Spring Breakers (2012)

Heb me heel erg vermaakt met deze film. Mooie dames, misschien niet de allermooiste en niet de allerbeste actrices maar zeker niet vervelend om naar te kijken. Strak gefilmd en een ijzersterke soundtrack. Wellicht niet erg realistisch maar wel heel grappig vaak. James Franco is echt een held in deze film. Bijzonder veelzijdige gast is dat.

4*

Hmm. Tsja. Wat kan ik zeggen? Tegenvaller. Niet de hele tijd genoten in ieder geval.

De film komt traag op gang. Voordat de eerste chick met een gun in haar handen het beeld door wandelt, ben je al een half uur aan het kijken. Ik had de film toch wat vlotter verwacht. Blote borsten (alhoewel nooit vervelend) maken een film niet goed. Dubstep al helemaal niet. De combinatie zou wel goud kunnen zijn in theorie, maar blijft in de praktijk van Spring Breakers toch een beetje steken op brons. James Franco maakt een hoop goed. Britney Spears ook en dát had ik echt niet verwacht. Visueel is het allemaal wel mooi, maar toch net-niet briljant.

Blijf ik achter met een vaag gevoel van teleurstelling, en Britney Spears in mijn hoofd.

Zie tot m'n stomme verbazing dat de Spears-scene hier zowaar wordt geprezen, één van de lachwekkendste scenes die ik ooit zag (roze bivakmutsen, for crying out loud). Verder heb ik het gevoel te hebben gekeken naar een mislukte en veel te lange video-clip. Nauwelijks personage-uitwerking, nauwelijks dialoog (en de dialoog die er is wordt eindeloos herhaald), slechte muziek, kitscherige stijl en een paar lege one-liners over de Amerikaanse droom die moeten doen alsof het geheel nog enige inhoud heeft. Spring Breakers is als film een grap, maar helaas een slechte grap.

Een film over het pure hedonisme van jongeren zo plat als een dubbeltje, kon dat wat worden? Jazeker, en voornamelijk doordat die wereld van seks, drank en drugs zo fantastisch in beeld en geluid wordt gevangen dat Spring Breakers soms meer een hallucinante videoclip dan speelfilm lijkt. Hoewel de film fore and foremost leunt op die beelden en muziek - de kleuren en klanken deden me wel denken aan Drive - is de film toch ook een sterk commentaar op de moderne cultuur en moreel verval. Dat je zelf ook weer verlekkerd naar sexy lichamen en buitensporig geweld zit te kijken, alleen maar versterkt door de fantastische vormgeving, gaf me een medeplichtig gevoel. Dat maakt de film tegelijkertijd betoverend en confronterend, en daarmee dubbel geslaagd. Ik ben benieuwd hoe men later op deze film terug zal kijken, maar voor nu is het wat mij betreft de beste film van dit jaar en één die veel gezien zou mogen worden. 4*

Als je op deze site bij Spring Breakers op "recensies" klikt krijg je bijna de indruk dat dit een complex meesterwerk is dat zijn weerga niet kent, zo goed wordt hij over het algemeen ontvangen. Nou had ik niet direct verwacht dat het zo zou uitpakken, maar zelfs dan nog vond ik het schokkend hoe leeg de film eigenlijk was.

Harmony Korine kiest voor de makkelijke weg: oersimpele, eigenlijk gewoon conservatieve kritiek op een bepaald subcultuur in de huidige jeugd waar toch al iedereen (inclusief de rest van de jeugd) kritiek op heeft. Korine brengt niets nieuws naar de discussie. In feite pakt hij dezelfde tactiek als veel gangsterfilms: eerst de glorie, daarna de val. Maar Scorsese lijkt nog echt gefascineerd te zijn door de criminelen en wekt de indruk bij ze te willen horen, waardoor hij een verleidelijk web weet te spinnen waar je als kijker in verstrikt raakt, totdat de neerslag komt. Korine daarentegen lijkt niet alleen geen enkel respect te hebben voor zijn hoofdpersonages, maar hij lijkt ook niet bijzonder geïnteresseerd in ze te zijn en ze ook niet te begrijpen.

Dat er discussie over bestaat of deze film gaat over de Amerikaanse droom is bizar, want de film legt het er enorm dik bovenop. Niet alleen wordt de American dream door Franco en zijn concurrerende gangster bij de naam genoemd, ook Faith heeft een lange voice-over over dromen die uitkomen; een voice-over die ook nog eens herhaalt wordt. De kanttekening die Korine legt bij de American Dream zoals de meiden en deze gangsters hem zien ligt voor de hand, maar verliest nog eens extra kracht doordat Korine totaal geen moeite doet om inzicht te krijgen in de vraag waarom voor de meiden dit nou juist de grote droom is. Misschien hebben ze The Great Gatsby gelezen en zich beseft dat succes via de traditionele, kapitalistische wegen geen geluk oplevert. Ik betwijfel het echter.

Het grote probleem dat ik met Spring Breakers dan ook heb is dat Korine te weinig interesse heeft in zijn onderwerp en er totaal geen voeling mee toont. Iets bekritiseren is makkelijk, maar alleen van waarde als je begrijpt wat je bekritiseerd en dat gevoel kreeg ik nooit. Is er eigenlijk al eens een film gemaakt waarin iemand geprobeerd heeft personages als deze meiden te begrijpen? Zo'n film zou waarschijnlijk schokkender zijn dan Spring Breakers. Korine komt zelfs niet verder dan één personage een onderscheidend karakter te geven, namelijk Faith, die verdwijnt op de helft van de speelduur. De film wordt veel geprezen om zijn subversiviteit, maar ik vind het gemakzuchtig.

Het ergste is dat het gebrek aan inhoud de film ook enorm saai maakt. De film ziet er bij vlagen mooi uit, maar door de leegheid van wat we te zien krijgen maken de beelden geen impact. Er zit geen gevoel achter. Het is een beetje als een schilderij: hoe mooi het ook geschilderd is, als er geen ziel in zit en het afgebeelde niet boeiend is wordt het niets. Ik vond Spring Breakers voor het grootste deel van de speelduur dan ook vooral vervelend, met zijn eindeloze feestscènes en eeuwige herhalingen van shots en dialogen. Het moest hypnotiseren, maar dat deed het mij zelden. Het voelt ook aan als een korte film opgerekt naar de lengte van een lange film. Als puntige korte film had ik dit misschien nog wat meer kunnen waarderen. Ironisch genoeg heeft het de lichamen van zijn hoofdrolspelers nodig om de aandacht vast te houden.

Een paar scènes redden het geheel van de totale ondergang. De overval aan het begin is oprecht hilarisch, evenals de latere scène waarin de meiden pistolen in de mond van Franco stoppen. Daarnaast werkt het pianostuk met een lied Britney Spears wonderwel; het enige moment dat even de bizarre hypnose over me kwam die de hele film leek te zoeken. Maar zo'n scènes benadrukken helaas alleen maar de mislukking van de rest.
2,5*

Nadat NW hier zo hoog van opgaf, en ik er ook nog eens achterkwam dat de cameraman dezelfde is als die van Noé, kwam Spring Breakers behoorlijk hoog op de kijklijst te staan. Afgelopen zondag was het zo ver.

Verwachting: pulp, maar wel mooi geschoten. Ervaring: vrijwel geheel volgens verwachting. Het begin is al spetterend, vette dubstep met een close-up van topless tieten. Niet echt datgene waar ik naar op zoek ben in film, maar ik kan moeilijk zeggen dat ik het heel erg vervelend vind. Verder inderdaad een pulpverhaal, met spetterende beeldtaal, strakke montage, waarbij de soundtrack niet achter blijft. Vooral de gritty beelden die flink vervormen blijven me bij. Verhaaltje was redelijk amusant, dat Alien figuur was redelijk over the top, zeker als hij gaat opscheppen over alles wat hij wel niet heeft (my dark tannin' oil!) Ik kon er wel om lachen. Meest zinderende scène was de "pijp het pistool"-scène, maar ook de eindscène mocht er wezen.

Vrijwel geheel volgens verwachting dus, maar ... er blijkt zelfs nog een kleine dosis sarcasme aan te pas te komen. Natuurlijk al aanwezig in de vorm van het Britney Spears nummer aan de piano en in de eerder genoemde scène waarin Alien aan het opscheppen is, maar ook in Mirrored Mind-achtige natuuropnames van bijvoorbeeld een ondergaande zon begeleid door een meditatieve soundtrack. Maar waar in dat soort films er wel eens filosofische teksten uitgesproken worden tijdens dit soort scènes, klinken hier teksten als "Spring Break! Spring Break!!!" Dit soort dingen geeft toch wel wat reliëf aan het vrij vlakke verhaaltje.

Niet geheel gespeend van diepgang dus, maar niet voldoende om de film over de 4* te tillen na één kijkbeurt. Ik heb ook niet het idee dat de film sterker is dan Enter the Void, waarmee deze film wat beeldtaal toch wordt vergeleken, maar die van mij evenveel sterren heeft gekregen. Maar ik sluit een verhoging na herziening zeker niet uit.

Gisteren de film in de bios gezien. Het kwam naar mijn mening erg langzaam op gang. Het begin was erg repetitief en weinig boeiend. Toen kwam de film eindelijk opgang met de Britney Spears scène. Helaas wist de film dit niveau ook niet lang vast te houden.
De dialogen zijn erg inhoudsloos en vaak ook clichématig, wat de film niet ten goede kwam.
Al met al een film die mij op enkele momenten wel vermaakt heeft, maar voor de rest hoef ik hem geen tweede keer te zien.

Een maand of twee geleden bezocht ik Spring Breakers in het filmhuis. Korine trok de nodige aandacht door een handje vol Disney-prinsesjes te gebruiken in een film die oogt als een mengsel tussen '70's/80's-kitsch, pop-art, nouvelle violence en niets anders dan 21e eeuwse cinema. Dat ik nergens de kans heb kunnen krijgen om te vervelen onder het kijken naar deze film moge een feit zijn. Het verhaal is desalniettemin helemaal niet sterk, de acteerprestaties zijn vaak matig en van een karakterontwikkeling kunnen we al helemaal niet spreken. Toch krijgt Korine het voor elkaar mensen te benieuwen die zich alles behalve voelen aangetrokken tot het script. Een vriend van me noemde Spring Breakers een achtbaan. Dat is wat deze film inderdaad is. SB is een bloedstollende attractie die je eigenlijk onmogelijk slecht kunt noemen door de felle kleuren, de frisse manier van filmen en de goede muziekkeuze. Of ik het nu echt een goede film vond is een ander verhaal. En misschien is de vraag ook niet voor mij weggelegd.

Vrij hoge verwachtingen, helaas bleek het tegendeel waar.

Wat een vervelende film. De meiden vond ik vreselijk irritant, het verhaal wilde me maar niet boeien, en het feit dat je geen 10 seconde kunt kijken naar één scène zonder flashbacks te zien helpt ook niet. Dat wannabe geile sfeertje komt ook totaal niet over, op mij niet althans. Als je net je eerste schaamhaar hebt of de puberteit hebt bereikt is het waarschijnlijk een geweldige film, maar helaas, ik behoor niet tot die categorie.

Dat vertragen van het beeld, om moe van te worden. Na een dik half uur weet je nog steeds niet waar je nou naar gekeken hebt. Totaal geen samenhang, niks. Als er van de vier meiden nou één was die enigszins leuk was, a la. Maar ze zijn alle vier onuitstaanbaar, wat het sowieso al lastig genietbaar maakt.

Tieten, drugs, lelijke halfnaakte mokkels, wat 'gangsta' shit... fail. (die muziek en zogenaamde "prachtige beelden/cinematografie"....)

Ik zie het niet. Ik zal het ook niet zien. Ik kan werkelijk niet begrijpen hoe mensen hier helemaal ape-shit-bananas op kunnen gaan. Na 45 werd ik behoorlijk depressief omdat er amper iets was gebeurt. Althans, niks wat de moeite waard was. Daarna slaat het een andere weg in, die al even vervelend is.

Sorry fanboys en fangirls, maar voor mij zijn het gewoon vier vervelende snollen en een te grote shitload aan nietszeggende spring break beelden die niks toevoegen. (En ja, ik heb de titel gelezen)

Meh!

Die vertraagde beelden van feestende tieners op het strand deden mij denken aan Windowlicker, maar wellicht ben ik de enige. Maar wat dat nummer wel had, passie en vuur, miste ik behoorlijk bij deze Spring Breakers.

Van Korine had ik nooit gehoord, tot de buzz bij deze film begon hier op Moviemeter; blijkt de beste man scenarist te zijn geweest van Kids en Ken Park. Hoewel er daar het een en ander veranderd schijnt te zijn in de scripts, waren dat niet direct films die mij inhoudelijk ook maar op enige manier wisten te boeien. Maar goed, dit is zijn eigen film en de beelden uit de trailer leken prima, dus wellicht zou het meer zijn dan non-talent Clark voor elkaar bokste. Helaas niet.

De plot interesseert mij gewoon niet. Buiten de vraagtekens die ik plaatste bij allerlei handelingen, gebeurt er niet bijzonder veel en gebeurt er vooral niets bijzonders. Ook de hele subplot met de gangsta’s deed mijn wenkbrauwen toch even fronsen. Waarom zit dat erin? De dialoog is redelijk naturel en aardig geschreven: alleen dan krijg je vier lekkere lijven die wel een bepaald kijkgenot geven, maar die behalve geloofwaardig lachen, feesten en samen zingen verder geen enkele betekenis kunnen geven aan hun personages en de woorden ‘fuck’ overduidelijk niet geloofwaardig hun strot uit krijgen (en ze proberen het wel). Zo leef je nooit mee en blijft de hele prent zeer afstandelijk. Zelfs Franco is een heel redelijke rol kan daar niets aan veranderen (waarschijnlijk is het dan al te laat).

Daarnaast kiest Korine voor een bepaalde levenshouding die weliswaar geinig is om te zien, maar waar ik verder niets mee heb. Dit soort meisjes, dat soort gasten, zulk soort feestende mensen en party’s? Ik heb ze nooit gekend, ik ben er nooit geweest en ik heb er geen enkel gevoel bij. Niet dat ik niet van feestjes houd, maar dit soort gaat mij te ver om leuk te vinden. Ik ben ook niet tegen de nihilistische insteek van de vier dames en de ideeën van Korine in deze film, sterker, het zijn bijzonder aanlokkelijke gedachten om nergens naar te leven en te doen waar je zin in hebt, maar als juist dat nihilisme je punt wordt wat je wilt duidelijk maken, dan wordt die inhoudsloze film wel saai en oppervlakkig, hoeveel ideeën en beelden je er ook tegenaan gooit. Exact dus waar ik van te voren bang voor was. Een mooie huls, maar een lege huls niettemin. En zeker de tweede helft van de film verandert die toon en wordt het eerder een soort anarchisme. Totaal misplaatst. Ook al kan dat een idee van Korine zijn, dat de zonden als Luxuria, Gula en Acedia daarheen leiden. Maar dan nog vind ik het niet passen.

Dat alles neemt natuurlijk niet weg dat er af en toe best wat te genieten valt. Korine houdt overduidelijk van jongemeisjeslichamen en tienerseks en toont dit maar al te graag en al te vaak; ook middels metaforen als fellatio op een spuitend waterpistool of meisjes die constant worden ondergespoten met wat voor een vloeistof dan ook. Tja. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik het een film verrijken? Ook niet. Een glimlach bezorgt het, meer niet. Maar goed, die vier meisjes zien er best appetijtelijk uit in hun bikini’s en schuddende billen. Zulk een smaak heeft Korine dus wel.

De fotografie verder is fraai -Enter the Void was overigens beter- en al zaten er zeker enkele mooie shots in (bij dat zwembad bijvoorbeeld), na een goed halfuur is ook deze manier van kleurgebruik en fotografie weinig bijzonders meer en kon dat mij verder niet meer bij de les houden. Ook vroeg ik mij soms af of het niet lege mooifilmerij was. Ik miste in elk geval een bepaalde cohesie tussen beeld en inhoud. Nu eens scènes volledig in één enkele kleur, dan weer in meerdere kleuren tot haast realistische fotografie, zonder dat mij duidelijk was waarom was gekozen voor een bepaald beeld. De muziek verder is dan wel erg prettig, zeker de dromerige score die in het begin vaak klinkt, maar ook de hiphop en dance klinken prima en passen uitstekend. Zelfs mevrouw Spears lijkt haast vanzelfsprekend te horen daar.

Dus waar Windowlicker direct en constant op je gestel in beukt, deed Spring Breakers dat bij mij nooit, de mooie plaatjes ten spijt. En wellicht had Korine het enkel en alleen bij een Spring Break moet houden. Voor nu 1,5*

Het is best wel lastig om Spring Breakers een cijfer te geven, omdat de film zo afwijkend en apart is. De film is (audio)visueel best wel behoorlijk, maar het is gewoonweg niet mijn type film. Dat heb ik sowieso wel met dit soort trip films. Zelf begon ik de film tijdens het kijken een beetje met Fear and Loathing in Las Vegas (1998) te vergelijken, al zitten er nog wel aardige verschillen tussen die films. Ook die film was niet mijn ding. Sommigen op deze site zien in Spring Breakers een artistiek en inhoudelijk meesterwerk, maar ik heb dat niet kunnen ontdekken. Het gaat wel dieper dan 4 vrouwen in een bikini, maar ook weer niet heel veel meer dan dat. Misschien had ik ook wel heel wat anders verwacht, geen idee. Sommigen kijken deze film als een ''filmervaring'', maar zo is het mij niet gelukt.

De 4 meiden vond ik trouwens lichtelijk irritant en ook zeker geen beste actrices. James Franco vond ik wel weer behoorlijk spelen, al wist dat misdaadplotje mij totaal niet te boeien. Ik laat de hele lange recensies maar aan de rest over, bij mij is de conclusie vooral dat Spring Breakers niet al te boeiend was om te kijken, hoe stylish het er ook uit zag. Wel vond ik het Britney Spears moment geinig, om toch een beetje positief te eindigen. En oja, uiteraard waren de vele naakte dames prettig om naar te kijken, maar dat spreekt voor zich

Misschien dat ik de film ooit bij herziening beter ga waarderen..

1,5*

De eerste 35 minuten welke alleen maar draaien om feesten, zuipen en blowen vond ik behoorlijk saai en was ook niet echt mijn ding. Ik stond toen min of meer op het punt om de film uit te zetten. Gelukkig wordt het daarna na de intrede van James Franco, in een geweldige rol, stukken beter (zeg maar gerust goed). Vanaf dat moment wist de film me ook te boeien tot het einde welke overigens goed en ook hard is. Het verhaal opzicht stelt eigenlijk weinig voor maar het is de uitvoering en dan met name het visuele aspect (heel kleurrijk, fraaie shots en ook best veel bloot) wat deze film eruit laat springen. Zoals gezegd vond ik James Franco het geweldig doen (hij zag er trouwens ook geweldig uit), maar ook de zeer fraaie dames Ashley Benson en Vanessa Hudgens deden het leuk en aardig. In iets mindere maten geldt dat ook voor Rachel Korine. Selena Gomez vond ik daarentegen zeer tegenvallen en ze was ook heel saai en preuts. Een echte grote rol heeft zij gelukkig ook niet. Ondanks de slechte eerste 35 minuten krijgt deze film van mij toch nog een ruime voldoende en dat is vooral te danken aan James Franco.

P.S. ik zie hier nu trouwens staan dat het gaat om een Komedie / Misdaad, maar komedie is helemaal niet van toepassing op deze film en slaat dan ook nergens op

11 en een halve sigaret Spring Break,

Welgeteld elf en een halve sigaret zijn verslonden en in rook opgegaan eerdat de eindcredits van het scherm spatten. De 9,2 gram nicotine bevredigde in een reflex mijn zeer vermoeide insulaire cortex die dag-in-dag-uit nog steeds om haar dagelijke dosis kanker-op-lange-termijn vraagt. Een overdosis wellicht, want de aangewakkerde dopamine stoomt bijna 12 uur later nog roekeloos door het kwetsbare lichaam.

Het eiland van Reil heeft het er maar druk mee, want het heeft duidelijk een nieuw slachtoffer in haar macht, echter is deze overgebleven drang om Spring Breakers op repeat te zetten in theorie een stuk minder schadelijk, in praktijk zal er met dit tempo over enkele jaren 'Spring Breakers kijken is dodelijk' op de dvd hoes staan, want veel anders zal er de komende weken niet op de planning staan. En ik ben kennelijk niet de enige.

Maar waar komt die psychyscie drang dat dit ondeugende deel van de hersenen zo aanwakkert toch vandaan? De schuld ligt in het jaar 1938, de eerste Spring Break zoals wij Nederlanders dat dankzij MTV, op de bank voor de bus mee kunnen maken. Die schuld mag echter gedeeld worden met MGM's productie 'Where the Boys Are (1960)', waar 4 meiden gevolgd worden gedurende hun lente vakantie, ookwel bekend als de eerste Spring Break productie.

"Beer & the Beach" heette het in 1959 gepubliceerde artikel door de Times; het mooie woord bacchanaal of de platte uitdrukking 'drinkorgie' werd zonder aankondiging mainstream; met als gevolg, dat wij vandaag anno 2013, nog steeds gretig meezingen op deuntjes als "Bier en Tieten" - van de Apres Ski Hut.

Pop muziek, blote borsten, en cocaïne staan vandaag centraal voor The American Dream' , een ideaalbeeld waarin het leven van iedereen volmaakt is. Het mag dan van origine onstaan zijn als droom om de toen hedendaagse kids te voorzien van een goede scholing en carrière zonder kunstmatige barrières, maar face it, dat was het jaar 1774, in en vanaf de 20ste eeuw is dat niet meer genoeg, een mens wil meer breiken, en een nóg beter leven. Een leven zonder stress, school, carriere, en dagelijkse routine. Het dagelijkse leven is simpelweg niet interessant genoeg meer ...

Het antwoord van Harmony Korine op deze stelling echter wél, want Spring Break was nog nooit zo dichtbij; borsten flubberen uit het scherm en het nonverbale geweld wordt als cocaïne uit het audiovisuele sfeerspektakel opgesnoven.

Met het feest naast de deur en Vanessa Hudgens in de hoofdrol zet ik mijn spreekwoordelijke feestmuts op, Spring Breakers van Harmoney Korine deelt niet enkel rake klappen uit met haar beeldspraak, maar werkt ook als stimulans voor de geloofwaardigheid ervan, de 'feeling' die hij creeërt met het hele Spring Break droomrealiteit sfeertje, pompt een overdosis endorfine naar ons brein dat het van genot verlamt raakt, een onbeschrijvelijk gevoel, waar zelfs wikipedia geen antwoord op heeft.

Een andere stimulans was het beschamende maar trotse feit dat 'Everytime' van Britney Spears mijn favoriete guilty pleasure song is, dus dat telt zeker mee. Ik ga d'r ook verder geen woord meer aan vuil maken, de drang om dit nogmaals te beleven wordt te groot; ik zet hem nog eens op!

5*

De verwachtingen waren immens groot nadat een zeker persoon ieder topic volspamde over Korine's nieuwe film, het wereldrecord bioscoopbezoekjes aan dezelfde film had gebroken en de nachten erna meerdere malen in zijn Spring Breakers-pyjama ejaculeerde. En het moet gezegd worden, ik was even weggeblazen toen de credits over het scherm rolde. Al had ik gezien het zwakke begin helemaal niet verwacht dat het nog zo goed uit ging pakken.

De eerste paar minuten zijn uiteraard goed. Heerlijke beelden die de titel meteen eer aan doen. Jammer van de dubstep, maar mijn focus lag toch op de slowmo boobs. Daarna wordt er overgeschakeld naar de vier vriendinnen. Het contrast is groot met het intro. De scenes zijn stil, vooral erg dromerig en de felle neonkleuren geven een surrealistisch gevoel. Maar al snel kwam de grootste stoorfactor, jawel, Vanessa Hudgens. Ik heb namelijk altijd het idee bij haar dat ze vooral zichzelf botergeil vindt en dat ze iedere gezichtsuitdrukking of bodymove zorgvuldig instudeert zodat ze het filmkijkend publiek weer kan laten kwijlen. Nu hoort het toevallig bij haar rol, maar het bevestigd wel weer het beeld dat ik van haar heb. De andere drie vond ik dan eigenlijk een stuk leuker, vooral Gomez, maar daarover dadelijk meer.

Het eerste gedeelte met feestende jongeren is dan ook geen prijs waard, maar vermakelijk is het verder wel. Ik kon er alleen maar moeilijk bij dat ze mensen gingen beroven puur om op Spring Break te kunnen. Echter, later in de film begreep ik het steeds beter. Jongeren die leven voor de Spring Break en kosten wat het kost daarheen moeten. En ik geloof best dat het op waarheid berust bij sommige. Waar ik me wel een beetje aan stoorde was het blije gedoe van de meiden (vooral Hudgens; als je je eenmaal ergert...). Het gezing en gehuppel hing me een beetje de keel uit op een gegeven moment.

Maar wat ik niet had verwacht was dat de film met de komst van Alien steeds beter werd. Goed geacteerd door Franco die aanvankelijk een creep is, maar toch een ander mens blijkt die daadwerkelijk om de meisjes geeft. Zijn achtergrond verhaal is dan helaas wel dun, hij zorgt wel voor een aantal kippenvelscenes, althans, Franco is er ook in betrokken. De scene tussen Alien en Faith vond ik erg sterk, vooral goed geacteerd door Gomez die voorheen alleen in kinderfilms en -series speelde. Ik had oprecht met haar te doen en daarom vond ik haar toch wel het leukste personage. Een andere scene was nog sterker waarin Franco een liedje van Spears speelt en je tegelijkertijd slowmo scenes van de meisjes ziet die helemaal doorgeslagen zijn. Erg stoer met die bivakmutsen, maar het wist me ook te raken.

Dan wil ik nogmaals de ontzettend dromerige sfeer benadrukken. Spring Break is als een droom, maar de film is ook als een droom. Camerastandpunten zijn altijd goed, de felle neonkleuren hypnotiseren je, de erotische zwembadscenes maken je geil en de ontzettend sterke score geeft een verstikkend gevoel. Hier en daar wel een lelijk filtertje, maar soit. Ook de voice-overs zijn sterk. Jammer alleen dat de film in mijn ogen niet eindigt met een knal. Wederom weer erg stoer, maar ik had toch op wat meer emotie gehoopt. De dood van Alien leek niemand iets te deren en ik had eigenlijk wel verwacht dat de twee meisjes, of één, dood geschoten zou worden. Het was nu wel een vet einde met veel girlpower, maar ook een beetje gewoon.

Ik ben in elk geval blij dat het geen rotslechte film is geworden zoals dat walgelijk, lelijke Gummo. Integendeel, deze film is grafisch vaak geniaal en op andere vlakken scoort de film een dikke, vette voldoende.

Met een schuin oog heb ik een paar maanden dit topic in de gaten gehouden. M'n interesse werd gewekt door de rare combinatie van de poster en de hoofdrolspeelsters met de (toen nog) heel hoge score.

Het enthousiasme van Naomi Watts werkte ook zeker nieuwsgierigmakend, maar naarmate ik hier meer over de film las ging ik toch vermoeden dat ik er vrij weinig aan zou gaan vinden. Weinig verhaal, veel herhaling, maar wel veel audiovisueel vertoon.

Uiteindelijk viel het me mee. De film is een stuk minder abstract en style over substance dan ik vantevoren had verwacht. Hij blijft wel telkens hangen op het randje van net wat te weinig ontwikkelingen, maar dat is niet erg als je je erop instelt vantevoren. Op zich blijft er heel de film genoeg te horen en te zien - de kleuren zijn erg mooi, de overval in het begin is erg mooi en creatief in beeld gebracht, en de muziek is fijn en passend (hoewel ik weinig kon met 'Everytime').
De herhaling ging me soms wel tegenstaan. Het is te weinig gebruikt om echt een 'hypnotiserend' effect te krijgen, maar wel weer genoeg om te irriteren en de indruk te wekken van een wat luie manier van film maken.

Verder wel leuk om eens te hebben gezien. Erg leuke rol van James Franco ook. Toch best een acteur voor mij om in de gaten te houden.

3,5*

James Franco speelt geweldig in deze neon-overgoten film. We hadden het er gisteren nog over; qua verhaal stelt de film bar weinig voor afgezien van wat (bijna) poëtische voice-overs. Toch is de film vermakelijk door haar felle kleuren en fijne karakters.

Vorm gaat hierbij duidelijk voor inhoud. Daar is opzich niks mis mee, maar ik kan helaas niet zeggen dat mijn honger hiermee gestild is. Na een half uur besefte ik dat er narratief een behoorlijke leemte zit in de film en dat vind ik jammer. Schijnbaar heb ik behoefte aan meer rode draad in plaats van roze outfits.

Voor mij is Spring Breakers daarom geen meesterwerk, maar goed vermaak. Ik snap dat mensen het zien als kunst in plaats van film. Van kunst snap ik namelijk ook heel weinig.......

Goed.

Een tweetal uur geleden had ik al een recensie geschreven, onderhoudswerken gooiden roet in het eten. Laten we hopen dat mijn volgende kwartier niet weggesmeten is.

Vooraf had ik geen al te hoge verwachtingen en het eerste half uur laat zien waarom. De feeststemming raakt maar niet op dreef. Telkens een feestgelegenheid lijkt los te barsten is het alweer voorbij. Dan vind ik dat in Project X stukken beter gedaan.
Grootste stoorzender echter is Faith, een strontvervelend zeurwijf. Ik had gedacht dat haar truttige vriendinnetjes mij het meest op mijn zenuwen gingen werken en dat is aanvankelijk wel zo, maar al snel moest ik mijn beeld bijstellen. De aandachtshoertjes zijn best leuk, die feesten tenminste. Faith is vooral een jammerend mokkel en mijn god, wat is haar retour een opluchting.
In die periode komt ook Alien het verhaal binnen gewandeld en dat zorgt voor het broodnodige leven in de brouwerij. Met zijn wannabe gangsta-gedrag en simpele oneliners zorgt hij ervoor dat Faith's gemekker al snel vergeten is. Ook het overgebleven trio denkt daar klaarblijkelijk zo over, met als logische gevolg dat de focus zich verlegt naar de band tussen de vier feestneuzen.
Met het pianomoment begint pas écht de hypnotizerende tocht waar ik zo op gehoopt had. Ein-de-lijk wordt de film voelbaar. Meegeslepen worden in de gewelddadige spiraal gebeurt in een wip en een zucht en voor je het weet is die grandioze finale daar, net niet overlopen door een heerlijk surrealistische ondertoon.

Grootste held van de avond is - weinig verrassend - James Franco, die minstens zo leuk is als de dames samen. In Oz: The Great And Powerful vind ik hem te louche, hier komt hem dat nu perfect uit, maar hij slaagt er ook in om Alien's luchtbellenbestaan een kwetsbaarheid mee te geven - iets wat misschien wel zijn grootste verdienste is.
Over Selena Gomez ga ik niet al te veel woorden vuilmaken: zij is vervelend. De andere dames zijn veel en veel leuker. Rachel Korine lijkt de leukste om eens een diepgaand zattemansgesprek met te voeren, terwijl Vanessa Hudgens uitblinkt als aandachtshoer. Ik had het eerst moeilijk met die aanstellerij - zulke dames zijn écht mijn type niet -, en ik zeg het niet graag maar eerlijk is eerlijk: die arrogantie maakt haar ontzettend aantrekkelijk.

Ook aantrekkelijk is het visuele aspect. Of ik versteld moet staan van Harmony Korine dan wel zijn cinematograaf weet ik niet; wat ik wel weet is dat ik anderhalf uur lang genoten heb van élk, jawel, élk shot dat voorbijkomt. Dat gaat dan van het zweverige sfeertje in het begin over het camerawerk tijdens de overval tot de kleuren tijdens het pianomomentje. Er zullen mensen zijn die het kitsch vinden, ik heb zelfs genoten van kleuren die ik lelijk vind.
Ik ben wel niet zo gek van de danscènes, die nooit een adrenalinestoot geven door overmatig gebruik van slowmotion. Een feest moet soms hard gaan, en dat is nu net wat hier mankeert. Een hoop tieten - mattentaarten, plastic stuks en mooie naturelle - kunnen daar weinig aan veranderen en zijn zelfs niet echt nodig. Ik heb meer genoten van het suggestief naakt tijdens het triootje.
Over de soundtrack ben ik wat verdeeld. Dubstepzooi is verschrikkelijk, maar als mierzoete liedjes van godbetert Britney Spears mij kippenvel bezorgen, dan is het wel duidelijk dat Korine over een scheut talent beschikt.
En toch zal ik zijn vorige films aan mij voorbij laten gaan.

3,5

'Look at my shjjiiit! I got shorts... Every fuckin' color!'

Ondanks de slechts anderhalf uur een laaaange zit, hoe saai kun je het uiteindelijk maken... Dat constante gekrijs ook van die gillende keukenmeiden, vreselijk. Ongetwijfeld weer heel hip bedoeld allemaal maar er is soms gewoonweg niet doorheen te komen, die enorm suffe karakters en die constante herhalingen, manmanman. Ik had graag met Gomez mee terug op de bus gewild, dan was het tenminste na een half uurtje klaar geweest. Mooi kleurgebruik en een gave soundtrack, dan hebben we het wel weer gehad. Oh ja en Franco is dan ook nog wel cool als engbek, dat dan weer wel.

1,5*.

Na 24 kijkbeurten kan ik met een zuiver geweten stellen dat Spring Breakers dankzij de perfecte synergie tussen beeld en muziek het equivalent is van een dagdroom. Verhalend valt er nog wat aan te schaven aangezien de balans danig verstoord wordt door ene Alien die mij eigenlijk nog geld moet omdat hij mijn avatar gestolen heeft als decoratie voor de spoiler van zijn sportkar. Maar goed, ik bedoel eigenlijk te zeggen dat het spring break gedeelte te vroeg ingewisseld wordt voor het gangsta hipsta mo fo MODDEFOKKE gezeik.
Net zoals in Kids (toch ook een werk waar Korine een hand in had) is de film een impressie van een jeugdcultuur, en dan vooral de verdorvenheid ervan, al heb ik de indruk dat een teveel aan plotting hier afbreuk aan doet, waardoor de impressie minder oprecht en meer gemaakt overkomt. Het is te fictief bij vlagen, te nadrukkelijk in scène gezet. Voor menig kijker zal de identificatie met de walgelijke personages trouwens een obstakel zijn voor de uiteindelijke beleving/beoordeling. Toch zit daar ook wel een beetje de punch. Blijft echter doodzonde van de uncredited rol van Keanu Reeves die helaas te beperkt is. Mijn favoriete scène is die met de piano op de steiger, mijn minst favoriete die waarin Alien sterft, want nu kan ik zeker naar mijn geld fluiten.

Ook ik heb de hype van deze film gevolgd en kon het uiteraard niet laten om de film ook te zien. Helaas is het voor mij niet geworden wat ik gehoopt had, want vanaf de eerste minuut heb ik niet in de film kunnen komen en schoot alles gewoonweg mijlenver langs me heen.

Ik had nooit de indruk dat het bijzonder, banenbrekend of grensverleggend was.

De film lijkt op het eerste gezicht een oppervlakkige film met vier jonge tieners die in de voorjaarsvakantie op Spring Break gaan en daar helemaal los gaan.

Toch vind ook ik, ondanks dat ik de film weinig aan vond, dat er meer diepgang in zit dan alleen maar seks, drugs en geweld.

Korine wijst in de film meerdere malen naar de problematische jongerencultuur die zich vooral voordoet in de Spring Break.

Jongeren die helemaal los gaan en geen grenzen meer weten, het lijkt prachtig op een hedonistisch vakantieoord, maar tegelijkertijd is het natuurlijk ook erg gevaarlijk.

Ze gaan heel ver om hun genot te bemachtigen, zoals in deze film ook meerdere malen aan de orde komt.

Helaas is dat alles wel iets tot me doorgedrongen, maar ik vond de film gewoon langdradig en saai.

Vond James Franco's voice-over verschrikkelijk zeurderig en die blikken van die meisjes kwamen me op een gegeven moment ook de keel uit.

Het pakte me gewoon niet en het kon me allemaal weinig boeien, gewoon geen film voor mij denk ik dan maar..

Werkelijk de slechtste film die ik dit jaar heb gezien. Op een irritante manier gefilmd. Ongeloofwaardig, de dames werkten alleen maar irritatie op. Je moet er blijkbaar van houden, maar mijn film is het absoluut niet.

Geweldig! Ik moest vooral denken aan een combinatie tussen de clips van Aphex Twin's Windowlicker en The Outsider van A Perfect Circle. Maar dan 90 minuten lang er constant een schepje bovenop. Eén fantastische, langgerekte hallucinatie waarin alles wat door meer of minder bovennatuurlijke autoriteiten verboden is op wonderschone manier wordt bejubeld. Het mooiste gevonden in het meest verderfelijke van onze samenleving. Volgens de algemene norm dan.

Gezeur over een verhaal snap ik niet. De dames zelf zijn ook niet op zoek naar logische, intellectuele ervaring, maar naar extase. Het beetje teen angst dat onvermijdelijk er in zat vond ik al meer dan genoeg.

4,5*

Met gemak een van de meest waardeloze films, die ik in tijden gezien heb. Lijkt op een lang uitgerekte MTV-clip, waarin de eindeloze herhalingen van one-liners en van halfnaakte zuip- en snuifscènes het gebrek aan verhaal moeten verhullen en en passant de frequentie van ontblote bovenlichamen moeten opvoeren. Het begint allemaal heel aardig, maar toen de vier jonge meiden in bikini voor de rechter verschenen, wist ik dat het fout zou gaan. En inderdaad het werd steeds erger, culminerend in twee jonge meiden, die gekleed in fluorescerende bikini’s en een roze bivakmuts eventjes een hele gangsterbende uitroeien. Lang leve de voorjaarsvakantie! Hoe geschift moet je zijn om zoiets te verzinnen?

Er zijn mensen, die beweren dat regisseur Korine met deze film een kritische boodschap heeft willen afgeven over de subcultuur van ontspoorde jeugd. Niets is minder waar. In een interview heeft Korine laten weten dat hij bij afwezigheid van zijn vrouw en dochtertje begon te fantaseren over het maken van een film met aantrekkelijke jonge meiden, die in bikini mensen overvallen. Baywatch meets Point Break. Het resultaat is navenant. Een glimmende, maar vervelende film met als enige pluspunten de mooie meiden en het prima acteerwerk van James Franco (voor zover dat in deze rotzooi mogelijk is).

Beetje dubbel gevoel bij deze film. Qua camerawerk, montage en soundtrack is dit helemaal top (en James Franco is te gek), maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over. De plot is ongeloofwaardig en onduidelijk; de personages vlak en weinig interessant. Tegen het einde is de lol er ook wel een beetje af en verliest de film aan kracht. Maar ja, zoals gezegd valt er visueel veel te genieten en de soundtrack van Cliff Martinez en Skrillex staat als een huis.

Film eergisteren gezien, maar de genialiteit begint zich nu pas helemaal door te sijpelen. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik behoefte krijg om hem nog een keer op te zetten.

Het grafische aspect is natuurlijk super, de soundtrack idem. Enkele erg mooie shots, oa de restaurantscene, ik denk dat het sinds de 'vliegscene' in La Haine geleden is dat ik tijdens een eerste kijkbeurt terugspoel om een scene nog eens te herbekijken.

Maar dat verhaal he. Aangezien ik tijd noch zin heb om 50+ pagina's aan reacties te doorbladeren om uiteindelijk wat ik bedoel te kunnen quoten gevolgd door een hippe 'dit', kan het best zijn dat wat ik te zeggen heb al gezegd is geweest.

Mijn interpretatie is de volgende: de meisjes zijn eigenlijk facetten van één popster en bij uitbreiding de popcultuur. Korine heeft dit op meta-niveau aangepakt en voormalige disney-poppetjes hiervoor gecast (zie ook casting van Gucci Mane en James Franco als RiFF RAFF?). Selena Gomez speelt het brave aspect van de pop-cultuur, zij wil gewoon plezier maken en weet goed waar haar grenzen zijn, het meisje dat de auto bestuurt bij de overval is een soort van brugfunctie tussen haar en de andere twee. Franco is een blanke gangsta-rapper, hij wordt niet serieus genomen door het personage van Gucci Mane, maar kan evenzeer tot de 'in crowd' gerekend worden als die laatste (look at my shit!), het gaat niet meer om wie je bent, het gaat om wat je hebt. Nu is gangsta-rap normaal gezien meer theatraliteit dan werkelijkheid, Korine heeft het in de film werkelijkheid gemaakt omdat het functioneel is. In die zin is de film evenzeer een satire op pop-cultuur en haar excessen als een omarming ervan, zonder pop-cultuur was deze film er niet eens geweest. Materialisme als nieuwe religie, hoewel het het vage concept 'Spring Break' is dat als spirituele ervaring naar voor wordt geschoven, moest het geld ervoor wel ergens vandaan komen. Ervaringen moet je kopen. De twee meisjes die tot het einde blijven zijn de sociopatische elementen van een popster/popcultuur die de religie van het materialisme omarmen om in de ervaring, de roes te blijven.

Spring break forever

Ik had nog een belofte na te komen met deze Spring Breakers. De film was me een aantal keer onder de ogen gekomen, wat wil je met de guerrilla campagne van onze eigen Naomi Watts, maar we hadden een deal gesloten dat hij zijn kans ging wagen met Iron Man 3 en dat ik in wederdienst Spring Breakers ging zien. Belofte maakt schuld en me er vanavond eindelijk eens voor neergezet. Ik had in ieder geval geen idee waaraan ik me moest verwachten.

En als ik eerlijk moet zijn: ik ben er nog altijd niet goed uit. Wat wel vast staat is dat Spring Breakers een rare film is. Het is mijn eerste kennismaking met Korine dus geen idee of hij deze lijn in de rest van zijn oeuvre vast houdt maar op zich valt de film moeilijk te definiëren. We krijgen een anderhalf uur aan cinema voorgeschoteld dat uit meerdere vaten tegelijkertijd probeert te tappen. Het is dan ook een mix geworden van een typische party film (al na 2 minuten krijgen we blote tieten te zien) met wat misdaad tussen. Die misdaad neemt met de komst van Alien de overhand en vanaf dan zakt de film naar mijn gevoel een tikkeltje in. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Het is voornamelijk na het vertrek van Faith dat Spring Breakers teveel van hetzelfde wordt. Zij fungeerde als voice of reason en haar vertrek komt er naar mijn gevoel dan ook net te vroeg. Korine probeert dit dan nog wel op te vangen door de drie anderen te laten doorgaan met stelen en bedreigen maar het is toch allemaal net iets minder. Komt voornamelijk ook doordat Alien als personage me eigenlijk weinig deed. Het continue y'all hing me dan ook na de eerste 4 zinnen al dik de strot uit. Even leek het terug de interessante kant op te gaan wanneer het lijkt dat de drie dames besluiten om Alien te overvallen maar die richting wordt jammer genoeg niet uitgegaan. Het einde is tenslotte even ongeloofwaardig als geniaal. Alien was de gehele tijd een flutgangster en wordt dan ook met het eerste schot vanop een aantal meters neergelegd. Heerlijk abrupt maar beetje jammer dat de Candy en Britt dan eventjes iedereen gaan uitmoorden. Had liever gezien dat ze mee ten onder gingen.

Volgens velen een visueel meesterwerk maar dat zie ik er niet in. Althans, toch niet het meesterwerk gedeelte want Korine weet hier wel een aantal leuke kunstjes tevoorschijn te toveren. De neon sfeer is geslaagd te noemen en zorgt voor een zeker trip gevoel maar er had meer contrast in mogen zitten. De felle kleuren wennen op den duur en verliezen hun kracht. Het was pas toen we de overgang kregen van Cotty op de fletse bus naar de kleurrijke wereld van zon, zee en strand dat ik echt een wow gevoel kreeg. Ook qua muziekkeuze kent Korine duidelijk zijn vak. Verschrikkelijke muziek op zich maar wel enorm goed passend. Even is het raar opkijken wanneer Alien een akoestische versie van een nummer van Britney Spears brengt maar de combinatie met de scènes van de overval die daarop volgt vormt een geslaagd duo. Franco begint zich ondertussen toch echt wel op te werken tot een acteur die zich werkelijk in alles smijt. Zijn vertolking van Alien is op het geniale af en het blijft daarom erg jammer dat het op zich een ietwat vervelend personage is.

Moeilijk te beoordelen dit. Spring Breakers is in ieder geval een film die nog niet vaak eerder is gemaakt in de wereld van de cinema. Visueel in orde maar ik mis iets om het geheel af te maken. Franco doet perfect wat hij moet doen, zo ook de rest van de cast, maar het wordt op den duur wat een herhaling van zetten. Ik ga voor een kleine 3.5* maar het kan zijn dat dat morgen nog wordt aangepast naar een halfje lager.

3.5*

hahahhaha ja die andere films slepen mij wel mee.

Deze film is gewoon erg traag.

In Saw zit je constant in spanning!

Als dit film met dezelfde camera werk en edit was geweest met een wat levendiger verhaal en wat spanning dan had het echt een TOP film geweest!

Maar helaas is dit niet het geval.

Wat ik eerder al zei...you either HATE IT or LOVE IT !

Eindelijk eens een keer bekeken. Werd niet gedraaid in Zwolle (heb ik wel naar gezocht dus als iemand het tegendeel beweert weet ik dat ik ook weer lekker lui ben geweest) en ik had niet echt zin om helemaal naar b.v. Kampen af te reizen voor die film. Dus wat doe je dan? Juist, dan zoek je een halfuurtje op dit wondertje genaamd Google en voor je het weet kom je een koning tegen die deze film heeft bemachtigd en op internet weten te pleuren. De kwaliteit is dan niet best, maar Debie is zo'n koning dat je de sfeer zelfs op een verlaten site met een beroerde resolutie kan proeven. Een zeer groot pluspunt van de film die het beeld dan ook een extra dimensie weet te geven.

De film zelf dan. Eerste +- 30 minuten was voor mij door de zure appel heen bijten. Behalve een kinky bankoverval had ik niet het idee dat het verhaal lekker dynamisch op gang kwam. Dit kwam (mede) door onze grote lieve mevrouw Bieber die ik een paar maanden geleden nog zo heb opgehemeld. Bij haar zat geen of nauwelijks passie dat haar een gepassioneerde actrice maakt die een karakter kan realiseren waar je mee kan voelen. Korine zei al dat ze meer een doorn in het oog was dan dat ze echt van pas kon komen. Ik geef hem geen ongelijk. Waar Hudgens, Benson en natuurlijk vrouwlief Rachel een prima presentatie geven van hun kunnen (ik ben vooral onder de indruk van Hudgens, sexy, meedogenloos en niet onbelangrijk een belangrijk verlengstuk van Franco) is Selena meer een meisje van 12 die een fles cognac in haar handen krijgt gedrukt en maar mee moet dingen met de rest van de groep. Zij werd dan ook geliquideerd (de overgang vond ik een beetje direct en niet subtiel terwijl dat niet had gehoeven, maar afijn) en Franco kwam binnen. Een behoorlijke plottwist waar ik wel van schrok want Faith was het eerste halfuur wel het centrum van het verhaal.

Echter, vanaf minuut 1 bleek Franco de ''missing link'' te zijn die deze film zo hard nodig had. Iemand waar je tegen opkeek en leek geknipt voor deze rol. Fantastisch hoe hij deze naïeve meisjes wist te strikken en vanaf dat moment was hij degene die de hele film bij elkaar hield. Chapeau! Hij was niet alleen een geweldige rots in de branding, maar wist ook zijn medespelers zo te bespelen dat zij wel gedwongen waren om zich te onderschikken aan deze koning.

Dan nog een lofzang naar Benoît Debie. De zomerse sfeer die hij in de film toepaste werd hier behoorlijk opgehemeld. Daar is geen woord van gelogen. Echter, de kracht van de film was niet alleen het beeld, maar net zoals bij veel films van Korine was hij ook hier niet bang om te experimenteren met zijn materiaal. Want materiaal had hij zeker en voor hetzelfde geld had deze film de twijfelachtige eer gehad om een plaatsje in de MM Flop 100 te bemachtigen. Buiging voor Franco, buiging voor Vanessa, een buiging voor Debie, maar vooral een buiging voor Korine en een handdruk voor Selena.

Een 8 met een griffel.

Eigenlijk best wel een waardeloze boutfilm, deze 'Spring Breakers'. James Franco doet het prima, voor zover z'n rol dat toelaat. Een komedie is dit zeker, heb een paar keer redelijk moeten lachen, maar ik kon hier over het geheel gezien maar weinig mee. Dat constante inhoudsloze gejank van een paar slecht acterende wijven, de aaneenschakeling van zogenaamde hippe ''clips'' en het herhalen van kansloze dialogen en oneliners doen mij echt denken dat ik hier naar een filmpje zit te kijken gemaakt door één of andere tiener die denkt dat-ie heel goed en stoer bezig is, maar tegelijkertijd totaal niet weet wat-ie aan het doen is en gewoon verschikkelijk faalt. Het ligt er te dik op allemaal.

Visueel redelijk, maar weinig bijzonders. Qua muziek ook niet mijn ding, op één scéne na; 'Everytime' van Britney Spears is natuurlijk wel nice. Leuke scéne ook. Helaas viel er verder op wat geinige momentjes na, maar weinig te genieten.. Y'all.. kuch kuch, verschrikkelijk. Niet aan mij besteed dat soort wannabe gangsta shit. Het zal wel. Ik keek hier toch best naar uit, maar de uiteindelijke film is er één om rap te vergeten. Ik ga binnenkort zelf ook naar Florida, probeer ik wél wat fatsoenlijke plaatjes schieten.

Ik ben toch positief verrast door Spring Breakers.

Na het lezen van vele slechte recensies was ik bang dat ik ontzettend spijt zou krijgen van mijn keuze om deze film toch te gaan kijken. Maar de vele discussies hadden mijn nieuwsgierigheid gewekt, dus ik kon bijna niet anders dan hem toch een kansje geven. Al was het maar om te kunnen weten waar iedereen het nou over had

Ik moet zeggen dat de hele sfeer van Spring Breakers en de grote contrasten me toch over de lijn hebben getrokken van een onvoldoende naar een voldoende. Dit is ook zeker waar de film het van moet hebben.

James Franco zal ik (helaas) nooit meer in hetzelfde licht kunnen zien. Zat ik gistermiddag nog op het strand met vriendinnen te zwijmelen over hem, is al zijn sexappeal en charme diezelfde avond verdwenen tijdens het kijken van Spring Breakers. Gelukkig voor mij kwam daarna al snel op mijn Facebook-feed een afbeelding voorbij van een fijne Franco in de nieuwe Gucci-campagne

Vanessa Hudgens en Ashley Benson. Tja. Typisch van die meisjes die te overdreven graag van hun 'schattige meisjes/Disney'- imago af willen en ik erger me sowieso al vrij mateloos aan die dames, maar ook hier is het te ver over het randje en vinden ze zichzelf echt veel te leuk.

De soundtrack was goed. Ik ben helemaal klaar met die hele dubstep-hype, maar het viel allemaal nog reuze mee. Toch best wat aardige tracks en het sloot wel goed aan allemaal. Lights van Ellie Goulding bij de aftiteling was precies waarmee het moest eindigen!

Al met al is het me allemaal ontzettend meegevallen (waarschijnlijk ook voor een deel omdat ik lage verwachtingen had), en was het nog best prima om naar te kijken.

Moeilijk om hier een waardering aan te geven, maar Spring Breakers krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

*3