je zulke scenes ook nog een keer of 5 voor je kiezen, waarbij het er op neer komt dat we elk half uur een monoloog krijgen van Lincoln met een moraal, ondersteund door van die cliché John Williams muziek. En dat keer op keer. Verder wordt Lincoln een keer boos als hij wat tegengas krijgt, maar ook daar blijft het bij. Als karakterstudie vind ik de film echt te kort schieten.

Audiovisueel, tsja, zoals verwacht. Ik noemde het hier voor al even, de muziek is te standaard voor woorden. Alles wat je vooraf verwacht van een soundtrack van een Spielberg met de naam Lincoln, dat zit er in. Vredige, zwierige muziekjes. Vooral niet te veel opvallen moet Williams gedacht hebben. Verder is het visueel oerdegelijk, kan er weinig slechts over zeggen, maar het is zeker niet veel bijzonders.

Tuurlijk is het qua aankleding, acteerniveau etc allemaal wel erg fraai. Day-Lewis heeft wederom absoluut een personage eigen gemaakt, de gelijkenis is ook nog eens angstaanjagend groot, wat best helpt in een film als deze. Ook de kleine bijrol van Jared Harris als Ulysses Grant vond ik sterk. Maar verder vind ik het toch een beetje een lege film, en daar moet een film als deze het toch van hebben.

2.5*

Wat je moet weten voordat je naar de film gaat:

klik voor een korte handleiding.

Frans Verhagen schreef de enige Nederlandstalige biografie van Abraham Lincoln en deze handleiding.

Dank voor deze extra info, ookal neigt mijn oordeel naar die van Montorsi, je info is erg leuk voor wat (in mijn geval) achteraf vermaak/ verdieping!

Interessante informatie, maar ik ben het niet met je eens dat je dit moet weten voordat je naar de film gaat. Ben niet tegen wat achtergrond informatie, maar gebrek daaraan zou voor mij niet de reden zijn dat ik deze film laag beoordeel.

De film zou ook niet helemaal correct zijn: Congreslid eist rechtzetting voor 'historische fout' in 'L... - De Standaard

Slordig zou dat zijn als je ziet dat ze met de decors alles precies hebben nagemaakt. Had men wel wat meer onderzoek naar kunnen doen.

Ja, want we hebben na het zien van Lincoln vast allemaal een hekel aan Connecticut

Interessante film! Stimuleert wel om de geschiedenisboeken nog eens in te duiken en meer achtergrondinfo op te snorren.

Het motief van de scenarist vind ik nou niet direct doorslaggevend. Je had ook met de montage de spanning erin kunnen houden, volgens mij.

3,5*, maar vanwege Daniel's fantastische uitvoering geef ik 4*

Ik had echt het gevoel dat hij gewoon Abraham Lincoln was. Wat een topacteur.

Abraham Lincoln is een figuur die me al langer fascineert, maar zou ik een film over hem willen zien geregisseerd door Steven Spielberg? Niet echt, was mijn gedachte. Ik waardeer Spielberg over het algemeen wel, maar drama is niet het type film waarin hij over het algemeen op zijn best is. Ik zag al meteen een film voor me met versimpelde politiek en vooral veel verafgoding van Lincoln waarin "Honest Abe" vooral grootse speeches maakt, waar iedereen omheen staat te klappen, terwijl John Williams score nog eens extra over-the-top gaat. Zelfs op zijn best verwachtte ik iets als The King's Speech, wat ik een vermakelijke, maar ook weinig verheffende film vind.

Ik kreeg ongelijk over bijna alles. Alleen mijn verwachtingen rond de muziek van John Williams kwamen uit. Ik lees hier en daar dat Williams muziek onopvallend zou zijn, maar ik zou willen dat dat waar was. Williams' scores zijn vaak geweldig bij avonturenfilms, maar dergelijke bombast past niet bij een film die verder toch probeert om zich in te houden. Het leidde me soms zelfs af.

Voor de rest is dit een verrassing van Spielberg. Nog nooit heb ik hem met zoveel intelligentie een moeilijk onderwerp zien benaderen. Van een versimpeling van geschiedenis is hier nauwelijks sprake en Spielberg vertrouwd erop dat de kijker de vele kleine nuances in de dialogen en de acteerprestaties opmerken om te zien hoe gevoelig dit politieke spelletje werkelijk is. Ik kan zo snel geen Amerikaanse film (en eigenlijk ook niet uit een ander land, al geloof ik dat ze bestaan) bedenken die zo betrokken lijkt te zijn bij politiek en die zo goed doorheeft in hoeverre het een soort spel is. Tevens is het een prachtige studie van idealisme en de prijs die betaald moet worden om dergelijk idealisme tot uiting te laten komen in de politiek. Terwijl er ook nog eens een burgeroorlog heerst!

Ik ga dan ook niet bepaald met de kritieken mee dat dit een film is die nauwelijks op de issues rond slavernij ingaat. Hij gaat juist erg diep en in ieder geval op filmgebied kan ik zo snel niets bedenken dat zo de complexiteit weergeeft van het denken over rassenverschillen in Amerika in de negentiende eeuw (alleen het boek The Adventures of Huckleberry Finn weet het nog interessanter te dramatiseren, maar dat terzijde). Kijk alleen maar naar Lincoln zelf. Je kunt de film verwijten dat hij niet duidelijk maakt hoe Lincoln nou precies tegen rassenverschillen aankeek, maar de geschiedenis heeft nooit zijn standpunt op dat gebied duidelijk gemaakt en het is erg sterk om in de film het personage zelf te laten twijfelen over wat hij vindt van zwarte mensen. De scène waarin hij praat met die zwarte vrouw die voor hem werkt is een sleutelscène, waarin Lincoln toegeeft dat hij niets van zwarte mensen weet en hij wellicht aan ze zal moeten wennen. Vergeet niet dat we hier te maken hebben met een man die leeft in een tijd waarin het idee van gelijke rechten tussen rassen net pas het stadium van sciencefiction voorbij was.

Even belangrijk is de scène waarin Lincoln met het personage gespeeld door Michael Stuhlbarg praat. Die man is net als Lincoln compleet tegen slavernij, maar hij is er in tegenstelling tot de president open in dat hij het niet zo ziet zitten dat zwarten gelijke rechten krijgen. Lincolns reactie hierop, waarbij hij benadrukt dat wat de zwarten zullen doen met complete vrijheid onzeker is, maar dat iedere politieke hervorming onzeker is, is een goede statement, al weet Lincoln het beter te verwoorden dan ik hier.

Een gemakkelijk verwijt die je de film kan maken is dat het tegen radicalisme en duidelijke statements is en dat het compromis en behoudendheid verdedigt. Ja, dat is waar en dat is wat ik hier in zekere zin aan waardeer. De manier waarop Lincoln weet dat behoudendheid en compromis de enige manier zijn om voor die tijd radicale ideeën als de afschaffing van slavernij ooit in een wet om te zetten lijkt mij zeer geloofwaardig. De corruptie is helaas een noodzakelijk kwaad in deze procedure, maar let toch op hoeveel mensen Lincoln weet te overtuigen met zijn woorden. Woorden die overtuigen zelfs als je het niet met hem eens bent. Dat is moeilijk, zeker in politiek.

Vervalt de film daarmee in heldenverering van Abraham Lincoln? Ja. De film laat zien dat Lincoln niet vies was van wat corruptie hier en daar en dat liegen hem al helemaal goed af ging, maar dat wordt enigszins verzacht door het feit dat de doeleinden nobel zijn, in ieder geval in moderne ogen (veel voorstanders van slavernij lijken er zelfs onder racisten niet meer te zijn). De film komt echter met deze verering weg doordat het een oprechte en intelligente film eromheen heeft gebouwd en geen simpele veralgemenisering van de heldendaden van Lincoln, zoals bijvoorbeeld in Gandhi. Deze film verteld je niet dat Lincoln een held is, maar houdt daar een goedgeïnformeerd pleidooi voor. In de laatste paar scènes, na Lincolns zege slaat de film een beetje door met zijn ode; de moord en daarna die speech hadden niet gehoeven, maar gelukkig komt dat na de hoofdgebeurtenissen van de film, waardoor het minder stoort.

Daniel Day-Lewis is sterk in de hoofdrol, daar had ik nooit twijfels over, maar toch is zijn acteerwerk verrassend, omdat hij hier voor het eerst echt warm overkomt, terwijl hij gewoonlijk op zijn best is als wat meer afstandelijke personages. Hij speelt de rol ook niet te groots, wat uiteraard fijn is. Hij wordt geweldig ondersteund door een enorm scala aan de beste mannelijke bijrolacteurs die Hollywood momenteel rijk is, waarbij Tommy Lee Jones de leukste rol krijgt. Sally Field is ook fijn tegengewicht voor Day-Lewis' Lincoln. De echte ster is echter Tony Kushner, de scenarist. Zijn dialogen zijn ijzersterk en de manier waarop hij dit lange debat weet te vangen in iets minder dan twee en een half uur (die tijd is nodig) is erg knap. Het is voor mij zo'n film waarin ik geen woord wilde missen van wat er gezegd werd. Spielberg voegt daar donkere, bijna schimmige kamers aan toe die de vage spelletjes lijken te symboliseren. Maar met een zwakker script zou als zijn moeite waarschijnlijk niets geholpen hebben.

Ik ga er hoe dan ook niet in mee dat dit een saaie film zou zijn. Hij is zelfs spannend, maar dan moet je politieke debatten natuurlijk wel spannend vinden. Zelden heb ik de Amerikaanse geschiedenis zo goed verfilmd zien worden. Ik verwachtte een mindere Spielberg, maar het is één van zijn beste films.
4*

En toen was het stil

Ondertussen schaft Mississippi de slavernij af.

Het verhaal is dan ook interessant en boeiend. Maar een verrassing van Spielberg? Al zijn goedkope maniertjes zitten er weer in. Aanzwellende muziek, als kijker wordt je haast gedwongen antipathie voor de nee stemmers te krijgen. Die worden als het nog niet duidelijk is dat die fout zitten zonder uitzondering als karikaturen afgeschilderd.

Enige vorm van nuance is Spielberg vreemd en ook in deze film weer. Helemaal blij wordt de zaal als ook de voorzitter mag stemmen en natuurlijk ja stemt. Je tenen krommen ervan.

Onzin, er zit juist veel nuance in de voorstemmers, waarbij zo'n beetje geen enkel personage eendimensionaal goed is en sommige net zo fout lijken als de tegenstemmers. Die laatste groep is inderdaad wat simpeler, maar de film gaat dan ook totaal niet over hen.

De film gaat niet over de tegenstemmers? Dat noem ik nu onzin. Die karikaturen spelen een net zo grote rol als de voorstemmers.

Deze film moet het voornamelijk hebben van het acteertalent van daniel day-lewis (en de anderen)

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder. Voor leken is dit af te raden anders haak je snel af.

Spielberg blijft maar rondklooien met de belichting. Mij leidt het in ieder geval extreem af. Zelfs de laatste scene voor het huis met Ulysses staat in het teken van klooien met licht. Het staat nergens in dienst van de film of het verhaal.

Wat ontzettend matig. Lincoln had een veel betere film en vooral veel beter script verdiend. Ik hoef alleen maar te wijzen op het eerste gesprek tussen Abe en zijn vrouw. Wat was dat een ongeloofwaardig en tenenkrommend gesprek om de kijker even te informeren over wat weetjes. Het lijkt wel een dialoog geschreven door een amateur.

She delicately touches her head.

MARY

Almost two years, nothing mends.

Another casualty of the war. Who

wants to listen to a useless woman

grouse about her carriage accident?

En dan nog dat personage van Tommy Lee Jones. Een soort personificatie van alles wat ik slecht vind aan het grootste deel van de films van Spielberg. Voorspelbaar, grotesk en overdreven sentimenteel. Natuurlijk had hij de lachers op de hand, maar is dat datgene waarnaar ik op zoek ben in zo'n film?

Lincoln deed mij een beetje denken aan Hugo. Wat mij betreft mag er wel wat kritischer gekeken worden naar de grote namen in de filmwereld. Niet alles wat zij aanraken is goud waard. Zowel Lincoln als Hugo zijn films waar elke vorm van subtiliteit ontbreekt en toch komen ze veelvuldig voor op de vele jaarlijstjes.

Schitterend, bijna Shakespeare.

Ik ben niet heel bekend met de geschiedenis en ik vond het daarom niet eenvoudig om het te volgen. Maar ik vind het een geweldige film en een supermooi verhaal. Terecht genomineerd voor de oscars, juist door het verhaal klein te brengen en niet de oorlog in het verhaal te betrekken. Dat was namelijk veel eenvoudiger geweest.

Haha, mooi, dat zal deze film dan toch als terecht succes op zijn naam kunnen schrijven, in tegenstelling tot wat hem vannacht wellicht staat te wachten...

Verder vrij middelmatig namelijk, en een pro-Obama propagandafilm, een beetje wat ik al verwachtte. Knap inderdaad dat Spielberg met zo ontzettend veel dialoog 2,5 uur film kan vertonen zonder het publiek in slaap te sussen, maar dat valt toch nauwelijks een verdienste te noemen.

Het script, als meest bekritiseerde element, was absoluut niet sterk; erg karikaturale dialogen en die Lincoln komt me ook teveel over als een wijze filosoof.

Verder is dit natuurlijk een zeer eenzijdige film; zoals eerder terecht werd opgemerkt worden de tegenstanders (irrelevant als ze zijn omdat ze in de film het kwaad vertegenwoordigen) totaal ongenuanceerd terzijde geschoven in Spielbergs immer zwart-witte aandacht voor zijn personages. Dit is natuurlijk allerminst nieuw in het kader van zijn films, die symbool staan voor wat mensen aantrekt én afstoot in Hollywood: de overdaad aan anachronisme, door ongenuanceerd waarden van nu te projecteren op die van toen - met bijkomende heldenverering.

Het meest zichtbaar was dit in de scene in het begin, waar één van de zwarte Union-soldaten hemelbestormende vooruitzichten voor een era ná afschaffing van de slavernij declameert, en daarbij de mogelijkheid van een zwarte president angstvallig én suggestief vermijdt te noemen. Bijna lachwekkend; hoewel men als het om slavernij gaat inhoudelijk weinig bezwaren kan hebben tegen de ingenomen standpunten, komt de ongenuanceerde invalshoek zeer storend over.

Mijn grootste probleem ligt erin dat het geen betrouwbaar beeld van het verleden oplevert, en het resultaat een weinig zeggend document is over een man die wellicht meer had verdiend. Nu is het een simpel opgedrongen goed versus kwaad-verhaal, terwijl juist inleven in de gedachten van de slechteriken zoveel kan bijdragen. De tegenstanders waren bijvoorbeeld echt geen idioten die geen enkele weet hadden van de lobbypraktijken van de president en zijn metgezellen.

Maar goed, wat zeuren we, het is Spielberg.

Huh, hoe? Door een film over de beste Republikeinse president te maken? Door een film te maken waarbij duidelijk is dat de Democraten, dus Obama zijn partij, de partij was die VOOR slavernij was?

Republikeinen en Democraten zijn nogal veranderd door de jaren heen, bijna volledig tegenovergesteld van waar zij vandaan kwamen, zelfs Amerikanen weten dat. De Democraten waren zeer conservatief toen, eind 19e eeuw begon de ommekeer. De definitieve overgang was toen Johnson The Civil Rights Act tekende en wist dat de Democraten het Zuiden voor een lange lange tijd kwijt zouden zijn. Obama kijkt ook zeer op tegen Lincoln.

Iedereen kijkt zeer op tegen Lincoln. Bovenstaande is allemaal waar, maar ik wil alleen maar enkele zaken aangeven waarom dit geen propagandafilm is voor Obama. Uiteindelijk zijn het de Republikeinen geweest die de slavernij hebben afgeschaft en niet de Democraten. Dat de politieke situatie is veranderd de afgelopen 150 jaar doet dan ook niet ter zake, aangezien er genoeg moderne republikeinen trots zijn dat hun partij de partij was die slavernij heeft afgeschaft.

Bovenstaande is ook geen antwoord op mijn hoofdvraag: Waarom is dit een propagandafilm voor Obama?

Omdat het een beeld toont van een president die gedwongen wordt om ´het goede´ te doen terwijl hij daarbij keuzes moet maken die wettelijk/moreel discutabel zijn. Je zou daar inderdaad een parallel kunnen zien met Barack Obama, die ligt namelijk ook onder vuur om bepaalde beloftes die hij nog niet waar heeft kunnen maken. Guatanomo Bay en Abu Graib zijn nog altijd niet gesloten en Obama zet iets te graag ´drones´ in die burgerslachtoffers maken. Die subtekst hoef je er beslist niet in te lezen, maar het zou wel kunnen.

Zou dan toch net zo goed zeggen over Bush met zijn War on Terror, waarbij hij keuzes heeft gemaakt die wettelijk/moreel discutabel zijn o.a. zijn martelpraktijken, het opschorten van Habeas Corpus, the Patriot Act etc, waardoor het geen propagandafilm kan zijn.

Een propagandafilm belicht immers maar een kant van het verhaal. Als je een film maakt die voor beide partijen even gunstig of ongunstig uitpakt is het immers allesbehalve een propagandafilm.

Ironisch genoeg is het de fenomenale acteerprestatie van Daniel Day-Lewis die bij mij tot irritatie ging leiden. Hij zet Lincoln fantastisch neer, maar de balans tussen verering voor de historische figuur en hem menselijk maken, is een beetje zoek. Zelfs op momenten dat ik als kijker geacht werd om compassie met Lincoln te krijgen, zoals wanneer zijn eigen zoon ervoor kiest om het leger in te gaan, moet het meteen weer naar een hoger niveau getrokken worden als iets dat staat voor de grootsheid van deze man. daarbij wordt veel van de ontroering gehaald uit de gekunstelde cliches die we nu wel kennen uit het gehele oeuvre van Steven Spielberg (denk aan: zeikerige vioolmuziek, Amerikaanse vlaggen die opzichtig in beeld verschijnen, bevlogen redevoeringen voor groepen mensen, etc).

De humor heeft mij wel positief verrast. Met goed getimede grappen en sterke bijrollen wordt er op een humoristische manier naar de meer droge aspecten van de geschiedenis gekeken. Maar over de gehele linie is het echter een film die zijn doel een beetje voorbijschiet en ik hoop ten zeerste dat Daniel Day-Lewis weer voor interessantere regisseurs gaat kiezen. Zijn fenomenale acteerwerk past niet in de sentimentele stijl van een Spielberg.