Stoker (2013)

Vond hem echt vies tegenvallen.

Door de vele positieve reactie's hier had ik er veel van verwacht, maar nee.

Had sowieso al gelezen dat het geen spannende film zou worden dus daar had ik me ook niet op voorbereid, maar had dan wel gehoopt op een erg tof verhaal of een lekkere twist in de film maar ook dat vond ik zwaar tegenvallen.

Acteerwerk was wel oke en dat was dan ook het enige kleine pluspuntje.

Erg jammer.

1,5*

Ja zeg, ik ben te lui om een boek te lezen. Ik wil het verhaal in 90 minuten tot me nemen. Niet in een paar uur lezen.

Ga dan serietjes kijken? Kan in stapjes van 45 minuten en daar word je niet gestoord door cinematografische hoogstandjes. En elke week heb je weer nieuwe filler.

Ik heb er gisteravond een 3 kwartier naar zitten kijken maar ben er mee gestopt omdat ik maar niet goed in de film kwam. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen en ga er één dezer dagen toch nog een keer rustig voor zitten, maar wat ik tot nu toe zag was nogal langdradig en saai, maar zoals ik al zei, ik was er niet echt voor in de stemming.

Het verhaal van dit Hitchcockachtige, macabere, ijselijke en haast gotische sprookje is doordacht, spannend, dreigend en heeft de nodige raadsels. Hoewel het langzaam en recht toe recht aan verteld wordt, krijg je als kijker een ongrijpbaar gevoel van een naderend onheil en wordt je dieper en dieper meegezogen in de wereld van deze gestoorde familie. Er is sprake van een onuitgesproken seksuele spanning tussen de hoofdpersonen. De cast is oersterk en de camerabeelden zijn prachtig.

Niet echt een film die me kan bekoren en op een of andere manier kwam ik er maar niet in.

Prachtige beelden, melancholieke verhaallijn.

Enorm genoten, van dit sprookjesachtig meesterwerk.

Esthetisch genot, heerlijke spanning en prachtig erotisch geladen. Zeer originele thriller van hoge klasse.

Wat een verrassend goede film is dit zeg.

Een moderne Hitchcock.

De regisseur neemt ons mee in het brein van India.

Er word op geniale wijze met camera en muziek gespeeld. Hele mooie shots, met bijzonder oog voor detail als het gaat om gebruik van geluidjes.

Het verhaalt lijkt te beginnen als een ingewikkeld soort puzzel, maar blijkt achteraf zo simpel als het lijkt.

Dat maakt de film er niet minder goed op.

Het acteren is perfect, en de manier waarop alles word gebracht is puur vakmanschap.

Ik vond iedereen geweldig, maar Wasikowska komt wat mij betreft in aanmerking voor een Oscar!

Je kunt wel eerder stoppen, en vermelden dat het jou kopje thee niet was, maar GEEN eindoordeel geven dan...

Meer een film om te bewonderen dan te ondergaan, dit engelstalige debuut van de zuid-koreaan Chan-Wook Park. Visueel zeer indrukwekkend, met fraai gestileerd camerawerk en zorgvuldig geconstrueerde shots. Helaas is het allemaal net iets te doordacht in elkaar gezet, waardoor het resultaat nogal kil en afstandelijk is, net als de personages. Pretentieus is het gelukkig nog net niet, daar is Park gewoonweg een te goede regisseur voor, maar abstract en te volgepropt met symboliek uiteindelijk wel. Echt spannend wordt het ook niet, omdat het moeilijk meeleven is met de wereldvreemde personages. Het meest bijzondere aan het script is eigenlijk het feit dat dit geschreven is door akteur Wentworth Miller, hoofdrolspeler uit bijvoorbeeld Prisonbreak.

Stuk voor stuk mooie plaatjes maar afstandelijk, vaag, onlogisch

Halve punt extra voor de masturbatiescene

Ik heb een plotvraag:
Hoe kan het dat oom Charlie werd vrijgelaten uit de inrichting precies op de 18e verjaardag van India?

Daar heeft Charlie zelf om gevraagd toch? XD!

Boeiende film!
Helaas heb ik nog steeds weinig met Mia, maar alléé Goode maakt het meer dan goed!

Wat mijn vraag echter is: Hoe weet Charlie dat India net zoals hem is?

Degelijk.

Het is vrij lang aftasten hoe de vork precies in de steel steekt (nu ja, niet dat Charlie er niét verdacht uitziet) en als Charlie dan ook de moordenaar blijkt, is het vooral hopen dat het dan niet stopt. Dat de film ietsje langer doorgaat en India een afwachtende jager blijkt sprokkelt nog wat puntjes.

Verder is het ook weer genieten van Mia Wasikowska, veruit de meest getalenteerde actrice van haar generatie. Matthew Goode is misschien iets te glad, maar dat past wel bij z'n rol. De botoxkop van Nicole Kidman daarentegen is niet meer om aan te zien en ook op acteergebied heeft ze al beter gedaan.

Naast een sterke cast is het vooral regisseur Chan-wook Park die uitblinkt door een visueel festijn voor te schotelen. Ik ben niet zo voor dit semi-mysterieus genre, maar het aantal mooie shots is niet op één hand te tellen en ook de onderhuidse (erotische) spanning kan tellen.

Dikke 3

"Sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse."

Het lijkt erop alsof Hollywood langzaam, maar zeker wordt overgenomen door Zuid-Koreaanse regisseurs. Zo mocht Jee-woon Kim al eerder zijn geslaagde debuut maken met The Last Stand en nu is het dus de beurt aan Chan-wook Park die met Stoker zijn visitekaartje achterlaat.

En wat een prachtige film levert hij me hier toch af zeg. Hierbij is het zaak om te vermelden dat het niet alleen maar bij mooie beelden blijft, maar er een zeer gedegen verhaal in zit ondersteund door sterk acteerwerk die deze mooi plaatjes in stand houdt.

Qua verhaal wordt het al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Maar de acteurs maken er hier een waar spektakel van. Mia Wasikowska, Nicole Kidman en Matthew Goode zetten stuk voor stuk een sterke rol neer. Ik was erg gecharmeerd van de chemie die Wasikowska en Goode onderling deelden, dit was met name goed te zien in de piano scène. Wat een manier om zoveel emoties tentoon te stellen.

Al met al een wonderschone film om te zien, je moet er alleen wel met de juiste mindset ingaan om het geheel goed te kunnen waarderen.

4,0 Sterren.

Leuk pianoduel in een rijk en creatief filmpje met een uitdagende hoofdrol en beeld als voornaamste taal. Sowieso al een in het oog springend verhaaltje dat allerlei genres in de blender gooit, maar het is de combinatie van India's ontluikende wereld en Parks visuele benadering die het naar een hoger plan tillen. De film is dartel, maar tegelijkertijd ook mysterieus en donker.

Daarbij manoeuvreert het handig tussen de dreiging en aantrekkingskracht die Charlie in de film legt. Wasikowska heeft het voorkomen om zo'n moeilijk te doorgronden rolletje van power te voorzien en Kidman heeft dan wel niet zo gek veel te doen, ze is uitermate geschikt als niet bepaald geslaagde, afstandelijke moeder. Het slot had wel iets heftiger mogen knetteren.

Mijn dank aan mijn bovenbuurman,u haalt de woorden uit mijn mond.

Altijd mooi om te zien dat je met een paar mensen in de hoofdrol zo'n mooie film kunt maken. In het begin had ik wat twijfels maar hij werd toch spannend maar vooral erotisch. Vond het pianospel zelfs mooi.

Wat mij betreft werkt de toegepaste (en bejubelde) Chan-Wook park vormgeving alleen als het verhaal vlees op de botten heeft en dat heeft het tot ruim na de helft nog steeds niet echt.

Je blijft kijken omdat je nog steeds niks weet en benieuwd bent naar wat er gaat komen.

Mia Wasikowska is niet echt my type; niet mysterieus, niet erotisch.

Charlie is een creep maar ook vooral als je wat van zijn geschiedenis te weten komt en dat is pas laat in de film.

Het shot met de agent aan de deur en de luisterende Charlie is briljant eng en zo kent de film wel meer goeie momenten.

Maar al met al ben ik van mening dat het juist de vormgeving is die hier het verhaal in de weg zit.

Alles is traag en betekenisvol en symbolisch er komt geen einde aan.

De stijl wordt een truukje dat de vaart uit het verhaal haalt.

En Nicole Kidman... wat heeft chirurgie haar lelijk gemaakt.

Een aangenaam en erg sfeervol filmpje. De naam Stoker doet vanaf het begin vermoeden dat het om een horror, thriller gaat, maar dat blijkt niet waar te zijn. Stoker is vooral erg mysterieus en daarnaast schetst het een portret van een ongewone, maar erg interessante familie.

Chan-wook Park is na Jee-woon Kim alweer een befaamde Zuid-Koreaanse regisseur, die de overstap maakt naar de Verenigde Staten en met Stoker in ieder geval laat zien dat hij goed kan regisseren. Inhoudelijk laat Stoker soms wat te wensen over en ook op het gebied van spanning had ik op meer gehoopt, maar voor de rest valt het zeker niet tegen. De acteerprestaties zijn in ieder geval goed. Kidman is degelijk, maar heeft weinig speeltijd. Wasikowska speelt sterk en weet een soort van duistere kant in haar te laten ontlokken. Maar vooral Matthew Goode maakt indruk als de vriendelijk kijkende oom, waarvan je als kijker donders goed weet dat er iets mis is met hem, alleen de vraag is; wat precies?

Maar vooral de regie is uitermate sterk. Sterk camerawerk, met een fijne sfeervolle soundtrack en ook behoorlijk wat symboliek. Die symboliek, zoals bijvoorbeeldde spin die tijdens het pianospelen omhoog klimt, maakt het geheel net wat spannender en mysterieuzer, al moet je verder voor de spanning zeker niet bij Stoker zijn. Ik heb hier best wel van genoten. Het is vooral een erg intrigerende kijkervaring. Je zit niet op het puntje van je stoel, maar de nieuwsgierigheid is groot en het blijft de gehele speelduur fascineren.

Knappe film dus, en een uitermate fijn Amerikaans debuut van Chan-wook Park

4,0*

Film tijdje geleden gezien, had gratis cinematicket. Anders zou ik deze niet snel bekeken hebben, al ben ik wel fan van Park.

Zit qua sfeer goed en da's vooral aan het visuele te danken, niet aan het verhaal. Ik herinner me één van de mooiste overgangen sinds lang, wanneer het gras (of bamboe) overloopt in Nicoles haardos. Wauw.

Hedendaagse films lijken weinig belang te hechten aan wat de personages stuwt en drijft, zo ook in deze. Geval van mooie plaatjes maar lauwe praatjes.

Vind jij dan "drama" bij genre meer op zijn plaats, of zitten er daarvoor dan toch te veel thriller elementen in?

Nee thriller is wel goed. Het is vooral een psychologische thriller, met veel mysterie en tevens een familiedrama. Stoker is moeilijk in een bepaalde hokje (dit geval genre) te stoppen, maar er zitten genoeg thriller elementen in, om het in dit genre te plaatsen.

“Just as a flower does not choose its color, we are not responsible for what we have come to be.”

Het begin schoot meteen raak. En dat zal zich nog wel even herhalen gedurende de film. De cinematografie zit dan ook meer dan goed in elkaar. Dat moet wel hier, want de inhoud alleen kan de film niet dragen. Daarvoor is hij iets te zwak.

Het verbaasde me toen ik maanden geleden had gezien dat het verhaal door niemand minder dan Wentworth Miller werd geschreven. Laat hij toch ook eens iets anders van zijn creatieve kant zien. En creativiteit heeft hij wel degelijk. Chan-wook Park weet dit perfect te vertalen naar beeld. En dat is ook meteen zijn grootste kracht. Het narratief vertellen steelt de show. En de overgangen tussen de scènes zijn ook goed opgebouwd (denk maar aan Evelyns’ haar en de velden die eruit ‘voortvloeiden’).

De film draait vooral om de relatie tussen de oom en zijn nicht die meer wordt dan puur familiaal. En wat ik leuk vind is dat er iets niet expliciet wordt getoond, maar de film er zowat omheen zwengelt. Je kan het gewoon zeer makkelijk afleiden uit de film. India is gefascineerd door haar oom vanaf het moment dat ze hem zag en hij is dan weer geïntrigeerd door haar. Dat allemaal in het nabijzijn van Charlie’s schoonzus Evelyn, die toeziet hoe India en Charlie steeds verder van haar weg glippen en ze enkel kan terugvallen op zichzelf.

Mia Wasikowska, de jonge liefelijke actrice, laat zich van een andere kant zien. Harder. Donkerder. Intrigerend. En hoewel het soms wat geforceerd lijkt met haar als-blikken-konden-doden-blik, past de rol haar zeker wel. Ze heeft weinig woorden, maar in de plaats geeft ze meer. Haar blik. Haar expressie. Haar stilzwijgen spreekt boekdelen.
En dan is er Matthew Goode. Niemand die zo’n betere oom kon vertolken als hem, lijkt me. Miller heeft er zeer goed aan gedaan om het verhaal op zijn lijf te hebben geschreven. Zoals rep_robert eens aanhaalde, straalt Goode iets vriendelijks en dreigends tegelijkertijd uit. En dat is ook zo fascinerend aan zijn personage. Faked hij nu vriendelijkheid of zijn duistere kant? Die twee contrasterende gevoelens geven vonken telkens keer je hem in beeld ziet. Prachtig!

Hoewel de film zijn vele positieve kanten heeft, is deze film niet perfect. Namelijk het personage van Nicole Kidman die wat meer uitgediept kon worden. Van de drie hoofdpersonages is zij natuurlijk van minst belang, maar ik had graag wat meer achtergrond en gevoelens van haar kant gezien. Ook mochten enkele scènes iets langer duren om de schoonheid van de regie, de muziek of de expressie wat langer vast te houden. De nacht van de moord op Whip bv. was een mooie kans om er iets extra van te maken. De auto die richting de zittende India rijdt, was iets te kort geknipt naar mijn zin. De zeer korte scène daarna met de kofferbak die dichtgaat, vond ik dan wel weer goed. Die korte duur is een leuke overgang van buiten de auto naar de binnenkant ervan te filmen.
Ook de flashback tussen Richard en Charlie was goed in elkaar gestoken, maar er mochten wat extra gemonteerde scènes (met name Charlie in de dining room met zijn speech over familie) ertussen gestoken worden. Die vond ik namelijk die scène met de broers versterken. Gemiste kans. Alhoewel ik waarschijnlijk de enige ben die er zo over denkt.

De mensen die een groots, verrassend verhaal op hun bord verwachten, kunnen maar beter een ander menu vragen. Deze film is niet bedoeld om de kijker te bombarderen met een fantastisch verhaal, maar wel om je onder te dompelen in de wereld van de verbeelding en de fantasie. Mede door het achterhouden van de antwoorden van sommige vragen, maar ook vooral door het visuele aspect. Door de muziek, de regie, de acteurs, de omgeving. Allen spelen een vitale rol in het bewerkstelligen van een fantastische film die je niet zo snel vergeet. Vele scènes waren o zo mooi gefilmd en de film kon mij zeker boeien tot aan het einde.

Chan-wook Park is een geweldige regisseur die heel goed weet wat hij filmt en met welk doel hij dat iets in beeld brengt. Hij filmt de dingen en de mensen vanuit verschillende invalshoeken waardoor het bij momenten visueel subliem is. En hoewel dit volgens sommigen belachelijk is, is het helemaal niet abnormaal om naar schaduwen en naar details te kijken. De regisseur speelt er in de film vaak mee, dus dan is het toch meer dan logisch dat dat je opvalt? Woon Park heeft oog voor details die andere regisseurs maar links laten. Or as India says: “Small faraway things people cannot normally see are visible to me.”

Verhaal: 1,5

Acteerprestaties: 2,5

Regie: 3,5

Sfeer en cinematografie: 4

Ik geef een 2,5 omdat ik het geheel nogal vaag en tamelijk nietszeggend vond. Gemiste kans van een prima regisseur. Jammer.

Al van in het begin wordt een sfeer geserveerd die de ganse film overheerst met muziek, korte teksten en vooral stilte.

Er wordt een geheimzinnig karakterverhaal gebracht dat met spanningen in mekaar verweven worden door de prachtige vertolking van de drie hoofdpersonages.

Het valt vooral op dat deze drie personages op hun manier gestoord zijn en een eigen verhaal te vertellen hebben. Ze beleven het zo allen in een soort wantrouwen en stilte.

De film bouwt zich in spanning op naar het einde en komt voortdurend met een verrassing op de proppen. Aan het geheimzinnige raakt Chan-Wook Parkt geen moment en weet op de juiste momenten over te schakelen naar de volgende scenes.

Deze griezelthriller krijgt van mij een 4,0* score en aanbevolen. Vooral door de superprestaties van de drie hoofdvertolkers.

Fijne film

Leuk dat Park hiervoor kiest. Is qua box office natuurlijk totaal niet interessant deze film. Dus het uitstapje zal vast niet heel lang duren. Maar dat neemt niet weg dat hij een prima film heeft afgeleverd in de US. Vooral de montage is vaak vlijmscherp. Erg boeiende hoe er werd geknipt tussen flash-backs en het nu en dan nog eens met India. Maakt een rustige film toch ook weer snel. Ook het camerawerk was fijn. Verhaaltje is apart, maar de onderhuidse spanning is contant en het einde is fijn!

4 sterren.

Fijn donker sfeertje en een paar zeer knappe shots. Camerawerk en acteerwerk dik in orde.

Het verhaaltje vond ik qua inhoud en spanningskracht wat matig. 6/10

Mooi van buiten..

Vrij hoge verwachtingen bij deze titel gezien de hoge beoordelingen maar ik vond Stoker toch hoofdzakelijk op de mooie plaatjes na, erg tegenvallen. Het verhaal wist me door de arthouse achtige stijl wel nieuwsgierig te maken maar deze kwam uiteindelijk met een niet bevredigende conclusie. Het verhaal begint vaag, blijft vaag, en eindigt ook vaag. Uiteindelijk zag ik deze titel dan ook als een dikke anderhalf uur van verspilde tijd.Ik bleef echter doorkijken omdat de cast wel een goede prestatie neerzet, en ik toch wou weten hoe het verhaal zou eindigen maar kwam van een koude kermis thuis.

Hoewel ik een groot voorstander ben van kijkers zelf een verhaal in kunnen laten vullen en niet alle antwoorden gemakkelijk weg te geven voelde het hier gewoon niet lekker uitgewerkt aan. Het gedrag van India wat lijkt op een aan autisme-aanverwante stoornis blijft te onderbelicht omdat er hier overduidelijk ook nog andere factoren meespelen die meer aandacht hadden mogen krijgen. Hoe er met de oom van India door haar vader werd omgegaan vond ik ook vaagjes gezien zijn verleden waarbij hij zelf ook betrokken is geweest. Uiteindelijk bleef ik met een niet bevredigend gevoel achter. Het ziet er daadwerkelijk allemaal prachtig geschoten uit, en de acteerprestaties zijn van hoge kwaliteit maar het script schiet op dusdanig veel punten tekort dat de kijkervaring in zijn geheel helaas geen voldoende weet op te leveren.

2,5*