Spring Breakers (2012)

Het valt niet mee om anderhalf uur te kijken naar een stel grietjes waarvan de herseninhoud ergens tussen de grootte van een doperwt en een walnoot ligt, die zo nodig naar Spring Break moeten om zodoende nog meer domheid in hun lichaam te gieten en te snuiven.

Als daarnaast de film zelf inhoudelijk weinig te bieden heeft dan durf ik rustig te vertellen dat dit niet 'my cup of tea' is. Er is aandacht besteed aan het plaatje, de cameravoering was best aardig en het spelen met kleuren had af en toe wel iets moois, maar dat heeft de film voor mij niet gered.

De moord op de 'gangsta' op het laatst was natuurlijk ook volslagen belachelijk. In hun neonbikini's wandelen ze een streng beveiligd terrein op en schieten iedereen voor hun donder. Zelfs Rambo zou het minder koelbloedig doen. Ze hadden geluk dat die gangsta schijnbaar geen beveiliging kon betalen die ook goed kan mikken.

Samenvattend: Waardeloos.

Harmony Korine's Spring Breakers is een even fascinerende als elusieve film. Zoals flarden enkelzijdige dialoog en visuele vooruit- en terugblikken gedurende de film aan- en afspoelen - ik permitteer mij deze afgezaagde metafoor in het licht van het overaanwezige watermotief in de film - blijft het lastig om dit in een oververzadiging van neon geschoten verhaal van zelfontdekking en morele grensverkenning in een sluitende interpretatie te vangen.

Hier een aanzet.

Niet ten onrechte wordt er in een aantal analyses van de film gewezen op het raciale motief - zonder dit overigens helemaal helder te analyseren; hieronder zal ik het dan ook trachten te nuanceren.

In bijvoorbeeld de beginscene in de collegezaal - de studenten teder verlicht door notebookschermen - is de emancipatiestrijd van de African Americans het onderwerp. Alien*, treffend en karikaturaal neergezet door de veelgeprezen James Franco als rapper/crimineel met corn rows en grill, is een blanke opgegroeid in een zwarte buurt. Hij heeft de perverse, cartooneske idealen van de gangsta, prevalerend in de hip-hopcultuur van de jaren '90, als levensstijl geadopteerd. 'Look at all my shit,' is Aliens materialistische mantra, waarbij zijn 'shit' slaat op z'n kleding, maar met name op z'n wapencollectie, z'n dope en z'n dollars. In dit interessante artikel in de New Yorker wordt ook de esthetiek van de eindscene besproken, waarin twee van de dames in black (!) light ook daadwerkelijk een zwarte huidskleur hebben gekregen**. Toch denk ik niet dat etniciteit de sleutel is om dit motief te ontraadselen; ik denk eerder dat de hypermasculiniteit en misantropie van de eerder genoemde gangsta-cultuur een ingang bieden.

De schaars geklede dames zetten het puberale gangsterethos namelijk precies op z'n kop. De hustler, Alien, wordt op het moment dat hij hen tot object van zijn lust wil maken, gepenetreerd door de dames met zijn eigen fallische wapentuig. De man wordt onderworpen. Seksualiteit en agressiviteit - seks en geweld/ guns worden van meet af aan zowel akoestisch (gunshots) als visueel gekoppeld - worden hier versmolten, en de pooier wordt onderworpen, gepenetreerd, gedomineerd. In de surrealistische eindscene - die zowel letterlijk als figuurlijk geïnterpreteerd kan worden - bereikt de natte droom van amorele vrouwenemancipatie z'n hoogtepunt, in een omkering van Scarface's eindscene. De mannelijke gangsterepiek ontmanteld en ingezet als een emancipatoir narratief.

Maar dit is maar een aspect van deze als gezegd ongrijpbare film. De rol van religie, waardoor een van de dames voor het zingen de kerk/film uitgaat, de exacte aard van de morele transgressies en zelfontplooiing, de flash for- en backwardende structuur, die toch ook lineair is, zijn nog allemaal buiten beschouwing gelaten.

Genoeg nog om over na te denken dus...

* Overigens is buitenaardse afstamming rond diezelfde tijd ook een topos in de hip-hopcultuur, denk daarbij bijvoorbeeld aan Outkast's ATLiens.
** Overigens zorgen de bivakmutsen ervoor dat de dames juist typisch alien-achtige gelaatstrekken hebben gekregen.

Een volledig verkeerd begrepen film. Ik denk dat het grootste kijkpubliek deze film is ingestapt met de verwachting een flauwe tienerfilm te zien. Dit kan voor deze mensen dan wel eens flink tegenvallen. Wat je hier voorgeschoteld krijgt is een visueel verbluffende film waar de vrouwen het gangstermannenwereldje overheersen.

Unieke ervaring die zeker nog eens herzien moet worden.

Weinig of niets waard.

Leek wel een collage van MTV-clips en dan nog een slechte.

Ik had een luchtig, uitbundig, vrolijk filmpje verwacht.
Was me dat even een misser seg!

Al is de film op zich dan weer helemaal geen misser.
In het begin was het redelijk maar stoorde ik me toch een beetje aan het feit dat er weinig dialoog is. De intro, voorstelling van de meisjes, had volgens mij toch iets beter gekund. Een beetje meer achtergrond had ik graag gezien. Want ieder mens is toch wel meer dan een hoopje ellende denk ik dan? Want dat vond ik ze echt, een leeghoofdig viertal. Door kon ik me gewoon dood aan ergeren. Serieus, willen feesten, oke, maar moet daar nu echt altijd vunzigheid bij te pas komen? En is de drang ernaar echt zo groot dat je ervoor je leven op het spel zet? Blijkbaar wel dus. Jammer. Al levert het wel mooie, tragische beelden op.

Vanaf het moment de ze Alien ontmoeten, word het wel ineens een pak boeiender.
Je begint je af te vragen wat nu eigenlijk hun bedoeling is. Zowel van hem als van de meiden. Bedoelt hij het nog redelijk goed en wil hij gewoon fun maken met de meiden of zit hier toch meer achter? En wat hopen de meisjes hier nu mee te bereiken? Nu ja, daar hadden ze zelf waarschijnlijk nog niet over nagedacht... Als Faith dan haar beslissing neemt om weg te gaan, kon ik dan ook nog steeds geen greintje sympathie voor haar opbrengen. Hetzelfde bij Cotty.

De tweede helft van de film vond ik duidelijk een pak beter dan de eerste helft.
Met name de sfeer komt veel beter tot z'n recht. De manier waarop ze omgaan met Alien is tragisch om zien. De beste scène vond ik dan ook degene met 'everytime' van Britney Spears op de achtergrond.
Het is zelfs één van de meest pakkende scènes die ik ooit gezien heb. Heel het verhaal, heel de tragiek ervan, word hier eigenlijk gewoon in enkele minuten samengevat. Prachtig gedaan met die slow-motion beelden en de perfecte keuze van muziek.

Dan de dialogen, die zijn niet altijd even hoogstaand. Maar wat je verwacht je dan ook?
Op zich geen minpunt dus. Al had ik misschien toch weer graag iets meer achtergrond geweten van de meisjes. Getoond in beelden of gewoon gesprekken...

En eerlijk is eerlijk, vooral Gomez en Hudgens hebben me toch best verrast met hun acteerwerk.
Het feit dat zij hierin een rol spelen, hield me lang tegen om deze film te kijken.
Maar zij doen het dus prima. Benson vond ik dan eigenlijk nog het minst goed acteren.
En James Franco... geweldige rol, mooie prestatie.

Conclusie: bijzondere film die toch wel even zal nazinderen maar ietwat diepgang mist voor een echt hoge score...

Interessant, maar uiteindelijk slechts deels geslaagd. Het probleem is een beetje dat de personages plat blijven in een verhaal dat vraagt om uitwerking van de karakters. Als je serieus iets te melden hebt over the american dream en ontsnappen aan de curse life, dan moet je ook wat te melden hebben over de personages die dat nastreven. Anders werkt het niet en snap ik niet wat het voor zin heeft, maak er dan gewoon een exploitatiefilm van.

Het is een combinatie van satire en drama en als satire werkt het beter. Er zitten echt geestige scenes in en visueel is de film best goed. Maar dramatisch gezien zit het me dus niet helemaal lekker. Die scene dat Gomez de film verlaat bijvoorbeeld, ondersteunt met de muziek in de bus is best mooi. Maar serieus zeg, als je nadenkt slaat het toch nergens op. Moet ik echt emotioneel betrokken raken bij een schoolmeisje dat weer naar huis gaat na een week nogal uit de hand gelopen feesten? Come aan zeg. Het wordt gebracht als menselijk leed dat zijn weerga niet kent.

En zo kent Spring Breakers wel meer problemen. Maar het is een bovengemiddelde film van een interessante regisseur. Dat is wel duidelijk. Er zit te veel goede scenes, shots en andere keuzes in om dit laag te beoordelen. Maar ik snap kritiek op de film ook wel. Ik twijfel erg tussen 3-3,5 sterren.

Deze film had me toch nieuwsgierig gemaakt. Geen hoge gemiddeldes, wel hoge scores. Ik heb het erop gewaagd. In de eerste 20 minuten was het toch enigszins doorbijten voor mij. Een kenmerk van deze film is dat er geen moeite wordt gebracht tieten, gefeest, geneuk en drugsgebruik in beeld te brengen. Dat kan, maar dan moet er daarnaast nog wel iets gebracht worden dat meer brengt dan alleen dat. Aan het begin leek het daar totaal niet op. Ook later in de film ( met name misschien zelfs) zijn veel scenes op het pornografische af. Het acteerwerk van de dames is niet slecht, maar ook niet memorabel, en een verhaal lijkt er niet echt te zijn. Dit verandert wanneer James Franco op het toneel verschijnt. De contouren van een boeiend verhaal ontvouwen zich, en zeker in het laatste halfuur kon ik waardering opbrengen voor het toch tamelijk schokkende plot dat hier wordt uitgewerkt.

Een en ander wordt flink ondersteund door de enorm broeierige sfeer en de haast documentaire-achtige wijze van filmen. In het begin ervoer ik dit als onprettig maar later in de film draagt deze sfeer bij aan een fijne spanningsboog.

Ik laat me ver van de interpretatie van deze film, aangezien ik dit in veel gevallen over het randje vond en ook lang niet altijd snapte waar het in vredesnaam naartoe moest.

Ik was toch vooral blij toen de film voorbij was. Niet enorm slecht, maar wel vrij matig.

2*

Je hebt films die je wat willen bijbrengen, je hebt films die je wilt begrijpen en je hebt films die je
laten voelen. Spring Breakers behoort tot de laatste, met sferische kleuren en cinematografie van neon lichten en zonsondergangen. Waarbij muziek ook een belangrijke rol, zoniet de hoofdrol heeft, als bijvoorbeeld een overvalsscene stilistisch afgespeeld wordt op een ballad van Britney Spears. Je moet er überhaupt niet op letten wat de personages tegen elkaar zeggen want dat is compleet verwaarloosbaar.
Spring Break is de uitbundige viering van een traditionele midzomervakantie van één week in Amerika, met zee, bikini's en cocktails.
Vier 'gewone' meiden zijn de eentonigheid van de campus, de duffe hamburgertent en hun thuis zat en besluiten middels een overval op diezelfde duffe hamburgertent met waterpistolen hun poen te bemachtigen om wilde vakantie te vieren aan de stranden van Flordia, want dáár willen zij immers zijn. You gotta fightfor your right to party zoals The Beastie Boys zongen.
De regisseur, Harmony Korine, maakt geen films over lieve doelgroepen maar over trash, kinderen met aids en dus nu ook losbandige tieners, ditmaal met lieve Disney-sterretjes als Selena Gomez (de bijna-vriendin van Bieber) en Vanessa Hudgens. Want ja, elk kindsterretje wil niet altijd tieneridool blijven dus een uitgelezen mogelijkheid om hun mierzoete onschuld van zich af te schudden.
Het eerste deel is zeer sfeervol met full frontal topless meiden, blowen en snuiven en wild feestvieren temidden waarin de vier meiden geraken en besluiten nooit meer weg te willen. Daarna komt de kentering als de karikturale gangster Alien (die in elke zin het woord "y'all" met volle wangen uitspreekt en een groene sportwagen met spinners) hen uit de cel koopt, waarbij de kleuren wat weg zijn en de film donkerder wordt, waarbij de meiden de gunst krijgen om bij hem in 'dienst' te komen. Dat Korine niet ammoreel bezig wil zijn laat hij getuigen door melancholische stukjes zoals dat er twee meiden zijn die besluiten weg te willen, terug naar de veiligheid van thuis; om maar te benadrukken dat we geen zorgen om ze hoeven te maken en dat ze zelf dondersgoed weten wanneer het hen te veel ongemakkelijk is.
In plaats van 'full frontal' worden de beelden meer voyeuristischer (onder water shots) tijdens intieme momenten.
De film kruipt je tegen de huid aan en onderga je als een drugservaring.

Niet een perfecte film. De domme meiden worden goed neer gezet. Maar het verhaal is zwak en wordt erg traag gebracht. Zeker naar het einde toe. Franco is niet goed gecast. Hij is gewoon niet macho of gangster genoeg. Voelt niet fijn, deze film.

audiovisueel een pareltje, verhaaltechnisch ondermaats maar met dank aan een heerlijke franco, de heerlijke muziek en magnifieke beelden blijft het wel boeiend. toch had ik er meer van verwacht, vooral verhaaltechnisch dan.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste nog gezien wil hebben. (just kidding)

Vooral nieuwsgierig geworden door de overdreven positieve reacties van enkele gewaardeerde gebruikers hier. Dat ongebreideld enthousiasme kan ik niet helemaal delen, maar het is inderdaad een zeer bijzondere filmische ervaring. Uiteindelijk is het vooral een geraffineerd spel met vorm en blijven de feestende meisjes en Alien naar mijn smaak te gezichtloos om mij dieper te raken. Wat Harmony Korine wel ontzettend goed doet is dat hij de absurde logica en de structuur van videoclips consequent door weet te trekken naar een anderhalf uur durende trip. Dit is experimentele cinema die zo aantrekkelijk gepresenteerd wordt dat het nergens geforceerd of pretentieus aan gaat voelen.

Overigens viel het mij een beetje tegen na alle ophef over de seksuele ondertonen dat de net meerderjarige actrices keurig hun zwemgoed blijven aanhouden, of, wanneer ze wel uit de kleren gaan, dat hun edele delen deugdelijk uit beeld blijven. Niet alleen omdat ik meer had willen zien, maar de film is drie jaar na dato zoveel braver dan ik uit de overleveringen had begrepen. Het zegt maar weer dat je controverse niet altijd serieus moet nemen.

Debie en de vier yolo trezen.

Een enorm dubbele film. Enerzijds zorgen de beelden en de muziek voor een dromerige, aangename sfeer. Debie is een zekerheid (paar rare keuzes uitgezonderd), de soundtrack (niet de "party" muziek) is fijn en het gebruik van weerkerende teksten werkt wel. Deed me zelfs wat denken aan Gosling's Lost River.

Jammer genoeg sluit het helemaal niet uit bij wat er juist getoond wordt. Vier huppelkutjes, spring break gehoer, domme rol van Franco en een einde waarvan ik nog steeds niet weet wat daarvan nu eindelijk de bedoeling is. Ik lees dat het sarcastisch zou moeten zijn, ik lees dat het maatschappijkritisch is, maar dat heb ik blijkbaar allemaal gemist. Nu vind ik Korine ook al niks en viel dat wel te verwachten, verschil met deze film is dat de vorm wél aanspreekt.

En veel meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen. Vond de vijf hoofdpersonages waardeloos, zowat qua acteerwerk als qua personages, vond de gewichtigheid in vorm compleet niet aansluiten bij de platheid in thematiek en vond het vooral slaapverwekkend saai.

Flauw dus.

2.0*

Vond deze toch wel erg geslaagd. Franco is echt grappig als wigger met z´n see my shit- en ik moest ook wel echt lachen toen hij meteen werd neergeknald op het eind.
De leeghoofdige en tegelijkertijd toch ook wel fascinerende cultuur van spring break wordt hier onder de loupe genomen, natuurlijk flink overdreven maar ik geloof wel dat jonge mensen helemaal los gaan met sex en drugs met losvliegende hormonen en een gevoel van alles mag en alles kan.

Dat vermengd met de macho gangsta hiphop cultuur, bijna even oppervlakkig, met een fascinatie voor geld en wapens, en je hebt een mooie satire die lekker wegkijkt, met enkele geweldige scenes. Franco die Britney Spears op de piano speelt met die beelden erbij haha, erg komisch. Een film die zichzelf niet te serieus neemt, en zonder moraliserend te worden een scherpe satire is van bovengenoemde zaken.

Film gaat een klein beetje traag op gang naar mijn mening, maar komt halverwege wel los. Helaas wordt het nooit helaaml top, er had toch wat meer ingezeten.

Buiten dit zit de film wel erg sterk in elkaar met muziek en zeer goed gelukte filmshots (dan heb ik het hier niet over de vrouwen.. Al zijn die hier zeker niet verkeerd). Buiten muziek en goed gelukt camerawerk, wordt er ook goed geacteerd.

aardig filmpje, maar het wilt niet altijd even goed boeien. Al met al, toch een aanrader.

Vond het best een redelijke film eigenlijk! En kan me voorstellen dat wanneer ik 15 jaar jonger zou zijn geweest dat ik de film briljant had gevonden. Leuke licht-psychedelische, modieuze trip op een vrij platgetreden thema! Mooie beelden en mooie balans tussen rauw en gelikt (no pun intended ;-p) Kan me zo voorstellen dat dit een cultklassieker gaat worden! Ook de soundtrack was trouwens niet te versmaden!

3,5*

Bedrieglijk eenvoudige, maar wel degelijk behoorlijk scherpe schets van een popcultuur. Uiterlijk een mengeling van het fenomeen Spring Break en de gangsta rap, en innerlijk ook een mentaal beeld van adolescenten staand voor de eeuwige kloof tussen jeugd en volwassenheid.

Dat mentale beeld – de neiging tot totale afkeer van de wereld waar tot men gedoemd is toe te treden - is verontrustend, maar dat is het vanuit de wereld van volwassenen altijd geweest. Iedere nieuwe generatie is een inval van de barbaren, in (ongeveer) de woorden van Heinrich Heine, als ik me niet vergis.

Om dat probleem te ondervangen, had men in vroeger tijden rites de passage van jeugd naar volwassenheid, en als je Spring Break beschouwt als – een zwakke echo van – zo’n rite, is deze film misschien een speculatie, een uitbeelding van een droom: wat als Spring Break geen ‘break’ is, geen overgang, maar een einddoel? Het paradijs? Spring Break... Forever? Really? Kennelijke conclusie is dan dat de uiterste consequentie van de zucht naar totale vrijheid en onafhankelijkheid een keihard nihilisme is.

Korine gebruikt in woord en beeld de conventies van elementen van de jeugdcultuur, maar schept tegelijkertijd afstand door de portee van die conventies zonder tierelantijnen bewust te laten zien. Hij omzeilt de klippen van enerzijds romantisering en anderzijds gemakkelijke ontluistering, of ‘maatschappijkritiek’. De coolness, de ‘aantrekkelijkheid’, én de belachelijkheid (‘Look at my shit!’) blijven beide intact.

Selling point van de film is natuurlijk dat het niet de mannelijke gangster is die de uiterste consequentie trekt uit de blufferige mentaliteit van de popcultuur, maar een groepje blonde meisjes (althans de harde kern daarvan), vrijwel de hele film rondhuppelend in bikini, daarmee een lieflijkheid en kwetsbaarheid suggererend die in deze filmische werkelijkheid constant gelogenstraft wordt.

Dat beeld van vrouwen als zijnde uiteindelijk harder, nietsontziender en meer macho dan mannen is wel in lijn met hedendaagse tendensen, met wie weet een kern van waarheid: een stier wil nog wel eens weglopen nadat hij je op de horens heeft genomen, maar een koe trapt je helemaal aan gort.

En tja, wat doe je als meisje in een cultuur die tits & asses als hoogste zin verklaart, en je past er voor om gewillig object te zijn? Waar ligt dan nog je doel, je bevrediging? In die zin hangt er over Spring Breakers ook een melancholische en deprimerende sluier. Een afgrond van uitzichtloosheid onder alle uitbundigheid.

Die dubbelzinnigheid komt ook naar voren in de monologen in de voice mail van de verschillende moeders (niet de vaders) die in hun leugenachtigheid tegelijkertijd de kloof, en de verbinding, met de volwassen wereld benadrukken.

Opvallend is dat genoemde ‘harde kern’, de twee uiteindelijke hoofdrolspeelsters (buiten natuurlijk wat ze vanaf het begin al zijn), geen enkele individuele tekening krijgen; ze figureren altijd samen, nooit alleen. Ik heb ze ook niet echt uit elkaar kunnen houden. Alsof om uit te drukken dat het hier niet om individuen gaat, maar om een mentaliteit die gedijt in een groepscultuur.

Maar genoeg gekletst. Hoewel filmisch vakwerk – en in dat aspect zeer genietbaar - is Spring Breakers qua ‘inhoud’ bepaald geen prettige film om naar te kijken. Maar ik geloof ook niet dat Korine er naar streeft om ‘leuke’ films te maken. Wel goeie. En dat is hier wel gelukt.

Zon, zee, zuipen en seks, met dat soort oppervlakkige beelden begint Spring Breakers. De eerste vijf minuten vond ik dus ook echt ergerlijk irritant, maar al gauw merk je dat deze film toch wat anders is dan het losbollige party hard-gebeuren en er een pijnlijke onderlaag te bespeuren is. Het aan de kaak stellen van de oppervlakkigheid is het hele thema van Spring Breakers en dat wordt prima gedaan door een suf verhaaltje omlijst door wel een mooie cinematografie.

Hoogtepunt is als James Franco zich gaat bemoeien met vier jonge meiden op vakantie, dan begint de film pas echt goed lopen en wordt ook interessant. Wat een rol speelde hij! Echt heel goed hoe Franco een enge griezel neerzet met zijn bling bling en foute auto. Hoogtepunt is hij als een liedje van Britney Spears gaat zingen. Wat schitterend was dat . Het criminele gebeuren erom vond ik weer net een tikkeltje te overdreven, maar soit. Spring Breakers liet me behoorlijk positief verrassen .

Visueel en qua muziek aardig, verder teleurstellend. De beweegredenen van die meiden zijn me volkomen bijster en de rol van Franco is oninteressant omdat hij zo oppervlakkig blijft. Tegen de climax slaat het verhaal helemaal nergens meer op en lijkt het er alleen nog om te gaan om wat mooie plaatjes te schieten.

Ik vond het een vervelende film: traag, repetitief, idioot, genant. Maar zoals hierboven al verduidelijkt zal de film ook zijn bedoeld als een hypnotiserende fantasietrip: een escapistische fantasie van Spring Break die al zelf het ultieme escapisme voor pubers vormt. Misschien werkt de film dan ook voor pubers maar niet voor mij.

Ik hou uiteraard best van een film met een diepere betekenis, maar niet van een film die enkel goed is door een diepere betekenis, waar je ook nog een redelijke fantasie voor mag hebben.

Visueel sterk een en goede rol van Franco, maar dat is het ook wel.

Verhaal stelt niks voor. De 4 dames zijn redelijk overtuigend in wat ze moeten doen, maar toch is het acteerwerk matig; de accenten zijn inconsistent; en dat constante gey'all vond ik ook vreselijk irritant.

Het gevoel dat overheerste was voornamelijk: waar de F zit ik naar te kijken? Dat hoeft niet persé een slecht iets te zijn, maar in dit geval kon het me echt niet boeien.

Nee, dit was niks voor mij.

Ik ben zelf een tijdje geleden met wat vrienden naar Florida geweest, om te kijken of Spring Break inderdaad zo'n gekke bedoeling was. En dat was het zeker. Drank drugs muziek vrouwen etc. Hemel op aarde dacht ik destijds. Ben bang dat ik daar een heel klein beetje overheen ben gegroeid. Dit overigens terzijde..

De film heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Behalve de enorm mooie dames, de feesten, drank en drugs is het drama goed uitgewerkt. De manier waarop de meiden denken heeft iets fascinerends, iets begrijpelijks. Van de dialogen moet de film het niet hebben, maar gevoelsmatig is het erg sterk. De setting geeft het iets nostalgisch mee. Jammer dat de film net te vroeg overgaat naar een misdaad/actiefilmpje waar ik nog liever even het party gehalte en het dramagedeelte wat meer uitgediept had zien worden. Speelduur was voor mijn gevoel dan ook net wat te kort. Audiovisueel zowel letterlijk als figuur een feestje, acteerwerk ruimschoots op niveau.

Man man, wat een lage scores hier. Ik ben het er zelden zo mee oneens.

Dikke 4*.

Het liet me kouder dan ik had verwacht. Een absurde roes die verbeelding en extase opwekt maar waarbij de kater achteraf onvermijdelijk is. Dat is ook een beetje mijn ervaring. Het is wel een snoepje voor het oog en eentje die bij herziening misschien hoger zou kunnen scoren door de talloze visueel aantrekkelijke scènes. Maar had het toch moeilijk om door die oppervlakkige springbreak-bubbel te prikken. Een dikke 6. Helaas maar Britney, in een ver verleden mijn idool, is ook passé.

Een van de beste 10 films van de 21e eeuw. Een monument voor de Yolo-generatie. Past in het rijtje Easy Rider, Nirvana en Kids. Schitterend sfeervol portret van een generatie die voor het moment leeft.

1 lange trip, visueel overtuigend en creatief maar helaas is het niet helemaal mijn ding. Personages waar je als kijker geen band mee opbouwt, situaties die je eigenlijk weinig doen en waar je puur als toeschouwer naar kijkt en niet het idee bij hebt dat je in de film zit.

Het is geen vervelende film om te kijken, maar helaas wel wat te oppervlakkig voor mij.

2,5*

Hete kussen uit Salou of zwoele strelingen op Ibiza of Lloret de Mar. Zo kan je het eerste deel van Spring breakers samenvatten. Aan wilde en knappe meiden geen gebrek. Feestend en zonder zorgen met behulp van veel alcohol, seks en drugs de nacht induikend. Fijne cinematografie en opdwepende muziek, snelle montage en lekker sfeervol. Yolo en carpe diem zijn de lijfspreuken!

Ik kan best volgen waarom sommigen dit een topfilm vinden. Ik echter miste wat dialoog en diepgang. Een echte boodschap ook. Het bleef allemaal wat oppervlakkig met een erg mooie verpakking (vul zelf maar in wat ik daarmee bedoel), maar verder dan dat ging het niet. Na verloop van tijd had ik het ook wel gezien.

Met de intrede van Alien veranderde de opzet. Het wilde feesten met wat crimineel kattenkwaad werd ingewisseld met een grimmigere sfeer waarbij de macht van de straat centraal stond. Twee drugsbaronnen die elkaar het zonlicht in de ogen niet gunnen en met drie meiden er middenin. Eentje was intussen al afgehaakt. Wel eens leuk om gezien te hebben. Het einde, ook al moet ik het waarschijnlijk niet te serieus nemen, deed me het voordeel van de twijfel geven. Nipte 3,0* in plaats van een 2,5*.

“I'm starting to think this is the most spiritual place I've ever been.”

Klasse film. Spring Breakers is waanzin, anarchie, losbandigheid en totale leegte… Op alle goede manieren. Van de adrenaline-pompende beginscene tot het laatste schitterende gedeelte zit je geboeid te kijken naar al het visuele geweld dat regisseur Harmony Korine op je afvuurt. Maar met alleen het visuele gedeelte te noemen doe je de slimme regie van Korine tekort, en het sterke acteren van Franco en de actrices. Hudgens, Benson, Gomez en Rachel Korine zijn uitstekend als jonge vrouwen die zich vervelen en totale leegte uitstralen, en Spring Break willen vieren om wat mee te maken.

De grenzen vervagen en vooral Hudgens en Benson gaan helemaal los als Candy en Brit, die steeds verder gaan in hun zoektocht naar plezier en avontuur. Als Franco als Alien in hun leven verschijnt gaat het helemaal fout en verandert plezier, drank en drugs in criminele activiteiten en zelfdestructie. Alle lof voor Korine die een film heeft gemaakt met een wat simpel plot, maar met zoveel visuele flair, memorabele scènes en acteurs die alles geven dat er meer dan genoeg overblijft om van te genieten. Vooral de piano scene zal ik niet snel vergeten. Spring Breakers is niet voor iedereen, maar ik heb hier anderhalf uur lang van genoten.

Dromerig.

Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik terugkijk op deze film. Vooral een bijzondere film, die niet altijd even interessant is. Korine staat bekend om zijn eigen stijl die niet heel goed beoordeeld is, maar wel opvalt.

De fijne cinematografie van Benoit Debbie creëert een perfect sfeer. De dromerige beelden en leuke locaties vallen op, net als de belichting. Het verhaal zelf, is wat minder boeiend. Soms is het zo langdradig dat het simpelweg saai is.

De meiden mogen er mooi uitzien, of ze nu briljant acteren, zeker niet. Volgens mij staan ze er ook alleen maar vanwege hun uiterlijk en lichamen in bikini. James Franco was dan wel weer een positieve verrassing en doet enthousiast mee. Hoger dan een 2,5* gaat dit niet worden, omdat er nogal moeilijk doorheen te komen was.

Beeld en geluid echter sterk boven verwachting.. vooral de eerste 20 minuten levert het een aaneenschakeling van zeer mooie scenes.

Dit in schril contrast met werkelijk ieder gesproken woord. Dialogen zijn echt tenenkrommend slecht. Gooi 2x fuck in iedere zin en een paar cliches over het leven en voila we hebben een dialoog van een paar rebelse tieners. Vergelijkbaar met een 50 jarige Nederlandse schrijver die het script aanlevert van een groep Marokkaanse hangjongeren waarbij je na 3 woorden al doorhebt dat zowel de schrijver als de acteurs er in het echt mijlenver vandaan staan. Interessant voor een 50-jarige Friese dorpeling, tenenkrommend voor Achmed uit Amsterdam.

Dit verpest eigenlijk de hele film. De positieve aspecten komen hierdoor niet tot zijn recht. Prachtig werk van de cinematograaf kan niet verhullen dat die stront aan het verhullen is.

Tijd om deze film nog eens met een frisse blik te kijken. Regisseur Harmony Korine zou zich laten inspireert hebben door Miami Vice (2006) voor het maken van deze film met aandacht voor de sfeer en kleuren en minder voor de dialogen. Het moest meer een belevenisfilm worden. De film nodigt ook wel wat verkeerd uit. Het lijkt een soort Babywatchfilm te worden met een hoop jongen meiden in bikini die er enkel zijn voor het oog. Niet dat het oog nu teleurgesteld is, maar het is eerder een drama geworden. Ik las ergens een verwijzing naar de neo-noir bvb. Ergens kan ik daar wel inkomen, op een eigen manier dan toch.

Het is zeker geen American Pie gedoe met romantiek en flauwe humor. Wel vier vriendinnen in een godvergeten stadje, waar de enige weg naar een droomwereld die van Spring Breakers is. Een haalbare wereld die enkel bestaat uit feesten. Dat is de trigger om de fantasie te laten lopen. Er naar toe te gaan is al een deel van de fantasie en dat wordt enkel maar meer en meer.

Als die droomwereld even stil valt komt er toch een manier om die droom verder te zetten. De fantasie in die zogezegde droom wordt alleen maar groter. Tot ze één voor één door krijgen dat het maar een fantasiewereld is en botsen tegen de realiteit. Spring Breakers forever lijkt het moto dat regelmatig terugkomt. Maar niets is voor eeuwig.

Het verhaal maakt hier niet uit, daar draait het niet om. En ik heb zoals de meesten hier, weinig of niets met het Amerikaanse fenomeen Spring Break. Misschien kwestie van de film met de juiste bril te zien als een drama waarin enkele tieners vluchten van de harde realiteit.

Hm, dit was nog een speciale film. In het begin nogal rommelachtig en zat er niet echt een verhaal in, maar halfweg de film wordt het toch beter. Nog redelijk wat bekend volk in deze film en de soundtrack was ook nog goed.

De film heeft wel een bepaalde sfeer, maar je moet er van houden.

Harmony Korine herkauwt zijn bekende formule, maar heeft deze keer een groter budget voor zijn nihilistische en ronduit stomvervelende visie op de verworpen moraal van de Amerikaanse jeugd. Het is dan ook geen verrassing dat dit misdaaddrama grotendeels bestaat uit halfnaakte tienermeisjes en gespierde tienerjongens die zich in slowmotion laven in het hedonisme van Spring Break onder de klanken van een stampende soundtrack. Het verhaal is amper genoeg voor een filmpje van 5 minuten, maar Korine heeft het lef om je 85 minuten langer te vervelen met meer van hetzelfde. James Franco is volkomen belachelijk als een rapper met lang rastahaar, een dollartatoeage, een zilveren gebit en een auto met kenteken BALLR. Zou die veel goeds in het zin hebben? Lekker boeiend...

Buiten wat halfnaakte meiden en wat muziek is hier weinig aan te beleven. Ze denken allemaal dat dat het leven is maar uiteindelijk druipen ze toch af naar hun eerdere normale leven. Het is leuk om even alle remmen los te laten maar de realiteit haalt je toch zo weer in. In tegenstelling tot waarschijnlijk vele anderen heb ik nooit veel gehad met feesten en heel de nacht uitgaan en je lazarus zuipen. Natuurlijk heb ik dat wel een aantal keren gedaan maar achteraf bekeken denk je van waarom. Leuk voor over na te praten wat je in die toestanden allemaal hebt uitgestoken misschien.

Een lastige film om te beoordelen. De dromerige sfeer scoort bij mij een dikke plus, de belichting, het camerawerk en de setting zijn allemaal dik in orde. De hallucinante sfeer is goed getroffen, hoewel ik ook merkte dat ik er af en toe wat door afgeleid raakte. Het haalt regelmatig de vaart uit de film.

De thematiek van The American Dream wordt er vrij stevig doorgedrukt. Alien (leuke rol van Franco trouwens) heeft het er telkens over, en ook de pursuit of happiness die de jonge vrouwen nastreven lijkt dit te verbeelden.
Maar dat dit slechts een illusie is wordt al snel duidelijk, en wat begint als een droom eindigt als een nachtmerrie. Ook wordt duidelijk dat de hemel voor de ene meteen de hel voor de ander is. Zo is er geen ruimte voor beide bendeleiders, en wordt de overval op het restaurant door de dames gezien als een knappe en gedurfde prestatie, maar dat zal ongetwijfeld niet zo ervaren zijn door de mensen die ze beroofden).

Wanneer hedonisme te ver doorslaat zijn we verloren lijkt de film te willen zeggen. De film grossiert in beelden van dansende halfnaakte mensen, drank en drugsgebruik. Op zich zaken waar niet zo veel mis mee is, maar de overvloed aan beelden maakt wel duidelijk dat teveel van het goede niet gelukkig maakt, maar juist afstompt.
Typisch dat Faith vroegtijdig vertrekt en we haar helemaal niet meer terug zien(de hoop/geloof is weg) en we daardoor achterblijven met drie zielloze karakters die niet sympathiek zijn en inwisselbaar lijken. De religieuze moraal is niet te missen.

Een bijzondere film, ik denk dat hij nog even moet rijpen. Fijne sfeer, mooie beelden en een interessante thematiek. Maar af en toe wel weg herhalend en traag. Ik ben er nog niet helemaal uit. Voor nu een dikke voldoende.

3,5*