Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Het gaat over ''gonzo'' journalistiek.
Deze vorm van journalistiek staat erom bekend het echte onderwerp op de achtergrond te gooien en jezelf als journalist op de voorgrond.
Zo lijkt het nergens over te gaan, maar gaat het over een doodzieke trip en gonzo journalistiek.
En al vind je geen van beide interessant, moet ik concluderen dat je het niet helemaal doorhebt.
Je kunt nu een zegel plakken of de film voorgoed wegleggen.

Zucht. Wees gerust, wat je me verteld, had ik al wel door. Zo moeilijk is het allemaal nu ook weer niet. Het enige wat ik concludeer, is dat deze film niets voor mij was.
Ik heb trouwens gezegd dat ik me gewoon niet kon inleven in de personages, en vermits dat deze nu juist de film maken, is het moeilijk om 'm nog fantastisch te gaan vinden.
Waarschijnlijk zal ik 'm ooit nog wel 's herzien, maar geen idee of ik 'm dan beter ga vinden.

'K zou 'm speciaaaaal voor jou een 5* kunnen geven, maar dat zou belachelijk zijn, niet?

Haha, dat is waar ja.

ofwel vind je hem goed ofwel slecht tussenin bestaat niet, kvond hem super, 1 vette trip gewoon

Leuke verrassing

Ondanks de hoge cijfers en waardering was ik in het begin wat sceptisch over deze film. Het leek me niets voor mij. Na lang uitstel heb ik deze film dan toch maar een keer bekeken. Spijt? Nee. Integendeel, wat een fijne verrassing.

De film begint meteen leuk, met een kalende Johnny Depp en een besnorde, bierbuik dragende Benicio del Toro in een rode auto. De vaagheid van de film laat niet op zich wachten, aangezien de innerlijke en uiterlijke dialogen zowel niet overeenkomen met wat op het beeld te zien is en overlopen van de paranoia. Zeer leuk om naar te kijken.

Ik kan het plot nog het beste omschrijven als een stel journalisten die met een koffer vol drugs Las Vegas onveilig maken. De vreemdste en gevaarlijkste drugs worden gecombineerd en zo komen ze in even zo vreemde en gevaarlijke, maar vooral zeer zwart-komische situaties terecht.

De situaties, hallucinaties, dialogen en body language zijn geniaal.

De enige reden dat deze geen 4,5 of hoger krijgt is dat het naar mijn mening allemaal wat minder flitsend en interessant wordt tegen het einde. Het is dan ook zeker geen perfecte film, maar wel een érg goede.

Dit is inderdaad zo'n film die je of helemaal geweldig vind, of je vind het helemaal niks. Ik vind het verre van een meesterwerk, maar heb wel moeten lachen om sommige hilarische scenes. Acteerwerk is erg goed gedaan. Vage film die niet voor iedereen geschikt is, 4*. En dat is voornamelijk dankzij het geweldige acteerwerk en enkele hilarische scenes.

Een film met zowel komische als gestoorde momenten.

geweldige hoofdpersonages en de omgevingen waar zij zich in bevinden zijn minstens net zo waanzinnig goed vorm gegeven.

het verhaal is vrij vaag, wat toepasselijk is aangezien de hoofdpersonages het op een soortgelijke manier ervaren.

aanrader..

Krankzinnig filmpje die je echt het gevoel geeft dat je in een bizarre trip zit.

Vanaf de eerste minuut zit de vaart er gelijk in en krijg je rare beelden en felle kleuren voorgeschoteld. Depp en Del Toro spelen fantastisch en zetten twee geflipte junkies neer. Compleet met overacting en veel geruzie. Ik genoot er met volle teugen van.

Verhaal is moeilijk te vinden, maar wat wil je als de personages van alles door elkaar gebruiken. Op een gegeven moment lopen dingen ook gewoon door elkaar heen, alsof je zelf in het tot pulp gevormde brein van de mafketels zit. Heerlijk die chaos.

Gilliam laat ook weer overduidelijk zijn hand zien door alle sets en karakters aan te kleden op zijn manier. Gekke kleding, overgelopen hotelkamers en een ronddraaiende bar. Genoeg visuele pracht

Wat ik me wel afvraag is of ze genoeg research hebben gedaan naar de effecten van de drugs. Soms waren trip scenes wel heeel erg over the top, van LSD ga je geen tientallen reptielen zien bijvoorbeeld... Ach anders was de film misschien te saai geweest...

*4,0

Fear and laothing zonder ondertitels kijken was een hele opgave. Mijn Engels is niet bepaald slecht, maar soms wordt er bijna onverstaanbaar gesproken. Het maakte dat ik dit een moeilijke film vond om uit te kijken. Een ander minpunt was voor mij de duur van de film. Bijna 2 uur is me echt teveel van het goede bij een film als dit.
Daar zit hem volgens mij ook precies het probleem. Het laatste half uur werd een soort slijtageslag waarbij ik me steeds meer ging afvragen wat nou de bedoeling was. Dat was niet in me opgekomen als de film max. 90 minuten had geduurd.
Over het type film zelf: ik hou daar wel van. Volstrekt vaak, psychedelisch en vol met vreemde beelden, humor en en situaties. De openingsscene is fantastisch en veel van de volgende scenes zijn dat ook. Toch begon op een gegeven moment de verveling in te zetten. Het werd een herhaling van zetten die niet goed uitpakte, wat mij betreft. Ht telkens weer slaken van oerkreten door Del Toro bijvoorbeeld. De eerste keer dat hij dat deed tijdens de road-trip was erg grappig, maar de herhaling in de hotelkamer was al vele malen minder. Dan begin je te leunen op de kleinere, meer subtielere en terloopse humor-elementen die gaandeweg de film ook minder sterk werden. Of ik raakte er wat ongevoelig door, dat kan ook. Hoe dan ook, het brengt mijn eind cijfer, wat ik in gedachten na ongeveer een half uur heel hoog had geplakt, flink omlaag.
Positieve elementen aan de film vond ik de beide hoofdrolspelers en hun rol. ook de vele halucinatie-beelden en de absurde, bijna Python-eske situaties. Sommige zaken, zoals dat jonge meisje met haar Streisand schilderijen, hadden met gemak weg gelaten kunnen worden.

Iets boven het gemiddelde, omdat ik dit toch wel als een op zich zelf staande film vind.

Wat een aparte film... meer absurt.