Stoker (2013)

Dwaze film.

Qua sfeer komt dit nog niet in de buurt van hitchcockklassiekers als Shadow of a Doubt.

Op narratief gebied (ook op sfeergebied) wilt het mysterieus zijn in het begin (en is dat ook), maar gaat uiteindelijk ten onder aan zijn eigen grootse belachelijkheid.

Cinematografisch stelt het toch niet zo veel voor als verwacht. Bij aanvang, denk je wel ...hmmm niet mis...mooi gefilmd... maar door gebrek aan afwisseling vergeet je dat al gauw en kijk je ernaar zonder enige vorm van genot.

Acteurs presteren ondermaats. Nicole Kidman is misschien wel in orde (zoals altijd), maar heeft gewoon veel te weing screen time.

Even oninteressant als deze review.

Nee, dit was niet goed.

Erg mooi vormgegeven, prachtige cinematografie, sterke cameravoering, editing en ditto acteerwerk maar daar bleef het ook wel bij. Het resulterende sfeertje pakte me uiteindelijk nauwelijks en het verhaallijntje is natuurlijk echt belachelijk en staat krom van de cliche's.

Knappe cinema!!! In het begin moest ik er even in meegaan, wat volgde overtrof sterk mijn verwachtingen van deze film. Hoe verder in de film, hoe beter. "Een vampierenfilm zonder vampieren" las ik in een recensie en hoe toepasselijk is dat hier. Met een visuele virtuositeit die ik maar zelden heb gezien maakt de Zuid-Koreaanse regisseur een duistere, psychologische en zeer originele thriller annex familiedrama met een geladen sfeer tussen de personages. Veel is ook te danken aan het script van Prison Break auteur Wentworth Miller. Krachtige beelden, delicate pianodeuntjes, onuitgesproken en verborgen gevoelens. De vreemde oom Charlie maakt ongewild de duistere kant in India wakker en ze groeit van eenzame teruggetrokken tiener naar een onbevreesde volwassen serial killer . Heel apart en meeslepend eens de film en de uitwerking je te pakken krijgt. Ik moet het nog laten bezinken maar de eerste indruk was erg positief.

Zeker een gave film. Vooropgesteld de soundtrack, het camerawerk (van lange shots tot aan camerastandpunten vlakbij gezichten), en een sterke audio met uitvergrote geluidseffecten van voorwerpen, erg mooi gedaan. Het blijft apart hoe alleen al de audiovisuele verpakking voor een sluimerende spanning kan zorgen, de inhoud nog daargelaten.

Maar ook dat zit goed: de rare driehoeksverhouding tussen moeder-dochter-oom en het onbestemde verloop van het verhaal met verborgen seksuele spanningen (waaronder een geweldige piano-scène en douche-scène). Om de een of andere reden deed me dat denken aan Eyes Wide Shut (maar dan in een coming of age vorm met een vleugje May), ook vanwege de vrij klassieke, rustige uitstraling van de film en misschien ook wel deels dankzij Kidman.

Zij zet hier trouwens overtuigend haar personage neer, maar dat geldt nog veel meer voor de intrigerende, onpeilbare India en Charlie (wat een stoker). Beiden zijn een geslaagde mengeling van aantrekking en afstoting.

Het is alleen jammer dat het script-gewijs niet echt solide blijft. Richting het einde wordt het te hak-op-de-takkerig, had wel meer uitwerking mogen hebben. Maar dan nog, een introvert meisje dat bij de climax tevoorschijn komt met het jachtgeweer en er al moordend vandoor gaat; het klinkt dubieus maar pakt perfect uit. Tot slot de gepaste muziek die vlak voor de eindcredits wordt ingezet en het is helemaal af; heb volop genoten van deze Aziatisch-Amerikaanse samensmelting.

Niet mijn genre. 2.5

Bizarre, vage film met een hoop non verbale communicatie, een hoop trage, irrelevante, snel wisselende scenes, kennelijk voor een sfeerbeeld, maar waar geen touw aan vast te knopen viel.

Na ruim 1 uur ergernis, uitgezet.

En alles wat je nu zegt werd duidelijk in het 2de uur.. had die moeite dan genomen..

Of andersom, eerste uur was toch weinig vaags aan dacht ik.

Ik zie nu dat Clint Mansell bij de soundtrack betrokken is, die man kan ook echt niets verkeerds doen hè

De film is detaillistisch, irritant met de non relevante scenes en het trage verhaal, verveelde met de minuut.

Onbegrijpelijk als je daar 4 punten voor geeft, dat kan niet serieus zijn. Of je moet het vanuit artistiek oogpunt doen, maar daarmee wordt 1 eigenschap, dramatisch uitvergroot.

Man, alleen al vanwege die cut van gekamd haar naar wuivend gras hoort de film een voldoende te krijgen. Maar soms is het audiovisuele inderdaad heel erg belangrijk ja, of wel zo opvallend en goed dat een hele film daar met gemak op leunt.

Ja, de 4* zijn voor het artistieke... visueel is dit pure klasse, maar ook de manier waarop het personage India Stoker zich ontwikkelt tot een gevaarlijke vrouw (erg aparte coming-of-age), de raadselachtige puzzelachtige structuur, waardoor je in het begin niet goed weet hoe de vork in de steel zit, en hoe de stukjes scène na scène bij elkaar komen terwijl de sfeer intenser en strakker wordt. En dan nog de referentie naar Hitchcock, met de "aardige" oom Charlie, dialogen die steeds iets achterliggends verbergen. Deze film is elke minuut genieten, zoals je kaviaar eet en champagne drinkt. En detaillistisch? Ja, daar heb je wel gelijk in, en elk detail is belangrijk in de film, vandaar dat het net een werk is om te blijven herzien.

Redenen genoeg voor een 4* en komt ongetwijfeld in mijn top 10 van 2013. Maar ok, als het al een zware last is om hem uit te kijken...

Anders begin je een keer met al die andere negatieve eigenschappen van deze film op te noemen, want veel vind ik er niet in je review terug.

Nee hoor ook de inhoud speelt mee, zij het dat de verfilming het inderdaad naar een hoger niveau tilt (waar niets geks aan is, met een medium van beeld en geluid).

Onbegrijpelijk als je daar 0,5 punt voor geeft, dat kan niet serieus zijn. Of je moet het vanuit plot-technisch oogpunt zien, maar daarmee wordt 1 eigenschap, dramatisch uitvergroot.

De maakbaarheid van suspense. De Standaard noemde Park Chan-Wook een achterkleinkind van Hitchcock – probeer het maar eens beter te formuleren. Psychedelische cameravoering, briljante sfeerschepping, uitstekende muziek, ideaal tempo, … Een thriller zoals er maar zelden een wordt gemaakt. Toch hield ik meer van het minder concrete gedeelte van de film. Van zodra alles in de plooi valt en de grens tussen droom en realiteit ineens een minder vage contour wordt, verliest 'Stoker' een gedeelte van zijn (allesverslindende aantrekkings)kracht. Desalniettemin blijft het een meesterwerk van formaat - die openingssequens alleen al...! En de cirkelbeweging!
4,25*
(PS: De genen, meneer, de genen!)

Weinig Hitchcock aan als je het mij vraagt en nee, ik heb Shadow of a Doubt niet gezien, maar wel genoeg van zijn andere werk. Volgens de kenners aangehaald op de wiki zitten er wat motieven in die terugkomen in veel Hitchcock films, zoals treinen en trappenhuizen, maar ik zie niet in waarom dat gelijk aan Hitchcock zou doen denken. Genoeg films met treinen, trappenhuizen en gelijksoortige karakters, die niets met de beste man van doen hebben. Zoals deze film dus in mijn ogen.

Een douche-scène, niet te vergeten, en, op een meer abstract niveau: de cameravoering. Hoe kleine details met een cinematografische "instabiliteit" (een plotse zoom, een zwenking, ...) worden onthuld en dergelijke, enfin, ik heb niet bijster veel van Hitchcock gezien, maar ik denk wel dat Park Chan-Wook heel bewust heeft gerefereerd.

Gelukkig maar! Er zit heus niemand te wachten op een neo-stijl, of wel? Mij persoonlijk spreekt het juist aan dat een traditie verdergezet wordt, met hedendaagse stijlmiddelen. Wat niet wegneemt dat ik begrijp dat je de plot moeilijk te verdragen vond...hij heeft inderdaad weinig van Hitchcock.

Ver-schrik-ke-lijk! Heb ruim een uur zitten wachten totdat hij eindelijk afgelopen was. Heel erg vermoeiend allemaal.

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Beoordelingen geven

Stoker movie review by SlashingThrough.com

Inderdaad verschrikkelijk! Totaal niet mijn ding.

Wat een verschrikkelijk vermoeiende film, zonde van m'n tijd geweest....als ik kunst wil zien ga ik wel naar een museum!

Ongewoon, een tikje over the top maar prachtig. Vooral genoten van de opbouw van de spanning. Beeld, geluid en (bv. kleur) compositie passen zo mooi bij de sfeer.

Nee, het was hem voor mij toch niet. Had er hoge verwachtingen van, vanwege Sympathy for Lady Vengeance en Old Boy, maar in die films was je als kijker benieuwd wat er ging gebeuren. In Stoker is de vorm prachtig, hele mooie beelden en originele vondsten (dat shot met de steeds kleiner wordende schoentjes die in het volgende shot om haar heen liggen was klasse), maar het ontbreekt aan een kloppend hart. Het kon me na een uur weinig meer schelen wat er ging gebeuren. Natuurlijk ging het uit de hand lopen, maar de manier waarop dat zou gebeuren was me om het even. Wasikowska kon ik goed pruimen in The Kids Are All Right, maar hier werkte het gewoon niet. Goode deed me weinig, terwijl ik Kidman altijd graag zie.

De film deed me vaak denken aan dePalma's Carrie. Stoker is veel mooier gefilmd, maar mist al het vuur en spanning van die klassieker.

Had heel goed kunnen zijn, maar was het toch niet. Op zich een fan van dit soort films, maar het gevoel wilde gewoon niet komen. Alle elementen waren aanwezig en toch geen spanning.

Nicole Kidman vindt ik altijd goed, maar ze had hier toch een bijrol.

Het leek erop dat iedereen gewoon erg moeilijk deed om niets. Jammer.

Ik vind dat nog laag. Ik geef hem 4,5, naar beneden afgerond (9,5/10). Werkelijk álles (verhaal, ontwikkeling personage India, camerawerk, het spelen met muziek, de overgangen, kleurgebruik (groen), etc etc etc) vind ik schitterend aan Stoker, een van de weinige films die me de hele speelduur in zijn greep houdt. En hij wordt ook elke keer mooier, ik blijf maar schitterende details ontdekken. Absoluut meesterwerk.

Dank u, dank u, helemaal mee eens! Grootste k*tfilm ooit, ik had er niet zo'n lang verhaal bij moeten schrijven, het is gewoon een k*tfilm.. jammer dat je geen punten beneden de nul kunt geven...

Onbegrijpelijk dat je dit de slechtste film allertijden vind. Dat wil ook zeggen dat er hier niks positief aan was én dat betekent dat dat meer aan jou ligt. Iedereen hier namelijk kan toch enig positief punt vermelden. Ook diegenen die Stoker maar niets vonden.

Maar ik kan zeker begrijpen dat niet iedereen verhalen filmisch kan interpreteren. Zeker als deze mensen een film geen kans gunnen en deze gewoon met verstand op nul kijken. Dan is het volkomen normaal dat je als een zombie kijkend naar de film, deze maar niets vond.

OK het verhaal is zwak, dat ziet iedereen wel. Maar Park compenseert dat tekort (een beetje) door dit op een zeer mooie en creatieve manier te filmen, waardoor het visueel een plaatje is. Als je dat zelfs nog geen nul waard vindt, dan ligt het probleem toch zeker niet bij de film vrees ik.