Big Fish (2003)

Als het één hype is die ik nooit begrepen heb is het wil die rond Tim Burton. De man heeft een ontzettend talent om zijn unieke werelden tot leven te brengen, maar inhoudelijk valt er vaak maar weinig te beleven. Sweeney Todd was min of meer een uitzondering die zich niet focuste op de voorstelling (ookal was die zeer geslaagd), maar meer op het verhaal (en de zang) en was dus tot op heden veruit mijn favoriete Burton film (hetzelfde geldt min of meer voor Ed Wood). Big Fish staat bijna lijnrecht tegenover de normale Burton films: het visuele aspect is nog steeds overgeniaal, maar veel vrolijker en kleurrijker dan de normale half-gothische stijl van Burton, maar bovenal ligt het accent hier op verhalen vertellen. Geniale verhalen zelfs.

Edward Bloom is een man die de meest indrukwekkende en ongelofelijke dingen heeft meegemaakt: hij ontmoette een reus, werkte bij een circus, ... zelfs bij zijn geboorte vloog hij tegen volle snelheid uit zijn moeder. Geniale verhalen in hun opzet, maar in welke mate ze waar zijn moet je zelf maar uit zien te vogelen. Ed bloom staat immers bekend als een man met een heel levendige fantasie en zijn zoon Will (gespeeld door Dr Ma... Billy Crudup) heeft hier al jaren veel moeite mee aangezien hij zijn vader nauwelijks kent. Dit familiaal drama is de andere zijde van Big Fish, een zijde die minder goed uitgespeeld wordt. Zeker niet slecht, maar hélemaal authentiek voelt de relatie tussen de vader en zoon niet helemaal. Op enkele momenten zijn deze scènes zelfs bijna saai te noemen, maar het zou me totaal niet verbazen moest dit met opzet gedaan zijn: de verhaalwereld van Ed hoort immers veel interessanter te zijn dan de realiteit. De verhaalscènes zijn fe-no-me-naal (soort van Forrest Gump gemengd met Amélie Poulain en The Wizard of Oz), maar het geheel zakte toch een heel klein beetje in.

Tim Burton is geweldig (het aantal memorabele shots is indrukwekkend), de hele visuele stijl is gewoon perfect en voelt aan als een groot sprookje zonder té Disney te worden, wat samen met een geweldige en diverse score zorgt voor een audiovisueel pareltje. De casting is indrukwekkend: veel personages zijn te zien in een jonge en een oude versie, maar voor één van de weinige keren in de geschiedenis van de cinema zijn de acteurs naast mekaar geloofwaardig in hun uiterlijke evolutie. Ewan McGregor (held) die na vele jaren op Albert Finney lijkt is niet geheel ongeloofwaardig (en de overeenkomsten met kindacteur Perry walston zijn helemaal treffend), en de gelijkenis tussen Alison Lohman en Jessica Lange is sprekend. Neem daar nog geweldige bijrollen van ondermeer Helena Bonham Carter, Steve Buscemi en Danny DeVito bij en je hebt een perfecte, getalenteerde cast.

Nu, ik ben iemand die zelden films 2 keer kijkt (en al zeker niet in korte periode), maar deze middag (nog geen 24 uur na de eerste keer) zette ik Big Fish weer op. De hele wereld boeide op exact dezelfde wijze als gisteren; de humor, romantiek, kippenvel-einde,... Geen enkele scène die ik dubbel zag waar ik me bij verveelde, ik kan zeggen dat dat voor mijn doen nagenoeg uniek is. Sterker nog, ik heb het gevoel dat ik hem nog eens zou kunnen kijken zonder ècht te vervelen. Vooral dit laatste zorgt dat de paar kleine kritiekpuntjes gewoon nergens toe doen en dit in mijn beleving bijna een perfecte film is. Meteen een favoriet.

Ik heb de film deze avond pas voor het eerst gezien en ik moet ook toegeven dat het zonde is dat ik de film nog niet eerder zag. Normaal heb ik niets met het genre maar Tim Burton is een geniaal regisseur wat fantasy betreft en dat bewijst hij met deze film nog maar eens. Alle filmtechnische elementen zijn in orde: de special effects zijn knap, de settings komen erg mooi tot leven, de cast, soundtrack, ... alles is zeer goed.

De film deed me nogal denken aan Forrest Gump, de gelijkenissen: een man vertelt zijn levensverhaal, het is een verhaal vol met waanzinnige gebeurtenissen die je in twijfel zou trekken (al is dat bij Big Fish een stukje fantasierijker), in het verhaal leert hij mensen kennen die later in het verhaal in een soort van reünie terugkomen, hij leert een meisje kennen maar het kost hem moeite om het meisje voor zich te krijgen, flachbacks naar het verleden, ... Het feit dat er zoveel gelijkenissen zijn met Forrest Gump stoort me totaal niet want Big Fish was een compleet ander verhaal, er kwamen alleen veel verhaalelementen naar voren die ook al in Forrest Gump gebruikt zijn, maar tot daar de vergelijking. Verder was het einde prachtig door de manier waarop de zoon en de vader hun fantasie de vrije loop laten gaan en ook door de begrafenisscène die laat zien dat de vader al die tijd al gelijk had. Toch kon Will Bloom (de zoon) zien dat hij sommige verhalen nog altijd met een korrel zout mocht nemen, een voorbeeld is de siamese tweeling die eigenlijk toch maar een gewone tweeling was.

Nog eens een top 250-filmpje van een hoog niveau, van mij mag hij zelfs gerust nog een stukje hoger staan.

4.5 sterren

Een typische Jim Burton film (Edward scissorhands, Sleepy Hollow), echter voor een minder breed publiek dan zijn voorgaande werkjes. Een kruising tussen de klassieke sprookjes en het bekende Baron van Munchaussen verhaal, dat zich in de moderne tijd afspeelt in Amerika. Edward Bloom vertelt zijn zoon zijn hele leven lang al bijzondere verhalen, en dan breekt het moment aan dat Edward op zijn sterfbed ligt. Willy zijn zoon is overtuigd dat deze verhalen volledige fantasie zijn. Of niet?

Ik heb genoten van deze film, veel subtiele humor met een vleugje melancholie, mooi gefilmd, goed geakteerd je wordt letterlijk en figuurlijk in het verhaal gezogen topper! De minpunten zijn voornamelijk van het Baron von Munchaussen vs. Grimm concept. Oud nieuws in een nieuw jasje.

Van deze film weet ik niet zo veel meer, wederom een goede 4 sterren-score voor een Burton zie ik en dat zal ie ook wel waard zijn.

Deze film ziet eruit alsof Salvador Dali en Picasso de handen in elkaar geslagen hebben om een bellísimo schilderij willen maken !

( bellísimo is Prachtig )

Ik persoonlijk had nooit gedacht dat Tim Burton, Edward Scissorhands (1990) zou evenaren. Nou dat is hem zeker gelukt.
4,30 ( 4,5)

Ik had effe nodig om in de film te komen ( eerste 5 min gemist), want ik vond de personage Karl geen charme hebben, wat ik bij die andere geweldige en intressante personages wel had.
Maar toen Will Bloom bij dat kleine dorpje komt, dan begint de film aan een biutengewoon niveau, en begint het duo boven aan het schilderen.De film word werkelijk fantasties, Tim Burton stijgt volgens mij bovenzichzelf uit ! Script , Intresse factor , de acteurs halen bijna alles eruit.

Ik zal effe onderbouwen met bijna alles eruit halen. Ik denk dat niet iedereen het ermee eens zal zijn,dat maakt de site toch intressant he
Ikzelf vond het " avontuur In de 2de wereldoorlog erg magertjes Het voelde nogal forceerd overkomen,zo kort en wat fantasieloos,ondoordacht. Helaas dat had niet gehoeven.
Ik kan niet precies de vinger op de zeere plek leggen op dit moment .

Maargoed de film heeft zoveel moois te bieden wat dacht je van de scene Als Will Bloom alle huisjes in het dorp wil overkopenen met die vrouw in discussie gaat en de deur eruit trekt

Och wat een film ! Als Tim Burton zo een film naar zijn hand kan trekken nou dan heb je zeker Talent en ben je een meester.

4,30 Puure kunst, hoe die scenes eruit zien. Ik kan zoveel moois spoileren maar dat doe ik niet, kijk zelf maar de film dan beleef je het 4,30 = 4,50 !

Geweldige film van Tim burton, het feit dat Ewan McGregor meespeelt is een groot pluspunt voor mij, want ik ben fan van hem, door zijn rollen in bijv. Trainspotting. Het verhaal neemt je helemaal mee in zijn wereld, en je moet ervoor open staan doe je dit niet zet hem dan af. Het einde vond ik ook mooi met de rivier en de begrafenis.
Kortom een geweldige drama voor mij met een goede dosis fantasy.

komt in mijn top 10 binnen op 10
4.5

Van de week even Big Fish herzien. Ik moet zeggen dat hij me weer goed bevallen is. Alleen vond ik het tegen het einde wat van zijn magie verliezen, en daarom mijn stem een halfje verlaagt.

Tim Burton weet mij meestal wel te bekoren. Sinds Beetlejuice, mijn eerste kennismaking met Burton, voor het eerst zag spreken zijn sprookjesachtige settings mij gewoon erg aan. Dit is in Big Fish ook het geval. Het begon toen met die magisch mooie trailer met de mooie muziek. Dit zou weer een must-see voor mij zij. Wel een heel ander iets dan bijv. Beetlejuice of Edward Scissorhands waarin het gotische sprookjes gehalte er vanaf spat. De film komt een beetje traag op gang en het wordt pas echt leuk als de vader (Edward Bloom) de verhalen begint te vertellen. Verhalen die hij ontzettend heeft opgeblazen door er wat elementen in te stoppen om het alleen maar bijzonder en vermakelijk te maken om ze te vertellen. Erg mooi gespeeld ook door Albert Finney. We blikken terug en doen dat met de jonge verzie van Finney in de vorm van Ewan McGregor die het karakter perfect neerzet. Prachtige visuals krijgen we te zien, ondersteund door de magische muziek van Elfman die net als in de andere Burton films veel toevoegt aan het geheel. Ook de rest van de cast doet het goed.

De verhalen zelf blijven erg onderhoudend en er wordt daarnaast ook veel humor in gegooid. Het einde als Crudup het einde verteld van zijn vader vond ik minder dan de eerste keer. Daar ik er toen echt kippenvel van kreeg was dit nu niet het geval. Het einde heeft wat moeten inboeten op de rest van het moderne sprookje. Doordat de impact wat minder was geworden voelde het niet meer als een bevredigend einde en was het magische er daar een beetje af.

Zoals gezegd weet Burton me met dit soort verhalen/films altijd wel te bekoren. Big Fish blijft een mooie en er leuke film.

4*

Toch een mooi sprookje over Edward Bloom, die eigenlijk zijn hele leven als een sprookje heeft geleefd.

Het begin gaat misschien niet al te denderend van start, maar zodra de intro voorbij is krijg je de mooie verhalen van Edward Bloom te zien. Het is allemaal erg creatief en elk verhaal heeft ook een groter doel in de film. Het komt allemaal zeer mooi terug.

De cast is ook uitstekend, hier en daar zie je wat bekende gezichten voorbij hoppen, heel leuk.

De beelden zijn in combinatie met de muziek erg prachtig, je merkt dat Burton hier echt aan het werk is.
Je wordt lekker meegenomen in het avontuur en ontroerd je op vele momenten.
Wel is het hier en daar jammer dat ze terug naar het heden springen(het haalt de vaart er soms uit), maar dat is ook weer nodig om de zoektocht van Will naar alle elementen die hij niet kent van zijn vader, Edward.
Het einde is ook zeer mooi als je erachter komt dat Edward eigenlijk over vrij weinig echt heeft gelogen, maar meer de waarheid op een eigen manier verdraait zodat alles op een sprookje leek. Vooral de vele goede dingen aan Edward maken het des te logischer dat hij voor bepaalde verhalen heeft gekozen.

Big Fish is gewoon een zeer degelijke fantasie/drama film, die je meevoert naar een sprookjeswereld, dat gecreëerd wordt door 1 van de hoofdrolspelers.

4*

Lekker fantasievol filmpje!

Het moet even op gang komen, maar zodra Will Bloom over zijn avonturen begint te praten werd ik er helemaal in opgezogen. De film leek wel even af te zwakken toen we terug naar het echte leven gingen en Will op onderzoek uit ging. Dit verliep allemaal wat trager en valt natuurlijk tegen als je net een prachtig avontuur gehoord hebt. Toch was het begrijpelijk want het heldert het een en het ander op wat een mooi einde oplevert. Verder een uitstekende cast met heel wat bekende gezichten, mooie muziek en een sfeervolle omgeving.

4,0*

Mooie film, hier ben ik helemaal de sentimentele sucker voor! Erg fantasievol en om met een constante glimlacht te bekijken. Ik vond het zelfs niet erg dat er acteurs meededen waar ik allergisch voor ben (de Vito en Ewan McGregor). Nou, dat zegt toch wel wat!

Voor mij voorlopig de beste van Tim Burton.

Erg vermakelijk sprookje van Burton.

Na de eerste keer kijken geef ik een 3.5. Ik denk dat dit wel een film is die ik een 2e keer moet bezien, om zo de betreffende keuzes proberen te begrijpen die Burton heeft gemaakt.

Ik vond de narrator trouwens erg prettig om naar te luisteren, McGregor speelde hier ook een erg sterke rol!

Het einde vond ik werkelijk briljant, super gevonden!

Geniale film!

Geweldig fantasievol verhaal, met leuke karakters, plekken en gebeurtenissen. Goed geacteerd, mooi camerawerk. Bijzonder grappig. Prachtige film.

Prachtig sprookje zoals alleen Tim Burton dat kan vertellen. Minder donker dan veel van zijn andere films, en ook wel zijn meest realistische film (voor zover dat bij de man mogelijk is). Desalniettemin is ook deze film weer een genot voor het oog met de meest fantasierijke plaatjes. De verhalen van de vader zijn gelukkig lang genoeg, anders zou het geheel nogal fragmentarisch overkomen.

Wel een beetje jammer dat de beweegreden van de vader om de werkelijkheid mooier te maken door zijn fantasieverhalen wel een beetje oppervlakkig blijft.

Typisch een film om met je vriendin te bekijken. Lekker sprookjes-achtig en niet te serieus. Daarbij zit er een mooie boodschap in die niet te veel wordt opgedrongen maar wel goed overkomt. Daarnaast is Big Fish ook gewoon een mooi plaatje om te bekijken, prachtige decors en special effects zoals 'de reus' en 'de siamese tweeling'. Af en toe wel een hollywoodsmaakje geproefd en wat onnodige shots gezien maar al met al is de film zeker de moeite waard. Bij dit pleidooi voor de fantasie komt de fantasie van Burton zelf ook prachtig over. Een dikke 7 voor Big Fish.

Eigenlijk is het erg toevallig dat ik op deze film ben gekomen, heb een paar dagen geleden Juno herzien en wist eigenlijk niet wat ik vandaag weer eens moest gaan kijken. Ben op google op zoek gegaan naar soortgelijke films en op een of andere manier gaf iemand mij het advies (via yahoo answers) om deze film te kijken. Omdat ik liever zelf een film had gekozen en deze niet echt op mijn 'to-watch' list stond begon ik met tegenzin te kijken, en misschien is dat wel waarom ik deze film zo mooi vond.

Ik vond het een beetje lastig om in het verhaal te komen, maar na zo'n half uur toen Ed samen met de 'reus' op pad ging begon het verhaal me te boeien. Elke keer als er weer een soort 'break' tussen de verhalen kwam, waarbij je als kijker weer werd meegenomen naar het ziektebed, zat ik weer te wachten op een nieuw verhaal of in spanning hoe het nou ging aflopen. Op deze manier heeft het verhaal me erg aangetrokken en weten te boeien. Dit alles afgesloten met een erg mooi einde levert een schitterend verhaal op dat ook nog eens erg mooi in beeld is gebracht.

Deze film bevat alles wat een goede film nodig heeft. Een goed verhaal, goed acteerwerk, mooie beelden en 'landschappen', passende muziek en een leuke, gezellige sfeer. De verbeterpunten zijn te verwaarlozen en aangezien ik me afvraag hoe veel beter een film nou echt zou kunnen worden beoordeel ik de film met de maximale score.

Mierzoet en sentimentele film van Burton!

Het ziet er allemaal prachtig uit, vooral de sprookjes met bijv het circus, of de narcissen etc.

M'n complimenten weer, films van Burton zijn een lust voor het oog!

Helaas vond ik Ewan McGregor bloedirritant.

Zijn lachje maakt me op een gegeven moment gewoon ziek en vind het gigantisch fake overkomen.

Ik weet wel dat z'n personage zo in mekaar steekt, maar z'n lachje gecombineerd met zo'n opvallerige Engelse tongval bezorgt me de kriebels.

Cotillard vond ik ook niet sterk eerlijk gezegd.

Albert FInney en Billy Crudup vond ik wel prettig om naar te kijken.

Had er stiekem toch iets meer van verwacht. Het begon mooi, maar op het eind wordt het toch een stuk minder interessant.

Jammer, want de beelden zijn echt weergaloos mooi en bezorgen deze film in ieder geval een voldoende!

Ik hou niet echt van dit soort sprookjes. Perfume, Àmelie.... het doet me niet zoveel. Top- en top Amerikaans, je moet er toch 'n beetje van houden.

De cast is niet verkeerd, maar ook niet fantastisch. Steve Buscemi was een suprise, maar hij hoeft niet heel veel te doen.

Die sentimentele muziek werd ik echt spuugzat op 'n gegeven moment. Steeds maar weer zo'n melodie eronder pleuren, het is te zot voor woorden.

Het hele verhaal van Ed Bloom is in kaart gebracht en dat is geen doorsnee mensenleven, maar het is wel vrij saai afgerond. De jonge Ed maakt van alles mee, maar nergens wordt het echt spannend of aangrijpend. De fairytale continues, je kunt er niet omheen.

Het hoeft niet altijd bij de realiteit te blijven, maar zo mist het voor mij een beetje z'n doel. Het is zelden grappig... en ontroerend, fascinerend of bijzonder interessant wordt het eigenlijk ook nergens.

Het ligt er allemaal te dik bovenop, en de meeste personages blijven beperkt tot een stereotype.

American flag.

Met alleen mooie plaatjes en een levensverhaal red je het niet, ik hou het bij één keer.

Dit i echt een prachtfilm!

De verhalen die edward verteld zijn zéér mooi in beeld gebracht.

Ik heb het boek ook gelezen en ik vind de film wel wat beter.

4.5*

Slim verteld verhaal en originele vondsten, die soms wat knullig zijn weergegeven maar constant boeiend blijven. Fantasievolle vertellingen over het leven en de dood spreken ook wel erg aan en voor je het weet is de tijd voorbij, leuk gedaan en mooi hoe alles samenkomt.

Op den duur werkt het allemaal wel erg opzichtig positief: de Forrest Gump-achtige ultimate-goedzak en de voice over die de meest ranzige zin als poëzie kan laten klinken. Visueel vind ik het soms ook niet sprookjes-sprankelend. Ben in ieder geval wel verrast dat het grotendeels gespaard is gebleven van duimendik christelijk gedoe (al zal het daar onder de oppervlakte vast van barsten, maar dan ben ik er niet over gestruikeld).

En wat Ed Bloom betreft: een aandoenlijke man, maar natuurlijk ook ontzettend egocentrisch t.o.v. z'n zoon; weinig mee omgegaan, en dus door middel van zijn talent om verhalen vertellen dan maar constant z'n eigen leventje aangedikt overbrengen, zelfs op z'n sterfbed (al is dat open voor interpretatie). En toch smelt zowat iedereen ervoor.. 3 - 3,5*

Bah, bah, wat een slap geneuzel.

Ben het grotendeels eens met John Lee Hooker. Al is het niet zo dat ik sprookjes niet leuk vind, maar hier ontbrak de magie volledig en het kon mij totaal niet roeren. Niet grappig, niet interessant, niet ontroerend, maar nogal saai, vooral het eerste uur.

Tim Burtons regie is ook niet om over naar huis te schrijven en naar mijn mening nogal fantasieloos. Een paar mooie en aardige scènes, maar nergens echt bijzonder.

Zal deze zeer onwaarschijnlijk nog een keer bekijken, tenzij mij iemand ervan kan overtuigen dat ik de film totaal niet heb begrepen...

Sprookjes zijn niet meteen mijn ding, maar deze film wist me nog wel te boeien. De ongeloofwaardige verhalen van Ed Bloom zijn best te pruimen, al zijn ze niet allemaal even interessant. Ook het feit dat de locaties - gebruikt voor deze verhalen - tip top in orde zijn en er best leuk uitzien, draagt bij tot een betere film.

Aparte film van Burton. De verhalen zijn over het algemeen wel interessant, al wordt het geheel nooit erg boeiend. Sommige personages zagen er om de een of andere reden nogal nep uit. Het geheel is nogal sentimenteel en af en toe typisch Amerikaans, dus geen hoogstaande film.

Prachtige film van Tim Burton, waarin hij zijn creatieve hand de vrije loop laat en een schitterende fantasiewereld creëert.

Big Fish is een soort van sprookje, maar dan gegoten in een jasje van Burton. De decors in de film zijn prachtig, evenals de vormgeving en de gebruikte kleuren. Somberheid en felheid wisselen elkaar hier regelmatig op erg mooie wijze af. Edward Bloom is een interessant figuur. De mensen over wie hij verteld hebben allemaal iets aparts en raars, maar toch voelen ze op de een of andere manier heel menselijk en echt aan. Ewan McGregor speelt overtuigend de jonge Edward Bloom, terwijl Finney een fijne oude Edward Bloom neerzet.

Wat ik vooral ook erg mooi vond, is hoe de relatie tussen Wil en zijn vader zich uiteindelijk ontwikkeld. Langzaam maar zeker komt Will te weten wie zijn vader nu echt is en hoe hij over zaken dacht en in het leven stond. Die relatie is op een overtuigende wijze neergezet, geloofwaardig en op een gegeven moment zelfs ontroerend, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Het is een fijne feelgood film, waarin een sprookje op een erg mooie manier wordt verteld, waardoor je haast het idee hebt er zelf bij te zijn geweest.

Het hoofdgerecht is al lekker op zich, maar overgoten met een Burtonsausje smaakt het allemaal zelfs fantastisch.

4,5*

The grass so green. Skies so blue. Spectre is really great!

Het was een tijd geleden dat ik in de Blokker was en dat daar de actie 3 voor 10 euro nog gold. Ik kocht Labyrinth en Planet Terror en dat betekende dus dat ik nog een derde film gratis kon kiezen. Ik was aan het twijfelen of ik deze Big Fish zou meepakken of de eerste Friday the 13th maar zoals ondertussen wel duidelijk is geworden koos ik voor deze film. Waarom weet ik ook niet juist want ik ben nu niet direct een enorme fan van Burton maar de sfeer die de film leek uit te ademen was blijkbaar genoeg. Gisteravond de film dan maar eens opgezet in de hoop me te kunnen onderdompelen in twee fantasierijke uurtjes.

En dat is zeker en vast gelukt. Het leuke aan Big Fish is dat je helemaal niet kunt voorspellen in welke richting de verhalen van de oude Edward zullen gaan. Het ene na het andere leuke verhaal stapelt zich op en in combinatie met de bij vlagen prachtige locaties en erg mooi kleurgebruik komt echt elk stukje tot zijn recht. Big Fish is in de eerste plaats een sprookje en dat blijkt toch alweer een kolfje naar de hand van de regisseur te zijn. Het doet me dan ook deugd om te zien dat hij perfect weet om te gaan met het einde en er zelfs in is geslaagd om het laatste als beste te houden. Ik vroeg me in ieder geval de gehele speelduur af hoe de film nu eindelijk zou eindigen. Ik vreesde voor een wat slap einde waarin geprobeerd werd om de leugens van Edward effectief als waarheid af te doen maar gelukkig wordt het anders aangepakt. Het verzonnen verhaal van Will is dan misschien ook wel het mooiste sprookje dat er tussen zit en het geeft toch een krop in de keel. De uiteindelijke begrafenis met de opkomst van vele personages uit de verhalen is dan ook het perfecte eindbeeld. Het is moeilijk om het gevoel dat je bij het zien van de film in woorden over te brengen dus ik ga daar voor de rest niet al te veel moeite meer in steken.

Ik ben niet echt een fan van Ewan McGregor te noemen. Er zijn maar weinig memorabele rollen en ook hier leek het even serieus mis te lopen wanneer hij zijn mond opdoet en er een vreselijk geforceerd einde eruit komt. Dat begint echter op den duur te wennen waardoor McGregor zich meer en meer in zijn sas lijkt te voelen en dit resulteert dan ook in een erg vermakelijke rol. Bij vlagen iets te overdreven (hij is wel erg optimistisch en vrolijk) maar de link tussen hem en Albert Finney is er overduidelijk. Die laatste speelt de rol van de oude Edward en dat is werkelijk een prachtrol. Nog nooit van de beste man gehoord maar dit weet hij met erg veel overtuiging neer te zetten. Billy Crudup geeft dan ook het perfecte evenwicht aan Finney via de vader/zoon relatie. Dit was de eerste Amerikaanse productie voor Française Marion Cotillard maar zoals gewoonlijk valt die een beetje tegen. Ik weet niet waarom maar sinds haar rol in Nine (waar ze erg sterk was) komt ze in praktisch al de rest vervelend over. Dan heeft iemand zoals Alison Lohman die de jonge Sandra speelt veel meer uitstraling. Voor de rest nog een paar erg geslaagde bijrollen in de vorm van Steve Buscemi en Danny DeVito maar ook nog hulde voor Matthew McGrory die de rol van Karl op zich neemt. Heb ik altijd een erg interessante acteur gevonden en dit doet die gewoon erg leuk. Let trouwens ook nog op een piepklein bijrolletje van Miley Cyrus (toen nog gecrediteerd onder haar gewone naam, Destiny Cyrus) als Ruthie, het meisje dat meegaat met Edward wanneer ze de heks gaan opzoeken. Die heks is trouwens ook nog wel een erg leuk rolletje voor Helena Bonham Carter, die blijf ik toch ook graag zien.

Fantasierijke film die vooral vanwege zijn onvoorspelbaarheid, de sterke cast en de mooie locaties plus kleurgebruik erg geslaagd is. Burton staat bij mij ten boek als iemand die vooral donkere films maakt maar dit gaat hem erg goed af. Misschien binnenkort maar eens wat herzieningen gaan doen.

4*

Niet echt goed.

Het grootste manco is dat het drama weinig tot geen impact heeft. Het uitgangspunt heeft wat van Forrest Gump weg, maar dan met een hoog sprookjes-gehalte. En toch ontbreekt het nog aan fantasy. Het breekt nooit echt helemaal los, want het drama staat in de weg.

Ook de verschillende personages hebben me niet bepaald kunnen bekoren. De familie Bloom is vrij saai en op de dichter na zijn de andere personages dat ook.

Ewan McGregor en Albert Finney als eenzelfde persoon doen hun best, maar geen van beide kan echt overtuigen.

Billy Crudup is redelijk, Marion Cotillard valt op door haar vreselijk accent en Jessica Lange loopt er voor spek en bonen bij. Helena Bonham Carter en Steve Buscemi zijn lichtpuntjes.

Ik heb Tim Burton graag als regisseur. Zijn gevoel voor humor in een mix met fantasy en/of horror hebben al een aantal zeer amusante films opgeleverd. Hier blijft het fantasy-luik beperkt en kiest hij vol voor drama, hetgeen niet al te best uitpakt. Vooral het eerste uur geeft nog goede hoop dat de fantasy de overhand zal nemen, maar meer dan een moralistisch drama met ingetogen sprookjeselementen is het niet geworden, de mooie muziek van vaste waarde Danny Elfman ten spijt.

2,5

Ik kijk een hoop realistische films omdat dat nu eenmaal het meeste mijn smaak is, maar ik moet zeggen dat iets fantasievols op zijn tijd ook niet verkeerd is.
Het is een lekkere film om 'in te duiken', en hoewel er mindere stukken inzitten (ik was zelf niet zo kapot van het hele Spectre en het verhaal van Jenny/the witch, op het einde), kijkt de rest weg als een heerlijk sprookje, met een hoop verrassingen, en een hoop spanning.

Na anderhalf uur vond ik alle kolder eerlijk gezegd wel weer genoeg geweest, en had het best afgerond kunnen worden.
Het einde is daarentegen wel weer erg mooi; ik heb wel een traantje weggepinkt. Vooral de begrafenis met de ontknoping (hij heeft alles niet helemaal verzonnen, slechts aangedikt) is toch iets waar je heel de film op zit te wachten, en is uiteindelijk heel bevredigend.

De special effect waren niet altijd 100%. Dat had best iets beter gekund denk ik, nu kreeg het heel in de verte soms iets van een goedbedoelende kinder-sprookjesfilm.

Uiteindelijk nog wel steeds een ruime 4*, een mooie film om 2013 mee te beginnen!

Helemaal met TMP eens, vond hem tegenvallen.

Gebeurd weinig en wat gebeurd is zo zoet personages en weten ook weinig te boeien.

Niet top 250 wat mij betreft.

Echt een betoverende film. Allereerst fantastisch acteerspel geen enkele acteur speelt slecht, voor mij zijn het allemaal ruim voldoendes en goeds, en de figuren die de revue passeren zijn allemaal even bijzonder om te zien. De film is dan wel 2 uur, maar verveelt geen enkel moment.

Naar mijn mening een modern sprookje, zoals het bedoeld is. Prachtige film!

There are some fish that cannot be caught. It's not that they are faster or stronger than other fish, they're just touched by something extra.

Tim Burton heeft mij in het verleden nooit zo kunnen boeien. Zijn fantasierijke, extravagante stijl van filmen sprak mij nooit zo aan, mede door de vaak flauwe typetjes die hij liet opdraven. 'Big Fish' is echter van een compleet ander kaliber.

Om te beginnen het acteerwerk. De bijrollen zijn over het algemeen goed gelukt, vooral Steve Buscemi en Robert Guillaume zijn goed. Helena Bonham Carter irriteert gelukkig ook niet. Billy Crudup zet realistisch een zoon neer die zijn vader niet begrijpt en Marion Cottilard is zeer degelijk als zijn warme echtgenote. De show wordt toch echter wel gestolen door de twee acteurs die hoofdpersoon Ed Bloom vertolken. Ewan McGregor laat voor de tweede keer (zieTrainspotting) in zijn carrière zien wel degelijk geweldig te kunnen acteren. En dan komen we op Albert Finney die een van de beste performances uit zijn imposante loopbaan neerzet. Het is een schande dat hij voor zijn rol geen Oscar-nominatie heeft ontvangen.

De regie van Burton blijft dit keer meer ingetogen en dat is een geweldige beslissing. De sprookjesachtige vormgeving blijft van de partij, maar het staat dit keer beter in zijn context. De regisseur kenmerkende clowneske scenes blijven gelukkig grotendeels achterwege en de focus gaat nooit verloren. In plaats van dat overbodige gekke gedoe wordt er plaats gemaakt voor prachtige emotionele gesprekken tussen de doodzieke Ed Bloom en zijn zoon. Jammer dat de film richting het einde toch nog een aantal keer uit de bocht vliegt maar de indrukwekkende climax van de film, ondersteund door de prachtige score van Danny Elfman, maakte weer heel veel goed.

Al met al mag 'Big Fish' met recht het magnum epos van Burton genoemd worden. Helaas laat hij zich de laatste jaren weer steeds vaker gaan met rare Johnny Depp vehikels als 'Alice in Wonderland en 'Dark Shadows'.