Spring Breakers (2012)

Geweldig! Ik moest vooral denken aan een combinatie tussen de clips van Aphex Twin's Windowlicker en The Outsider van A Perfect Circle. Maar dan 90 minuten lang er constant een schepje bovenop. Eén fantastische, langgerekte hallucinatie waarin alles wat door meer of minder bovennatuurlijke autoriteiten verboden is op wonderschone manier wordt bejubeld. Het mooiste gevonden in het meest verderfelijke van onze samenleving. Volgens de algemene norm dan.

Gezeur over een verhaal snap ik niet. De dames zelf zijn ook niet op zoek naar logische, intellectuele ervaring, maar naar extase. Het beetje teen angst dat onvermijdelijk er in zat vond ik al meer dan genoeg.

4,5*

Volgens mij interpreteer je het verkeerd, of alleszins niet zoals ik het bedoel. Maar dat maakt verder niet uit, want ik denk wel dat we het met elkaar eens zijn. Een film die alle facetten mooi op elkaar afstemt is bv. Pi, waar de audiovisuele chaos mooi de denkwereld van de hoofdpersoon vertegenwoordigt. Muziek, kleurgebruik, editing, camerastandpunten, vertolkingen, dialogen en plotting sluiten hier allemaal perfect op elkaar aan. In Spring Breakers wordt die balans naar mijn gevoel danig verstoord door een teveel aan verhaal, dat een zekere verschuiving maakt van een realistische registratie naar een surrealistische registratie, waarbij dat laatste de hoofdrol gaat opeisen. Ik wil het zelfs geen droom noemen, want zo ervaar ik het niet en ik zie geen aanwijzingen hiervoor vanuit de regie of het verhaal. Kids daarentegen houdt die realistische registratie de hele tijd aan waardoor je een geslaagd beeld krijgt van een bepaalde jongerencultuur. Ik had deze afstandelijke narratieve benadering in Spring Breakers willen zien, dan had het volgens mij een betere film opgeleverd.

Inderdaad, dit gaat helemaal nergens over.

Zelfs "Costa" was nog meer onderhoudender en leuker om naar te kijken.

Hoop tienermeisjes gegil en opspelende hormonen.

Rommelig werkje.

1.5*

Wat je zegt over die eenhoorn is wel denk ik iets té ver gezocht. Die staat gewoon voor een soort onschuldigheid van de meisjes. Ik ken genoeg sletjes die graag die kinderlijke onschuld opzoeken in serie's als My Little Pony etc, wat aangehaald wordt in Spring Breakers. Daarbij, who doesn't like unicorns? Het zou me allesinds zwaar verbazen als Korine zo ver gezocht heeft naar die dingen. Als iemand die net als Korine ADHD heeft denk ik te weten dat hij vooral op zoek wou naar abstracte beelden die gevuld moesten worden met obscure personages, een soort contrast, maar goed. Die eenhoorns, kinderlijke onschuld, passen gewoonweg in het plaatje van 3 meisjes die met een gangsta-rapper 'fat tourists' gaan overvallen in Florida.

Volgens Heidi zit daar inderdaad niets achter. Korine wou roze ski masks, Heidi Bivens kwam met die ski masks aanzetten.

Nu loop je te provoceren .

Daar heeft iedereen last van gehad, kan de film niets aan doen .

Ok, nee dan heb ik je verkeerd geïnterpreteerd. Denk dat we het in algemene zin inderdaad wel met elkaar eens zijn. Het enige verschil is dat ik me bij Spring Breakers zelf niet heb gestoord aan een teveel aan verhaal. Maar an sich vind ik dat wel een uitstekende reden om een film lager te beoordelen, gebeurd bij mij ook regelmatig bij andere films.

En toch vind ik de de relatie tussen onschuld en geweld die Korine op meerdere fronten benadrukt wel degelijk filosofisch pregnant. Heel de traditie van het Duitse idealisme/romantiek wordt gekenmerkt door een ogenschijnlijk naïef en onschuldig verlangen naar een betere wereld en naar ongelimiteerde vrijheid, wat paradoxaal genoeg tot de volgende radicale (en via Marx/Lenin ook gewelddadige) conclusie leidt: "Denn jeder Staat muß freie Menschen als mechanisches Räderwerk behandeln; und das soll er nicht; also soll er aufhören." (Hegel in: Das älteste Systemprogramm des deutschen Idealismus). Korine's film is geen filosofisch essay over deze intrinsieke relatie tussen romantiek en geweld: maar het is wel degelijk een expressie van een diep doorvoelde intuïtie hierover. En dat is boeiend genoeg om over te filosoferen.

en dat wordt allemaal gesymboliseerd door het gepimpte bivakmutsje van heidi. Die dat zelf niet eens door had

Die thematiek zit ook in het contrast van het lieflijke Everytime nummer van Britney Spears (ondanks alle onschuld en breekbare schoonheid zit daar een uiterst gewelddadige "pathology" in zoals Korine het zelf noemt) met geweren en overval-scénes. Natuulijk zal Korine geen bewuste referentie naar het Duitse idealisme hebben gecreëerd: zo bedoel ik dat ook helemaal niet. Ik haal dit maar aan, om aan te geven dat die thematiek filosofisch relevant is. Dat onschuld en geweld vaak op paradoxale wijze samengaan is een fascinerend verschijnsel wat helemaal niet zo gemakkelijk valt te verklaren. Het is een aporie die naast het bevreemdende esthetische effect die het in Spring Breakers heeft ook nog eens uitdaagt tot filosoferen (voor diegenen die dat interessant vinden).

Wat je zegt klopt, maar die hele vergelijking met het Duitse idealisme is dan weer zo ver gezocht dat het de sfeer van de film wat vergalt eerlijk gezegd... Maar goed, ik kan je wel volgen eigenlijk, ik denk gewoon dat er achter Spring Breakers té veel betekenis wordt gezocht, terwijl het gewoon puur audiovisueel combineren is van prachtig materiaal, meer niet.

Het audiovisuele komt eerst, dat zeker. Maar Korine wilde "all the meaning, all the pathology" hieruit laten voortvloeien als een soort residu: de betekenis is dus ondergeschikt, maar zeker niet totaal afwezig. Verder moet je die vergelijking met het idealisme vooral los zien van de film. Het is maar een willekeurig voorbeeld van hoe romantiek en geweld kunnen samengaan: dat het een reëel en fascinerend fenomeen is waar je over na kunt denken.

@Auke Briek, jij bent ook lekker bezig bij deze film met 115 berichten (van de 123 welke je in totaal op Moviemeter hebt geplaatst)

Dat hoeft dan ook niet natuurlijk. Het gaat er meer om dat ik aan de reacties niet goed kan zien in welke context ze het bedoelen. Als ik "slecht acteerwerk" lees bij Spring Breakers of een willekeurige spoof wil ik toch even aangeven dat het niet de bedoeling is dat men hier bewust voor kiest. Het zal de ervaring misschien niet beter maken voor diegene die de film heeft gezien, maar het kan wel een stukje wijsheid voor iemand zijn voor in de toekomst. Je bent in ieder geval een gewaarschuwd mens

Ik ervaar bijvoorbeeld de films van Kar-Wai Wong(bv In the Mood for Love) als erg kil en afstandelijk. Ik kan daar helemaal niets mee, ondanks de mooie plaatjes. Ik herken er totaal geen emotie in die andere mensen wel herkennen. Drive en Only God Forgives vind ik geniaal, maar Valhalla Rising van Refn vind ik daarentegen weer slaapverwekkend. Het is maar net in wat voor bui je de film kijkt en of ie je pakt. Om maar aan te geven dat ik ook niet altijd op audiovisuele films geil.

romantiek ? Als cultrurele periode bedoel je toch ?

Met gemak een van de meest waardeloze films, die ik in tijden gezien heb. Lijkt op een lang uitgerekte MTV-clip, waarin de eindeloze herhalingen van one-liners en van halfnaakte zuip- en snuifscènes het gebrek aan verhaal moeten verhullen en en passant de frequentie van ontblote bovenlichamen moeten opvoeren. Het begint allemaal heel aardig, maar toen de vier jonge meiden in bikini voor de rechter verschenen, wist ik dat het fout zou gaan. En inderdaad het werd steeds erger, culminerend in twee jonge meiden, die gekleed in fluorescerende bikini’s en een roze bivakmuts eventjes een hele gangsterbende uitroeien. Lang leve de voorjaarsvakantie! Hoe geschift moet je zijn om zoiets te verzinnen?

Er zijn mensen, die beweren dat regisseur Korine met deze film een kritische boodschap heeft willen afgeven over de subcultuur van ontspoorde jeugd. Niets is minder waar. In een interview heeft Korine laten weten dat hij bij afwezigheid van zijn vrouw en dochtertje begon te fantaseren over het maken van een film met aantrekkelijke jonge meiden, die in bikini mensen overvallen. Baywatch meets Point Break. Het resultaat is navenant. Een glimmende, maar vervelende film met als enige pluspunten de mooie meiden en het prima acteerwerk van James Franco (voor zover dat in deze rotzooi mogelijk is).

Ik bedoel "romantiek" in de losse zin van romantische of naïeve opvattingen. De vergelijking die ik trek heeft te maken met bepaalde romantische of naïeve opvattingen die men in de periode van de romantiek had (duh ) en het romantische of naïeve roos-gekleurde beeld dat Brit en Candy van de werkelijkheid hebben. In beide gevallen zit er een bepaalde vijandigheid naar de grauwe werkelijkheid en de sleur van alledag die hun drang naar oneindige vrijheid en expressie van hun eigen gevoelens inperkt. Het romantische beeld dat Brit en Candy hebben geeft hun het gevoel dat ze "on the side of righteousness" staan en alles kunnen doen en laten wat ze willen om die sleur te doorbreken.

Zo naief was de romantiek niet. In jip en janneke taal is de romantiek wel een periode van gevoel maar oversteeg het individualisme. Het gaat om de wereld die grotesk is en de nietige mens. Wf hermans lijkt me een post romanticus in die zin. Het individu als speelbal in een brute overweldigende wereld. Subliem dus. Het kan een verlangen zijn maar het kan ook een idee van horror zijn.

Maar dat gevoel krijg ik niet bij deze film. Maar eerder bij lynch bijvoorbeeld.

Romantiek in lectuur is zoiets als vrouw gaat op het platteland wonen en daar woont een knappe dokter. Ze krijgen een verhouding. Wel een verlangen en escapisme overigens

Ok, wat literatuur betreft is mijn kennis ontoereikend. Ben meer gefocust op filosofie en dan kom je wat de Romantiek betreft snel uit bij het Duitse idealisme: daar zie ik wel degelijk een drang naar oneindige vrijheid en een connectie met gewelddadigheid, als je b.v. het oudste systeemprogramma erbij pakt, al zit er ook het ideaal van een "organische samenleving" in dus daar houdt de vergelijking inderdaad weer op. Nog wel een interessant punt: Hitler en Goebbels deden een beroep op verlangens naar "zuiverheid" en "Lebensraum" en de staat als Gesamtkunstwerk waarvan de slechte stukken 'weggeschaafd' moesten worden, wat in feite geperverteerde sedimenten zijn van de Romantiek (een Wagneriaans pathos). In de kiem zit er volgens mij dus wel degelijk iets pathologisch in. Maar goed: snap verder best dat mensen zo'n vergelijking vergezocht vinden hoor, mijn geest slaat soms wat op hol qua associaties, ik weet het. Wil het ook niet buiten proporties opblazen verder.

Een parodie op de huidige mentaliteit van de nihilistische Amerikaanse jeugdcultuur, vol feesten, comazuipen, drugs en geweld in combinatie met strand- en zwempartijen, wiebelende borsten en schuddende heupen; voyeuristisch en seksistisch tegelijk. De decors deden enigszins aan de televisieserie Miami Vice (jaren tachtig) denken. En ik moet eerlijk toegeven: ik was best ontzet. Maar ondanks de radicale originaliteit en de bizarre, duistere, vage en controversiële sfeer begon de film over de voorjaarsvakantie me na verloop van tijd, vooral door de eindeloze herhalingen (o.a. dialogen en oneliners), zierlijk te vervelen. En verder denk ik dat deze productie vooral een kwestie van smaak is.

Klopt, had ik ook. Al was het meer de film Miami Vice die als inspiratiebron fungeerde.

.

Ik blijf het gevoel houden dat hij ingehuurd door de filmstudio is om Spring Breakers in dit topic uit te diepen en te promoten.

Off-topic verwijderd.

Mag je wel nog wat meer verwijderen.

Maar goed..

Haha, goeie! En ik maar denken dat mijn fantasie groot was!

De rest van mijn stemmen en meningen kan je op IMDB vinden. maar aangezien je daar niet echt fatsoenlijk kunt discussiëren, wijk ik af en toe uit naar MM. Tot nu toe heb ik die drang om te discussiëren bijna alleen nog bij Spring Breakers gevoeld.

Speaking of IMDB: de user rating staat op het punt om onder de 6.0 te zakken. Gaat wel erg rap nu.

Het is helemaal geen parodie.

allereerst hou ik niet van staats-filosofie daarom lees ik geen hegel. Ik zou ook nooit een film met etwas associeren tenzij het overduidelijk een dystopie of utopie betaamt. Of iets politieks. Maar verder kom ik niet. Heb hegel ook nooit goed begrepen (eerlijk, nooit aan gewaagd)

Maar een gesammtkunstwerk... is deze film in mijn ogen niet echt. Korine kan geen wagner zijn als het filmwerk de boventoon voert. ik meen dat iemand anders daarvoor verantwoordlijk was. Daarnaast wilde wagner vooral de mensen in vervoering brengen. Extase. Dacht ik. Ben niet klassiek geschoold in die zin. Deze film is eerder nihilistisch van toon itt wat ik wel eens dacht van wagner en zijn pauken met trommels.

Edit trouwens wagnes probleem met opera uit zijn tijd was dat de nadruk werd gelegd op zang en stage effects zonder zinnig plot. Itt de griekse tragedies. De synthese was in zijn tijd ver te zoeken. In die zin denk ik niet dat wagner zich met spring breakers had vermaakt. En oh ja dank je wikipedia.

Het punt is voor mij niet dat Spring Breakers rechtstreeks te associëren is met Wagner, Hegel of het nazisme. De link die ik leg is enkel en alleen de volgende: Spring Breakers creëert een verband tussen een bepaalde vorm van romantiek (Britney Spears) en geweld (guns). Een dergelijk type verband is niet een puur verzonnen verband, maar formeel gezien bestaan er ook historische precedenten van, zij het in totaal andere contexten, met een totaal andere inhoud. Een voorbeeld van zo'n precedent is het verband tussen romantiek (Wagner's Gesamtkunstwerk) en geweld (massavernieting) die in het nazisme bestond. De overeenkomst die ik aanstip is dus totaal niet materieel (gericht op de inhoud van wat er tussen haakjes staat), maar louter formeel (gericht op de relatie tussen romantiek en geweld). Historisch en esthetisch bestaan er verder nauwelijks materiële overeenkomsten tussen Spring Breakers enerzijds en Wager, Hegel of het nazisme anderzijds, maar dat was ook niet hetgeen dat ik wilde beargumenteren.

De reden dat ik die formele overeenkomsten er uit pik is dat ik deze boeiend vind. Neem een figuur als Heidegger; een belangrijke filosoof, met romantische sentimenten over het eenvoudige boerenleven en het ambachtsbestaan en kritisch tegenover de doordringing van techniek in alle nooks and crannies van het leven. Een onschuldige hippie, zou je denken. Maar niets is minder waar; hij was gewoon een hardnekkige Nazi, die o.a. een paar joodse collega's heeft verraden. Dat vind ik paradoxaal. Net zo goed als dat het paradoxaal is dat er zo'n innig verband bestaat tussen de Romantiek en het nazisme in het algemeen. En ik vind het net zo goed paradoxaal om van die schattig ogende meisjes met geweren rond te zien zwaaien in Spring Breakers. Verder heeft Spring Breakers geen zak met Heidegger te maken. Het gaat mij hier enkel om de formele overeenkomst dat er in al deze gevallen iets moois en puurs aan de basis ligt van iets wat onzuiver en gewelddadig is. Daar lijkt wel haast een soort logica achter te zitten, al is het lastig om daar precies de vinger op te leggen.