Lincoln (2012)

Ja, inderdaad beetje vaag allemaal. Ik las ook dat de rol van Lincoln voor Liam Neeson was, toen Spielberg was begonnen met het script. Maar hij is er toen zelf uitgestapt, want door het jaren lange wachten op het uiteindelijke script, vond hij zichzelf te oud geworden om Lincoln te spelen. Speling van het lot he?

Inmiddels al een ster ervanaf timbo_?

Nope. Zag alleen dat hij ineens of vijf stond en dat was nooit de bedoeling. Hij heeft altijd tussen 4 en 4,5 gezeten (zie ook mijn blog). Blijft alleen altijd lastig om een 8,4 8,5 of 8,6 nu 4 of 4,5 ster moet opleveren. Maar nu ik dat gemiddelde zie, maak ik er mooi een 4,5 van. Belachelijk een 3,16

Lincoln, de nieuwste van Spielberg, al had deze prent net zo goed The 13th Amendement kunnen heten. Want om die maand rond de afschaffing van de slavernij draait deze korte biopic.

We volgen dus Lincoln zelf, tegen het einde van de oorlog, die voordat zijn nieuwe termijn ingaat de slavernij per wet wil afschaffen. Zo krijgen we een breed verhaal waarin Lincoln in zijn privéleven wat problemen krijgt en waarin de politiek gespannen staat doordat niet zeker is of de wet door het Huis heen komt. Dat laatste is interessant, en zeker bij de uiteindelijke stemming ook spannend, al ken je de uitslag al. Maar juist de problemen privé doen wat vreemd aan. Zeker, ze geven karakter aan de persoon Lincoln (maar dat doet de hele film eigenlijk) alleen denk je aan het eind: wat deed Joseph Gorden-Levitt nou eigenlijk in de film? Maar verder is de film uitermate interessant en nog steeds actueel, want politiek en stemmen winnen is de 150 jaar daarna niet substantieel veranderd. Dit gaat over die bepaalde periode, maar heeft eeuwigheidswaarde omdat men nog immer zo handelt en steggelt. Ook racisme, vooroordelen, de macht van de man: dat alles is nog altijd aanwezig. Rond de centrale plot voert Spielberg subtiel al deze thema’s aan.

Hij wordt natuurlijk geholpen door zijn acteurs. Uiteraard is er een schitterend script met mooie dialogen, maar je moet daar nog wel iets mee doen. Tommy Lee Jones heeft een prima rol, zoals de meeste afgevaardigden, generaals, soldaten en gewone mensen. En dan is er nog Day-Lewis, die eens een andere rol heeft. Zijn zware stem heeft hij thuisgelaten en kruipt volledig in de huid van Lincoln en komt volledig naturel over. Of het nu tegen een ondergeschikte is, tegen zijn zoon, een echtelijke ruzie met zijn vrouw: altijd is hij volkomen overtuigend. Hij weet Lincoln als staatsman te portretteren met een imposante fysiek, maar ondertussen ook als breekbare man, een familieman en een gewoon mens met een opvallend bedeesd stemmetje. Oscarmateriaal, absoluut.

Visueel is de film erg mooi. Ik ben wel liefhebber van Spielbergs vaste cameraman Kamiński, met altijd die bijzondere lichtinval. Daarnaast is deze film mooi donker (onderbelicht lijkt het) met diepe schaduwen maar ook mooi gekadreerde shots. Ook de kleur blauw valt op, natuurlijk de kleur van de Noordelijke Staten. Nou heeft Spielberg dat vaker (meen dat ook te kennen uit een Jurassic Park) maar bij deze film past het ook inhoudelijk goed. Het hele budget is verder gezet te zien in de hele aankleding van de film, overvol met mensen in kledij van toen, maar ook Washington ziet er schitterend uit.

De Oscar voor beste muziek kan wat mij betreft direct naar Williams. De beste man heeft af en toe de neiging overgedramatiseerde muziek te produceren, maar hij weet zich heer zeer goed in te houden. Met vaak subtiele tonen, soms begeleid door een presidentiële trompet, past de muziek precies op de achtergrond en weet deze de juiste toon aan te slaan. De muziek versterkt de sfeer maar vraagt nooit nadrukkelijk zelf de aandacht. Zoals het dus hoort in deze film. Ook had ik het idee dat Williams heel goed heeft geluisterd naar The New World Symphony van Dvorak die ook over het beloofde land ging, zo zeer leek het af en toe op dat stuk klassieke muziek.

Al met al een film die schitterend klinkt en eruitziet, prima spel, maar die af en toe nog wat kleine oneffenheden heeft. En het einde had wellicht wat eerder gekund (als Lincoln naar het theater loopt had de film mogen eindigen eigenlijk. Dat mag echter niet de hele pret drukken, dus 4,5*

Ik ben niet zo voor politieke films. Ik vond hem moeilijk om te bekijken en heeft hem met pauzes afgekeken. Want hij duurt weer meer dan 2 uur wat weer in is tegenwoordig.

Nu is jouw top 10 ook niet het toonbeeld van beknoptheid.

Nadeel persoonlijk vind ik mijn eigen gebrek aan politiek engels jargon. daardoor miste ik beelden maar ook bepaalde discussies door het lezen van de ondertiteling. Nogmaals kijken dus maar nu al goed voor 3.5 *

En ja, Daniel Day-Lewis is absoluut de topper.

Ook al ben je geen Amerikaan, dìt moet je gezien hebben. Al was het alleen al omdat wij Dutchers in vroeger jaren heel wat 'zwart' hebben gehandeld daar !

Ik vind het echt ongelooflijk hoe sommige mensen hier stemmen. Ik lees dat het een draak van een film is. Saai, langdradig en eindeloze dialogen. Ik snap het ergens wel. Maar wat verwacht je anders? natuurlijk zijn het lange dialogen. Het is een pure politieke film. Geen actie of wat dan ook. Soms is het voor ons Nederlanders wat moeilijker te begrijpen, omdat we niet alles er van af weten. Weinig weten we er zelfs van af. Ook al is het 1 van de belangrijkste politieke gebeurden ooit.

Het verhaal is vind ik heel goed verteld, formidabel gespeeld door Daniel day Lewis en mooi gefilmd. Dus 5 sterren waard.

Had meer van de film verwacht. Gaat te weinig over lincoln, teveel over de wet. Helaas na een ijzersterke opening teveel achterkamertjes gezien. Wel prachtig geacteerd .

Had meer van de film verwacht. Gaat te weinig over lincoln, teveel over de wet. Helaas na een ijzersterke opening teveel achterkamertjes gezien. Wel prachtig geacteerd .

Prachtige sfeervolle film. Een politieke film die Amerika meer dan ooit nodig heeft en waarin de strijd

die is geleverd tegen de slavernij, overtuigend in beeld wordt gebracht.

Daniel day Lewis en Tommy lee jones spelen elk een geweldige rol en Ik denk dat Spielberg zichzelf weer eens heeft overtroffen. Het verhaal over de afschaffing van de slavernij is zowel op het slachtveld als in de politiek uitgevochten. Spielberg heeft gelukkig gekozen om het niet allebei te doen maar in te zoomen op het kabinet van Lincoln en het politieke machtsspel tussen Democraten en republikeinen, voor en achter de schermen.

Toch laat Spielberg wel degelijk de importantie van het slachtveld zien.

De prachtige uitspraken en anecdotes van Lincoln geven de film iets theatraals, iets wat de film rust en kwaliteit geeft. Een absolute topfilm.

Pff het is wel een hele zit deze film. Vond het ook lastig mijn aandacht erbij te houden. Ik denk dat het voor de Amerikanen een stuk interessanter is dan voor ons Hollanders. Veel gepraat dus , maar dat was te verwachten. Had ook wel ingekort kunnen worden denk ik zo.

Maar wel interessant om een keer te zien voor degenen die zich ervoor interesseren.

3**

Daniel Day-Lewis laat weer zien wie de beste acteur is. Wat speelt hij Lincoln fantastisch. Geeft hem ook echt de uitstraling van een charismatische president mee. Alleen door zijn verschijning zijn veel scènes erg de moeite waard. Het heeft wel lang geduurd voor een grote film over zo'n belangrijk persoon en onderwerp is gemaakt trouwens.

Voor de geschiedenisfreaks is de film misschien echt genieten met al die historische namen en feitjes, maar eerlijk gezegd ben ik wat minder op de hoogte van de Amerikaanse Burgeroorlog en de politieke figuren uit die tijd. Er komt ook wel een enorme stoet namen voorbij. Wel eigenlijk allemaal zeer goed gespeeld. Dit is toch vooral een acteursfilm die het moet hebben van de sterke cast en goede dialogen.

Verder is de film ook visueel aantrekkelijk. Erg mooi geschoten, lekker donker en sfeervol vaak, en aan de kostuums etc. kun je ook zien dat geld geen probleem was. Spielberg vliegt ditmaal niet uit de bocht met het sentiment. Lange tijd is de film juist opvallend droog (en mede daarom ook wel echt een lange zit), maar gezien het onderwerp en de goede acteurs is dat wel te pruimen. Vond de film ook wel realistisch overkomen en een beetje aanvoelen als een soort algemeen kijkje in de keuken van de Amerikaanse politiek.

Er komen een hoop bekende topacteurs voorbij, maar de rol van Tommy Lee Jones springt toch het meest in het oog. Gordon-Levitt vind ik een geweldenaar, maar de scènes met de zonen van Lincoln vond ik toch niet echt uit de verf komen. Het laatste deel van de film is dus wel af en toe wat sentimenteel, maar niet al te erg.

Zo'n scène als de uiteindelijke stemming is ondanks dat je de afloop al weet en de wat clichématige uitwerking toch erg vakkundig gemaakt. Spannend. Jammer dat ik dat er in het middenstuk van de film niet wat meer zulke scènes waren. Nu sleepten het spel van Day-Lewis en het boeiende en oprecht uitgewerkte onderwerp me er toch een beetje doorheen. 3.5* desondanks.

alleen voor mensen met politieke interesse.

Heel flauw acteerwerk en oersaai.... als de film het echte verhaal over Lincoln weergeeft , dan breken ze het standbeeld maar af. De rotste vorm van politieke gezever .....

een half sterretje is reeds mild ...

idd met leugens en omkoperij.....kan veel bereikt worden he .... is dit niet typisch politiek ?

in elk geval heb ik mijn buikje meer dan vol aan dit soort gezever. De gewone mens interesseert het geen bal meer en dat is jammer , want wanpraktijken zijn heden ten dage steeds nog aan de eerste orde! Waar zijn de echte mannen gebleven?

enfin , over de film , afschaffing van de slavernij.... het Amerikaanse kroonjuweel Apple laat bijna alles in China produceren aan gemiddelde loontjes van 25 euro per week a 12 uur / dag.

Slavernij afgeschaft ??? En de ganse wereld vindt het ok ...... foei USA

Ben je de film niet aan het afkraken omdat je anti-amerika bent, i.p.v dat je film beoordeeld an sich? Hoe kun je in godsnaam Apple hierbij halen?

Leuke interessante film. Ik kan goed engels maar hier moest ik toch meer dan 2 uur goed opletten want anders begreep ik er geen drol meer van. Teveel politiek gepraat. Zonder subtitles gekeken.

Sterk staaltje film van spielberg maar hij gaat geen oscar winnen.

Verschrikkelijk saaie film

De film had mijn inziens beter als titel "the 13th amendment" gehad zodat er geen verkeerde verwachtingen zijn (wat bij mij zo was).

Een knappe film waarvan de tweede helft beter was dan de eerste, het was soms wat moeilijk volgen in het begin, en misschien iets te veel politiek gebabbel.

Sublieme film van Spielberg. Politiek drama in de colissen van Politiek Amerika in de 19de eeuw en dat 2,5 uur op zo een visueel meeslepende manier brengen: dat kunnen enkel de allergrootsten.

Maar Spielberg heeft ook een sublieme cast om vingers bij af te likken. Daniel Day Lewis is meesterlijk als Abraham Lincoln, maar ook de meeste bijrollen zijn uitmuntend geacteerd (oooh die heerlijke Tommy Lee Jones, .....)

Velen zullen afhaken bij deze film want het is een praatfilm over de politieke discussies en manipulaties om het 13de Amendement erdoor te krijgen. Maar die 2,5 uren zijn voorbijgevlogen.

Waauwww weeral een Spielberg Grand Cru!!!

Boeiend gegeven, Daniel Day-Lewis en Tommy Lee Jones, maar ook Sally Field spelen geweldig in een knap gemaakte film. Maar het is wel weer een typische Hollywood film en dat bedoel ik niet positief. Steven Spielberg kan blijkbaar niet anders, het effectbejag ligt er duimendik bovenop. Je zou toch zeggen dat aanzwellende muziek zijn tijd wel gehad zou hebben, bij Spielberg niet.

Het is een historische/politieke film met een zeer specifiek thema: the 13th amendment en afschaffing van de slavernij. Bovendien over een zeer lange speelduur uitgeweven.

Als je geen voeling hebt met de politieke carrousel EN met die specifieke periode uit de Amerikaanse geschiedenis dan is de kans dat je dit een schitterende film vindt met meer dan de helft gereduceerd.

Een zekere voorkennis vind ik vereist voor deze film. Anders lees je enkel namen van politici waarbij je je niks kan bij voorstellen en zie je uiteindelijk hoe het amendement, na allerlei politiek gefoefel, op het eind wordt goedgekeurd door het Huis van Afgevaardigden.

Maar eigenlijk weegt dit alles veel te licht om een film van 2,5 uur te maken. Het is een soort Villa Politica avant la lettre.

Veel speelt zich af in het kabinet en in het Huis.Het is allemaal zeer traag. Er is ook nooit een crisisstemming, Lincoln maakt zich nooit zorgen. Het is het gezapig plannen, agenderen en uitvoeren van het gestemd krijgen van een wettekst. Of het nu over de afschaffing van de slavernij gaat of over het feit of er over abortus wordt gestemd, maakt in se weinig uit.

Ik vond dit eigenlijk geen film waardig. Ik kijk liever naar Terzake, De Zevende Dag of Villa Politica. Of lees de gazet.

Bovendien kan Spielberg het weer niet laten om de Stars and Stripes veelvuldig in beeld te brengen en de schijn op te wekken dat de US lekker belangrijk waren als stichtend progressief voorbeeld in de wereld.

Laten we maar in acht houden dat 30jaar ervoor het Monroe-doctrine van gelanceerd was en de Amerikanen zouden terugplooien in hun befaamde isolationisme dat ze pas tijdens WO I voor de eerste maal zouden laten varen.

Terwijl Lincoln met zijn amendement zat te klooien werd in 1862 ene Otto von Bismarck premier van Pruisen en zorgde de volgende jaren in zijn eentje voor de Duitse eenmaking, waarbij Duitsland uitgroeide tot DE wereldmacht die ze zouden blijven tot 1914-18.

In 1885 was er de Conferentie van Berlijn, waar de spelregels voor kolonialisering werden uitgetekend, olv Bismarck (cfr The Scramble for Africa). Van de VS was geen sprake. Europa was baas.

De VS was in die tijd een zootje ongeregeld die het te druk hadden hun eigen neuzen in dezelfde richting te krijgen, en dat is vandaag eigenlijk niet anders. Niks internationaal of nationaal prestige.

Misschien moet Der Steven daar eens aan denken wanneer hij voor de zoveelste maal de Amerikaanse politieke, morele en democratische superioriteit bezingt.

Misschien kan hij eens een film maken over het verzekeringsprincipe van Bismarck bij het opzetten van zijn sociale zekerheidssysteem. Beheerd door een tandem van werknemers, werkgevers, mutualiteiten en de overheid.

Kunnen ze ginderachtig nog iets uit leren. En misschien zullen ze dan ook inzien dat de intenties helemaal niet sociaal waren maar eerder electoraal-strategisch. Kunnen ze terwijl hun fobie m.b.t. Europees socialisme/communisme laten varen. Bismarck was een gigantische nationalist dus dat moet ze wel liggen.

USA! USA! lol

Is Spielberg wel zo eenzijdig? Ik dacht het niet. Juist die opmerking "Votes for women? " en het hoongelach toont dat ook dit land in zaken niet even ontwikkeld was. Het feit überhaupt dat in The Home of the Brave and the Land of the Free nog slavernij kon bestaan toont dat die V.S. toen niet moreel superieur waren, en Spielberg gaat dat nooit uit de weg.

Dat zij verder zich met het Wereldtoneel niet bemoeiden ligt deels erin dat zij als voormalige kolonie daar in principe tegen waren, maar het maakt hen niet zwakker daardoor toch? En dat land was net 200 jaar in ontwikkeling, dus logisch dat je eerst je eigen land inricht, maar maakt je dat zwak? En als er één ex-kolonie is waar het relatief goed verliep is het wel dit land. Maar net als Duitsland hadden de V.S. vooral een enorm potentieel, zelfs veel groter nog dan onze oosterburen en inderdaad op dat moment weinig militaire macht, maar dat leger stond er wel in no ime. Dat toont de kracht. En terwijl in Europa ziekten en oorlogen en vervolgingen velen uitdreven namen de V.S. al deze mensen op. Zo perfect was Europa niet, ze hadden vooral de drift veel e willen, maar de V.S. hadden met gemak mee kunnen doen.

En waar Duitsland een aantal kleine koloniën stichtte in Afrika deden de V.S. dat in het gebied waar het land nog steeds ligt. Ik zie daar niet een wezenlijk verschil in.

En Duitsland is nooit een wereldmacht geweest. Enkel onder Hitler heeft het een groot grondgebied gehad; verder was het vooral een groot Europees land zonder veel kolonies met enkel een sterke militaire macht en een groot potentieel, iets dat uiteindelijk nooit is uitgebouwd. De enige echt wereldmacht was de UK met nog controle in Canada, Australië, Indië en een groot deel van Afrika. Duitsland is nimmer zo ver gekomen. Neemt niet weg dat een film over Bismarck en die periode best interessant kan zijn, maar dan liever niet door Spielberg. Ik hoor Duisters graag Duits spreken.

Het kan best dat het een getrouwe weergave is van de werkelijkheid. Het was ook duidelijk dat Lincoln zelf ook niet zo heilig was, hij trok alles uit de kast om ja stemmers te krijgen en daarbij werd gesuggereerd dat het hem niet uitmaakte hoe die stemmen er kwamen.
Mijn kritiek op de film geldt niet het gegeven, maar wel de manier waarop. Zoetig sentimenteel, zoals Tommy Lee Jones bijvoorbeelddie met zijn zwarte bediende het bed deelt met de bijbehorende enge muziek. Of de nee stemmers die allen zonder uitzondering onsympathiek als de kwade jongetjes werden neergezet. Dat vind ik eeuwig zonde, want slecht was de film helemaal niet, integendeel.

Over uw interpretatie van de film zal ik me niet uitlaten, maar ik zou wel graag wat historische onwaarheden uit uw tekst halen.

Een internationale machtsbasis steunt op (a) "hard power" en (b) "soft power".

(a) Onder hard power verstaan we Militaire macht.

(b) Onder soft power verstaan we Economische en Politieke macht.

Als een hegemonie enkel steunt op hard power is ze gedoemd om te mislukken. Als je andere met geweld onder de knoet moet houden vreet dit aan je democratische legitimiteit zowel intern (eigen bevolking heeft geen baat aan lange oorlogen waarin hun zonen en dochters sneuvelen) als extern (de internationale gemeenschap waardeert geen gewelddadige overheerser)

Tevens gaat de internationale handel lijden onder de situaties van politieke en militaire instabiliteit. Geen handel betekent geen inkomsten betekent geen geld om je hard power te blijven financieren. Hard power is dus een zwaktebod.

Je moet als leidende macht in staat zijn de staten rondom te kunnen verleiden tot het engageren tot een project. Hier komt diplomatie op het toneel. Be smart, seduce.

Nu ga ik inhoudelijk in op je post.

- Ten eerste,

de VS is slechts na WOII als een wereldmacht ten tonele verschenen namelijk --> De bipolaire wereldorde met in 1947 de start van de Koude Oorlog. Met val de van de Muur einde van de Koude Oorlog (1989). Uiteenvalling Sovjet-Unie als einde van de bipolariteit (1991). Daarna was er ongeveer een 10tal jaar unipolaire wereldorde met de VS als leider tot 2001 9/11. Nu evolueren we naar een multipolaire wereldorde.

Ten tijde van Lincoln was de VS een kneusje, groot in landoppervlakte, maar zwak op economisch, militair (geen vloot) en politiek vlak (jonge staat met interne verdeeldheid).

Zowel de hard power als de soft power ontberen om internationaal een rol te spelen. En onder het motto van de Monroe doctrine hadden ze er ook geen zin in.

- Ten tweede,

U zegt "Duitsland is geen wereldmacht geweest, enkel een groot Europees land zonder kolonies"

De geschiedenis leert ons dat er voor WO2, DRIE wereldordes zijn geweest.

(1) Weense wereldorde (Metternich)

(2) Berlijnse wereldorde (Bismarck)

(3) Wereldorde van Versailles

Het Duitsland onder Bismarck had geen kolonies, omdat hij dit politiek bewust aanstuurde. In die tijd was het prestige van het land afhankelijk van het prestige dat hing aan de persoon van de regerende vorst. Kolonies waren geen bezit van een land, ze waren onderdanig aan de vorst van dat land.

Een vorst met veel kolonies, dat straalde af op zijn thuisland.

Daarom ijverden Europese vorsten om zoveel mogelijk kolonies te vergaren en zo hun vlag, hun thuisland, via hun persoonlijke verworvenheden internationale prestige te geven.

Maar daar gingen wel staatsmiddelen aan op + het zorgde voor internationale politieke twisten + de aandacht voor binnenlandse politieke problemen verslapte (zonder coherente binnenlandse politiek kan je geen sterk buitenlands beleid voeren)

Bismarck had als prioriteit zijn binnenlandse politiek te optimaliseren, Duitslans en zichzelf van kolonies te onthouden en de andere onder elkaar ruziemakende Europese staten diplomatiek te bespelen zodat ze allen zijn belang dienden. Hij was een meesterdiplomaat. En zie ook de link met 'soft power'.

Duitsland was WEL een wereldmacht in die tijd. ZIJ bepaalden wat er gebeurde op het Europese continent. Ze hadden het sterkste landleger, de sterkste vloot, de beste strateeg/diplomaat en ze waren een economische grootmacht.

Het feit dat de KOLONIALE Conferentie van Berlijn (kolonies waren toch uw graadmeter van macht?) in Berlijn werd gehouden is niet in het minst een indicatie dat Bismarck orkestmeester was.

De Britten waren baas na 1918 (Duitsland werd immers kapotgemaakt in Versailles en daar werd reeds de basis gelegd voor een malloot als Hitler om de macht de grijpen 20jaar later) maar hebben dankzij hun 'appeasement' politiek en hun blijvende aarzeling om een militair pact te sluiten met Stalin tegen de Nazi's, Hitler de kans gegeven zijn plan van het Dritte Reich in de beste omstandigheden ten uitvoer te brengen. Stalin heeft dan maar een anti-aanvalspact gesloten met Hitler, wat Hitler 2 jaar later met plezier heeft verbroken.

De VS kwamen al ten tonele in de Eerste Wereldoorlog, gezien hun kracht toen al even als mogelijke wereldmacht, zij het vooral door hun president die kort daarna werd opgevolgd. Het idee van de Volkerenbond komt ook uit hun koker. Dat ze zich terugtrokken doet niets af aan het feit dat de VS al ten tonele waren verschenen en niet pas in WO II. Maar inderdaad, een echt wereldmacht was het nog niet, enkel in potentie. Evenmin als Duitsland.

We verschillen duidelijk van mening wat een wereldmacht inhoudt, beide zijn we het wel eens dat Duitsland in ieder geval een Europese macht was.

Neemt niet weg dat die grote vloot van de Duitsers pas gestalte kreeg na 1890, toen Bismarck reeds was verdwenen. Iets eerder al waren de VS begonnen met de herbouw van hun vloot die zeker ten tijde van de Secessieoorlog , dus ook ten tijde van deze film.

De UK was de absolute wereldmacht, in gebied en marine en hun eilandpositie waardoor je tegen landlegers niet direct het meeste te vrezen hebt. De Duitsers begonnen pas die trekjes na 1890 te krijgen toen Bismarck reeds weg was.

Niet de graadmeter, wel een aanwijzing. Net als dat andere Europese landen Duitsland wel als bedreiging zagen, zeker voor de toekomst gezien de groei van de economie toen en het enorme potentieel, maar ook het landleger dat ze al hadden; dat maakt nog niet dat zij een wereldmacht behoefden te zijn. Niet meer dan de Verenigde Staten in ieder geval. Die hadden wel een kleiner leger, maar dat was een bewuste keuze, en toen zij tweemaal moesten optreden stond er binnen no-time een gigantisch leger. Zelfs vlak voor WO II stelde het leger niet veel voor.

Maar waar dit begon, u stelt dat dit geen film waard was omdat de VS niets voorstelden, Ten eerste stelt het wel degelijk wat voor, enkel nog niet op militaire kracht, maar zeer zeker wel op binnenlands terrein (op velerlei fronten) en zeker wel als ex-kolonie. En juist dit onderwerp is een belangrijk onderwerp omdat dat nieuwe land zich bepaalde vragen moest stellen en hier, naar mijn mening en die van velen, juist is uitgekomen. Bovendien is dit politiek interessant, te meer het tegenwoordig nog steeds zo gaat, met belangen, corruptie, moraal etc.

En dat is wat me vooral tegenstond in uw bericht, een bepaald anti-Amerikaans gevoel en deze film lager waarderen doordat ze maar een kneusje waren. Hoe dat ook wezen moge, waar wij over van mening verschillen, dat neemt niet weg dat dit een belangrijke stap was voor dat land en zeer zeker het verfilmen waard. En ik geloof niet dat Spielberg de VS ziet als het land als voorbeeld voor de rest van de wereld, wel is hij trots op zijn land dat dit allemaal zelf voor elkaar heeft gekregen (zonder hulp van buitenaf).

En als gezegd, ongetwijfeld kan een film over de eenwording van Duitsland ook een goede film worden gemaakt. Maar deze Lincoln is absoluut gerechtvaardigd.

Ik vind deze film, als 'Lincoln' getiteld, niet gerechtvaardigd in de uitwerking die eraan is gegeven door Spielberg.
Lincoln was geen ziener. Lincoln was geen filantroop. Zoveel blijkt voor mij toch uit die film (want ik geef toe, ik ben geen specialist m.b.t. dat tijdperk in de Amerikaanse geschiedenis)
Lincoln was een politieke opportunist die gedaan heeft wat hij moest doen om zijn agenda erdoor te krijgen. En het was een manier om de oorlog te beëindigen, en zo ook waarschijnlijk een hoop economische belangen te vrijwaren (die niet in de film worden toegelicht, maar daar gaat het bij oorlogen zeer vaak over).
Hij (Day-Lewis) zegt dat ook bijna letterlijk in zijn gesprek met dat zwarte dienstmeisje van zijn vrouw. " Ik ken jouw volk niet, maar ik denk wel dat ik aan jullie gewoon kan worden.". Dit is niet iets wat je zegt vanuit een diepgewortelde affiniteit met een bevolkingsgroep.

Er moet helemaal niet zo'n episch of nationalistisch trekje rond zijn persoon worden gecreëerd. Het enige wat hem kan gezegd worden is dat het een efficiënt politicus was.
En zo had ik ook liever dat Spielberg hem had neergezet, zonder die vlaggen, zonder die laatste speech,... Nu lijkt het weer op "Amerika krijgt het voor elkaar, kijk eens wereld, wij zijn de goeierds, de progressieven"
Wetende dat ze tot de jaren '60 van de 20ste eeuw een feitelijk apartheidsregime hebben gevoerd, er nu nog altijd veel rassendiscriminatie is op alle maatschappelijke niveau's, hun rijk-arm kloof dezelfde vorm aanneemt van ontwikkelingslanden (dwz geen middenklasse, enkel zeer rijk en zeer arm, en dat is ook niet kleurenblind).
En dan had ik zoiets van: He, als het weer op die manier moet... Er zijn andere plaatsen in de wereld waar op dat moment veel boeiendere dingen gebeuren. Wees eens niet altijd zo americano-centrisch in het maken van films (of hoe je dit dient te schrijven)


Het personage van Tommy Lee Jones ( mr. Stevens) pleitte trouwens al 30jaar voor rassengelijkheid en heeft het Huis warmgemaakt voor het thema, de moeilijkste taak. Dan vind ik puur uit intellectuele eerlijkheid dat die Stevens meer recht heeft op een vermelding dan Lincoln zelf, voor wie uiteindelijk pragmatisme de drijfveer was om die wet te agenderen en niet een innerlijk onrechtvaardigheidsgevoel zoals bij Stevens. Althans zo heb ik het gezien.


En voor een politieke film had ik de politieke dialogen wel van een hoger niveau verwacht. Dit vond ik te licht uitvallen, sorry. Precies gemeentepolitiek.

Grappig, ik zag juist Lincoln als mens in deze film, ook door het ingetogen spel van Day-Lewis, gewoon een man die net zo corrupt is als andere politici maar ook iemand die graag een grapje vertelt. Niks heraldiek of enige epiek die Spielberg probeert te tonen. Dat van die vlaggen en nationalisme viel me niet heel erg op, dat heb ik bij Roland Emmerich of Michael Bay eerder. En daar irriteert het zeer zeker,

Sterker, tot de jaren 90 was er nog een staat (ik dacht missouri) die slavernij nog niet had afgeschaft. En die ongelijkheid is wel te verklaren met hun afkeer van overheersing en dus ook een overheid en aan de achtergrond van veel immigranten die het allemaal zelf moesten maken; dus ook tegen hulp aan zwakkeren.

Dat neemt niet weg dat de VS op heel veel terreinen ook wel een absolute koploper zijn of tijden zijn geweest Kijk naar veel cultuur (film, muziek, architectuur) maar vooral ook de wetenschap met vele topuniversiteiten.

Met een klinkende cast, prachtige muziek, een vlot evenwicht tussen privaat en openbaar, wist Spielberg dit duister thema in al zijn facetten glans te geven.

Prachtig! Ook al is het verhaal een aaneenschakeling van, soms verwarrende dialogen, politiek (on)evenwaardig, heeft men ook het gebeuren naast en achter de schermen belicht.

De diverse karakters van belangen werden mooi aan mekaar gelijmd.

Ondanks de uitgesmeerde politieke dialogen bleven de tussenkomsten aantrekkelijk.

Dan eens beknopt, dan eens uiterst langdradig (zoals de stemming) werd aantrekkelijk gehouden.

Dit is een historisch, biografische film die men moet gezien hebben om te weten hoe flinterdun een uiterst belangrijke situatie als de afschaffing van de slavernij wordt behandeld.

Gelukkig dat we een Spielberg hebben die dit, bijna, onmogelijk werk meesterlijk heeft uitgevoerd.

Ik begrijp dat er in de stemming uitersten zijn, van 0 tot 5, bij een beoordeling van zo'n moeilijk verhaal dat zich 2,5 uur uitstrekt op het doek.

Het start al bij het begin: men is er gewoon voor of tegen. Nu eenmaal gebonden aan de strategische opstelling binnen een regeerplatform.

Maar men kan zeker niet ontkennen, buiten de inhoudelijke interresse dan, dat de karakters uitmuntend zijn uitgebeeld door een meesterlijke bezetting van acteurs die totaal meeleefden in hun rollen.

Van kind, echtgenote(n), slaaf tot president met de beknopte gepaste humor op het toilet.

Een prachtige uitbeelding van enkele maanden politieke taktiek met al zijn pro's en contra's waarin de zijpoortjes en dekseltjes ruimte krijgen.

Zo'n film durft men bij ons niet te maken waarin de realiteit bijna tot op het bot wordt afgeknaagd en de werkelijkheid erg benadert.

Vandaar ook de misvormde score van beoordelaars die helemaal niet van deze ingrijpende, eerder passieve thema's houden. Men heeft hier een inhoud in beeld gerbracht zonder veel actie. Maar veel uitdrukking.

Voor mij een 5+ film waar je nog veel meer van zult horen in de komende maanden.