Spring Breakers (2012)

Deze film is lastig in een hokje te plaatsen: als ik voor een hoofdgenre zou moeten kiezen zou ik denk ik Avontuur kiezen: de dames zijn op zoek naar avontuur, een "break" van de (saaie) realiteit van het leven op de universiteit/in de collegezaal (Korine brengt die tegenstelling m.i. sterk in beeld: b.v. het contrast tussen de duffe, ietwat sombere collegezaal en de flitsende openingsscene kon bijna niet groter zijn). En dat avontuur beleven ze ook met vaak momenten die balanceren op het randje van hilariteit en drama/triestheid.

Ik heb nog een leven zeg maar, kan nu niet meer heel veel films kijken. Om dus maar elke keer dezelfde te gaan kijken is zonde. Straks mis je wat

11 en een halve sigaret Spring Break,

Welgeteld elf en een halve sigaret zijn verslonden en in rook opgegaan eerdat de eindcredits van het scherm spatten. De 9,2 gram nicotine bevredigde in een reflex mijn zeer vermoeide insulaire cortex die dag-in-dag-uit nog steeds om haar dagelijke dosis kanker-op-lange-termijn vraagt. Een overdosis wellicht, want de aangewakkerde dopamine stoomt bijna 12 uur later nog roekeloos door het kwetsbare lichaam.

Het eiland van Reil heeft het er maar druk mee, want het heeft duidelijk een nieuw slachtoffer in haar macht, echter is deze overgebleven drang om Spring Breakers op repeat te zetten in theorie een stuk minder schadelijk, in praktijk zal er met dit tempo over enkele jaren 'Spring Breakers kijken is dodelijk' op de dvd hoes staan, want veel anders zal er de komende weken niet op de planning staan. En ik ben kennelijk niet de enige.

Maar waar komt die psychyscie drang dat dit ondeugende deel van de hersenen zo aanwakkert toch vandaan? De schuld ligt in het jaar 1938, de eerste Spring Break zoals wij Nederlanders dat dankzij MTV, op de bank voor de bus mee kunnen maken. Die schuld mag echter gedeeld worden met MGM's productie 'Where the Boys Are (1960)', waar 4 meiden gevolgd worden gedurende hun lente vakantie, ookwel bekend als de eerste Spring Break productie.

"Beer & the Beach" heette het in 1959 gepubliceerde artikel door de Times; het mooie woord bacchanaal of de platte uitdrukking 'drinkorgie' werd zonder aankondiging mainstream; met als gevolg, dat wij vandaag anno 2013, nog steeds gretig meezingen op deuntjes als "Bier en Tieten" - van de Apres Ski Hut.

Pop muziek, blote borsten, en cocaïne staan vandaag centraal voor The American Dream' , een ideaalbeeld waarin het leven van iedereen volmaakt is. Het mag dan van origine onstaan zijn als droom om de toen hedendaagse kids te voorzien van een goede scholing en carrière zonder kunstmatige barrières, maar face it, dat was het jaar 1774, in en vanaf de 20ste eeuw is dat niet meer genoeg, een mens wil meer breiken, en een nóg beter leven. Een leven zonder stress, school, carriere, en dagelijkse routine. Het dagelijkse leven is simpelweg niet interessant genoeg meer ...

Het antwoord van Harmony Korine op deze stelling echter wél, want Spring Break was nog nooit zo dichtbij; borsten flubberen uit het scherm en het nonverbale geweld wordt als cocaïne uit het audiovisuele sfeerspektakel opgesnoven.

Met het feest naast de deur en Vanessa Hudgens in de hoofdrol zet ik mijn spreekwoordelijke feestmuts op, Spring Breakers van Harmoney Korine deelt niet enkel rake klappen uit met haar beeldspraak, maar werkt ook als stimulans voor de geloofwaardigheid ervan, de 'feeling' die hij creeërt met het hele Spring Break droomrealiteit sfeertje, pompt een overdosis endorfine naar ons brein dat het van genot verlamt raakt, een onbeschrijvelijk gevoel, waar zelfs wikipedia geen antwoord op heeft.

Een andere stimulans was het beschamende maar trotse feit dat 'Everytime' van Britney Spears mijn favoriete guilty pleasure song is, dus dat telt zeker mee. Ik ga d'r ook verder geen woord meer aan vuil maken, de drang om dit nogmaals te beleven wordt te groot; ik zet hem nog eens op!

5*

Haha, die collegezaal was juist helemaal flitsend met al die roze schermpjes

Inderdaad, word ook erg vrolijk van de collegezaal.

De verwachtingen waren immens groot nadat een zeker persoon ieder topic volspamde over Korine's nieuwe film, het wereldrecord bioscoopbezoekjes aan dezelfde film had gebroken en de nachten erna meerdere malen in zijn Spring Breakers-pyjama ejaculeerde. En het moet gezegd worden, ik was even weggeblazen toen de credits over het scherm rolde. Al had ik gezien het zwakke begin helemaal niet verwacht dat het nog zo goed uit ging pakken.

De eerste paar minuten zijn uiteraard goed. Heerlijke beelden die de titel meteen eer aan doen. Jammer van de dubstep, maar mijn focus lag toch op de slowmo boobs. Daarna wordt er overgeschakeld naar de vier vriendinnen. Het contrast is groot met het intro. De scenes zijn stil, vooral erg dromerig en de felle neonkleuren geven een surrealistisch gevoel. Maar al snel kwam de grootste stoorfactor, jawel, Vanessa Hudgens. Ik heb namelijk altijd het idee bij haar dat ze vooral zichzelf botergeil vindt en dat ze iedere gezichtsuitdrukking of bodymove zorgvuldig instudeert zodat ze het filmkijkend publiek weer kan laten kwijlen. Nu hoort het toevallig bij haar rol, maar het bevestigd wel weer het beeld dat ik van haar heb. De andere drie vond ik dan eigenlijk een stuk leuker, vooral Gomez, maar daarover dadelijk meer.

Het eerste gedeelte met feestende jongeren is dan ook geen prijs waard, maar vermakelijk is het verder wel. Ik kon er alleen maar moeilijk bij dat ze mensen gingen beroven puur om op Spring Break te kunnen. Echter, later in de film begreep ik het steeds beter. Jongeren die leven voor de Spring Break en kosten wat het kost daarheen moeten. En ik geloof best dat het op waarheid berust bij sommige. Waar ik me wel een beetje aan stoorde was het blije gedoe van de meiden (vooral Hudgens; als je je eenmaal ergert...). Het gezing en gehuppel hing me een beetje de keel uit op een gegeven moment.

Maar wat ik niet had verwacht was dat de film met de komst van Alien steeds beter werd. Goed geacteerd door Franco die aanvankelijk een creep is, maar toch een ander mens blijkt die daadwerkelijk om de meisjes geeft. Zijn achtergrond verhaal is dan helaas wel dun, hij zorgt wel voor een aantal kippenvelscenes, althans, Franco is er ook in betrokken. De scene tussen Alien en Faith vond ik erg sterk, vooral goed geacteerd door Gomez die voorheen alleen in kinderfilms en -series speelde. Ik had oprecht met haar te doen en daarom vond ik haar toch wel het leukste personage. Een andere scene was nog sterker waarin Franco een liedje van Spears speelt en je tegelijkertijd slowmo scenes van de meisjes ziet die helemaal doorgeslagen zijn. Erg stoer met die bivakmutsen, maar het wist me ook te raken.

Dan wil ik nogmaals de ontzettend dromerige sfeer benadrukken. Spring Break is als een droom, maar de film is ook als een droom. Camerastandpunten zijn altijd goed, de felle neonkleuren hypnotiseren je, de erotische zwembadscenes maken je geil en de ontzettend sterke score geeft een verstikkend gevoel. Hier en daar wel een lelijk filtertje, maar soit. Ook de voice-overs zijn sterk. Jammer alleen dat de film in mijn ogen niet eindigt met een knal. Wederom weer erg stoer, maar ik had toch op wat meer emotie gehoopt. De dood van Alien leek niemand iets te deren en ik had eigenlijk wel verwacht dat de twee meisjes, of één, dood geschoten zou worden. Het was nu wel een vet einde met veel girlpower, maar ook een beetje gewoon.

Ik ben in elk geval blij dat het geen rotslechte film is geworden zoals dat walgelijk, lelijke Gummo. Integendeel, deze film is grafisch vaak geniaal en op andere vlakken scoort de film een dikke, vette voldoende.

. Thank you sir, you're too kind.

Eens. Niet dat ze een stoorfactor was, ze is min of meer mijn muze maar ze is enorm zelfbewust van haar sex appeal, en weet die ook met verve te 'verkopen'. Dat zie je bij mainstream actrices niet vaak. Alles is inderdaad enorm bedacht, zie je ook hoe ze zich constant presenteert. Haar 'schets' in de collegezaal is dan ook een improvisatie die van haar afkomt. Nuff said lijkt me .

Fijn dat het bevallen is en per herziening zal je focus ook wel verschuiven, eerste keer is het dan vooral ondergaan en opnemen. Nu je weet wat Spring Breakers is, beleef je de film ook anders. You'll see.

Als het goed is ga ik zometeen dan eindelijk beginnen aan 'Spring Breakers'. Kan niet meer wachten.

Ga het met hoge en lage verwachtingen tegemoet.

Bevallen is het verder zeker. Een film die ook erg makkelijk wegkijkt door zijn vlotheid, dus de herziening gaat er zeker een keer komen.

Met een schuin oog heb ik een paar maanden dit topic in de gaten gehouden. M'n interesse werd gewekt door de rare combinatie van de poster en de hoofdrolspeelsters met de (toen nog) heel hoge score.

Het enthousiasme van Naomi Watts werkte ook zeker nieuwsgierigmakend, maar naarmate ik hier meer over de film las ging ik toch vermoeden dat ik er vrij weinig aan zou gaan vinden. Weinig verhaal, veel herhaling, maar wel veel audiovisueel vertoon.

Uiteindelijk viel het me mee. De film is een stuk minder abstract en style over substance dan ik vantevoren had verwacht. Hij blijft wel telkens hangen op het randje van net wat te weinig ontwikkelingen, maar dat is niet erg als je je erop instelt vantevoren. Op zich blijft er heel de film genoeg te horen en te zien - de kleuren zijn erg mooi, de overval in het begin is erg mooi en creatief in beeld gebracht, en de muziek is fijn en passend (hoewel ik weinig kon met 'Everytime').
De herhaling ging me soms wel tegenstaan. Het is te weinig gebruikt om echt een 'hypnotiserend' effect te krijgen, maar wel weer genoeg om te irriteren en de indruk te wekken van een wat luie manier van film maken.

Verder wel leuk om eens te hebben gezien. Erg leuke rol van James Franco ook. Toch best een acteur voor mij om in de gaten te houden.

3,5*

Ook volkomen eens met dit trouwens! Het is dat het haar rol is, en dat ze er vrij geknipt voor was, maar heb me wel vreselijk geërgerd aan haar. Inderdaad omdat ik vermoed dat ze in het echt ook zo is, en zichzelf reuze stout vindt.

Hahaha, geweldige omschrijving van Naomi Watts.

Owww.... was dat grappig...

Dan is het gewoon niet mijn humor srry.

Zelfbewust of niet. Ze is gewoon botergeil in deze film..

Hij is uitstekend bevallen hoor! Morgen eens even een review d'r van schrijven.

Blijf stuk gaan op Archie in zijn landhuis (my baby starvin') .

Alien: "Everybody's telling me: yo you gotta change. I'm all about STACKin' change. STACKin' change!"

"You know what these guys are all about? Dubble penetration. Right boys? Nah, don't be scared. I got 'm on a leash." is ook een geniale line van Franco. Daarbij is het fragment waar Alien een blowjob geeft aan een geweer toch ook wel niet serieus te nemen, denk ik.

James Franco speelt geweldig in deze neon-overgoten film. We hadden het er gisteren nog over; qua verhaal stelt de film bar weinig voor afgezien van wat (bijna) poëtische voice-overs. Toch is de film vermakelijk door haar felle kleuren en fijne karakters.

Vorm gaat hierbij duidelijk voor inhoud. Daar is opzich niks mis mee, maar ik kan helaas niet zeggen dat mijn honger hiermee gestild is. Na een half uur besefte ik dat er narratief een behoorlijke leemte zit in de film en dat vind ik jammer. Schijnbaar heb ik behoefte aan meer rode draad in plaats van roze outfits.

Voor mij is Spring Breakers daarom geen meesterwerk, maar goed vermaak. Ik snap dat mensen het zien als kunst in plaats van film. Van kunst snap ik namelijk ook heel weinig.......

Helemaal eens.

Interessant, dat Welles hier Kane een comedy noemt:

Lunch Conversations With Orson Welles -- Vulture

En ik denk dat het idd toepasselijk is voor deze film. “Kane is a comedy...It’s moving, but so can comedies be moving. There is a slight camp to all the great Xanadu business. ”

Op die manier is SB ook een comedy: er zitten geen echte 'grappen' in, maar is zeer campy. De film is één grote grap eigenlijk, maar wel ingekleurd met enkele oprechte elementen en gevoelens.

Voor mij het grappigste moment: tijdens de Britney Spears-scène duwt Alien een bruidegom met z'n gezicht in een slagroomtaart, in slo-mo. Hahaha.

Comedy hoort bij de genre-mix van Spring Breakers, dat zeker, al blijft het voor mij wel degelijk een mix.

Inderdaad, de humor bestaat niet hoofdzakelijk uit 'grappen', al zitten ook die erin. Ook de editing helpt mee. Wanneer bijvoorbeeld Alien zegt "l thought I'd bail you out" wanneer de meisjes net uit de garage komen lopen, zien we een flashback van Alien in de courtroomscène ervoor die zijn vingers over zijn onderlip wrijft, zijn zilveren tanden daarmee ontblotend . Echt zo'n typisch goor/lekker Spring Breakers momentje, met alle foute connotaties die daarbij horen.

Heb toch even mijn stem aangepast....Zonde van mijn tijd deze film!!

Maar dan toch nog wél even een berichtje achterlaten dat het zonde van je tijd was .. wéér anderhalve seconde verloren.

Precies. Misschien vind ik het wel zonde van mijn tijd om zijn opmerking te lezen

Goed.

Een tweetal uur geleden had ik al een recensie geschreven, onderhoudswerken gooiden roet in het eten. Laten we hopen dat mijn volgende kwartier niet weggesmeten is.

Vooraf had ik geen al te hoge verwachtingen en het eerste half uur laat zien waarom. De feeststemming raakt maar niet op dreef. Telkens een feestgelegenheid lijkt los te barsten is het alweer voorbij. Dan vind ik dat in Project X stukken beter gedaan.
Grootste stoorzender echter is Faith, een strontvervelend zeurwijf. Ik had gedacht dat haar truttige vriendinnetjes mij het meest op mijn zenuwen gingen werken en dat is aanvankelijk wel zo, maar al snel moest ik mijn beeld bijstellen. De aandachtshoertjes zijn best leuk, die feesten tenminste. Faith is vooral een jammerend mokkel en mijn god, wat is haar retour een opluchting.
In die periode komt ook Alien het verhaal binnen gewandeld en dat zorgt voor het broodnodige leven in de brouwerij. Met zijn wannabe gangsta-gedrag en simpele oneliners zorgt hij ervoor dat Faith's gemekker al snel vergeten is. Ook het overgebleven trio denkt daar klaarblijkelijk zo over, met als logische gevolg dat de focus zich verlegt naar de band tussen de vier feestneuzen.
Met het pianomoment begint pas écht de hypnotizerende tocht waar ik zo op gehoopt had. Ein-de-lijk wordt de film voelbaar. Meegeslepen worden in de gewelddadige spiraal gebeurt in een wip en een zucht en voor je het weet is die grandioze finale daar, net niet overlopen door een heerlijk surrealistische ondertoon.

Grootste held van de avond is - weinig verrassend - James Franco, die minstens zo leuk is als de dames samen. In Oz: The Great And Powerful vind ik hem te louche, hier komt hem dat nu perfect uit, maar hij slaagt er ook in om Alien's luchtbellenbestaan een kwetsbaarheid mee te geven - iets wat misschien wel zijn grootste verdienste is.
Over Selena Gomez ga ik niet al te veel woorden vuilmaken: zij is vervelend. De andere dames zijn veel en veel leuker. Rachel Korine lijkt de leukste om eens een diepgaand zattemansgesprek met te voeren, terwijl Vanessa Hudgens uitblinkt als aandachtshoer. Ik had het eerst moeilijk met die aanstellerij - zulke dames zijn écht mijn type niet -, en ik zeg het niet graag maar eerlijk is eerlijk: die arrogantie maakt haar ontzettend aantrekkelijk.

Ook aantrekkelijk is het visuele aspect. Of ik versteld moet staan van Harmony Korine dan wel zijn cinematograaf weet ik niet; wat ik wel weet is dat ik anderhalf uur lang genoten heb van élk, jawel, élk shot dat voorbijkomt. Dat gaat dan van het zweverige sfeertje in het begin over het camerawerk tijdens de overval tot de kleuren tijdens het pianomomentje. Er zullen mensen zijn die het kitsch vinden, ik heb zelfs genoten van kleuren die ik lelijk vind.
Ik ben wel niet zo gek van de danscènes, die nooit een adrenalinestoot geven door overmatig gebruik van slowmotion. Een feest moet soms hard gaan, en dat is nu net wat hier mankeert. Een hoop tieten - mattentaarten, plastic stuks en mooie naturelle - kunnen daar weinig aan veranderen en zijn zelfs niet echt nodig. Ik heb meer genoten van het suggestief naakt tijdens het triootje.
Over de soundtrack ben ik wat verdeeld. Dubstepzooi is verschrikkelijk, maar als mierzoete liedjes van godbetert Britney Spears mij kippenvel bezorgen, dan is het wel duidelijk dat Korine over een scheut talent beschikt.
En toch zal ik zijn vorige films aan mij voorbij laten gaan.

3,5

'Look at my shjjiiit! I got shorts... Every fuckin' color!'

Is een 0.5* dan niet te weinig als het in jouw ogen op vlak van camera en editing een meesterwerk is?

Ikzelf heb de film nog niet gezien, dus ik kan niet oordelen, maar jouw mening viel me op.

Ondanks de slechts anderhalf uur een laaaange zit, hoe saai kun je het uiteindelijk maken... Dat constante gekrijs ook van die gillende keukenmeiden, vreselijk. Ongetwijfeld weer heel hip bedoeld allemaal maar er is soms gewoonweg niet doorheen te komen, die enorm suffe karakters en die constante herhalingen, manmanman. Ik had graag met Gomez mee terug op de bus gewild, dan was het tenminste na een half uurtje klaar geweest. Mooi kleurgebruik en een gave soundtrack, dan hebben we het wel weer gehad. Oh ja en Franco is dan ook nog wel cool als engbek, dat dan weer wel.

1,5*.