Stoker (2013)

Stilistisch, sfeervol en goed geacteerd..

Stoker is een goed geschreven film met een goede cast met mooie beelden maar waarin de regisseur te veel trucjes uit wil halen om te laten zien wat hij allemaal kan, filmisch gezien. Verder prima film

Woow, wat was ik onder de indruk van deze film.

Visueel om door een ringetje te halen. Knap om in deze tijd nog origineel uit de hoek te komen, Chan-wook Park lukt het in ieder geval. Af en toe heeft hij mij weten te verbazen. Het spelen met de kleuren en schaduwen is echt imponerend.

Buiten dat weet hij er ook nog een boeiende film van te maken.

Wasikowska is in haar element als vreemde eend in de bijt, Kidman is in vorm als wanhopige weduwe en Goode steelt hier echt de show met zijn vreemde gewaarwording. Hij lijkt rechtstreeks uit een jaren 60 serie te komen. Tegelijkertijd heeft hij iets dreigends en vriendelijks tegelijk. Het samenspel van Wasikowska stuwt Stoker echt naar grote hoogtes.

De rode draad wordt verder al wel snel duidelijk, alleen hoe hier mee om wordt gegaan is even bizar als mooi. Juist door het zo onconventioneel te houden wordt Stoker een bijzondere mix van horror en een psychologische thriller/drama.

Dit maakt me nieuwsgierig naar de toekomstige werken van deze regisseur.

4,0*

Lekker apart en morbide filmpje. Nagelbijtend sfeertje, intrigerende personages neergezet door bekwame acteurs (Kidman is altijd goed, Wasikowska is hypnotizerend en Goode geweldig creepy) en heerlijk camerawerk. Vakkundig geregisseerd ook door Park.

Waarom o waarom scoort deze film nog zo hoog? Kijk, ik wilde eerst deze film hier bestempelen als een drieletterwoord film, maar ik begrijp dat ik dan het commentaar krijg dat mijn mening niet genoeg genuanceerd is. Nu vind ik ook daadwerkelijk dat een film als deze eigenlijk niet enige nuance meer dan dat drieletterwoord waard is. Omdat er toch blijkbaar, hoe onbegrijpelijk ook, mensen zijn die deze prut 3 sterren of zelfs meer ( waarom o waarom? ) geven, zal ik mijn mening iets breder uitleggen dan in de bewoording k*t.

Misschien ben ik deze film al totaal vanuit een fout oogpunt begonnen. Ik zag het woord 'horror' en dacht: ja lekker weer eens een keer griezelen in de bios. Nu is dit absoluut geen griezelfilm; de luttele keren dat het enigszins spannend wordt, zijn mogelijk op één hand te tellen en komen pas voor na drie kwartier in een bioscoopstoel je af zitten vragen of deze film nog tot iets interessants gaat leiden. Goed, dus de film is niet eng. Dat is op zich niet erg; mystery, een ander woord waarmee de film zichzelf omschrijft. Nu ben je er al achter dat je niet naar de typische horrorfilm zit te kijken en stel je je beeld bij. Want ik, als filmliefhebber van zo ongeveer alle genres, vind het geen probleem een ander genre voorgeschoteld te krijgen dan verwacht. Maar zoals bij elk genre het geval is: dan moet het wel boeien. Nadat ik bijna een uur in de bioscoop had gezeten, en met elke minuut in toenemende mate verveeld moet ik erkennen, bedacht ik dat men deze film misschien vanuit een artistieker oogpunt moet zien; het valt namelijk op dat er een enorme nadruk op de details wordt gelegd waarbij het verhaal enigszins naar de achtergrond wordt gedrongen. Weer probeer ik de film een kans te geven omdat de aparte cameravoering en weergave van bepaalde details iets lijken te beloven. Maar ik kom er steeds niet achter wat. En naarmate de film vordert en ik er wél achter kom, vind ik dat al die zo langgerekte en tot het uiterste toe trage scenes gewoon niet de waarde toevoegden waar ik op gewacht had. Artistiek? Dit had ook heel anders gekund. Nu lijkt het alsof de filmmaker er echt zomaar àlles heeft uitgepikt om uit te vergroten. Begrijp me niet verkeerd, ik kan een trage en op details gefundeerde film zeker wel waarderen, maar wanneer je echt élk detail gaat uitvergroten, dan heeft het geen waarde meer en verliest het geheel zichzelf erin. Ik kon dan ook niks anders dan enorm geïrriteerd raken door deze film. De personages India en Charlie Stoker hielpen hier absoluut niet bij. Iedere keer als weer ingezoomd werd op dat extreem norse gelaat van India, of anderzijds dat zogenaamd intrigerende - wat voor mij dus totaal niet het geval was - gezicht van Charlie, voelde ik een onverklaarbare weerzin in me opwellen. Het was alsof de filmmaker met India steeds wilde zeggen: kijk naar mij, want mijn grimmigheid heeft een betekenis en met Charlie: kijk naar mij want mijn intensiteit heeft een betekenis. Het lag er allemaal echter te dik bovenop en waar overduidelijk werd geprobeerd de kijker te boeien met de blikken en emoties van deze personages, werd ik er alleen maar door afgestoten. Naar Nicole Kidman keek ik dan wel weer graag, maar haar personage wordt niet zo uitgediept als de bovenstaande twee en ook zij kan de film niet redden.

Maar goed, al deze verveeldheid ten spijt, wilde ik de film afkijken. Tenslotte was het mijn overtuiging dat men een film niet echt kan beoordelen als men deze niet afgekeken heeft. Had ik het hierbij gelaten, dan had ik de film nog een schamele 1, 5 kunnen geven voor de moeite. Maar het werd nog erger. In een poging van de filmmaker om wederom spanning te creëren gaan we in een aantal scenes terug naar wat oom Charlie in het verleden heeft gedaan. Wat krijgen we daarbij o.a. te zien? Hoe een heel klein, lachend, blond kindje levend begraven wordt door zijn oudere broertje Charlie. Goddank dat de details hiervan ons bespaard zijn, maar wat je te zien kreeg, was voor mij genoeg. En op dat punt haakte ik geestelijk af. Kinderen en dieren die doodgaan in een film zijn voor mij meestal 'not done'. Goed, soms gebeurt het en een film wordt daar echt niet altijd slecht door. Denk maar aan 'It' waarbij ook kleine kinderen doodgaan, maar omdat jij daar meegenomen wordt in de wereld van kinderen die bang zijn voor It en het meer vanuit hun gezichtspunt beleeft dan vanuit die van een volwassene, voelt het toch heel anders aan. Misschien ook omdat ik It daadwerkelijk een enge film vond. Deze film daarentegen lijkt nog op een laatste wanhopige manier spanning en een verhaal te proberen te creëren, en dit door middel van een gruwel die eerder totaal dramatisch aanvoelt dan dat het spanning creëert. Het strijkt me gewoon totaal tegen de haren in! Men had op zoveel andere en betere manieren spanning en verhaal kunnen scheppen! Maar het blijkt dat er van het verhaal gewoon ook niks klopt. Op mij in ieder geval komt het totaal niet logisch over; India die hoort dat Charlie haar vader heeft vermoord, over wiens dood ze de hele film al tot het tenenkrommende toe in de rouw is, geeft hem even een klap en vervolgens neemt ze wel bijna extatisch de schoenen die Charlie voor haar heeft in ontvangst? Nee, dat wil er bij mij echt niet in. Net zoals dat Whip-personage eerder in de film dat ineens, zonder enige zichtbare overgang, van een romantische, aardige 'good guy' verandert in verkrachtende klootzak. Goed, personages veranderen en kunnen ons verrassen, maar niet in een paar seconden, niet zonder enig inzicht in die verandering. De logica ervan ontbreekt geheel. Voor een film die zo stoelt op details is dit dan weer vreemd en teleurstellend. Maar goed, dat is een van de vele dingen waar ik op blijf vastzitten en zo hangt voor mij de hele film van onlogischheden aan elkaar. Tja, artistiek zou je zeggen. Maar mijn beleving met kunst is dat het je meesleept, inspireert en je de onlogischheden ervan laat vergeten. Deze film laat mij niet vergeten, maar zet mij juist aan tot over-analyserend gedrag om er alsnog wat uit te halen. Des te gefrustreerder kom ik eruit nu er niks uit te halen valt.
Ik moet bekennen dat ik het uiteindelijk toch niet voor elkaar heb gekregen om de film af te kijken. En ja, ik heb toch eerder gezegd dat men een film niet moet beoordelen als men deze niet af heeft gekeken. Nu zal ik toch mijn overtuiging daaromtrent bij moeten stellen; als je een film zo slecht vindt, dat je het niet eens meer volhoudt om de laatste tien minuten ervan te zien, dan is het wel erg onwaarschijnlijk dat de film die laatste tien minuten nog wonderbaarlijk wordt en alles goedmaakt. En overigens zegt het genoeg over jouw mening over een film als je je zo getergd voelt dat je de laatste tien minuten niet uit kunt zitten. Dus voel ik mij hierbij gerechtigd om toch een mening over de film te geven. Als niettemin de laatste tien minuten van de film wél helemaal geweldig waren, dan hoor ik het alsnog graag.

Ik hoop dat ik zo mijn mening ( k*tfilm dus ) genoeg genuanceerd heb in een poging degenen die deze film dus daadwerkelijk goed vinden, hoe onbegrijpelijkerwijs ook voor mij, niet voor het hoofd te stoten door niet meer dan twee woorden aan deze film te verspillen. Ik heb bij deze wel degelijk een hoop woorden aan deze film verspild. Ik hoorde dat Wentworth Miller de scenarioschrijver van deze film is, en, hoe fan ik ook van hem ben, ik adviseer hem het bij acteren te laten en ons in plaats van het scenarioschrijven te verblijden met zijn lekkere verschijning, zoals hij in Prison Break deed.

Gadver wat heeft Kidman hier een botoxkop. Prima film overigens, doet inderdaad veel aan Hitchcock denken. Mooie kunstzinnige regie ook. 3,5*

Laat dat horror in genre-aanduiding inderdaad maar zitten, gewoon thriller volstaat hier wel.

Intelligente, onhollywoodiaanse, zwarte thriller met behoorlijk wat gothic tintjes. Het zou fijn zijn als dit een begin van een trend wordt en Hollywood meer filmhuismateriaal gaat leveren. Maar ik ben bang dat dit alleen bereikt kan worden als Hollywood meer onhollywoodiaanse regisseurs uit het buitenland binnenhaalt, zoals hier het geval is.

Aanvankelijk vond ik in de film het vrijwel continu snel overschaleken naar andere scenes een beetje wennen, maar op den duur heeft het juist een toegevoegde waarde. De fotografie en decors zijn uitstekend, zo ook de acteerprestaties. Alleen Kidman levert veel expressie in door al die botox, zonde.

Vrijwel elke minuut gebeurt er wel iets, zeer knap om dat bijna 100 minuten lang vol te houden, er zijn geen saaie of trage stukken te bekennen. Al met al een hele degelijke film, al is het niet eentje die bij iedereen in smaak valt.

Aangenaam filmpje. Vooral qua sfeer de moeite waard. De regie is prima met vooral qua editing uiterst effectief en ook het camerawerk is erg goed verzorgd.

Inhoudelijk is het wat clichérijker maar de film blijft toch meer teren op de sfeer dan op het verhaaltje vond ik. Desondanks vond ik het jammer dat de herkomst van Charlie weinig origineel was. Verder vond ik het tegen het einde wat rommelig verteld allemaal. Zo wordt het mij persoonlijk niet duidelijk waarom Charlie vanaf dat India kind is al zo geobsedeerd is door haar? Terwijl dat toch redelijk essentieel is.

Afijn verder een prima film met goeie rollen. Weinig mis mee maar er had misschien ook wat meer spanning in gekund, dat miste toch wel een klein beetje.

3.5*

Erg fijne film. Het is een coming of age-film, een drama, een mysteriefilm en vast zijn er nog meer etiketten op te plakken. Wel wist de regisseur goed de balans te houden en komt alles mooi naar voren. Maar inhoudelijk vond ik het allemaal niet eens zo heel boeiend. Zeker het begin wat lastig om in te komen en ik vond de film tegen het eind (niet het einde zelf, dat was prima) wat wegzakken. Maar het was vermakelijk genoeg om de aandacht erbij te houden.

Ook de cast is prima. Wasikowska speelt uitstekend. Ze lijkt wat vreemd maar nooit weet je helemaal wat er mis is met haar. Verdriet? Licht autistisch? Gewoon geschift? Zeer interessant en prima vertolkt. Kidman was vooral goed en eng maar heeft niet iets te weinig speeltijd gekregen. En Goode als oom Charlie was vooral creepy als kruising tussen Norman Bates en Uncle Charlie uit Shadow of a Doubt. Maar wat hem nu zo aantrekt in India Stoker is mij een raadsel gebleven.

Maar wat deze film vooral maakt is het audiovisuele. Een mooie stijl met veel warme aardse kleuren - denk aan rood, donkergroen, donkergeel en bruin) en fijne belichting. Het koude blauw heb ik eigenlijk maar op één moment gezien, in de badkamer halverwege de film en dat was ook het juiste moment daarvoor. Ook de muziek was prima en werkte zeer sfeerverhogend. En bovenal de montage in knappe cross-cuttingscènes, zowel tussen heden en verleden, als meerdere locaties op hetzelfde moment. Met veel gevoel voor timing gemonteerd en bovenal vol erg veel leuke ideeën; hoe beelden en geluiden achter elkaar zijn gezet was bijzonder sterk. Hoogtepunt was die cut van kapsel naar gras, maar ook de pianoscène (leuke metafoor voor verlangen en genegenheid) was zeer sterk. En toch doe ik elke ander goed uitgewerkt origineel idee daarmee te kort. Want was dat dat allemaal genieten. Wat mij betreft nu al een kandidaat voor de Oscars.

Verdiend 4,0*, vooral doordat het inhoudelijk soms net iets te kort schoot.

Gaaf.

Park in Hollywood. Het werkt wel. De setting is extreem Amerikaans, de uitwerking een perfecte blend tussen kwalitatief Hollywood en kwalitatief Zuid-Korea. Het resultaat is een wat eigenaardige, maar vooral aangenaam unieke film.

Park komt vooral audiovisueel erg sterk uit de hoek. In z'n geheel wel iets te klassiek voor m'n smaak, maar met veel moderne toetsen. Introductie is daarin echt perfect. De soundtrack verdient ook absoluut een pluim, cast is solide, al komt Kidman er wel steeds bekaaider vanaf.

Veel directe spanning zit er niet in, maar er broeit heel wat onderhuids. Park geeft ook niet alles prijs en hoewel het einde absoluut bevredigend is blijven er aardig wat vragen open. Knappe eerste Amerikaanse film van Park, veel beter dan vooraf verwacht.

4.0* en een uitgebreide review

Mooie sfeer.

Mooie beelden.

Perfect spel met licht en donker, camerawerk om jaloers op te worden.

Mooi spel van Mia Wasikowska.

Maar daar houdt het dan op. Het verhaal komt niet bij me door, ik moet er echt moeite voor doen om m'n aandacht er bij te houden. De personages zijn me allemaal, zonder uitzondering, onaangenaam. Interessant kan ik ze ook al niet vinden. Lelijk wel - vooral Kidman met die karikaturale Botoxkop van 'er. Gadverdamme, wat onecht is dat.

Interessant wel is dat ongeveer hetzelfde soort gevoel is als waarmee ik uit Olduboi kwam - ik had de naam van Park eerst niet gezien, dus dit kwartje valt achteraf. Maar toch is het wel voor allebei de films hetzelfde verhaal: Mooie film, in technisch opzicht - knap gemaakt. Maar ik kan er eigenlijk niks mee.

Meer een film om te bewonderen dan te ondergaan, dit engelstalige debuut van de zuid-koreaan Chan-Wook Park. Visueel zeer indrukwekkend, met fraai gestileerd camerawerk en zorgvuldig geconstrueerde shots. Helaas is het allemaal net iets te doordacht in elkaar gezet, waardoor het resultaat nogal kil en afstandelijk is, net als de personages. Pretentieus is het gelukkig nog net niet, daar is Park gewoonweg een te goede regisseur voor, maar abstract en te volgepropt met symboliek uiteindelijk wel. Echt spannend wordt het ook niet, omdat het moeilijk meeleven is met de wereldvreemde personages. Het meest bijzondere aan het script is eigenlijk het feit dat dit geschreven is door akteur Wentworth Miller, hoofdrolspeler uit bijvoorbeeld Prisonbreak.

Degelijk.

Het is vrij lang aftasten hoe de vork precies in de steel steekt (nu ja, niet dat Charlie er niét verdacht uitziet) en als Charlie dan ook de moordenaar blijkt, is het vooral hopen dat het dan niet stopt. Dat de film ietsje langer doorgaat en India een afwachtende jager blijkt sprokkelt nog wat puntjes.

Verder is het ook weer genieten van Mia Wasikowska, veruit de meest getalenteerde actrice van haar generatie. Matthew Goode is misschien iets te glad, maar dat past wel bij z'n rol. De botoxkop van Nicole Kidman daarentegen is niet meer om aan te zien en ook op acteergebied heeft ze al beter gedaan.

Naast een sterke cast is het vooral regisseur Chan-wook Park die uitblinkt door een visueel festijn voor te schotelen. Ik ben niet zo voor dit semi-mysterieus genre, maar het aantal mooie shots is niet op één hand te tellen en ook de onderhuidse (erotische) spanning kan tellen.

Dikke 3

"Sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse."

Het lijkt erop alsof Hollywood langzaam, maar zeker wordt overgenomen door Zuid-Koreaanse regisseurs. Zo mocht Jee-woon Kim al eerder zijn geslaagde debuut maken met The Last Stand en nu is het dus de beurt aan Chan-wook Park die met Stoker zijn visitekaartje achterlaat.

En wat een prachtige film levert hij me hier toch af zeg. Hierbij is het zaak om te vermelden dat het niet alleen maar bij mooie beelden blijft, maar er een zeer gedegen verhaal in zit ondersteund door sterk acteerwerk die deze mooi plaatjes in stand houdt.

Qua verhaal wordt het al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Maar de acteurs maken er hier een waar spektakel van. Mia Wasikowska, Nicole Kidman en Matthew Goode zetten stuk voor stuk een sterke rol neer. Ik was erg gecharmeerd van de chemie die Wasikowska en Goode onderling deelden, dit was met name goed te zien in de piano scène. Wat een manier om zoveel emoties tentoon te stellen.

Al met al een wonderschone film om te zien, je moet er alleen wel met de juiste mindset ingaan om het geheel goed te kunnen waarderen.

4,0 Sterren.

Leuk pianoduel in een rijk en creatief filmpje met een uitdagende hoofdrol en beeld als voornaamste taal. Sowieso al een in het oog springend verhaaltje dat allerlei genres in de blender gooit, maar het is de combinatie van India's ontluikende wereld en Parks visuele benadering die het naar een hoger plan tillen. De film is dartel, maar tegelijkertijd ook mysterieus en donker.

Daarbij manoeuvreert het handig tussen de dreiging en aantrekkingskracht die Charlie in de film legt. Wasikowska heeft het voorkomen om zo'n moeilijk te doorgronden rolletje van power te voorzien en Kidman heeft dan wel niet zo gek veel te doen, ze is uitermate geschikt als niet bepaald geslaagde, afstandelijke moeder. Het slot had wel iets heftiger mogen knetteren.

Een aangenaam en erg sfeervol filmpje. De naam Stoker doet vanaf het begin vermoeden dat het om een horror, thriller gaat, maar dat blijkt niet waar te zijn. Stoker is vooral erg mysterieus en daarnaast schetst het een portret van een ongewone, maar erg interessante familie.

Chan-wook Park is na Jee-woon Kim alweer een befaamde Zuid-Koreaanse regisseur, die de overstap maakt naar de Verenigde Staten en met Stoker in ieder geval laat zien dat hij goed kan regisseren. Inhoudelijk laat Stoker soms wat te wensen over en ook op het gebied van spanning had ik op meer gehoopt, maar voor de rest valt het zeker niet tegen. De acteerprestaties zijn in ieder geval goed. Kidman is degelijk, maar heeft weinig speeltijd. Wasikowska speelt sterk en weet een soort van duistere kant in haar te laten ontlokken. Maar vooral Matthew Goode maakt indruk als de vriendelijk kijkende oom, waarvan je als kijker donders goed weet dat er iets mis is met hem, alleen de vraag is; wat precies?

Maar vooral de regie is uitermate sterk. Sterk camerawerk, met een fijne sfeervolle soundtrack en ook behoorlijk wat symboliek. Die symboliek, zoals bijvoorbeeldde spin die tijdens het pianospelen omhoog klimt, maakt het geheel net wat spannender en mysterieuzer, al moet je verder voor de spanning zeker niet bij Stoker zijn. Ik heb hier best wel van genoten. Het is vooral een erg intrigerende kijkervaring. Je zit niet op het puntje van je stoel, maar de nieuwsgierigheid is groot en het blijft de gehele speelduur fascineren.

Knappe film dus, en een uitermate fijn Amerikaans debuut van Chan-wook Park

4,0*

Al van in het begin wordt een sfeer geserveerd die de ganse film overheerst met muziek, korte teksten en vooral stilte.

Er wordt een geheimzinnig karakterverhaal gebracht dat met spanningen in mekaar verweven worden door de prachtige vertolking van de drie hoofdpersonages.

Het valt vooral op dat deze drie personages op hun manier gestoord zijn en een eigen verhaal te vertellen hebben. Ze beleven het zo allen in een soort wantrouwen en stilte.

De film bouwt zich in spanning op naar het einde en komt voortdurend met een verrassing op de proppen. Aan het geheimzinnige raakt Chan-Wook Parkt geen moment en weet op de juiste momenten over te schakelen naar de volgende scenes.

Deze griezelthriller krijgt van mij een 4,0* score en aanbevolen. Vooral door de superprestaties van de drie hoofdvertolkers.

Fijne film

Leuk dat Park hiervoor kiest. Is qua box office natuurlijk totaal niet interessant deze film. Dus het uitstapje zal vast niet heel lang duren. Maar dat neemt niet weg dat hij een prima film heeft afgeleverd in de US. Vooral de montage is vaak vlijmscherp. Erg boeiende hoe er werd geknipt tussen flash-backs en het nu en dan nog eens met India. Maakt een rustige film toch ook weer snel. Ook het camerawerk was fijn. Verhaaltje is apart, maar de onderhuidse spanning is contant en het einde is fijn!

4 sterren.

Mooi van buiten..

Vrij hoge verwachtingen bij deze titel gezien de hoge beoordelingen maar ik vond Stoker toch hoofdzakelijk op de mooie plaatjes na, erg tegenvallen. Het verhaal wist me door de arthouse achtige stijl wel nieuwsgierig te maken maar deze kwam uiteindelijk met een niet bevredigende conclusie. Het verhaal begint vaag, blijft vaag, en eindigt ook vaag. Uiteindelijk zag ik deze titel dan ook als een dikke anderhalf uur van verspilde tijd.Ik bleef echter doorkijken omdat de cast wel een goede prestatie neerzet, en ik toch wou weten hoe het verhaal zou eindigen maar kwam van een koude kermis thuis.

Hoewel ik een groot voorstander ben van kijkers zelf een verhaal in kunnen laten vullen en niet alle antwoorden gemakkelijk weg te geven voelde het hier gewoon niet lekker uitgewerkt aan. Het gedrag van India wat lijkt op een aan autisme-aanverwante stoornis blijft te onderbelicht omdat er hier overduidelijk ook nog andere factoren meespelen die meer aandacht hadden mogen krijgen. Hoe er met de oom van India door haar vader werd omgegaan vond ik ook vaagjes gezien zijn verleden waarbij hij zelf ook betrokken is geweest. Uiteindelijk bleef ik met een niet bevredigend gevoel achter. Het ziet er daadwerkelijk allemaal prachtig geschoten uit, en de acteerprestaties zijn van hoge kwaliteit maar het script schiet op dusdanig veel punten tekort dat de kijkervaring in zijn geheel helaas geen voldoende weet op te leveren.

2,5*

Knappe cinema!!! In het begin moest ik er even in meegaan, wat volgde overtrof sterk mijn verwachtingen van deze film. Hoe verder in de film, hoe beter. "Een vampierenfilm zonder vampieren" las ik in een recensie en hoe toepasselijk is dat hier. Met een visuele virtuositeit die ik maar zelden heb gezien maakt de Zuid-Koreaanse regisseur een duistere, psychologische en zeer originele thriller annex familiedrama met een geladen sfeer tussen de personages. Veel is ook te danken aan het script van Prison Break auteur Wentworth Miller. Krachtige beelden, delicate pianodeuntjes, onuitgesproken en verborgen gevoelens. De vreemde oom Charlie maakt ongewild de duistere kant in India wakker en ze groeit van eenzame teruggetrokken tiener naar een onbevreesde volwassen serial killer . Heel apart en meeslepend eens de film en de uitwerking je te pakken krijgt. Ik moet het nog laten bezinken maar de eerste indruk was erg positief.

Zeker een gave film. Vooropgesteld de soundtrack, het camerawerk (van lange shots tot aan camerastandpunten vlakbij gezichten), en een sterke audio met uitvergrote geluidseffecten van voorwerpen, erg mooi gedaan. Het blijft apart hoe alleen al de audiovisuele verpakking voor een sluimerende spanning kan zorgen, de inhoud nog daargelaten.

Maar ook dat zit goed: de rare driehoeksverhouding tussen moeder-dochter-oom en het onbestemde verloop van het verhaal met verborgen seksuele spanningen (waaronder een geweldige piano-scène en douche-scène). Om de een of andere reden deed me dat denken aan Eyes Wide Shut (maar dan in een coming of age vorm met een vleugje May), ook vanwege de vrij klassieke, rustige uitstraling van de film en misschien ook wel deels dankzij Kidman.

Zij zet hier trouwens overtuigend haar personage neer, maar dat geldt nog veel meer voor de intrigerende, onpeilbare India en Charlie (wat een stoker). Beiden zijn een geslaagde mengeling van aantrekking en afstoting.

Het is alleen jammer dat het script-gewijs niet echt solide blijft. Richting het einde wordt het te hak-op-de-takkerig, had wel meer uitwerking mogen hebben. Maar dan nog, een introvert meisje dat bij de climax tevoorschijn komt met het jachtgeweer en er al moordend vandoor gaat; het klinkt dubieus maar pakt perfect uit. Tot slot de gepaste muziek die vlak voor de eindcredits wordt ingezet en het is helemaal af; heb volop genoten van deze Aziatisch-Amerikaanse samensmelting.

Details en dialogen.

De psychologische spelletjes die de drie hoofdpersonen met elkaar voeren zijn meestal zwijgend, maar desondanks oorverdovend luid. Deze mysterieuze thriller over een jong autistisch meisje dat de dood van haar vader probeert te onderzoeken is eveneens oogverblindend. Zo prachtig. Regisseur Chan-wook Park weet met zijn Amerikaanse debuut erg veel indruk te maken. Dit is een sfeervolle en ietwat vreemde film die de kijker langzaam naar binnen zuigt. Sterk acteerspel en dito dialogen ronden deze audiovisuele krachttoer naar boven af. Stoker is dan ook een aanrader.

De overprikkeling die de hoofdrolspeelster ondergaat wordt op knappe wijze weergegeven door de cameravoering met extra oog voor detail en het versterken van sommige audio. Het doet begrip creëren voor het bijzondere detective-meisje dat een ieder van repliek bedient maar tegelijkertijd ook de kijker doet verwarren. Dat laatste klinkt meer onprettig dan dat het is, want een van de sterke punten aan de film is juist dat de clou niet vroegtijdig wordt weggegeven, waardoor de onderhuidse spanning tot aan het einde blijft bewaard. De film broeit, kun je rustig stellen. Park zijn regie is uitstekend en maakt dit zeer bijzonder.

Geweldig.

Met dank aan 20th Century Fox voor het recensie-exemplaar.

Me eens aan deze gewaagd en 'k vond hem niet mis. Wel een redelijk mysterieuze/vreemde film, waar je toch wel moest in komen

De cast deed het zeker niet slecht en visueel zaten er ook wel enkele leuke stukken in (bv. dat haar kammen).

Een beetje doorbijten in het begin, maar uiteindelijk was hij wel het bekijken waard.

I'm glad I brought your father's belt, mine would be way too short

Stoker heeft altijd een zekere interesse gewekt bij mij. Iets wat ik bizar vond want Mia Wasikowska heb ik niet zo erg hoog zitten en voor de rest wist ik bitter weinig over de film op zich. De beelden die je her en der te zien kreeg straalden echter een beklemmende sfeer uit waardoor de film door mijn hoofd bleef spoken. Gisteravond was het weer eens lekker hard aan het regenen wat voor mij meestal het signaal is om me nog eens te laten onderdompelen geslaagde thriller. En dan maar hopen dat Stoker dat ging worden.

Maar vanaf de eerste minuut wordt al duidelijk dat dit wel goed zal komen. Chan-wook Park slaagt er al meteen in om eens niet met dezelfde openingscredits zoals iedereen af te komen maar geeft er zijn eigen invulling aan. Dit is dan ook al een voorbode voor de rest van de film die vol zal staan met de ene na de andere geslaagde visuele vondst. Bewonderenswaardig trouwens hoe Park zijn stijl blijft volhouden zonder in herhaling te vallen en er ondertussen ook nog een geslaagde poging doet om de beklemmende sfeer in stand te houden. In het begin voelt het allemaal nogal onwennig aan maar eenmaal de film meer en meer in elkaar begint te klikken is het een heerlijk schouwspel om te volgen. Qua plot zit dit dan ook uitstekend in elkaar. Iets wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht toen ik Wentworth Miller zag tevoorschijn komen als scriptschrijver maar als debuut kan dit in ieder geval tellen. Regisseur en scenarist vullen elkander perfect aan en het is tot de laatste minuut genieten. Stoker is dan ook een film geworden die je serieus tekort doet wanneer je hem aan iemand anders verteld, je moet dit gewoon zien om de film ten volle te kunnen bevatten.

Er is een tijd geweest dat ik een film al kocht vanwege Nicole Kidman maar na een paar accidentjes (Dogville, brrr) daar toch een beetje van afgestapt. Het is altijd afwachten hoe ze haar rol invult maar als Evelyn Stoker is ze in ieder geval heerlijk op dreef. Ook Wasikowska weet me eindelijk eens te overtuigen. Die is in de drie jaar tussen deze en Alice in Wonderland er toch wel serieus op vooruit gegaan. Toch is het Matthew Goode die het laken uiteindelijk naar zich toe weet te trekken. Erg sterk in het eerste deel van de film maar eenmaal bekend geraakt dat hij uit een instituut komt, steekt hij precies nog een tandje bij. Heerlijke acteur en in ieder geval iemand om in het oog te gaan houden.

Erg knap wat Park en Miller er van weten te maken. Zelfs de poster straalt een kille sfeer uit die perfect in lijn zit met de film op zich. Een vervolg was blijkbaar al geschreven (onder de titel Uncle Charlie) maar is voor mij niet nodig. De driepoot Wasikowska-Kidman-Goode staat als een huis maar het is vooral op narratief en visueel gebied dat Stoker in zijn geheel weet te overtuigen.

4*

Te veel mensen die zich dood focussen op het verhaal, dat blijkt wel uit de vele negatieve berichten en het gemiddelde. Of het verhaal geloofwaardig is of niet is voor mij in dit soort films niet zo belangrijk. Op visueel vlak - de openings zijn al van grote schoonheid - is deze film een parel. Dát is wat voor mij telt. Film is kunst en een audiovisueel kunstwerk is deze film zeker. Tja, en dan ook nog iets over Mia Wasikowska; een bijzonder aantrekkelijke jonge vrouw, uitstekend gecast voor deze mysterieuze India. Ik heb enorm genoten van haar verschijning - vooral in haar witte jurk - in deze toch zeer spannende thriller, waarbij ik mij geen minuut verveeld heb.

4,5*

Ik zeg het eigenlijk nooit, maar wat een schokkend laag gemiddelde voor dit pareltje van Park dat vanaf seconde 1 de kijker succesvol in de bizarre driehoeksverhouding van de familie Stoker weet te trekken. Audiovisueel is het heel mooi wat we te zien krijgen, maar ook de cast weet van wanten met vooral een uitblinkende Matthew Goode als oom Charlie die op even charmante als creepy manier het leven van beide vrouwen weet binnen te dringen. Met name zijn samenspel met Wasikowska is erg goed, de pianoscene is daarbij werkelijk om door een ringetje te halen, ik zat op het puntje van m'n stoel, fenomenaal. Het laatste half uur is misschien net iets te conventioneel eindjes knopen, maar het eindresultaat mag er meer dan zijn.

4*!

Erg fijn filmpje, behoorlijk ondergewaardeerd hier vind ik.

Het verhaal is een beetje te gek om los te lopen, maar het bijzonder sterke acteerwerk van de drie protagonistern houdt de boel overeind - vooral het samenspel tussen Wasikowska en Goode is erg knap).

Verder vooral geweldige sfeer en superb camerawerk (vaak erg beweeglijke camera). Zie bv. wanneer India op het draairek staat, het rondvliegend bloed op het einde, of het shot waarin het kammen van het haar van Kidman overgaat in het ruisen van gras - echt top hoor, zo veel films die op audiovisueel gebied weten te verrassen zie je tegenwoordig niet meer.

Bijzondere film, meer mysteries dan een echte thriller.

Dat vond ik juist de kracht van de film.

Geeft genoeg informatie om er nog een touw aan vast te knopen,

maar kan je toch lekker puzzelend achterlaten.

Daar houd ik van *3,5

IJzersterke cinematografie. En niet alleen dat. Stoker is sfeervol. Bijzonder sfeervol zelfs. Park levert een bijzonder spannend filmpje af, dat misschien af en toe ietwat vreemd aanvoelt, wel lijkt het allemaal te kloppen en past het precies in de stijl van de film. Nu is die sfeer sowieso erg fijn. Al vanaf de eerste scene zit die erin en blijft tot de slotscene aanwezig. Ondersteund door een beklemmende soundtrack levert Park vakwerk af. Schitterende shots, prachtige close-ups, ik was echt verbaasd over de visuele pracht een praal. Oldeuboi vond ik geen hele beste film al was daar ook wel te zien dat de regisseur een vakman is.

Behalve al deze genoemde superlatieven zijn er ook nog de acteerprestaties. Zowel Kidman als de twee hoofdrollen zijn bijzonder sterk. Met een iets gunstigere release had hier best een Academy Award ingezeten voor één van de twee.

4,0*

Ook Chan-Wook Park besloot zijn heil te zoeken in Hollyw.... eeehm Amerika. Want Stoker is totaal geen Hollywoodfilm. Het vanoudse technieken van Park worden ook hier op hetzelfte niveau gebruikt, en het verhaal is ook erg onderhuids, maar aan de andere kant ook weer wat standaard, maar evengoed werkt het wel.

We volgen buitenstaander India (prachtrol van Mia Wasikowska) en haar moeder Evie (Nicole Kidman flikt het weer) die gecomfronteerd worden met de onverwachtse maar vreselijke dood van vader/echtgenoot. De begrafenis verloopt zoals het gaat, maar dan is er iets anders wat hun aandacht bezighoud; Het plotselinge verschijnen van oom Charlie, die India nog nooit van haar leven gezien of gekend heeft, en voor ze het weet en tegen haar zin trekt Charlie bij ze in huis en lijkt wel een soort rustgevende werking te hebben voor moederlief. Het is ook niets meer dan een charmante man met puppyogen. Maar zoals je kan verwachten, lijken de situaties steeds vreemder te worden. Oom Charlie begint een affaire met Evie, en het blijkt ook nog eens een seriemoordenaar te zijn, waar India getuige van is. Helaas hier wel een beetje een dito onderwerp, maar de uitkomst is wel ziekelijk.

In plaats van te schrikken vind India Charlie wel erg interessant, en de herinneringen van het wurgen van die aanrander van India lijkt haar ook nog eens seksueel op te winden. Ja... ze is flink ontspoord en de vriendschap tussen haar en Charlie brengen bij haar nog veel meer dingen los. Het einde was ook een goed antwoord daarop.

Stoker is wat mij betreft gewoon een visueel overdonderende film die lekker op de slowburn naar de fatale waarheid gaat. Ook wordt er lekker creatief gedaan met de montage, zoals we dat wel van Park gewend zijn en alles wordt ook meestal lekker donker neergezet en weet het de kijker ook erg te verrassen.

Erg sterke psychologische horror.

4,0*

Matige film waarin na de dood van haar vader, opeens diens broer op de stoep staat. De film heeft zeker een aantal intrigerende personages en alles is ook even stijlvol in beeld gebracht. Echter viel me de vertelstructuur nogal tegen, waardoor mijn aandacht tijdens de tweede helft toch verslapte. Net geen 3.0 sterren.