Big Fish (2003)

Toch wel zeker een mooie film hoor. Heeft iets van een sprookje, mooie eigen sfeer in de terugblikken. Oké het is geen "pulp fiction, the good the bad & the ugly, Goodfellas" ofzo, maar dat hoeft ook niet altijd, en het zijn dan ook twee volledig verschillende genres.

Er wordt wel eens denigrerend gedaan over dit soort films (Forrest Gump, Shawshank, Green Mile, ...?), maar dat lijkt me onterecht8-)

Met een beter scenario had Big Fish een ultiem meesterwerk van de film kunnen zijn. Een verhaal over verhalen dat op een zeer creatieve manier wordt uitgewerkt, met aandacht voor elk klein detail. Helaas is het scenario een zootje: veel dingen die gewoonweg getoond of zelfs geïnsinueerd konden worden, worden expliciet uitgesproken, wat een beetje afbreuk doet aan de magie. De vader-zoonrelatie, die de ruggengraat van de film zou moeten zijn, komt onvoldoende uit de verf, ook al is de bedoeling goed (Will wordt immers zelf ook vader). De uitdrukking is een platgetreden pad, maar hier is ze op haar plaats: het ontbreekt aan chemie tussen Crudup en Finney, hun scènes samen zijn gewoon niet sterk genoeg. Ook de afwisseling tussen de raamvertelling en de verhalen van Edward is onevenwichtig: na een lange anekdote schrik je als kijker wanneer je weer terug in het heden belandt. In films als Forrest Gump is dit niet het geval. Echt jammer dus, want de film bruist van de geniale vondsten (met het avontuur met de heks op kop, maar ook de dichter is een grandioos personage). Met een beter scenario was dit een duizelingwekkend hoogtepunt in de filmgeschiedenis geweest, nu is het slechts een amusante film.

Ben het wel aardig eens met Boenga hierboven.

Deze film kon me ook gewoon niet boeien, helaas.

1,5

Big Fish is misschien wel één van de ondergewaardeerde films uit het oeuvre van Tim Burton, en ik vraag mij af waarom. Het is misschien wel een beetje ironisch dat de film die het 'minst' van de mans stijl uitademt, zijn beste is.

Big Fish gaat in feite niet om het leven van zijn vader, maar over de vervreemding over vader en zoon, en dat maakt het verhaal zo goed. Het geeft zoveel diepgang, het is zo emotioneel geladen. Het einde is gewoon een reden om de tranen te laten lopen.

Wat ik ook zo prachtig vind aan deze film is het feit dat fictie en realiteit alsmaar dichter en dichter bij elkaar komt. Op een zeer subtiele manier.

De cast speelt gewoonweg geweldig. Vooral Albert Finney springt eruit als oude Edward Bloom. De muziek, cinematografie en alle technische aspecten zitten snor, toch springt het prachtige verhaal boven alles. Het is geen film zoals we van Burton konden verwachten, maar potverdikke, zulke films mag hij meer maken. Waar ik altijd al een grote fan ben geweest van het werk van de man, en ook al hou ik van Edward Scissorhands, geef mij maar Edward Bloom, de Big Fish.

5*

Lang geleden dat ik deze zag. Ik herinner me nog goed hoezeer ik had gehoopt op een sprookjesachtige film, met lekker veel fantasy. Een vader die verhalen vertelt, dat klinkt toch niet slecht en ja Tim Burton, heeft toch al enkele leuke visuele stukjes afgeleverd. Hier zou ik wel eens van kunnen genieten, dacht ik. Niet dus... Ik heb veel moeite moeten doen om deze af te kijken. Ik was me echt aan het ergeren dat al die verhaaltjes naar mijn mening nergens toe leiden, al die suffe karkaters die weinig tot niets bijdroegen tot het geheel en ik vond het dood en doodsaai. Wat een stom hoofdpersonage ook. Dit is voor mij geen fantasy of sprookje, of althans niet die fantasy of sprookjes waar ik van hou. Soms zou ik willen dat er een waarschuwing was bij dit soort films: "Opgelet in deze film primeert het visuele en de symboliek boven het verhaal".

Magere vangst

Ik ben niet erg bekend met het werk van Tim Burton, maar de omschrijving van Big Fish sprak mij wel meer dan genoeg aan om een kans te geven. Helaas was de vangst minder groot dan ik dacht toen ik de hengel uitsloeg, want met name het einde heeft er nog maar net voor gezorgd dat het geheel nog net op een voldoende kon uitkomen, omdat ik deze wel erg sterk en sfeervol neergezet vond. De aanloop hiernaartoe is veelal saai en langdradig, en ook veel minder over de top dan ik dacht. Ik dacht naar sprookjes voor volwassenen te gaan kijken maar naar mijn idee lijkt het toch meer gericht op een jonger publiek. Ik betrapte mezelf dat hoe langer ik in de film zat, steeds meer het idee kreeg teleurgesteld te worden omdat de omschrijving van het verhaal wel hoge verwachtingen bij mij los wist te maken, maar deze verre van waar wist te maken.

Echt slecht is het ook allemaal niet, want alles ziet er visueel erg goed uit, en het einde is zoals ik hierboven al opmerkte naast sterk en sfeervol, ook erg ontroerend. Je moet je echter afvragen of de investering het einde waard is, want ikzelf heb me ook met genoeg momenten weten te vervelen. Dit komt omdat verhalen niet echt ergens toe leiden en vooral ook gewoon veel te langdradig, braaf en zoetsappig zijn. Het moge duidelijk zijn dat deze titel niet voor iedereen is, net zoals dit natuurlijk in zijn algemeenheid voor iedere film geldt, maar naar mijn idee is Big Fish wel te overgewaardeerd.

3,0*

Hoewel ik volledig vóór de visuele exploratie van het filmische medium ben, en ik wat dat betreft Burton ook erg serieus neem, viel deze film, toch met een redelijk goede reputatie, me behoorlijk tegen. Het probleem ligt ten dele aan het hoofdpersonage, zoals gespeeld door Ewan McGregor. Het is een opportunistische en goedlachse held, maar bezit daardoor amper geloofwaardigheid of sympathie. Het is een personage van karton, en de problemen die hij tegenkomt zijn nooit écht problemen (nu snap ik dat de meer 'realistische' Will Bloom door Finney dat moet compenseren, maar dat werkte, mede door zijn beperkte screentime, totaal niet). Ik heb me tijdens de film heel vaak afgevraagd waarom Bloom nu eigenlijk mijn aandacht verdiende.

Ten tweede is de visuele wereld die Burton hier creëert suikerzoet en totaal niet mijn straatje. Burton lijkt eenzelfde kinderlijke ondeugendheid en naïviteit na te streven die bijvoorbeeld ook in Forrest Gump terug te vinden is, maar Burton vindt hier niet dezelfde balans tussen fantasie en affectie waar Zemeckis wel in slaagde. Zo'n scene als Blooms WWII-avontuur is een goed voorbeeld van een totaal verkeerde toon waarbij Burton vooral om zijn eigen hersenspinsels lijkt te genieten.

De laatste (Fellini-achtige) scene redde de film voor mij; hoewel ik geen moment heb meegeleefd met het hoofdpersonage en ik de scene eigenlijk al aan zag komen, was deze scene voor mij zodanig goed en treffend uitgevoerd dat ie mij toch emotioneel heeft kunnen raken.

Ik vind Burton trouwens wel degelijk een capabele regisseur; in Edwards Scissorhands vindt hij voor mij bijvoorbeeld wel die juiste combinatie van medeleven en fantasie.

Helaas ben ik ook genoodzaakt, na het beoordelen van vele andere films alhier en het eens in vogelvlucht herzien van deze film, om het af te waarderen... ; ik ga naar een 2*.

Er is gedurende de tijd van de eerste maal zien (en er goed voor gaan zitten), en herzien, geen enkel moment geweest waardoor ik weer opveerde. Sterker, de hele film was al geheel weggezakt in de vergetelheid... , en dat is ook voor mij althans een belangrijk criterium (vandaar altijd mijn herbeoordelingen). Er is geen moment dat heeft kunnen beklijven. (Andere films daarentegen kunnen juist in flitsen terugkomen, en dan weet je... dit was tóch een goede film; beter als ik in de eerste instantie dacht). Het is gewoon een niemendalletje. En dat mag.

2*

De man en de mythe

Typische Tim Burton fantasie waarin mythe en realiteit met elkaar verweven worden, maar ik vond films als Sleepy Hollow, Charlie en Mars Attacks! beter. Big Fish leek me voer voor idealisten en romantici. De boodschap, dat het leven mooier is als je het als een sprookje ziet, gaat me toch maar gedeeltelijk door de strot, zeker wanneer er nog aan toegevoegd wordt dat je er ook succesvoller en socialer van wordt. Burton is een positivo en strooit zijn positivisme wild in het rond, maar wie een beetje cynisch en down to earth is prikt makkelijk door de simplistische visie heen.

Verder is dit zeker mooi vormgegeven en Burton moet geen moeite doen om prachtig beeldmateriaal op het scherm te toveren. Dat lukt hem steeds opnieuw. Ook de acteurs zijn niet om over te zeuren, al moet Bonham-Carter altijd van die slonzige types vertolken. Echt bewogen en ontroerd was ik achteraf niet; had er meer van verwacht.

Wat een fantasie!

Wat sfeervol, mooi en gevoelig in beeld gebracht.

Charismatische hoofdrolspelers.

Na het zien van deze film heb ik altijd het gevoel of ik even een extra mini leventje van een ander heb mogen meemaken.

Blijft wel een vreemde film. Dromerig, bij vlagen kinderlijk. ... maar met een belangrijke volwassen boodschap; " Blijf het kind in jezelf voeden"

Typisch Tim Burton. Een hoop bombarie met visuele effecten maar een mager verhaal. Visueel prachtig overigens, maar daar red je het tegenwoordig niet meer. De film lijkt zelf niet te weten waar het over gaat. Visueel bleef deze film gelukkig boeien, waardoor ik toch nog een dikke 3,5* kan geven.

Ergens vond ik de film té gelikt, al kan ik niet precies m'n vinger leggen waar dat nou aan lag. Vond het een beetje irritant. Ik denk dat dat toch richting het acteerwerk, de dialogen en de personages gaat.

Toch over de helft heen, en vooral richting het einde, wist de film mij wel vol in het hart te raken. Het einde vond ik dan ook erg ontroerend. Als totaalplaatje is de film dus toch geslaagd in mijn ogen.

Je onderdompelen in de wereld van Tim Burton staat garant voor aparte figuren – letterlijk en figuurlijk. Zo ook in BIG FISH. Burton zou zulke dramafilmpjes meer moeten maken, want hij weet (al dan niet menselijke) personages sterk uit te werken. Ik word helemaal meegesleept door McGregor die zijn rol uitstekend draagt. Alles wat op zijn pad komt intrigeert en kent grappige momenten.

Doordat het levensverhaal van de jonge Ed zo aanspreekt – en helemaal over the top gaat zonder dat het ongeloofwaardig wordt – is het jammer dat er heen en weer wordt geknipt naar het heden. We krijgen evenwel opnieuw te maken met een sterke cast, maar toch wil ik weer terug naar jonge Ed en zijn vrolijke avonturen. De raamvertelling hoeft er voor mij niet bij, al begrijp ik de intenties van de regisseur. Zeker wanneer je bij het einde aanbelandt, krijg je een mooi samenspel. Die scène maakt het inwisselen van heden en verleden en vice versa het waard.

Naast het mooie verhaal en sterke acteurs is de combinatie tussen een lach en traan goed meegenomen. De Amerikaan weet twee uur met mijn emoties te spelen, dat is niet iedereen gegeven. Erg mooie familiefilm en van de tot nog toe acht geziene films de beste uit Burtons oeuvre.

Weer een schitterend sprookje van Tim Burton, en wat voor één? Juist, een verzonnen verhaal...

Will Bloom ergert zich er maar dood aan dat zijn vader Ed continu iedereen wijs probeert te maken met zijn verzonnen levensverhaal waar de ongeloofwaardigheid ervan af spat. Ed werd hier overigens erg goed neergezet door Albert Finey en nu hij op sterven ligt streeft Will er na al die jaren na dat zijn vader eindelijk eens de waarheid verteld... maar tevergeefs. Ed probeert nog altijd zijn voordelen eruit te halen dat hij zijn hele verzonnen levensverhaal aan de eerste de beste geïnteresseerde te kunnen vertellen... in dit geval een pleegverzorgster. En ja... zoals in werkelijkheid, kan je je als burger doodergeren aan mensen die continu hun leven verbloemen met sprookjes en leugens om zelf die kleur toe te voegen die de hele tijd gemist word. Maar wanneer we daadwerkelijk in de wereld van Ed kruipen is het alles behalve vervelend.

Tim Burton schetst hier weer een creatief sprookje van waar reuzen, Siamese tweelingen, typische dorpbewoners en grote vissen, merkwaardige circussen, plaats krijgen in de zogenaamde werkelijkheid waarbij Big Fish een ware, kleurrijke feelgoodmovie is geworden... Hoe mooi leugens wel niet kunnen worden uitgewerkt. Enkele keren is het lachen geblazen en de andere keer pink je een traantje weg. Ewan McGregor weet ook op een fijne manier de jonge Ed Bloom neer te zetten en natuurlijk is er ook genoeg plek voor een lovestory. We kunnen in ieder geval bevestigen dat Burton weer zijn best heeft gedaan... Dat einde... ja wonderschoon.

Een film die al een lange tijd op de stapel heeft gelegen en waarvan ik zeker geen spijt heb dat ik hem ben gaan zien. Dit is gewoon een klassieke, fantasierijke geschiedenis geworden. Iets waar je Burton wel in kan vertrouwen.

En die circusartiest: Was dat nou niet Ron Jeremy?

5,0*

Boeiende fantasyfilm waarvan ik niet geheel weggeblazen ben. Het uitgangspunt is veelbelovend: vader Bloom die als geboren verteller en entertainer het ene verhaal na het andere opdist. Zijn zoon Will kan het echter niet langer aanhoren en breekt met zijn vader tot het moment dat zijn vader op sterven ligt.

Net als Will moet de kijker een zoektocht ondernemen van wat realiteit en wat fictie is.

De acteerprestaties vond ik niet uitmuntend. De rol van McGregor zal bij mij snel vervliegen. En Crudup vind ik ook maar flets en inhoudsloos. De rol van vader Bloom, vertolkt door Albert Finney, was eigenlijk de enige die me kon bekoren. Leuk om ook nog eens De Vito te zien, dat was bij mij een hele poos geleden (ondanks zijn ruim oeuvre). Buscemi's vond ik eerder beperkt en nietszeggend. Zo'n acteur verdient beter (en kan ook zelf beter).

Het decor, bijhorende muziek en de sfeer is zoals gewoonlijk bij Burton top, maar van een mooie verpakt cadeautje verwacht je ook een mooi aandenken en daar liep het wat mank. Ondanks het fijne concept lost de film niet voldoende de verwachtingen in om een vlotte 4,0* te quoteren. De film blijft degelijk van begin tot einde, maar stijgt niet boven zichzelf uit. Het einde blijft open en de kijker kan zelf oordelen wat er nu eigenlijk van aan is. Burton staat bekend om zijn mystery en fantasy, maar net dat ontbrak wat naar het einde toe om de kijker nóg meer te prikkelen.

In tegenstelling tot het wat mager onderbouwde commentaar boven mijn post, vind ik dit echt een topfilm!

De band tussen vader en zoon wordt prachtig neergezet, en de vertelling waarin fantasie en werkelijkheid in elkaar overvloeien is geweldig verbeeld. Je zou zelf willen dat je ook een leven hebt geleid als Edward Bloom. Of dat je het zou kunnen verzinnen.

Als uiteindelijke thema bleef bij mij hangen dat fantasie niet ondergeschikt is aan de realiteit, maar dat deze elkaar goed aan kunnen vullen. Wie romantiseert nu eenmaal niet zijn eigen geschiedenis tot zekere hoogte?

Met een lach en een flinke traan gekeken deze film, en dat ga ik zeker nog vaker doen.

Heerlijke film. Een volmaakte ode aan de vertelkunst met een die ode rechtvaardigende boodschap die zeker ook in deze tijden van ‘fake news’ relevant is: wij mensen hebben verhalen in plaats van feiten nodig. Verhalen geven ons een metafysica en maken ons onsterfelijk. En de film is ook nog eens hartstikke ontroerend.

Wat kan regisseur Tim Burton toch mooie verhalen vertellen, waaronder dit prachtige drama vol fantasyelementen. Zeker zo aanstekelijk als de door Albert Finney gespeelde oude Edward Bloom, die iedereen inpakt met zijn sterke verhalen of is hij juist een fantasierijke leugenaar ?

In deze raamvertelling draait het om Will Bloom (Billy Crudup), die een slechte relatie heeft met zijn vader Ed Bloom (Albert Finney). Iedereen vindt Edward een toffe peer, omdat hij altijd fantastische verhalen vertelt over zijn belevenissen met reuzen, Siamese tweelingen en rondreizende circussen. Hij verbergt zich achter zijn verhalen en Will heeft nooit serieus met hem kunnen praten. Zelfs op zijn bruiloft, vertelde zijn vader verhalen over zichzelf. Will had er genoeg van en vertrok naar Parijs om daar journalist te worden. Maar als Ed een beroerte krijgt, gaat Will terug naar Alabama en hoopt hij eindelijk gewoon met zijn vader te kunnen praten. Maar meteen krijgt hij weer fantastische verhalen (die we zien met Ewan McGregor als de jonge onweerstaanbare Edward) te horen. Dat zorgt voor teleurstelling en zelfs woede, maar uiteindelijk besteft Will dat hij misschien wel meer op zijn vader lijkt dan hij denkt.

Tim Burton heeft de visuele kant van de film tiptop in orde (o.a. de scène met een veld vol narcissen), en in deze film schildert hij knap een fantastische wereld, waarin bijna alles mogelijk is, zonder dat het te gek wordt. Het is een niet cynische zelfs lieve en sentimentele film geworden over de noodzaak van fantasie in het leven. Het verhaal gaat een beetje stroef van start, maar het moment van betovering breekt onherroepelijk aan. De muziek van Tim Burton's vaste componist Danny Elfman, was best mooi en werd zelfs genomineerd voor een Oscar.

Tim Burton heeft voor deze film een karrenvracht van bekende acteurs en actrice aangetrokken, waaronder Helena Bonham Carter (in de rol van Jennifer Hill en verder speelt ze ook een oude heks die de jonge Edward Bloom een visioen geeft van zijn dood), die vrijwel altijd in films van Tim Burton is te bewonderen en daar meestal ook vaak in schittert. Verder zien we buiten de al eerder genoemde cast Jessica Lange (als Sandra K. Bloom, die Edwards vrouw is), Steve Buscemi (als Norther Winslow, die een dichter is) en Danny DeVito (als Amos Calloway, die een circusartiest is). Ook is het wel leuk om te zien dat Miley Cyrus ook een rolletje had in het verhaal als de 8-jarige Ruthie.

Een bijzondere rol in het verhaal is die van de reus "Karl the Giant", gespeeld door de 2,29 meter lange misvormde Matthew McGrory, die een paar jaar later in 2005 overleed. Ada Tai en Arlene Tai als de Siamese tweeling Ping en Jing, die optreden voor militairen in Korea, waren wel fraai om te zien. Buiten dat Edward Bloom werd gespeeld door Albert Finney en Ewan McGregor, werd hij ook gespeeld door Perry Waltson, die hem speelt als kind.

Al met al een mooie ontroerende Drama / Fantasy film van de bekende Amerikaanse regisseur Tim Burton, waarvan het verhaal eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) weet te vermaken, te boeien en te fascineren.

Opnieuw bekeken en opnieuw opgetogen over deze film.

Ik had speciaal mijn eerdere recensie niet gelezen en kom tot het besef dat ik nu, 10 jaar later, net hetzelfde zou schrijven...

Warm aanbevolen deze film.

Bijzonder boeiende en vermakelijke film van Tim Burton. Tim Burton-light overigens, want de donkere en duistere sferen zoals in Sleepy Hollow en bijvoorbeeld Beetlejuice betreedt hij niet. Overigens wel genoeg fantasie, eigenaardige verschijningen en bijzondere karakters.

Had de film al eens eerder gezien en toen zei het me niet onmiddellijk iets, maar nu zag ik vooral de humor heel erg in van bepaalde gebeurtenissen rond McGregor. Alsnog heb ik wel wat moeite met het switchen tussen het kleurrijke verleden en het trieste en saaie heden, maar dat wordt gedurende de film wel beter. Mogelijk door zoonlief zijn ommezwaai.

Achter de familiare beslommeringen en de opgedirkte verhalen van Bloom gaat meer schuil dan je vooraf zou denken. Het is een licht filosofische boodschap bijvoorbeeld altijd je gevoel te volgen, dingen niet zomaar op te geven, en vooral de instelling dat het glas nooit halfleeg is, maar altijd halfvol. Ofwel een positieve kijk op het leven te hebben en soms met iets meer romantiek te denken.

Al met al, een mooi gemaakte prent. Ontroerend, humoristisch, absurdistisch. Prima rollen ook van vooral McGregor.

Geweldige film deze Big Fish. Om eerlijk te zijn heb ik nog niet echt veel gezien van Burton. Nochtans hou ik van fantasy, dus dat is dan een beetje vreemd voor iemand als ik dan. Na Beetlejuice die ik niet echt kon smaken heb ik hem al een hele tijd aan de zijkant doen wachten. Tot nu dus. En het heeft gesmaakt zoals een kebab (met groentjes uiteraard) op een uitgaansavond. Ik hou van verhalen en laat Big Fish nu geweldige verhalen vertellen. Als er een film is die er wat van weg heeft dan is het A Monster Calls, maar die eindigt toch iets emotioneler nog als deze. Niet tegenstaande is dit ook een mooi levensverhaal. De werkelijkheid is meestal saai maar het is de manier waarop men iets verteld aan iemand dat het tot een succes of een mislukking maakt.

De acteurs zijn zeer goed. McGreggor vind ik sowieso wel een plezante pé. Dat lachje ook constant in deze film. Ook de rest zijn goed. De jonge en oudere versie van zijn vrouw vind ik wel sterk gecast. Bovendien is het een prachtig verhaal over de band tussen vader en zoon. Wellicht is dit Burton zijn beste film, het wordt in ieder geval lastig te overtreffen.

Ik vind het een mooie film. Erg fantasierijk en creatief, mooi gemaakt, emotioneel en goed gespeeld, en toch kwam ik er niet helemaal in. Misschien doordat er zoveel verschillende verhaaltjes in zitten, waarvan het één mij meer boeide dan het ander. Niet mijn favoriete film van Tim Burton, maar wel kenmerkend voor hem, en dat bedoel ik positief. 3,5*

Een film waarvan ik had verwacht dat ik ‘m na herziening minder goed zou vinden, maar die ik zowaar nóg meer ben gaan waarderen. Het zal - hoe spijtig ook - zo’n beetje de laatste echt goede film van Burton zijn en wellicht zelfs wel mijn favoriet. Big Fish voelt ook een beetje als een magnum-opus; alles zit erin. Alsof Burton de beste elementen uit zijn vorige films heeft gepakt en die samen heeft gevoegd. De film bevat de decors en sfeer van een Edward Scissorhands, de creatieve ongein van een Beetlejuice en een portie hart en ziel van Ed Wood. Het switchen van de wereld van de jonge optimist Bloom - perfect voorzien van die onweerstaanbare grijns van Ewan McGregor - en de oude Bloom - een uitstekende Albert Finney - werkt sterk. De valkuil dat je steeds uit het verhaal wordt gehaald weet Burton hier knap te omzeilen, hij zorgt dat de twee verhaallijnen met compleet andere toon perfect worden afgewisseld.

Er is eigenlijk geen enkel departement waarin Big Fish niet enorm uitblinkt. Burton heeft weer een reeks hele fijne figuren aangehaald, van de reus, de heks, de circusdirecteur - een rol die Danny DeVito op het lijf geschreven lijkt - de dichter; stuk voor stuk fijne personages. Maar waar geregeld in dit soort films de bijrollen opvallen vanwege een te saaie lead, is dat in het geval van Edward Bloom niet het geval. Ook achter de schermen heeft Burton de beste mensen aangehaald, met fantastisch werk van cinematograaf Philippe Rousselot en natuurlijk een betoverende soundtrack van Danny Elfman. Big Fish is komisch, visueel bespottelijk aantrekkelijk en gaandeweg ook enorm ontroerend. Het woord ‘mooi’ wordt altijd veel te veel gebruikt en heeft daarom vaak amper nog kracht, maar bij Big Fish past het zodanig perfect, dat ik het toch ga gebruiken: wat is dit een mooie film!

Vooruit, de volle 5 sterren.

Ik ga na herziening toch een halve ster omhoog. Ik zag deze film ruim zeven jaar geleden voor het laatst en lees terug in mijn review dat ik de film soms wat langdradig vond en dat mijn interesse bij vlagen wat afzwakte. Die twee punten ervoer ik tijdens de herziening eigenlijk niet of nauwelijks.

Het blijft een ietwat vreemde film, dat wel, maar op een prettige manier. Big Fish voelt als een fris sprookje, waarbij regisseur Tim Burton echt de juiste man is om dit verhaal naar het beeld te vertalen. Het is mooi hoe de herinneringen van Edward en de realiteit met elkaar aan de haal gaan. De cast speelt de kleurrijke personages met verve en visueel sluit de film perfect aan bij het sfeertje. Ook de mooie score van Danny Elfman draagt daar aan bij. Als ik dan al één punt van kritiek moet noemen is het dat de problematische relatie tussen Will en zijn pa iets te geforceerd betert naarmate de climax bereikt wordt. Helemaal geloofwaardig was dat niet, maar het fijne 'dubbele einde' zorgdt er wel voor dat dit maar een klein smetje blijkt.

Ik heb hier toch echt wel van genoten. Edward's indrukwekkende verhaal had mij vanaf het begin af aan geboeid en liet mij niet meer los. Drama en fantasy gaan hier hand in hand, maar met name de bijrollen van Danny DeVito en Steve Buscemi zorgen ook voor een komische noot. Kortom: Big Fish heeft me weten te ontroeren, heeft me aan het lachen gemaakt en heeft ervoor gezorgd dat ik even vergat dat ik naar een film zat te kijken. Je stapt als het ware even een compleet andere wereld in. Burton realiseert die wereld hier dusdanig goed, dat een hoge score op zijn plaats is.

4*

Een mooie film, simpelweg beschreven. Big Fish is in alles een pure Burton film, en het heeft zelfs net dat tikkeltje meer. Er wordt weer een heerlijk sfeervolle fantasierijke wereld gecreëerd, waarin je vanaf het begin ondergedompeld wordt door de mooie beelden en de betoverende muziek. De voice-over werkt hier ook heel fijn, meestal kan zo iets wel storend overkomen, maar hier dus niet. Het is zelfs vrij essentieel voor de structuur van het verhaal natuurlijk. Wat deze film een tikkeltje tilt boven de rest van Burton zijn oeuvre (op Edward Scissorhands na, wellicht) is het erg slim en sterk vertelde verhaal. De hele tegenstelling tussen feit en fictie, waarheid en uitvergrote mythe, is een interessante rode lijn die loopt doorheen de hele film, en waar ook tof mee gespeeld wordt. Soms ga je te makkelijk mee in wat Edward Bloom allemaal vertelt, maar soms is juist het omgekeerde ook het geval, zoals te zien op het einde. Het is een beetje meta over verhalen vertellen zelf, over de magie van het bovenrealistische in films, en dat geeft net die extra laag aan het geheel. Want wat is nu de fun aan een verhaal zonder overdrijvingen?
De bijpersonages zijn allemaal leuk (vooral DeVito zijn rol), en Ewan McGregor weet de film grotendeels ook wel goed te dragen met zijn larger than life rol. Toch is het vooral het einde dat deze film stevig op 4* plant. Zeer emotioneel, dat hamerde er wel even in. De hele thematiek van feit en fictie komt hier tot een conclusie, en hoe de zoon toch uiteindelijk mee gaat in de fictie en zo net voor het einde een emotionele connectie met zijn vader voelt; sterk hoor.

De meeste sprookjes zijn bedrog

Of toch niet? Ik heb deze film heel lang links laten liggen omdat ik bang was voor teveel flauwekul fantasie elementen. Onterecht want het is echt een prachtige film geworden met een mooi verhaal vol met vrolijke atypische karakters met als rode draad de vader-zoon relatie. Hierdoor blijft het steeds verrast en kijk je erg uit naar hoe het verhaal afloopt. Enigszins voorspelbaar, dat wel, maar mooi gedaan.

Ik hou altijd wel van films waar realiteit en fantasy door elkaar lopen zonder al teveel door te slaan in fantasy. Wat dat betreft doet Big Fish dat prima.

Erg mooie beelden en met een verhalenverteller op de achtergrond is de film fijn om te kijken. Mooie beelden, goed verhaal.

Al keek ik de film met de gedachte dat de relatie tussen vader en zoon meer belicht zou worden. Dat was niet het geval en was voor mij een gemis (of domper). Desondanks wel genoten van het verhaal en de beelden.

3*

Veelzijdige Helena Bonham Carter toch weer merkwaardig als heks en niet toevallig onder regie van Tim Burton, in een betoverend wegkijkend stukje cinema waarin realiteit en fantasie mooi versmelten.

Wie zich vastpint op het verhaal kan misschien in het slot wel met wat vragen achterblijven.

Sterke rol van Albert Finney.

Weer eens gezien, niet een film die ik zelf snel weer zou opzetten maar je moet af en toe compromissen sluiten.
Niet dat ik Big Fish slecht vind, het is een onderhoudende film, maar ik heb vaak moeite met de gespeeld naïeve, beetje behaagzieke toon die Burton's films kenmerkt. Iets te zelfbewust quirky, om het maar eens lekker vaag te omschrijven. Van Big Fish kan ik het wel hebben: het fantasy element is uiteraard nadrukkelijk aanwezig maar binnen het kader van een realistische setting, er wordt aardig in geacteerd, en er zitten een aantal zeer geslaagde passages in zoals die griezelig enthousiaste ontvangst in Spectre. Dat hij daar ook later weer terugkeerde was dan weer een beetje jammer want het leek mij eerder een of andere creepy religieuze sekte dan een vriendelijk stadje in het bos. Wat de film misschien ook goed doet, geen Johnny Depp.

Mijn eerste kennismaking met deze 'Big Fish' van Tim Burton. Tim Burton heeft al heel wat werk afgeleverd, waar ik me ontzettend heb mee kunnen vermaken, Burton zijn mix van bepaalde duisternis, het overbrengen van emoties nr de kijker, de vaak heerlijke fantasie, en dat dan met regelmaat reflecteren op de realiteit, dromerige, ja hij heeft iets en zijn signatuur in films zijn sterk merkbaar en ook dé sterkte.

Deze Big Fish, is briljant gebracht en hier is de mix van realiteit met fantasie duidelijk hét kenmerk, waarbij je in hoofdzaak in een realistisch kader gesetteld bent, maar waar de fantasy-touch, die extra kracht geeft en het als een realistische levensdroom aanvoelt, met plaats voor veel gevoel en emotie. En ondanks het over een triest en zwaar onderwerp gaat, doet de film zoveel meer met je Beleving is totaal. Ook wetende, dat deze ondertussen 19j oud is, maar die leeftijd vd film gewoon van geen belang is, dat zijn vooral de grotere onder de films gegeven.

Een ijzersterke Tim Burton is het resultaat of mag ik zeggen z'n sterkste film (van wat ik reeds gezien heb). Ik ga nog eens met een volle 10/10 smijten se.