Only God Forgives (2013)

Ik heb meer het gevoel dat hij na het succes van Drive de kans heeft gekregen om een persoonlijke film te maken waarbij hij flink experimenteerd. Helaas vind ik er geen bal aan.

Al zijn films zijn behoorlijk persoonlijk, dus dat vind ik onzin. net als VR toegankelijke noemen. En Fear X is een stuk mysterieuzer dan Insomnia. Hooguit de Noorse versie komt qua beeldtaal iets meer in de buurt, maar die van Nolan lijkt er in niks op.

In ieder geval moet je toch wel toegeven denk ik dat OGF zijn meest ontoegankelijke film is.

Nee, dat vind ik Valhalla Rising.

Ik kan me dat amper voorstellen maar ik zal het binnenkort zelf merken.

Dit was niet echt de film die ik verwachte. Ik had een harde recht toe recht aan wraakfilm verwacht in de stiijl van Drive.

En natuurlijk dat Goslin die lakens uit zou delen.

Verrassend was het des te meer.

Aangezien ik Thailand ook wel ken komt de sfeer mij heel bekend voor.

De typische kitsch- beelden trekken mij aan op een bepaalde manier aan en zeker zo mooi in beeld gebracht. Je kan de sfeer proeven, of voelen.

Met de visioenen en de pracht en praal kitsch beelden moest ik erg aan David Lynch films denken.Tot nu toe hoor ik niemand erover of heb ik het niet gezien in de commentaren die ik las in ieder geval. Ben ik de enige die dat denkt??

Als ik niet beter wist zou ik zeggen David Lynch. Maar ik hield eigenlijk nooit zo van zijn films maar twin peaks vond ik daarentegen geweldig.

Smaken veranderen natuurlijk ook.

In ieder geval was dit toch een héél interessante film met mooie beelden een keiharde scenes.

Het is zeker geen main stream film maar toch meer een filmhuis film geworden in tegenstelling tot Drive die ook wel in de gewone bioscopen mee draaide.

Ondanks het onverwachte karakter van deze film boeide hij mij zeer intens.

Maar je moet er van houden en er tegen kunnen want er zitten wat gruwelijke scenes tussen.

Maar het karakteriseert de films van Refn uiteraard ook.

4 sterren en ik ga hem snel nog een keer bekijken omdat ik het naadje van de kous wil weten.

Valhalla Rising is tot het eind heel goed te volgen alleen voor het einde moet je een beetje voor je zelf uitdokteren wat er aan de hand is. Echt niet ontoegankelijk zoals de films van Lynch dat kunnen zijn.

Met een persoonlijke film bedoel ik een film die geen crowdpleaser is, een film waarbij de regisseur meer vrijheid heeft om dingen uit te proberen. Ik zie een beetje een patroon in de Engelstalige films van Refn. Fear X is persoonlijk Bronson is een biografie over een Engelse boef. Valhalla Rising is weer persoonlijk en iets lastiger. Dan komt Drive wat een enorme culthit geworden is. Als laatste Only God Forgives en dat wordt echt geen hit, maar daar heeft Refn hem denk ik niet voor gemaakt. Het is natuurlijk maar een theorie van mij, maar het zou me niet verbazen als zijn volgende film er eentje is die weer toegankelijk is. Een sex thriller in Miami ofzo.

Fear X gaat over een man die op zoek gaat naar de moordenaar van zijn vrouw en kan slecht slapen. Beide versie's van Insomnia gaan over een agent die op zoek gaat naar de moordenaar van een meisje en kan niet goed slapen. De films hebben heel veel raakvlakken en zijn niet ontoegankelijk.

Valhalla Rising is tot het eind heel goed te volgen alleen voor het einde moet je een beetje voor je zelf uitdokteren wat er aan de hand is. Echt niet ontoegankelijk zoals de films van Lynch dat kunnen zijn.

Verder hebben we een andere definitie van toegankelijk. Een film over zwijgende mannen in een boot vind ik weinig toegankelijk. Dat is iets ander iets dan een rechtlijnige vertelling.

Nogmaals al zijn films waren persoonlijk. Ook bij Drive had hij de compleet vrije hand. Dat het achteraf ook de crowd aanspreekt staat daar los van. Verwacht overigens dat OGF zijn grootste hit wordt na Drive (Vooral dankzijj het succes can die laatste)

Jij vergelijkt Fear X en insomnia op inhoud, ik op vorm. Anders kun je ook gaan stellen dat Avatar, The New World en Pocahotas op elkaar lijken.

Als een film ontoegankelijk is als er weinig gesproken wordt, dan weet ik er nog wel 1000. Dan is bijna het hele euvre van Clint Eastwood ontoegankelijk. Mijn definitie van ontoegankelijk is toch wel anders. Bij de films Lynch raak ik altijd de weg kwijt, ook als er uitvoerig gesproken wordt. Veel gebeurtenissen die ik niet makkelijk kan verklaren en flashbacks die niet met het verhaal te maken lijken te hebben. Onverklaarbare actie's van hoofdpersonen. Een film als Stalker is voor mij ontoegankelijk. Zwijgende mannen in een boot is daarmee vergeleken een abc-tje.

Nu kunnen we weer een discussie starten over de definitie van een "hit". Maar over het algemeen hebben de bezoekersaantallen en de score's daar wel mee te maken. Een film is niet gelijk een hit omdat Reinbo hem goed vindt.

Overigens heb ik nooit gezegd dat Refn niet de vrije hand had in zijn films. Hij vind het waarschijnlijk leuk om een film voor het grote publiek te maken om er vervolgens eentje voor zichzelf te maken.

Je vergeet Ferngully nog te noemen, die lijkt ook enorm op Avatar.

Ontoegankelijke cinema vind ik ook ongemakkelijke cinema. Valhalla Rising en OGF zijn dat allebei (imho). Niet alleen vanwege het expliciete geweld, maar ook vanwege die koortsige sfeer die wordt neergezet.

Ik vond Sex in the City 2 ook heel ongemakkelijk, is dat dan ook ontoegankelijke cinema?

Veel horrorfilms zijn ongemakkelijk voor veel mensen. Maakt ze nog niet ontoegankelijk.

Ga VR maar kijken. Toch overduidelijk geen toegankelijke cinema, al lijkt Wimnoot dat niet te vinden. Zijn argumenten trekken de discussie echter enkel in het belachelijke.

@Wimnoot Welke insomnia bedoel kje, die van Nolan of het origineel. En ook al heb ik Fear x 8 jaar geleden gezien, de sfeer staat me nog goed voor de geest. Warm, dromerig en surrealistisch.

En met succesvol bedoel ik boxoffice. Laten we over een half jaar eens op boxofficemojo kijken.

http://www.boxofficemojo.com/people/chart/?view=Director&id=nicholaswindingrefn.htm

Bronson en Valhalla Rising zijn in ieder geval erg marginaal (ontoegankelijk gebleken? en dus geen films voor het grote publiek?) qua succes. Rest is zelfs onvermeld. Verwacht een stevige 2e plek voor OGF. (War die overigens nu al staat )

Haha, ik doel meer op een soort 'gut feeling'... waarbij het doel van de filmmaker geweest is de kijker in ieder geval géén behaaglijk gevoel te geven. Sex and the City 2 heeft deze doelstelling niet; het gut feeling komt voornamelijk vanuit het feit dat jij (en ik ook waarschijnlijk; heb de film niet gezien) onder de verkeerde doelgroep vallen.

Klopt dat veel horrorfilms dit gut feeling wel teweegbrengen en tegelijkertijd wel toegankelijk zijn of gevonden worden; maar dezen werken volgens bepaalde conventies waardoor het gevoel duidelijk geplaatst en meer geaccepteerd kan worden door de kijker, als in: ik voel me nu bang omdat ik weet dat het monster zich ergens verstopt heeft. We kunnen het gevoel als het ware schikken en rationaliseren.

Valhalla Rising, OGF en veel werken van Lynch nemen juist afstand van veel conventies. De 'gut feeling' is er, maar we weten er op dat moment geen of minder goed raad mee. We kunnen het geen duidelijke plaats geven en in plaats van dat het gevoel, zoals bij veel horrorfilms, meewerkt naar een door de kijker gewenst resultaat (zoals bang gemaakt worden), werkt het ons juist tegen: de film wordt ontoegankelijk bevonden. Het is op een manier onplezierig om de film te kijken, maar toch, omdat we weten dat dit het doel van de maker is, hechten we hier een esthetische waarde aan waardoor we de film wel kunnen waarderen. Althans, zo zie ik het.

Heb 'm al besteld.

Jij weet ook wel dat dit enkel komt door Drive en de misleidende trailer.

Ik heb eigenlijk nooit gezegd dat Refn toegankelijke cinema maakt. Ik vind dat hij toegankelijke cinema iets extra's geeft (en daar ook gewoon goed in is) en zich daarmee juist onderscheidt. OGF gaat echter nog veel verder en ik vind dat hij zich daarmee overschat. Maar goed, binnenkort eens VR checken, kijken hoe hij zich daar redt.

Dat was alleen even tegen NYSe, de argumenten die ik in onze discussie gebruik zijn bloedserieus.

Die elementen zitten in alle DRIE de films. Naast de setting in de sneeuw, en de slaap problemen van de hoofdpersonen die dus die surrealistische elementen meenemen. Ik heb vandaag de trailers van de Nolan insomnia en fear x gekeken en daar zijn zelfs hele scenes die excact hetzelde zijn.

Laten we het er maar op houden dat FX niet zo ontoegankelijk is als jij beweerd, hoewel het wel wat van de ingredienten bevat.

Bronson is nog steeds een bio-pic. Dat is meestal een heel toegankelijk concept. Het feit dat hij onvermeld staat is dat Refn toen nog een vrij onbekend regisseur was. De Pusher trilogie staat er denk ik ook niet bij. Kortom, Refn maakt onconventionele films die licht afwijken van de mainstream.

En laat ik dat nou ( over het algemeen) een geweldig voordeel vinden. Alleen bij OGF komt het bij mij niet over.

Check daarna OGF ook nog maar eens. Geloof dat iedereen door die film de eerste keer op het verkeerde been is gezet. Zie het niet als een wraakfilm en hij komt veel meer tot zijn recht.

En biopic is meestal een toegankelijk concept, maar dus niet altijd. Binnen alle biopics die ik ken, is Bronson met zijn theatrale intermezzo's verweg een van de vreemdste die ik ken.

Anyway, ik vind OGF prima aansluiten op zijn andere werk. En 'onconventionele films die licht afwijken van de mainstream' vind ik wel een erg vage omschrijving. geen idee hoe nauw of breed ik dat moet nemen. OGF valt daar wat mij betreft prima onder.

Ik weet wat je bedoelt, ontoegankelijk dat de bedoeling niet zo voor de hand ligt. Ik reageerde alleen maar zo door de manier waarop de term ontoegankelijk iedere keer uitgelegd wordt.

Ja, het probleem alleen met OGF is dat de oplossingen eigenlijk toch wel redelijk voor de hand liggen en dus gewoon een gimmick blijken te zijn. Refn doet te veel zijn best.

Inderdaad, daarom was de heisa die je maakte over FX en zijn ontoegankelijkheid een beetje overdreven.

OGF wijkt niet licht af van de mainstream maar extreem. Drive is wel een film die er licht van afwijkt. Zit een wezenlijk verschil tussen beide films. Bij Drive zijn er volgens mij ook niet zoveel mensen weggelopen uit de zaal als dat bij OGF wel gebeurt.

OGF zou je kunnen linken aan een film als Inland Empire; totaal onbegrijpelijk voor het mainstream publiek. Drive mag geassocieerd worden met films van de Coen bros. bijvoorbeeld. Films die het meestal erg goed doen in het arthouse-circuit.

Inland Empire gaat wel 600 keer zo ver als OGF. Denk daarnaast dat er bij VR (en ook Bronson) minstens zo veel mensen zouden zijn weggelopen als bij OGF. (Mochten die in Pathe geprogrammeerd zijn) Verder vind ik OGF ook niet zo heel erg ontoegankelijk (zoals IE of Lost Highway).OGF is prima te volgen, het blijkt enkel geen wraakfilm, maar dat men met het verkeerde verwachtingspatroon de film ingaat, staat los van de film an sich. Vandaar mijn vergelijking met Fear X, die ook niet zo heel ontoegankelijk is, maR qua filmische stijl wel dichtbij OGF staat.

Anyway ben wel klaar met deze discussie. Spreek je nadat je VR hebt gezien en deze hebt herkeken.

Bij eyes wide shut liepen ook mensen uit de zaal, dat vind ik een goede film. Drive vind ik heel weg goed. Dus denk dat only god forgives het proberen waard is. ;p

Only God Forgives heeft mijn torenhoge verwachtingen ingelost én overtroffen. Wat een geweldige film is dit geworden zeg. Cinema dat ik mijn ogen angstvallig de perfectie benadert. OGF is ontoegankelijk, maar niet tot in extremen als Valhalla Rising.

OGF ziet er oogverblindend mooi uit -en dit alles wordt verpakt samen met een geweldig sounddesign. Het voelde voor mij als een hypnotiserende nachtmerrie, waar vooral Pansringarm eruit stak als badguy. Bangkok is een prachtige stad, maar daarnaast verleent het zich ook zeer goed om een nachtmerrie als dit te creëren.

Refn mag Only God Forgives van mij als magnum opus bestempelen. Drive stond bij mij op de 2e plaats.. stond ja. Dat is nu OGF

'Only God Forgives' dan eindelijk gezien in een heerlijk leeg Springhaver Theater. Ik heb van te voren bewust weinig meegekregen (ook hier niet), geen trailers gezien en hooguit wat geluiden opgevangen over sterk verdeelde meningen. Dat laatste kan ik mij goed voorstellen, maar voor mij beviel het meer dan goed.

Want wat werd het een intense beleving. De film voelt, met name in het wat warrige begin, zeer ongemakkelijk aan en ontvouwt zich tot een hypnotiserende, hallucinante en surrealistische misdaadtrip die mij persoonlijk fascineerde tot het einde. Natuurlijk kan ik de vinger leggen op een aantal zaken die goed bevielen, maar waar deze fascinatie exact vandaan kwam weet ik nog niet precies. Wellicht na een herziening, die bij deze film erg welkom is. Alleen al hoe ik door de titel van de film op het verkeerde been ben gezet vooraf...

Het uiterlijk van de film is geweldig. Een broeierige, dromerige sfeer met veel rood, mooi schaduw- en kleurgebruik, veel symmetrie: schitterende composities (overigens wel een lichte moodkiller, wanneer de moeder wordt geïntroduceerd in het hotel). Ook de klanken zijn zeer sfeerbepalend en werken uitstekend. Een audiovisuele stijl die mij erg kon bekoren en voor een haast mystieke ervaring zorgde. Geweldig! Het geheel neigt naar een combinatie van Noe en Kubrick, maar eigenlijk doe je deze regisseur wel tekort hiermee. De sfeer die in deze film wordt neergezet is werkelijk fenomenaal en zorgt voor een unieke beleving.

Opzich is er voldoende ruimte voor eigen interpretatie in Only God Forgives, iets wat ook wel moet in dergelijke films. Het is nooit echt duidelijk wat er nou precies omgaat in de hoofden van de personages en achtergrondinformatie is niet heel veel aanwezig. Wat ik hier en daar minder sterk vond, is de gebruikte symboliek. Het ligt er soms iets te dik bovenop, waardoor sommige zaken iets te bedacht kunnen aanvoelen.

Uiteindelijk, door mijn laatst genoemde punt en ook door bijvoorbeeld de manier van dialoogvoering, balanceert de film voor mij op het randje van pretentieus (wat de film uiteindelijk ook wel enigszins is). Toch fascineert de film mij de volledige speelduur en bevalt hetgeen Refn mij voorschotelt uitstekend. Geen problemen mee dus!

Snel nog eens bekijken.

4,5 *

Ze zijn beide ontoegankelijk voor de doorsnee filmliefhebber, maar VR is naar mijn idee niet extreem ontoegankelijk. Wellicht eerder andersom. VR kwam voor mij de eerste keer niet helemaal goed door, maar het keek in elk geval een stuk prettiger dan OGF. Inmiddels is het personage One Eye uit VR mij denk ik wel duidelijk. One Eye heeft namelijk heel erg veel overeenkomsten met Odin, de oppergod uit de Noordse mythologie. Vanuit dat perspectief is VR erg helder.

De thema's en structuur van VR zijn wat mij wel betreft veel ontoegankelijker voor het publiek dan die van OGF. De symboliek van OGF wordt er behoorlijk onsubtiel in verwerkt en is makkelijk te herkennen en in VR vind ik dat totaal anders. Wat wordt er met de stenen bedoeld in VR?

Ja, maar is het daardoor dan ook meteen extreem ontoegankelijk? Zelf zie ik dat niet zo namelijk. De achterliggende thema's worden (hoogstwaarschijnlijk) in OGF eerder geconstateerd dan in VR. Maar de manier waarop OGF dat doet vind ik minder toegankelijk dan VR. In VR is het wat mij betreft allemaal net iets minder wazig, hypnotiserend en dromerig. In mijn beleving is zijn aanpak in OGF minder lineair dan VR en o.a. daarom heb ik VR niet als extreem ontoegankelijk ervaren.

De actie en spektakel in VR komt vooral in het begin en daarna komt er een macabere boottocht met zwijgende aftandse Vikingen met allerlei religieuze ofwel mythische verwijzingen. Qua structuur heb je die lange beeldenstroom in VR waar de meeste mensen denk ik ook niet echt op zitten te wachten, dan heb je in OGF gewoonweg meer actie en een veel duidelijkere interpretatie van de film al ligt het ook weer aan wat je zelf meer interessant vindt. Extreem ontoegankelijk? Voor mij niet maar zal VR niet snel met vrienden gaan kijken die normaal gezien voornamelijk komedies en actiefilms kijken. Dan krijg je weer die opmerking dat ik alleen maar vage films kijk.