Spring Breakers (2012)

Na 24 kijkbeurten kan ik met een zuiver geweten stellen dat Spring Breakers dankzij de perfecte synergie tussen beeld en muziek het equivalent is van een dagdroom. Verhalend valt er nog wat aan te schaven aangezien de balans danig verstoord wordt door ene Alien die mij eigenlijk nog geld moet omdat hij mijn avatar gestolen heeft als decoratie voor de spoiler van zijn sportkar. Maar goed, ik bedoel eigenlijk te zeggen dat het spring break gedeelte te vroeg ingewisseld wordt voor het gangsta hipsta mo fo MODDEFOKKE gezeik.
Net zoals in Kids (toch ook een werk waar Korine een hand in had) is de film een impressie van een jeugdcultuur, en dan vooral de verdorvenheid ervan, al heb ik de indruk dat een teveel aan plotting hier afbreuk aan doet, waardoor de impressie minder oprecht en meer gemaakt overkomt. Het is te fictief bij vlagen, te nadrukkelijk in scène gezet. Voor menig kijker zal de identificatie met de walgelijke personages trouwens een obstakel zijn voor de uiteindelijke beleving/beoordeling. Toch zit daar ook wel een beetje de punch. Blijft echter doodzonde van de uncredited rol van Keanu Reeves die helaas te beperkt is. Mijn favoriete scène is die met de piano op de steiger, mijn minst favoriete die waarin Alien sterft, want nu kan ik zeker naar mijn geld fluiten.

Dit vond ik echt een bagger film. Ik heb welgeteld geen enkele keer moeten lachen. Die constante herhalingen waren, vind ik, slaap verwekkend. Met moeite uitgekeken. Totaal niet mijn ding. Helaas, want ik keek er wel echt naar uit..

Pardon?

Ben je een wedstrijdje met Naomi Watts aan het houden ofzo ?

Na 24 kijkbeurten zie je wel pas echt de details van de film, want dat Keanu Reeves meespeelde is me niet opgevallen Hoeveel (milli)seconden was hij overigens zichtbaar in beeld ?

Ben bang dat het cynisme is tegenover de film zo vaak kijken .

Vraag me ook af waar die onzin wat betreft Reeves over gaat. Voor wie het serieus neemt; niet doen.

Halcyon schreef:

(quote)

Nee, dat niet. Wel tegenover het oeverloos gelul na elke nieuwe kijkbeurt. Ja, je mag het gerust weten: ik heb een spoiler alert ingediend voor jouw forumvervuiling. Helaas heb ik achter het net gevist. Maar ik krijg je nog wel .

Ik snap 't. Mijn passie voor de film krijgt nogal de overhand maar als dat inderdaad als storend wordt ervaren wil ik wel wat met die kritiek doen. Mijn mening is gewoon in de recensies te vinden dus echt nodig is het niet (zal de film ook nog genoeg zien). Ik heb mijn punt wel gemaakt .

Zolang elke post film gerelateerd is zie ik het probleem niet zo. Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen zich daar serieus aan ergeren.

Nu we het er toch over hebben zag ik vanmiddag de film voor de vierde keer, en ik blijf maar genieten van die roze eenhoorn bivakmutsen; de bivakmuts staat voor anonimiteit, waar de eenhoorn voor puur en volmaakt staat, daarnaast het feit dat deze roze is zorgt voor een geweldig absurd contrast dat maar weer duidelijk aangeeft waar deze film naar toe streeft.

de saaiste nergens op slaande film die ik ooit gezien heb. Ik heb deze film gekeken met hoge verwachtingen en echt sommige dingen slaan nergens op en het is gewoon niet helemaal compleet ofzo... ik snap dit gemiddelde van 3,2 echt niet maarja zal wel aan mij liggen swag

Swag? Mmkay. Welke dingen vind je dan nergens op slaan?

Fijne film waarvoor je echt in de flow moet zitten. Duurde bij mij eventjes, maar zat er toen lekker in. Voorlopig een 4,5, omdat dit volgens mij een film is die je niet echt kan beoordelen na een keer kijken.

Moest wel even wennen aan de opzettelijke oppervlakkigheid van de personages.

Vraag me alleen af of sommige mensen niet teveel diepgang proberen te zoeken bij deze film als ik de commentaren lees. Volgens mij is het meer een beleving die je moet ondergaan en waarbij je misschien niet eens te diep moet nadenken.

Liet mij overigens veel denken aan Requiem for a dream en net als die film vind ik dit ook een erg kunstachtige film die doet denken aan een trip.

Ja, je moet ook helemaal geen diepgang zoeken in de film, je hebt gelijk. Het is een soort trip, een soort ervaring die je moet beleven waarvan de personages op hun eigen manier deel uitmaken. Mensen die achter hun persoonlijkheid diepgang zoeken zoals sociopathisch, moralistisch wensen gewoon een film die Spring Breakers satirisch opneemt. Ik denk dat Korine meer focust op ironie dan satire, maar bon.

Ook ik heb de hype van deze film gevolgd en kon het uiteraard niet laten om de film ook te zien. Helaas is het voor mij niet geworden wat ik gehoopt had, want vanaf de eerste minuut heb ik niet in de film kunnen komen en schoot alles gewoonweg mijlenver langs me heen.

Ik had nooit de indruk dat het bijzonder, banenbrekend of grensverleggend was.

De film lijkt op het eerste gezicht een oppervlakkige film met vier jonge tieners die in de voorjaarsvakantie op Spring Break gaan en daar helemaal los gaan.

Toch vind ook ik, ondanks dat ik de film weinig aan vond, dat er meer diepgang in zit dan alleen maar seks, drugs en geweld.

Korine wijst in de film meerdere malen naar de problematische jongerencultuur die zich vooral voordoet in de Spring Break.

Jongeren die helemaal los gaan en geen grenzen meer weten, het lijkt prachtig op een hedonistisch vakantieoord, maar tegelijkertijd is het natuurlijk ook erg gevaarlijk.

Ze gaan heel ver om hun genot te bemachtigen, zoals in deze film ook meerdere malen aan de orde komt.

Helaas is dat alles wel iets tot me doorgedrongen, maar ik vond de film gewoon langdradig en saai.

Vond James Franco's voice-over verschrikkelijk zeurderig en die blikken van die meisjes kwamen me op een gegeven moment ook de keel uit.

Het pakte me gewoon niet en het kon me allemaal weinig boeien, gewoon geen film voor mij denk ik dan maar..

Wat een walgelijke, en nietszeggende film!...Na een half uur d8 ik bij mezelf: ''Waar kijk ik in godsnaam naar!''...Een hoop ''fuck you'' gehalte, en vulgaire bullshit!..Thats it!

Belachelijke film. De ontwikkelingen in het verhaal tellen samen op tot minder dan een kwartier. De rest van de film is opgevuld met slomo's en herhalingen van semi poëtische teksten.

Een paar meiden die in de ban raken van de locale criminaliteit, oké, interessant. Waarom dan? Waar en wanneer gebeurt dat? Wie zijn die meiden eigenlijk, en die andere gasten?

Als je dit een meesterwerk vindt, moet je gewoon 20 rapclips achter elkaar kijken op mtv, meer diepgang zit er niet in.

Bij de herziening vond ik Franco's personage echt tig keer beter dan in de eerste kijkbeurt. Erg grappige rol, dicht tegen het geniale aan! Een licht onderschatte acteur in Hollywood.

Het verval zet zich helaas wel snel in. Is er dan niemand van de downloaders die de film wel kan pruimen?

De motivaties van de personages lijken me niet een hoofdzaak in Spring Breakers Het is een droom, een waas die je hypnotiseert. Who cares about motives? Daar is het de film helemaal niet voor. Het is geen hapklare film die je alle antwoorden voorkauwt.

Lijkt me ook niet maar je zou er versteld van staan bij sommige mensen .

Flinke duik maakt de film nu. Niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Heb de lovability voor het neutrale kijkvolk aanzienlijk overschat.

Misschien wel een van de meest opmerkelijke 'narratieve' kritiekpunten.

Ondanks de verschrikkelijke Selena Gomez, was dit een prima filmpje voor tussendoor. Leuk gefilmd en een briljante rol voor James Franco.

Daarnaast vallen vrouwen toch niet te begrijpen, dus het heeft ook geen zin om ze diepgang mee te geven

Verder vind ik iemand als Gomez juist wel begrijpelijk handelen. Zoals die gozer in de kerk in het begin van de film zegt: When you are in trouble, there is always a way out. Of zoiets. Komt goed naar voren in de film.

Gomez handelt gewoon als rationeel mens, wat een goed contrast biedt met haar empathieloze vriendinnen. Al handelen vrouwen altijd wat onbegrijpelijk ja .

James Franco is echt geweldig. Had eerst niet eens door dat hij het was.

De hitsige hete half ontblote vrouwtjes kregen mijn 100% aandacht, maar vond het verhaal zelf niet heel spectaculair.

De referenties naar 'The American Dream' vind ik filosofisch gezien nog niet eens het meest interessant.

Filosofische gedachten moeten wat mij betreft door middel van het eigen filmische medium spreken, anders kun je ze beter achterwege laten. Wanneer bijvoorbeeld Godard filosofische teksten citeert in één van zijn films, dan vind ik dat de meest platte en de meest zwakke vorm van filosofie in film denkbaar (vind Godard verder wel goed overigens). Een filosofische thematiek verwerkt in het plot (denk aan Plato in The Matrix) is al een stuk beter, maar echt spannend wordt het hiermee nog niet. Je kunt dan net zo goed een roman met filosofische thema's lezen. Filosofie wordt hiermee niet op een voor het medium film unieke wijze ingezet. Een volgende stap is om een filosofische symboliek te verwerken in de props of de aankleding van de film, die niet onderdeel zijn van het plot, maar eerder van een subtext die daar onder ligt. Dat is al weer een stukje beter. Denk aan het bot dat in een ruimteschip veranderd in 2001, of inderdaad aan de mutsjes met de eenhoorns in Spring Breakers. Maar al deze vormen van integratie tussen film en filosofie hebben met elkaar gemeen dat er een filosofische inhoud (citaat, plotelement, symbolische subtext) wordt getransporteerd naar een subject, dat hierover kan gaan reflecteren terwijl hij zelf onberoerd kan blijven in zijn subjectiviteit, doordat hij ten alle tijden afstand kan bewaren tussen hemzelf en het object van zijn reflectie. Mijns inziens wordt een film pas optimaal filosofisch, wanneer het onderscheid tussen subject en object wordt overstegen tijdens het kijken van de film: op die manier neemt de film je op in een ervaring van transcendentaal-filosofische aard. Zo'n ervaring doorbreekt de harde grens tussen jouwzelf en de filmwereld. Je kunt geen afstand meer bewaren, dus van afstandelijke filosofische reflectie is geen sprake. Maar dat is ook niet het meest wezenlijke: de meest diepe filosofische ervaringen zitten altijd al in jouw botten, in jouw lichaam. Niet door middel van abstracte wetenschappelijke argumenten krijgen wij pas contact met de werkelijkheid: onze inbedding in de leefwereld is veel basaler. Onze leeftwereld is veel oorspronkelijker dan de wereld van atomen, moleculen, krachten etc. Een terugkeer naar het hoe van de wijze waarop wij de leefwereld om ons heen ervaren vanuit een eerste persoons-perspectief (de opgave van de transcendentale fenomenologie), vereist een ervaring die abstraheert van het objectieve ("an sich") bestaan van de werkelijkheid buiten ons en van de inhoud ervan, en al helemaal van onze 'objectief'-wetenschappelijke vooroordelen erover (de epoché). Een film die de opgave en de methode van de fenomenologie serieus neemt, moet daarom de focus niet leggen op de realiteit buiten de film, ook niet op het narratief of zelfs maar op de symboliek: de objectiverende geest wordt hier bepaald niet op zijn wenken bedient. De nadruk moet komen te liggen op het hoe van de transformatie van de werkelijkheid in jouw beleving van de filmwereld vanuit een eerste persoons-perspectief: bij Spring Breakers ligt dat hoe hoofdzakelijk besloten in de transformatie van het beeld en het geluid. Dit evcoceert een ervaring die niet vanuit een nuchtere, objectiverende bewustzijnspositie is te voltrekken. Deze ervaring is pas te voltrekken wanneer jij jezelf eerst hiervoor openstelt. Deze ervaring is mogelijk beangstigend, omdat deze jouw wegvoert van jouw oude vertrouwde manier van filmkijken. Hierin ligt voor mij de grootste filosofische relevantie van Spring Breakers: het voltrekt Husserl's transcendentale reductie door middel van het eigen filmische medium. Spring Breakers gaat niet slechts over filosofie: het voltrekt een uiterst fundamentele filosofische ervaring.

Auke heeft eindelijk zijn filosofiepartner gevonden .

Werkelijk de slechtste film die ik dit jaar heb gezien. Op een irritante manier gefilmd. Ongeloofwaardig, de dames werkten alleen maar irritatie op. Je moet er blijkbaar van houden, maar mijn film is het absoluut niet.