Spring Breakers (2012)

Alle voorspelbare grappen terzijde, gaan we nu toch echt een poging doen om deze film te recenseren en het wordt de makkelijkst te schrijven recensie van vandaag. Dit zegt echter weinig over deze film, maar meer over dat andere "ding" waar ik me nog over moet buigen.:

Voorgaande post van mij bevatte ongetwijfeld de reactie van een hoopje mensen in de zaal, die vroegtijdig weg liepen. Wie een oppervlakkige film verwacht, die het niveau van de gemiddelde ongecensureerde high-school feest film amper haalt, wordt in het eerste half uur op zijn wenken bedient. All fun and games. Tieten, bier, geile jongens en strand. Met dat verschil, dat deze scènes er uitzonderlijk mooi uitzien, qua kleurgebruik en manier van filmen. Genoeg full frontal nudity te zien trouwens, maar niet van de main cast, sorry N.W. . Echter vind ik de sexy scenes van de main cast veel spannender, dan alle full frontal shots in de hele film en dat zijn er best een hoop.

Als die mensen de zaal uit zijn en er mensen blijven zitten, die zich verheugen op een oppervlakkig raunch fest, begint de film pas echt. Wie op zo’n film zit te wachten, kan maar beter American Pie 6 gaan kijken.

Het is namelijk geen erg vrolijke film geworden. Grappig, absurd, surrealistisch, bergen satire en sarcasme, maar vrolijk nee. We hadden het er nog eens over wat er gaat gebeuren als bergen 16-jarige Disney fans de dvd van deze film onder handen gaan krijgen. Door meer ervaren filmkijkers is de berg sarcasme onmogelijk te missen, maar fans die zich blindstaren op hun idolen zullen voor een onplezierige en ook niet te begrijpen verrassing komen te staan. Hoewel grappig en absurd, zit de film namelijk vol maatschappij kritiek. Kritiek op makkelijk te paaien, naïeve vakantiesletjes, maar ook kritiek op de loverboys die deze maar al te graag vangen en om hun vinger winden. Korine zou Korine niet zijn als ie dit niet compleet in het belachelijke zou trekken.

Ondanks dat de film veel oppervlakkige spring break muziek bevat, zorgt Debie voor een trippy sfeer. Neon kleuren doen haast pijn aan de ogen en lichten fel op. Voyeurisme is de film ook niet vreemd. Wazige shots van onderwater en andere bijzondere angles houden het spannend en sexy. Waar de film vrolijk en luchtig begint, wordt de film steeds drukkender, donkerder en ook de camera en belichting past zich daarop aan. In het begin nog vrij normaal, maar later wordt er zelfs op zijn kop gefilmd. Een sexy, dromerige sfeer, koppelt zich naadloos aan een beklemmende onderlaag.

Muziek heeft bijna een hoofdrol in deze film. Hoewel vaak erg slecht (met uitzondering van een subtiel ingezette track van Grouper) is elke track precies op zijn plaats. Een perfect ingezette en bizar slecht gezongen Britney Spears song van Alien en de main cast zorgt bij een lange montage zelfs voor een nogal sadistische sfeer. Naar dat Britney nummer luisteren, zonder in lachen uit te barsten is vanaf nu niet meer mogelijk.

Niet alleen muziek is belangrijk, maar ook de sound effects. Deze doen bij vlagen denken aan de hard-zacht dynamiek die Gaspar Noe gebruikt in zijn films. Herhaling en volume spelen een grote rol. Specifieke zinnen en geluidseffecten worden herhaalt, bijna als een soort mantra. Heel doordringend.

Een depressieve film is dit zeker niet geworden, meer een absurdistische, scherp satirische komedie met een lichte downward spiral en een heel kleine positieve levensles. Echter, zoals gezegd, wie een luchtig filmpje verwacht voor bij zijn biertje, kan beter elders zoeken. Als je zo iemand bent met een pikzwart, aan sadisme grenzend gevoel voor absurdistische humor, dan smaakt dat biertje prima trouwens!

Maar Naomi heeft wonder boven wonder wel gelijk. Want Spring Breakers is echt een audiovisueel kunststukje. Het platte uitgangspunt wordt zo ontzettend stijlvol gebracht dat al het andere overbodig wordt. Vooral in de nachten is Korine op dreef. Simpele dingen als een autorit over een verlaten weg. Het wordt werkelijk wonderschoon getoond.

Ook met geluid blijkt Korine een meester. Hij laat teksten regelmatig terugkomen en schroomt niet om dit tot in het extreme door te voeren. Ook qua muziekkeuze maakt Korine indruk het moment waarop drie dames zich rondom een piano nestelen (het klinkt normaler dan het is) en Britney Spears om de hoek komt kijken, zorgt voor kippenvel.

Daar komt nog eens bij dat de film in het tweede deel zowaar enige inhoud krijgt en naast een heerlijk gestoorde James Franco nog twee acteerprestaties van formaat oplevert. Vanessa Hudgens en Ashley Benson zijn werkelijk fenomenaal in Spring Breakers als de twee meest gestoorde dames van het feestende viertal.

Dat Spring Breakers uiteindelijk toch niet op een 4,5 of hoger uitkomt, zit hem in de eerste drie kwartier. Allereerst omdat de feestende, zuipende, drugsgebruikende en naar seks verlangende tieners net iets te vaak terugkomen. Maar ook omdat Korine zich in die fase focust op Selena Gomez en laat dat nu net het minst interessante personage zijn. Tel daarbij op de wel erg lange telefoongesprekken naar huis en de zwakte van Spring Breakers zit hem met name in het begin.

Het houdt de film van een echte topscore af maar voor al die visuele pracht en praal en die heerlijke Britney Spears kan ik echt niet lager dan een vier gaan zitten.

Hier een uitgebreide recensie: Filmmad.nl | Recensie: Spring Breakers (25 april)

Cinema alla Puttanesca

Oftewel Whore-style cinema. Zo omschrijft Harmony zijn nieuwe prijsbeestje "Spring Breakers" en dat dekt de lading treffend. Een film waar ik nu al zo'n jaar naar uit kijk. Al sinds aankondiging waren de verwachtingen torenhoog. Mijn favoriete cinematograaf en editor die samen met één van mijn favoriete regisseurs de krachten zou bundelen, daar bovenop kwam nog een setting waar ik een zwak voor heb en de lead zou vertolkt worden door een actrice - die in een perfecte wereld - de moeder van mijn kinderen geweest zou zijn. Ok, scratch that. Daar bovenop kwam ook nog dat mijn favoriete componist ook later werd aangenomen; meneer Cliff Martinez. Een probleempje nog; Emma Roberts. No problemo, Emma Roberts werd ingewisseld voor Ashley Benson zij het door scheduling conflicts, volgens Harmony was het creative differences. Klinkt logisch. Qua basis was er genoeg om mij lyrisch te maken en sinds die aankondiging heeft de film mij niet meer losgelaten.

O ja de film. Zoals timbo_ terecht aangeeft twee films voor de prijs van één. De eerste helft is één grote bubblegum videoclip. Enorm veel tieten, puur natuur en mooie plastieken, drank om er een mooie 'shine' aan te geven, veel zinloos en puberaal gegein en de dames die doen waar ze voor gekomen zijn: Spring Break vieren. Al moeten ze eerst de moneyroll nog spekken. Al sleept dit deel totaal niet voor mij. Een erg fijne introductie waar vooral Vanessa Hudgens en Benoit Debie aan mij tonen dat ik me geen zorgen hoeft te maken. We got this.

Debie zorgt met zijn colorscheme en cinematografie voor een heerlijke dromerige sfeer en deze gestileerde bravoure houdt ie constant vol en verslapt nooit. Zeer zelden dat je een film stilistisch zo constant ziet. Debie stopt heel zijn visuele register in de anderhalfuur. Gave visuele vondsten, inventieve cameraangles, hypnotiserende shots, veel neon gedomineerde exterieuren, blacklight, reflection, magnifieke kadreringen, uitgebalanceerde composities. De hippe editting van Douglas Crise volmaakt de kundigheid van Debie en dan komt Martinez er nog overheen met zijn score. Die zijn score van Drive met gemak overtreft. Naast de score is ook het sound design grandioos. Die gun cocks ook .

Vanessa Hudgens geeft dan haar personage Candy de flair die je hoopt dat ze geeft. Zwaar overtuigend als psychotic jailbait met een presence en sexiness die ongeëvenaard is. Wat een vrouw. Ook Benson doet dit prima maar heeft nou net niet dat extra's wat Hudgens heeft. Ook mevrouw Korine hobbelt aardig mee met de twee, en degene die het meest game is voor het echte expliciete werk. Al doet Harmony dit gewoon goed, de setup van de sexual elements is gewoon goed. Het zit 'm dan ook niet in het expliciete maar de suggestiviteit maar naast al de satirische, absurde, anarchistische toon is het ook een erg sexy film. Sexier heb ik ze nog niet gezien. De scetch fellatio, gun fellatio, threesome, de ontelbare sexual setups .

De tweede helft is dan de meal ticket van de film. Dat is waar Brit, Cotty en Candy ingelijfd worden door Alien. Een magnifieke performance van James Franco. Waanzin, absurditeit, anarchisme, aantrekking vs afstoting, humoristisch, het is naast de overdonderende visuele stijl ook een rollercoaster van emoties. Ook weet je op bepaalde momenten niet wat je nou moet voelen door de contradictie die de boventoon voert. Goede voorbeelden zijn de fellatio scene en de 'everytime' scene. Zo heerlijk grappig en wrang tegelijk. In deze tweede helft kan Debie weer even bijschakelen (waar haalt ie het vandaan?) en krijg je echt een einde om je vingers bij af te likken. Wat een visueel genot en misschien wel één van de meest overdonderende eindes die cinema ooit gekend heeft. Toegegeven, als fanboy ben ik nou niet de meest objectieve.

Voor een 90 minuten durende film valt er zoveel te zeggen over deze film. Ik ben nog niet eens op de helft wat ik kwijt wil en kan. Ik zit in een enthousiaste roes. Onmenselijke verwachtingen die zo antwoord krijgt. Harmony heeft zijn talent en visie eindelijk opgeluisterd met een daadwerkelijk magnifiek eindresultaat. Een naargeestig satirisch zeitgeist portret die enorm treffend is. Absurd, cool, audiovisueel geperfectioneerd, pornoseksueel (©), surreëel. Helemaal weggeblazen en durf Spring Breakers de meest overdonderende film te noemen die ik ooit gezien heb. Het acteerwerk is echt buitenaards en Franco krijgt terecht veel lof maar vergeet ook Benson en vooral Hudgens niet. Zetten toch wel zeer verontrustende compromisloze femme fatales neer. De werkwijze van Korine is echt goud waard voor dit unieke project, vooral cast & crew laten improviseren. Weer weet Korine weer totaal met een onconventionele narratie te komen. Originaliteit bestaat dus nog wel.

Maar ik ga weer te lang door. Voldoening en enthousiasme overheersen. Een jaar na deze dag toegeleefd en het resultaat is mind blowing. Zaterdag de herziening en misschien kan ik mijn enthousiasme dan beter (en korter ook wel wenselijk ) onder woorden brengen en hoop dat de herziening bevestigt wat ik nu zo sterk voel. Puurdere cinema dan dit ken ik niet, Spring Breakers bevat alles wat ik nou belangrijk vindt in dit wonderlijke medium, en meer. Wat ben ik een sucker voor nachtscenes en het vrouwelijk lichaam in combinatie met magistrale cinematografie. En Enter the Void is history. Dit is met gemak Benoit Debie's magnum opus. Een bevreemdende surreëele trippy natte droom.

Hipster galore, deze nieuwe film van Korine, die ik gek genoeg, samen met Mister Lonely tot zijn beste werk reken. Een perfecte mix tussen deze sexy aantrekkelijke en verschrikkelijk afstotende wereld. Glansrol voor James Franco trouwens.

4* Y'all

Meer dan dat. Absoluut.

Wat als je de platste bezigheden van sommige jongeren neemt (zonvakanties vol seks, drank en drugs). Je voegt daar een flinke dosis geweld aan toe met een bizarre over de top-gangster. Spring Breakers is platter dan plat. Zelfs het zogenaamd inhoudelijke commentaar op The American Dream is dat.

Maar..

Spring Breakers maakt er een mooie, bizarre droom van. Vooral de tweede helft is echt een lust voor oog en oor. Een hallucinante meditatie in snoepkleurtjes. Met fantastisch camerawerk van Debie die zo ongeveer alles uit de kast haalt en zich helemaal uit mag leven in deze film. Zeer geslaagd gespeel met herhalingen en chronologie. En een soundtrack die en past bij Spring Break èn bij de sfeer van de film.

En Korine slaagt er ook nog in om me met een scene waarin nota bene een oud truttig Britney Spears-liedje wordt uitgevoerd kippevel te geven. En dan moet je wel heel goed zijn.

Misschien wel een grote grap (er valt genoeg te lachen), maar dan wel een die heel mooi verpakt wordt. Zien is geloven. Geweldig einde van een heel fijn festival.

4.0*

Blij om deze op t grote scherm te zien want wat was me dit een visueel feestje boeiend van van begin-tot eindshot.

Het is grappig om te zien wanneer er een paar mensen opstonden bij het britney spears gedeelte wat ik juist een enorm sterk stuk vond. de film is nu eenmaal niet zo toegankelijk als wat je op het eerste zicht zou denken. En dat doet em alleen maar goed!
Zeer hard aan het twijfelen om nog eens te gaan wanneer het rustiger is in de zalen want tegenwoordig vinden de mensen leuk dat iedereen moet kunnen meeluisteren als ze commentaar leveren op scènes die ze niets vinden. Dit heeft serieus grote stukken film verpest voor mij.

What a rush

Spring Breakers is een lastige film om in een hokje te stoppen. Te mainstream om een echt art filmpje te zijn en te artsy om echt een mainstream film te zijn. Ik denk ook niet dat het iets is wat het grote publiek zal aanspreken maar de fanbase meer zal vinden in de filmliefhebbers. Deze film heeft dan ook zeker potentie om uit te groeien tot een grote cult classic.

Ook is het lastig om echt iets over SB te zeggen zonder te veel weg te geven. Qua verhaal is het namelijk heel simpel. Wat maakt deze film dan zo goed? Eigenlijk een combinatie van verschillende elementen. Verhaal is zoals gezegd redelijk simpel, maar toch heel leuk verteld. Er gebeurd genoeg zonder dat er maar een moment aan verveling aan te pas komt. De speelduur is dan ook perfect, want een langere versie had de beleving niet ten goede gekomen.

Vooral audio/visueel is het fantastische trip. Dat begin met dat slow-motion shot is al helemaal geweldig in beeld gebracht. En dan heb je nog niets gezien. Debie levert werkelijk fantastisch camerawerk af. Een aantal geweldige shots komen er voorbij. En dan dat gebruik van kleuren. Eye candy gewoon. Een erg kleurrijke film, met erg goed gebruik van neon kleuren. Ook mede door de bewegingen van de camera is het net alsof je er bij bent. En dan die muziek, ook weer briljant. Dat Britney Spears gedeelte werkt verbluffend goed. Maar ook de rest van de muziek werkt perfect.

Audio/visueel spat de zomer (of de lente in dit geval) van je scherm af.

Wat de film verder heeft is gewoon een torenhoog entertainment gehalte. Dit is echt zo'n film die je telkens weer opnieuw wil gaan kijken. Hij zou nimmer gaan vervelen. Leuk acteerwerk, geinig standaard verhaaltje, verbazingwekkend goed camerawerk en audio/visueel gewoonweg fantastisch.

Spring Breakers heeft er een fan bij.

Spring Breakers heeft me de voorbije weken stapje voor stapje meer in z'n macht gekregen. Het begon allemaal heel toevallig toen ik een set photo tegen kwam van Disney-sterretjes Vanessa Hudgens en Selena Gomez in bikini. Het bijbehorende artikel had het over een totale ommekeer in de carrière van de dames. Ik was wel benieuwd, dus ik ging meer informatie zoeken. Spring Break, meiden in bikini die een overval plegen. Mijn interesse was gewekt. De regisseur kende ik helaas niet, maar via wat opzoekwerk kon ik me er wel een beeld van schetsen. Controversieel, rauw. Stilaan sijpelde ook wat info over de soundtrack naar binnen. Britney Spears, Waka Flocka Flame, Skrillex. Het ene nog fouter dan het andere, maar dat was alleen maar goed. Op dat moment was de film niet meer dan een leuke B-film, lekker campy en pulpy. Maar dan zag ik de naam van Cliff Martinez. Hé, die man verzorgde toch de fantastische soundtrack van Drive? Dit kon wel wat worden. En dan de bom. Benoit Debie. Misschien wel de beste director of cinemathography van de wereld. De man die onder meer Vinyan de hoogste echelons van mijn jaarlijkse filmlijst in schoot. De eerste trailer blies me van mijn sokken en nu was ik eraan voor de moeite. Een vriendin van me verwoordde het goed: "Dus je neemt de trein naar Gent om een film te zien die binnen een paar dagen hier in de UGC draait?". Wel, ja.

Eerst en vooral is het lastig om deze film te omschrijven. Het is deels een lange MTV-esque videoclip vol sex en fun, maar de onderliggende toon van het laatste deel zal mensen die een nieuwe American Pie verwachten bedeesd achterlaten. Het is geen plot-driven film en ik verwacht niet dat de film bij veel zelfverklaarde kenners zal opduiken in eindejaarslijstjes, maar geloof me: wie van film houdt moet deze wel gezien hebben. Het is voor een deel arthouse door de visuele stijl, maar de gemiddelde arty kunstliefhebber zal dan weer walgen van de overdaad aan platvloerse sex, drank en druggebruik. Mezelf even indekken en zeggen dat ik hier natuurlijk overdreven clichébeelden gebruik, ik wil maar zeggen dat het lastig is om aan te duiden welk publiek deze film gaat aanspreken. Ik hoop alvast echt dat hij z'n plaatsje vindt, want dat verdient de film echt wel. Oh ja, en het zou leuk zijn als zoveel mogelijk fans van Selena Gomez en Vanessa Hudgens gaan kijken naar hun idolen in deze film. Welcome to the real world.

De casting van Korine is meer dan geslaagd. De buzz die het gebruik van Disneysterretjes veroorzaakt is mooi meegenomen, maar het zij bovenal ook gewoon goeie keuzes. Ashley Benson en Vanessa Hudgens zijn op dreef als meedogenloze, supersexy, totally out of control coeds. Benson heeft van nature een waas van mysterie en verleiding rond zich, Hudgens acteert ongrijpbaar, bijna psychopathisch. Rachel Korine is iets minder, maar meer dan behoorlijk, terwijl ik Selana Gomez de grootste gemiste kans vind, meteen een eerste minpuntje. De setting van Gomez als christelijk, onschuldig meisje dat door foute vriendinnen in dit avontuur meegezogen wordt is ideaal om er meer mee toe doen, maar dat gebeurt niet. Er zit geen evolutie in, ze blijft het 'seutje' van de groep en verdwijnt dan ook vrij vroeg uit de film. Spijtig, hier lagen meer mogelijkheden.

Maar vooral James fucking Franco speelt de pannen van het dak als Alien, de plaatselijk gangster/rapper. De eerste keer dat hij in beeld komt zet hij meteen de toon door een coole speech. Bikinis ans big boobies y'all, that's what life is about! Alien is een geweldig personage. Materialistisch, voor niets terug deinzend, met als favoriete hobby het showen van z'n rijkdom. Korine's voorstelling van de American Dream. De rondleiding die hij de meisjes geeft doorheen z'n villa is de grappigste scène uit de film. Details maken z'n personage, zoals het feit dat Alien een flatscreen in z'n stulpje heeft waarop Scarface op constante repeat staat te draaien. Alien is niet gebaseerd op een specifiek persoon, maar is een kruising van heel veel foute types. Een soort van Kevin Federline meets Lil'Wayne. Franco zet 'm ook ongelooflijk neer en bewijst z'n polyvalente acteer skills.

Maar waar de film echt op drijft is zijn de visuals en de soundtrack en bijbehorende sound design. Dit is niet meer of minder dan visuele porno. Benoit Debie is hier in optima forma, het is bijna zien om te geloven. Ik ken simpelweg geen enkele film met zoveel paars, appelblauwzeegroen, en fluo geel. De neon vliegt je om te oren en het ziet er allemaal uit als een grote trip in een flashy snoepwinkel. Maar Debie excelleert niet alleen in kleurgebruik. De film begint met enkele dansende tieners die letterlijk spring break vieren. Maar hier al wordt duidelijk dat dit niet gewoon in beeld brengen is. Mooie trucjes met de camera, slo-mo's bij de vleet. Ook de nachtelijke scenes zijn heel erg mooi, bijna elk shot is een plaatje. Editing en opbouw van de film zijn cool gedaan, veel terugkerende dingen en flashbacks doorheen sommige montages. Het voelt inderdaad aan als een lange droom. Genoeg hoogtepunten, de overval bijvoorbeeld. Camera filmt vanuit de auto en we volgen doorheen verschillende ruiten de progressie van de andere meiden, tot aan de uitgang. En natuurlijk de piano scene. Alien zet een emotioneel lied in met de meiden, terwijl we een prachtige montage krijgen van gratuit geweld. Geweldig gedaan Sound design is al bijna even knap. De soundtrack past perfect en dat geluid van een geladen geweer om een scene te editen is best cool.

Film blijft door m'n hoofd spoken. Meteen na het zien leek ik 'iets' te missen, maar hoe meer ik aan de film denk hoe meer hij lijkt de groeien. Heb eigenlijk alweer zin om nog een keer te gaan. Hou het voorlopig bij 4*, maar sluit geen verdere verhoging uit.

Oh ja, mensen. Een warme oproep: als deze film enigszins je interesse heeft gewekt, kijk 'm alsjeblieft in de cinema in plaats van te wachten op de dvd. Deze film moet je gewoon over je heen laten komen in een grote zaal. De visuals en het geluid verdienen dat.

Naomi Watts, bij deze wil ik je even bedanken voor je inzet als ambassadeur voor deze film!

Dankzij jouw enthousiasme ben ik hem gisteravond gaan kijken tijdens de voorpremière in Antwerpen. Wat een briljante film! Ongelofelijk. Qua audio-visuele poëzie/trip is deze film nagenoeg onovertroffen. Vooral die poëtische scène met roze mutsen en het nummer van Britney en die laatste trippy scène met de neon-kleurige mutsen tegen de achtergrond van de gitzwarte nacht en de paarsgekleurde pier zijn echt duizelingwekkend mooi. Toegegeven, het verhaaltje is flinterdun en de herhalingen zijn ook niet altijd gerechtvaardigd (hoewel vaak ook wel), maar dit mag de pret wat mij betreft in het geheel niet drukken.

Heb mijn vaste review-plek eigenlijk niet op deze site, maar in de commentaarvelden van mijn gerangschikte imdb-lijst met favoriete films, dus daar kan je mijn uitgebreide mening over de film vinden. Heb deze film op plaatsje 9 van mijn top 10 gezet!

5/5*

Spring break forever bitches!!!

Deze middag was het dan eindelijk zover. De film waar ik toch best naar uitkeek, al zelfs verwachte ik niet meteen dat het zo geweldig zou gaan worden. Maar blijkbaar moet ik user Naomi Watts gewoon veel serieuzer gaan nemen, deze jongen heeft meer dan gelijk. Dit is een meesterwerk eerste klas. Ik had vooral gemengde gevoelens gekregen toen ik de namen van de soundtrack zag, maar kom op hoe kan ik daar vooroordelen op hebben. Nu opeens na de film klinkt Skrillex gewoon veel beter dan ooit. Maar de soundtrack laat ik even voor zo te gaan bespreken.

Bij de opening viel mijn mond gewoon al open van verbazing. De ene shot na de andere was gewoon perfect. Hier is niet hersenloos aan gewerkt geweest wat vaak wel gebeurt in het genre. Zeker met zo’n cast vraag je je af wat dit zou kunnen gaan worden. Maar echt mensen, visueel is het de meest indrukwekkende film naast Enter the Void en The Tree of Life. Maar in één ding overtreft deze film echt elke film: kleurgebruik. Nog nooit heb ik het zo prachtig gezien. Moest wel even denken aan Gregg Araki zijn Kaboom. Die had ook mooie kleurenfilters maar vergeleken met Spring Breakers…

Qua acteren is het allemaal zwaar boven verwachting. Ik heb opeens het grootste respect gekregen voor mevrouw Vanessa Hudgens die hier een prachtrol speelt. Ze ging zo te zien erg hard op in haar rol en genoot er gewoon van. Maar gewoon al die dames doen het gewoon echt goed. Zelfs Selena Gomez. En dan James Franco, die hierin bijna niet te herkennen valt speelt echt geweldig cool. Wat een smerig ventje

Naast het kleurgebruik en het visuele is ook nog zeker de sfeer een perfect pluspunt. Die nadert hier perfectie. Die sfeer wordt gemaakt door de soundtrack. Een dikke pluim voor meneer Skrillex en Cliff Martinez. Ze hebben dat meer dan goed gedaan. Alles was perfect bijpassend en maakte deze film gewoon af.

Een zeer geslaagde film waar ik eigenlijk alleen maar met lof over kan praten. Harmony Korine heeft dat erg goed gedaan. Nu moet ik de rest van zijn films ook eens dringend gaan kijken.

Nog eventjes voor iedereen die zegt dat project x de beste partyfilm is: watch this stuff and your minds will change.

Dus aan iedereen die dit bericht leest: ga dit kijken!! Ik ga deze zo snel mogelijk terug kijken.

Ik hou het nog even op 4.5*. Maar kan verhogen!! En die kan is zelfs redelijk groot.

Gisteravond even meegepakt - vorige week de voorpremière moeten missen omdat ik nog op kantoor zat; bijzonder vermakelijke film die buiten aangename visuals en wat weirde toestanden niet heel veel om het lijf heeft. Alleen jammer van het vreselijke sounddesign (die telkens terugkerende 'laadklik' van een pistool ... ) en de inbreng van Skrillex.

3,5*

De film begon me na een halfuur eigenlijk al grondig tegen te steken: de eindeloze springbreak toestanden, de videoclip visuals, de o zo sletterige bimbo's, de misplaatste melancholiek van de hele affaire die als het ware aan de kijker opgedrongen wordt..

Toegeven, naar het einde wordt het beter en de film heeft enkele onmiskenbare kwaliteiten. De al veel genoemde Britney Spears scène bijvoorbeeld creëert precies de ambiguïteit en weirdness die ik verwacht van iemand als Korine. Maar al bij al deed het mij toch weinig. De kerngedachte van de film is ook te nadrukkelijk aanwezig: het contrast tussen de glossy uitstraling en het donkere fatalisme van de plot.. nogal voor de hand liggend en ongeïnspireerd wat mij betreft.

Voor mij is het een leeg, artificieel product. Kids vond ik al een redelijk eentonig statement over jongerencultuur, maar daar achtte ik in de eerste plaats Larry Clark verantwoordelijk voor (Korine's Gummo vind ik namelijk wél een meesterwerk). Maar zelfs Kids had nog een zekere voeling met de personages en hun leefwereld. Dat ontbreekt hier volledig.

Lijkt wel te kloppen inderdaad. Ben gisteren namiddag geweest in een vrij lege zaal. Een groep aanwezige tieners hadden duidelijk een ander soort film verwacht. Eentje liet het duidelijk merken door na afloop meteen te stellen dat het de slechtste film was die hij de laatste jaren gezien had. De rest beaamde zonder verpinken. Gelukkig waren ze tijdens de film redelijk stil, op wat gekraak van chips en popcorn na.

Spring Breakers is dan ook een mood-film die niet draait rond een mooi afgelijnd, coherent en logisch verhaal maar puur via beeld en geluid de kijker tracht te overrompelen. Blijkt maar weer eens dat de massa daar bijzonder veel problemen mee heeft. Gok dan ook dat de film binnen enkele maanden een pak lager zal staan qua quotering.

Zelf vond ik Spring Breakers - naar verwachting - een meesterwerkje. Audiovisueel natuurlijk absoluut geweldig. De hand van Debie is duidelijk aanwezig en de geslaagde symbiose met de muziek deed me meermaals denken aan Drive (waarschijnlijk ook niet toevallig gezien de aanwezigheid van Martinez). Het verhaal zelf is een leuke kapstok, maar de film blinkt vooral uit in het creëren van hypnotiserende scènes die op zich reeds heel indrukwekkend zijn. Ook de vaak aanwezige onderhuidse spanning vond ik erg veel toevoegen.

Zeker een ideale film om meermaals te herzien ook. Een typisch kenmerk voor films die meer draaien om sfeer dan om een leuk verhaaltje. Cinema zoals ik het graag zie, deze Spring Breakers. Na meer dan een jaar deel ik dan ook met plezier nog eens een 4.5* uit.

Had wel wat verwachtingen van deze film, maar het was echt teleurstellend. Het was zelfs moeilijk om de film helemaal uit te kijken. Een heel zwak script naar mijn mening, er zijn conversaties van 5 à 10 minuten waarin niet overdreven tien tot 20 keer dezelfde zin herhaald wordt. Was deze film dramatisch of komisch? Er zat niets zinnigs in deze film, het houdt geen minuut je aandacht en werkt zelfs irriterend op sommige momenten. Het enige lichtpuntje in deze film was de muziek die je hoorde en heel af en toe wat naakt. Het is zeker geen aanrader integendeel dit was de zwakste film die ik ooit gezien heb. Het is zelfs schandalig dat dit cinemawaardig is!!

Wow, ontzettend genoten van deze originele en sfeervolle film, welke uiterst bekwaam buiten de lijntjes kleurt met neon verf. Spring Breakers heft een dikke middelvinger naar alle clichés en vooral Franco speelt weer een grandioze rol. Ontzettend vette sounds ook, zowel qua muziek als effecten. Echt een parel voor de audiovisuele freaks.

4.5* voor nu. Zeker snel nog eens herzien!

Geweldig film! Het begin was alleen niet geweldig ik had toen echt zoiets van 'nee waar ben ik!' maar daarna werd het heel geweldig. De muziek paste heel goed bij de film erg mooi camera werk en geweldige acteer prestaties van James Franco en tot mijn verbazing van Vanessa Hudgens

(ik vind haar echt afschuwelijk maar ze was erg overtuigend, niet op het zelfde niveau als james Franco maar wel goed)

wat van mij niet had gevoeven was al dat bloot (echt heeeel veeeel bloot)

dus omdat het begin wat minder was en omdat het bloot niet had gehoeven een 4 maar echt geweldig!

Had er zoveel van verwacht door al deze extreem lovende berichten hier, maar vond het al bij een leeg, stompzinnig doch (bij momenten) mooi geschoten genrefilmpje. Snap the big fuss echt niet. En ik ben mij bewust van het feit dat "leeg" als kritiek een beetje logisch is gezien de opzet, maar ook als maatschappijkritiek vond ik het belachelijk beperkt.

Ook de oeverloze herhalingen van "Spring Break, bitches" en het vreemde gebruik van flashbacks werkten danig op mijn zenuwen.

2.5* voor aantal goede scenes.

Wat later dan gehoopt, maar nog net op tijd:

Cult Movies Reviewed: Spring Breakers (2012, Harmony Korine) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Zoals gezegd had ik er beduidend meer van verwacht.

Korine is bepaald geen doorsnee filmmaker. De adem van mening bezoeker in de sneak stokte bij het zien van de titel. Absoluut ook te prijzen dat Korine een artistieke insteek toepast op een enorm hersenloos festijn. Dat botst in elk geval aardig en dat is leuk als je het mij vraagt.

Ook visueel is het bij vlagen sterk. Neon-kitschy met een slick zooitje shots en camerabewegingen stelen de show. Daartussenin vond ik het minder. Het eerste halfuur is een aaneenschakeling van TMF-videoclips, waar geen enkele afwisseling in zat. Bier, tieten, belachelijk slechte muziek en slow-mo's. Te veel van het goede als je het mij vroeg en vond het toen ook allemaal niet echt de goeie kant op gaan, want er gebeurde verder gewoon helemaal niks.

Met de intree van Franco wordt het wat beter. Tamelijk geniaal personage toch wel, en de film wint wat vaart en verhaal. Toch zit daar ook veel van het zelfde in, wat belachelijk gedoe met al z'n shit" wat wel lollig is maar na een keer of 4 ook wel aan kracht inboet en dat geldt ook voor zijn "gevoelige" gedichtjes. Ook het feit dat we drie of vier keer de telefoonconversaties van de meisjes horen maakt dat ik het idee heb dat Korine niet al te veel te vertellen had. Als thema en omgeving zit je op zich wel gebeiteld, mits je ook inhoudelijk wat verder kan gaan.

Drie scenes maken dat je ziet dat Korine een begenadigd cineast is. Dat is die scene waarin Alien begint met Britney Spears te zingen waarbij een belachelijk soort saamhorigheid totaal botst met de beelden van overvallen etc. Verder de overval in het begin natuurlijk en het absolute slot, was denk ik wel het beste moment van de film. Vooral audiovisueel een indrukwekkend staaltje. Ook de muziek (buiten dan al die belachelijk slechte Skrillex-onzin die verder wel goed paste overigens) van Martinez was bij vlagen sterk. Maar het als je het mij vraagt door het concept jammer dat je eigenlijk anderhalf uur naar meer van hetzelfde zit te kijken. Korine weet weinig over te brengen zoals dat bij Gummo juist net wel lukte.

Krap 3*tje.

Dat James Franco zich durfde te verbinden aan deze film slaat echt alles. Wat een flater. Film is btw gebasseerd op rapper Dangeruss.. James Franco heeft de clip "Hanging with them dopeboys" geregiseerd en zijn rol is bijna geheel gebasseerd op Dangeruss (zit zelf ook in de film) Clip kun je hier zien, net zo waardeloos als de film zelf: YouTube - DANGERUSS- HANGIN WITH DA DOPEBOYS (VIDEO) DIR. BY JAMES FRANCO

Spring Breakers is een film dat bijzonder is geworden en echt wel tot stand kwam in zijn toch geweldige montage. De montage weet het narratief volledig om te gooien waardoor het niet al te bijzonder straight forward plot, toch iets subjectief geeft en zelfs poëtisch weet te uiten, dankzij wisselwerkingen, herhalingen en sprongen in de tijd. 

Het was even wennen, tot ik besefte dat het de stijl van de film is. Voice overs, scenes en dialogen worden talloze keren opnieuw herhaald. Maar het merkwaardige hier is hoe dit steeds gebeurd over verschillende beelden en andere momenten in het verhaal. Hierdoor krijgt alles wat er gezegd en gedaan wordt steeds een andere context. En toen is me meteen duidelijk geworden, een dik halfuur de film in, dat dit is waar Spring Breakers het meest indruk op me maakt en zich hier voor mij even wist te onderscheiden van andere films dankzij een soort innerlijke sugestiviteit dat het steeds met zich mee droeg. 

Helaas was dat ook wat een struikelblok voor Spring Breakers is geworden. De film werd een lekstok waar ik aan moest blijven likken terwijl ik de smaak al beu was. De eerste lik is tenslotte de beste en meest smaakvolle. Door zijn montage truc eindeloos toe te passen de gehele film voelde ik toch wel snel dat ik het al had gezien nu. Harmony weet er verder helaas geen bijzondere varriatie aan te geven. Ik besefte dat de film een soort trip begon te worden, dat ik 90 minuten moest ondergaan en ervaren in plaats van te volgen.. En me niet al te veel moest aantrekken van het zoeken naar een plot. Eigenlijk dus cinema waar ik het meeste fan van ben, maar waar ging het dan mis hier?

Ik moest tijdens het kijken denken aan Enter The Void en The Tree of Life. Spring Breakers is eigenlijk een lange montage sequentie (ironisch genoeg dus een muziek videoclip) die je een psyche probeert te laten voelen, maar waar ik gewoon niet bij betrokken kan raken door zijn gebrek aan emotie of inkijk in wat deze persoanges nu uiteindelijk drijft. Hetzelfde probleem had ik al bij Enter The Void. En je kan zeggen dat Malick tegenwoordig ook leeft van zijn mooie beelden die montage sequenties worden, maar daar als geen ander net wel in slaagt om me mee te krijgen. Malick zijn voice overs die herhaald worden gaan over dingen waar je over kan denken door een standpunt. Dingen als liefde en filosofie. Spring Breakers heeft wel zijn momentjes maar bijvoorbeeld die herhaalde telefoon gesprekken die dingen vertellen als: " it's so much fun here", " i'll take you with me next time", "we made so many friends here".... Helaas overheerst dit en ben ik hier niets mee omdat dit mij figuurlijk niets verteld en ook letterlijk gewoon zo leeg is dat het voelt alsof het toch niets te zeggen heeft. 

Wat deze 'montage sequentie' ook geen goed doet is dat het zelden, of toch nooit duidelijk een vast standpunt probeert te nemen doordat er eigenlijk nooit een duidelijke point of view wordt gegeven. Faith, die een hoofdrol leek en voor mij het meest interessante personage was door haar geloof dat enorm in contrast staat met deze feest wereld, verlaat helaas de film halverwege. Ze was net de persoon waarmee ik er naar keek omdat de film me de eerste helft doet geloven dat ik door haar ogen moet kijken. Haar afwezigheid in de tweede helft maakte het vaag hoe ik nu naar de bizarre acties moest kijken. De morele keuzes en gedachtengang van Britt en Candy en hun uiteindelijke beslissingen zijn me ook ontgaan daardoor, waardoor het einde me helemaal niets heeft gedaan en me zelfs teleurstelde. Misschien moet dit ervaren worden als de keuze die meisjes maken als het aankomt bij een niets zeggende one night stand en de volgende dag normaal kunnen doorgaan met hun leven. Iedereen weet uiteindelijk wel waarom we wel eens een one nighter willen ervaren... Misschien is dat ook wat de film probeert te vertellen en hoe de wereld en onze acties gezien moeten worden. En dat kan ook gelinkt worden aan de quote in het allerbegin: "Just pretend it's a video game. Like you're in a fucking movie."

Ik moet wel zeggen dat Spring Breakers een one night stand is die ik opnieuw wil doen. De film is visueel overdonderd door zijn kleuren en camera voering en bevat zeker zijn hoogtepunten als de overval (wow!) en de Everytime montage scene. De mooie dames en een geweldige James Franco maken het natuurlijk ook de moeite waard. Een cultfollowing is zeer waarschijnlijk ook door de heerlijke elementen als de kleuren, outfitjes (maskers, DTF pants ...) en zeer quotable quotes. En al zit het maar in kleine details als de opening titles. Ik begin precies wel iets te hebben voor dat roze font (Drive).

Of het inhoudelijk toch nog wat meer weet te bieden zal een tweede kijkbeurt moeten afwachten. Ik hou wel enorm van hoe het zeer ironisch allemaal is neergezet. Keuze van actrices (die het zeer goed hebben gedaan hoewel ik Korine wat minder vond) naar de slechte muziek (Martinez zijn soundtrack was wel weer hemels en hypnotiserend) en hoe de film natuurlijk zich uiteindelijk probeert te verkopen voor iets wat het niet is en daardoor (helaas?) het foute publiek onvermijdelijk zal aanspreken. Een vraagteken bij helaas, omdat het tenslotte het publiek zal aanspreken dat de film satirisch portreteerd. Het leuke is dus ook zijn donkere humor, met kritiek, door te spotten met de american dream en vooral de feestende jeugd, wat eigenlijk een zeer leeg bestaan kent. Ze zijn fysiek op hun hoogtepunt en mentaal ontoereikend om te zien dat de wereld zoveel meer bevat dan zon, strand, feest, bier, seks en drugs. Hedonisme dus in zijn puurste vorm, maar wie ben ik om over zulke mensen te oordelen? Misschien is dat ook echt alles wat de wereld voor hun heeft te bieden. It's a sad, mad, fucked up world after all.

Ik vond het een mooie state of the art partyfilm. De nietszeggende sletterige meiden met een hoop sex appeal vulde de melancholie van het eeuwig feesten goed aan. Regie was een soort Mallick-Noe-Stone combinatie. 4*/4,5*

Knap dat ze dit aandurven in de reguliere bios, zal wel een kwestie van verkeerde verwachtingen zijn, denk nl dat het Pathe publiek een soort Hangover 3 Project X 2 verwacht.

Één Grote Hallucinatie,

maar wat voor een Hallucinatie, een trip die lijkt op een droom getekend door een schilder die dromen schildert genaamd Benoit Debie. Dat vind ik het grootste pluspunt aan de film, het kleurgebruik en het camerawerk wat deze dromerige beelden vast heeft gelegd.

Dit camerawerk is natuurlijk ontstaan door het idee van Harmony Korine om Spring Break vast te leggen en de 'American Dream' die spring break is voor deze jongeren. Dit gebeurt natuurlijk niet omdat hij dit zelf nou zo geweldig vind, maar om uit te beelden hoe leeg, hopeloos en oppervlakkig het hele gebeuren is. Het is eigenlijk een sarcastische trip/droom geworden deze film, een film die ik zeker nog vaker wil gaan zien.

Wanneer James Franco zijn intrede doet als Alien schiet de film naar een nog iets hoger niveau, hij speelt een perfecte rol als wigger gangster/rapper die zelf ook verder helemaal niets heeft in deze wereld, hij leeft ook in een droom, en ook deze is nogal leeg en oppervlakkig. Maar de scenes waarin hij vanaf dat moment zit zijn stuk voor stuk om in te lijsten, met als hoogtepunt de scene met het gebruik van Britney Spears Everytime met de scene waarin hij al zijn Shit laat zien op een gepaste afstand. Dit past allemaal perfect in het beeld dat de regisseur wilde schetsen, maar de manier waarop dit allemaal verteld wordt is erg interessant. hoe het verhaal verteld wordt is innovatief, veel herhalingen en weinig duidelijke structuur, het werkt verfrissend en maakt de film nooit saai, eerder beter en zeker merkwaardiger.

iedere scene is er een om te analyseren maar als gehele film blijft voor mij het feit dat het allemaal een surrealistische trip is in de vorm van een droom overeind staan, een droom die met het gebruik van geweldig mooie kleuren en personages een erg fijne film geworden is

Mijn verwachtingen waren torenhoog nadat ik verscheidene positieve recensies had gelezen en na het kijken van de trailers. Zijn al deze verwachtingen ingelost? Nee, ik denk toch niet helemaal.

Een aantal dagen geleden was het eindelijk zover. In een overvolle bioscoop zaal nam ik plaats. Ik voorspelde al dat de zaal bij de eind credits lang niet zo vol meer zou zijn.

Visueel is Spring Breakers een erg sterke film geworden met een aantal prachtig gestileerde shots. De eind scene in de speedboot sprong er voor mij toch wel het meeste uit. Toch had ik gehoopt op een wat meer trippy filmervaring, zoals bijvoorbeeld Enter the Void. Hier en daar kwam het hallucinerende effect prima uit de doeken, maar het mocht toch nog allemaal iets geflipter.

Verder niets dan lof over hoe Korine dit alles weet neer te zetten. Daarnaast mag het sounddesign ook niet onopgemerkt blijven. Sommige momenten zorgde toch voor kippenvel. Het dromerige sfeertje werd alsmaar sterker naarmate de film vorderde.

De dames zetten hun rol overtuigend neer, maar de show wordt gestolen door Franco en in mindere mate Mane.

De manier hoe Korine omgaat met de tijd -en door gebruik te maken van voice-overs werkt uitstekend. Dit is wel een stijltje dat je moet liggen, want anders kan het een behoorlijk lange zit worden. Dit merkte ik maar al te goed in de zaal.

Ik vind het uiteindelijk toch lastig om er een oordeel over te geven, omdat ik het idee heb dat Spring Breakers pas goed tot zijn recht komt bij meerdere kijkbeurten. Een film dat bij elke kijkbeurt beter wordt -en groeit.

Vooralsnog hou ik het op een mooie 4.0 *

Spring Breakers is een film die moeilijk te beschrijven valt en ook na een druk weekend kan ik nog steeds niet goed uit mijn woorden komen wat ik nou vind van de film.

Spring Breakers heeft mij gehypnotiseerd en meegenomen in een wereld waar ik ook zou willen verkeren, tenminste tot aan het criminele gebeuren dan.

De vrouwen, de feesten, de locaties, de spetterende kleuren. Alles is prachtig aan de film. Mede dankzij het lijmende werk van de muziek en de melancholische aanvoelende voice-overs is Spring Breakers een stylistische en dromerige ervaring geworden.

Het hielp de film Spring Breakers ook dat ze geen warrige boel hebben gemaakt van het plot, dat viel nog verassend makkelijk te volgen. Dat had ik bepaald niet verwacht voorafgaande aan de film.

Echter wordt alles op zo'n mooie artistieke manier aan elkaar geplakt dat het alsnog knap is. Wat mij opvalt is dat Korine vooral met de chronologische volgorde van de film speelt. Ondanks dat alles netjes chronologisch verteld wordt zie je gedurende Spring Breakers wel steeds beelden voorbij komen van momenten die pas later gebeuren. Zo krijg je steeds kleine hintjes over wat er gaat gebeuren, zonder dat het hinderlijk werkt en dat je ook door krijgt dat Korine dit telkens opnieuw doet.

Wanneer zelfs mierzoete muziek van Britney Spears de oren niet pijnigt weet je eigenlijk gewoon niets anders dan dat je naar een kwalitatief zeer goede film hebt gekeken.

Net zoals vele anderen heb ook ik aan één kijkbeurt niet genoeg..

4,5*

"I'm starting to think this is the most spiritual place I've ever been."

Gisteravond in de bios gezien en ik moest het toch wel even een nacht laten bezinken wat ik allemaal heb mogen aanschouwen.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen, in de eerste helft zie je eigenlijk alleen maar feestende tieners en de tweede helft met de intrede van Alien (geniale rol van James Franco) belandde ik meer in een surrealistische trip.

De eerste helft vond ik soms iets teveel van het goede, maar het was wel een mooie opmaat voor de contradictie die er met de tweede helft bereikt wordt.

In de tweede helft werd het voor mij pas echt interessant, zoals ik al eerder zei door Alien. De manier waarop James Franco invulling geeft aan deze rol is 'niet van deze wereld'. Duidelijk te zien in de manier waarop hij à la MTV Cribs een rondleiding geeft door zijn huis, de fellatio scène met de pistolen en de manier waarop Everytime van Britney Spears - als ik dat nummer nu hoor blijft het voor mij onlosmakelijk verbonden met Spring Breakers - gebruikt wordt om een sequentie van gewelddadige acties in beeld te brengen.

Alleen wel jammer dat er qua karakterontwikkeling weinig gedaan wordt, hiermee doel ik dan op Faith en haar redelijk vroege uittrede in de film. Dit is toch wel een personage dat bij uitstek beter gebruikt had kunnen worden. Mede door haar geloofsovertuiging zou dit voor een mooi contrast kunnen zorgen verder in de film.

De personages van Vanessa Hudgens, Ashley Benson en Rachel Korine deden me eerlijk gezegd niet veel. Al moet ik zeggen dat Hudgens er toch wel het meest uitspringt en het is te prijzen dat Korine topless gaat.

Visueel is het echt top te noemen. Letterlijk eye candy, een ware traktatie voor het oog. Verzorgde gestileerde camerashots, soms leek het ook alsof ik als kijker deel uitmaakte van de film. De felle neonkleuren waren ook een aanwinst, hierdoor leek het zoveel meer surrealistischer ondersteund door de sterke score van Cliff Martinez.

Al met al een zeer bizarre film die je gewoon over je heen moet laten komen. Dit is zeker een film die nog wel even in je hoofd blijft spoken.

4,0 Sterren.

"een visuele trip", "een ode aan de oppervlakkigheid" en "niets voor mij" waren drie adviezen/zienswijzen die me vooraf waren voorgeschoteld door mijn omgeving. Uiteindelijk bleken ze alle drie relatief onwaar.
Spring Breakers is één grote middelvinger in mijn ogen. Hoe met de filmposter en de trailer onschuldige, geile tieners en anderen naar de cinema worden gelokt om vervolgens een klap in het gezicht te krijgen door deze over-the-top, sarcastische, productie die sommigen een spiegel voorhoudt. Na afloop heb ik enkel negatieve geluiden gehoord en moest toen wel erg glimlachen. Korine is een ultieme sarcast, provoceert, en maakt het tevens moeilijk om deze film te evalueren.

Achter sommige scènes zit een duidelijke gelaagdheid en het contrast tussen het auditieve en het visuele vind ik vooral een van de 'eigenheden' van deze prent. Ook de soundtrack, met veel top 40-hits en overig simpel materiaal is perfect geknipt hiervoor. Het visuele aspect ansich vond ik meevallen, de sfeer die hier wordt benadrukt heb ik niet zo ervaren (als een Enter the Void of Assasination of Jesse James). Bij vlagen voel je je in Florida, maar soms is die connectie met de filmlocatie ver, heel ver, weg.
Andere scènes zijn weer heerlijk over-the-top sarcastisch (Britney!), waarna weer wordt teruggevallen op de naïeve vrouwelijke personages. Dit laatste heeft positieve en negatieve uitwerkingen. Zo vond ik Faith's personage juist de meest interessante, die interne strijd tussen peer pressure en 'goed doen'. Voelde veel begrip voor deze interne afwegingen van Faith en de eenzame terugreis. Vandaar dat ik het verhaal wat minder vond toen de twee meiden nog alleen over waren.

Weer andere scènes deden vrijwel niets met mee, soms doordat de sarcastische ondertoon miste (het 'vrij kale' samenzijn van de vrouwelijke personages in het begin) of doordat ik het toch juist als té overdreven ervoer (de pijpscène en het einde). Het einde kan ik weinig mee. Of dit de beste manier was om al het vorige af te sluiten blijf ik me afvragen. Hier gaat het irreële ervan me een te grote rol spelen.
Al met al een gedurfd project van Korine, dat ik 'beloon' met een voorzichtige 3,5 ster. Herziening uiteraard gewenst om te beoordelen wat de 'hype' óf 'cult'-waarde van deze film zal zijn.

P.S. Mooi overigens hoe plotbeschrijvingen van deze film, doordat ze in een paar zinnen de film willen 'uitleggen', ook direct de plank misslaan. De gelaagdheid kan niet gevat worden in die paar zinnen.

Ik weet niet precies wat ik met deze film aan moet. Zoals hier al vaker gezegd is het visueel erg mooi allemaal, maar ik miste toch wat tempo. James Franco speelt erg sterk, maar zijn bitches vielen mij dan weer wat tegen.

Twijfel tussen 3 of 3.5 ster.

Ook eindelijk gezien

Afgaande op de berichten hier verwachtte ik een nogal andere 'eerste helft'. Zoveel gefeest zit er helemaal niet in, al heb ik daar ook absoluut geen problemen mee. Dat gedeelte, dus zo ongeveer tot de bailout, is bij mij eigenlijk favoriet. Hoe bijvoorbeeld de campus met enkele opeenvolgende (grainy ) shots wordt geïntroduceerd is werkelijk fenomenaal. Ozu zou jaloers zijn. Dat college ook met al die laptops met natuurlijk een roze presentatie . De slow-mo waarmee wordt geopend zet ook al meteen de juiste toon. Humor en stijl, maar met een vreemdsoortige ondertoon die moeilijk valt te beschrijven. Wellicht voor dat wat nog komen gaat. De muziek is toch wel een groot pluspunt. Alle nummers worden op de juist momenten ingezet en zijn gewoon enorm lekker, veelal instrumentaal. Helaas liet het geluid in de bioscoop nogal te wensen over, waardoor ik niet optimaal erin kon komen en niet de juiste beleving meekreeg. De nummers van Martinez kwamen nauwelijks door, maar ook de feestnummers moesten veeeel luider. Volgende keer wat dat betreft een betere setting uitkiezen.

Verder is het meeste wel gezegd. Kleurgebruik, editing, het gespeel met focus, het losse camerawerk, allemaal even prachtig. Favoriete scènes zijn waarschijnlijk de overval (en het naspelen ervan), het dominantie spelletje en Everytime. Voor de rol van Franco vreesde ik een beetje, maar gelukkig stelt ook hij niet teleur. Geflipt personage, maar wel met een trieste ondertoon. De dames groeien steeds meer in de film heb ik het idee. In het begin kreeg ik het gevoel dat het nog niet oprecht was, waarschijnlijk mede door keuzes in het script. De aanloop naar bepaalde events is wat geforceerd en houterig, maar eenmaal daaroverheen gestapt lijkt alles vanzelf te gaan, en krijg je inderdaad 'vloeibare' cinema. Nog een minpuntje vond ik de voice-overs die voor mijn gevoel weinig bijdroegen. Had gehoopt dat deze een extra dimensie aan de film zouden geven, maar het was eigenlijk steeds hetzelfde ironische commentaar.

Benieuwd hoe de tweede kijkbeurt gaat uitpakken!