Only God Forgives (2013)

Ik ben met vakantie.

Only God Forgives is een geweldig mooie, intense film, met een fenomenale optreden van Ryan Gosling (Julian). I Loved it.

De film leek soms bijna surrealistisch, op de manier waarop de kijker meekijkt/denkt met Julian. Ik kreeg het gevoel dat ik in Ryan zijn hoofd zat.

Ik begrijp ook werkelijk niet waarom velen tijdens de film weg liepen uit de bioscoop. Ik heb van elke scène zitten genieten. De themesongs,de soundtrack, de cultuur, het barbaarse, de gore, de zieke personages, het revenge concept, de gestoorde moeder.

Ik moet wel zeggen dat, Kristin Scot Thomas(Crystal), ondanks dat ze een leeftijd heeft bereikt, er enorm sexy en knap uit ziet in deze film. Ik vond haar ijskoud en mooi. Er is veel aandacht besteed aan de vele outfits die ze aan had.

Yayaying Rhatha Phongam (Mai), vond ik bloedmooi. Ik ben er absoluut niet vies van op de manier waarop seks wordt gebruikt in deze film. Het leek bijna poëtisch.

Vithaya Pansringarm (Chang) is een ander verhaal. Ik weet niet of hij nou een goede agent is of niet. Zijn methoden zijn wreed, illegaal zelfs. maar het leverde wel ontzettend mooie gore scènes op. Ik vond de martel scène met de haarspelden/naalden, geweldig! Op de achtergrond waren alle mooie dames netjes gekleed en ze zaten dood stil. Het zag eruit als een kunstwerk, van Chinese porseleinen poppen. Er is in deze film ontzettend veel gebruik gemaakt van make up. Ik vind het erg mooi gedaan. Ik vroeg me wel steeds af waar hij zijn zwaard nou in stopte (onder zijn shirt?).

De hele film door heb ik zitten genieten, tot het eind daar was. En toen knapte ik, want het eind stelde mij Zwàar teleur. Ik vind het ontzettend jammer, want ik vind het eind zo oneerlijk tegenover de kijker. Dus in mijn beoordeling reken ik hiervoor een punt aftrek. Het einde kan een film maken of breken, maar deze film is zo goed, dat het eind hier mee weg komt.

Solid Seven. 3,5*

Ben ook benieuwd. Eind leek me ook juist een erg logisch gevolg van het voorafgaande.

Nou jongens, ik had gehoopt dat Ryan Gosling helemaal los zou gaan en zijn agressie zou losgooien op Chang. (net zoals hij zijn agressie liet zien toen hij een wild vreemde letterlijk in zn mond greep en over de vloer sleurde). Of misschien een subtiele mooie headshot, zou ook prima zijn. 'Only God Forgives,' de titel heeft me hier misleid vind ik, als ik kijk vanuit het oogpunt van Ryan. Het is overduidelijk dat Chang niemand vergeeft. Maar ging de hele film dan over Chang? en was Ryan dan slechts een bijrol? Ik voel me gemindfucked en fucked from behind. Ik mis die glorieuze scène van Ryan Gosling. Misschien moet ik het nog een keer kijken om het een plekje te geven.

Ik ben blij dat ze dat niet gedaan hebben, dit einde onderscheid zich juist van de standaard Hollywoodfilm. Is weer een keer wat anders. Gosling speelt sowieso geen held in deze film, dus waarom zou je er een heldhaftig einde aan plakken? Gosling vond dat zijn broer kreeg wat hij verdiende, en volgens mij vond hij dat ook van zijn moeder. Door zijn handen te laten afhakken, waar spreekwoordelijk bloed aan kleeft, vind hij zijn verlossing. Dat is toch een prima en prachtig einde? Tenminste dat vond ik wel...

Ik vind het maar slap van hem.. en dus een slap eind. Helaas..

Gosling is hier ook geen held, maar slechts iemand die zich probeert te ontworstelen aan zijn dominante moeder en het criminele milieu. Hij is de hele film een gefrustreerde (impotente) slapjanus. Dat Gosling geen match was voor Chang was toch al veel eerder duidelijk. Gosling vergaf trouwens wel de moordenaar van zijn broer....

Ja ok, zoals jullie het uitleggen snap ik het nu wel. Maar ik vind toch dat de titel me op het verkeerde been heeft gezet. Helemaal ook omdat ik een associatie maakte met 'Drive,' dus ik dacht weer een kille en brute Ryan Gosling te zien en daar had ik me op verheugd. Maar ik zat er dus ver naast. (had de trailerrs expres niet gezien, en me niet ingelezen, stapte blanco in de film) (toch niet zo blanco als had gemoeten kennelijk).

Voor lang niet iedere film die ik ga zien heb ik vaste verwachtingen, maar bij Only God Forgives wisselde dit wel erg sterk. Het feit dat het van de maker van Bronson en Valhalla Rising is was een plus, dat het teveel gehyped werd omdat vooraf gedacht werd dat het op volgens mij overschatte (maar verder best leuke) Drive zou lijken was een min. Vervolgens kwam die enorm slechte receptie in Cannes, waarna ik de prachtige trailer zag, die op zijn beurt dan weer geen goed beeld zou geven van de uiteindelijke film. De wisselende reacties hier zeiden me ook niets.

De film zelf valt gelukkig de positieve kant uit. De trailer is inderdaad niet representatief, maar in ieder geval is het eindproduct even sfeervol, zei het op een andere manier. Het beste aan Only God Forgives vond ik hoe het me onderdompelde in een duistere, sinistere, surrealistische en zelfs bijna magisch-realistische sfeer. Het plot is simpel (en de hier soms geroemde symboliek vond ik oké, maar niet bijzonder indrukwekkend), maar Refn weet het met behulp van beeldtaal en muziek van veel mysterie te voorzien, waarbij vooral de suggestie dat de agent een bovennatuurlijk wezen is goed uitpakt.

Daarbij is het bijna een opeenstapeling van prachtige scènes, met als hoogtepunt dat tweegevecht tussen Julian en de agent. Erg knap gefilmd. Dat Julian dat gaat verliezen staat eigenlijk meteen al vast, maar in dit geval maakt die wetenschap de scène juist sterker. De film mag thematisch dan vrij simpel zijn (er zitten zo weinig elementen in dat wat er wel is makkelijk te plaatsen valt), Refn en zijn cast en crew weten er wel leven in te blazen en voor mij de gevoelens van Julian over te brengen. Vind dit eigenlijk een betere acteerprestatie van Gosling dan in Drive, zelfs al is hij wat minder actief en niet specifiek de hoofdrol. Juist dat twijfelende en betrokkene weet hij goed over te brengen, met nauwelijks woorden. Vrij uniek personage ook voor een film als deze. Jammer dan wel dat hij aan het einde de buik van zijn moeder opensnijdt en daarin gaat voelen. Dat is net een symbolische scène te veel en veel te nadrukkelijk.

Kristin Scott Thomas is overigens ook goed, maar wel vreemd dat ze aanvankelijk vooral publiciteit kreeg omdat ze een wandelend scheldkanon zou zijn. Bijna alles wat ze zegt is hard, maar echte scheldwoorden gebruikt ze niet veel. Ach, deze film heeft toch al veel vreemde publiciteit. Het beste is om zelf te gaan zien wat het is. In mijn geval beviel het zeer.
4*

Had exact hetzelfde eerste kijkbeurt. Ga maar snel herzien.

Geweldige film weer (na Drive), prachtige beelden en geluid. Uitstekend acteerwerk van Gosling. Zeer origineel!

De Stanley Kubrick vibe wordt ons de strot ingeduwd en sowieso niet zo heel veel originaliteit kunnen bespeuren. Wat heb ik gemist?

Hmm, heb je daar voorbeelden van? Ben wel benieuwd...

Hmm, ja..., daar heb ik voorbeelden van. Kijk de film.

Er is overduidelijk een gelijksoortige stilering (veel symetrische shots), maar qua vibe vind ik het toch wel ver weg staan van Kubrick op misschien EWS na. Maar in zijn andere werk is Kubrick verre van dromerig.

Film staat wat dat betreft veel dichter in de buurt van zijn eigen Fear X.

Ik overdrijf ook een beetje, maar ik moest regelmatig aan Kubrick denken. Met name 2001:ASO. Fear X niet gezien.

Hij had ook erg veel weg van "A Clockwork Orange" vond ik.

De meeste inspiratie haalde Refn natuurlijk bij Hiroto Masahari vandaan, dat spreekt voor zich denk ik.

Inderdaad!! Je haalt me eigenlijk de woorden uit de mond.

ACO zag ik niet zozeer in deze, (wel The Shining en 2001) Maar Bronson is daar wel een visuele kloon van.

ACO was net als deze film zeer geweldadig en erg kunstig in elkaar gezet. Sommige camera standpunten, kleuren en zelfs af en toe muziek technisch deed OGF me erg aan ACO denken.

Hallucinante koortsdroom

Een nare zit. Het Bankok van Only God Forgives is als het Parijs van Amélie: niet de stad zoals die in de werkelijkheid bestaat, maar een kleurige fantasiewereld. Daar houden de vergelijkingen ook meteen op, want waar Parijs uit de laatste een stad vol vreugde en romantiek is, daar herbergt Bankok een intense hel.

Wie verwacht een nieuwe Drive te zien komt hier bedrogen uit. Ryan Gosling speelt erin en zegt geen woord, daar stopt het bij. Waar zijn Driver de held uit wilt hangen in een wereld die hij eigenlijk gewoon dient te accepteren, daar accepteert zijn Julian zijn wereld liever gewoon zoals het is dan dat hij de held uit moet hangen. Only God Forgives doet daarentegen meer denken aan Nicholas Winding Refn's eerdere Valhalla Rising (en ik hoor van meerderen ook Fear X, maar die moet ik als enige uit zijn oeuvre nog zien), ook al zo'n surrealistische en broeierige nachtmerrie. Meerdere malen moest ik tijdens deze film daarnaast denken aan de werken van Kubrick en Lynch.

Het maakt van Only God Forgives een zeer gewaagde zet, want Refn zal en heeft, zo blijkt, veel van zijn met het toegankelijke Drive vergaarde fans teleurstellen met dit zware, trage en vooral erg ongemakkelijke werk. Het is ook niet onbegrijpelijk: het verhaal is erg dun en de acteurs hebben vrij weinig te doen, met uitzondering van Kristin Scott Thomas, die een heerlijke en atypische rol neerzet als überbitch Crystal. Toch is meteen duidelijk dat het hier niet om het verhaal of om de acteurs draait: Refn richt zich op gevoel en sfeer en doet dit met finesse. Zoals Bresson laat hij zijn acteurs middels zijn vormgeving acteren; hun blanco gelaatsuitdrukkingen spreken plotseling boekdelen wanneer het neonlicht erop schijnt en Cliff Martinez's synthesizermuziek begint op te bouwen.

Daar komt bij dat deze aanpak enkele toch wel briljante scènes heeft opgeleverd. Een ondervraging met breinaalden in een karaokebar, waar tientallen meisjes in baljurken stilzwijgend omheen zitten met hun ogen dicht... het is een beeld dat je niet zo snel vergeet en het herinnert je er in één klap aan hoe goed Refn cinema ook alweer in zijn vingers heeft zitten.

Ook het personage Chang brandt zich vast in het geheugen. Het kalme loopje, de intense blik en dat zwaard dat hij vanuit het niets tevoorschijn haalt doet vermoeden dat deze man meer dan mens is. Zijn constante aanwezigheid, op of buiten het scherm, levert 90 minuten non-stop dreiging op.

Minder goed werkt het oedipuscomplex dat Goslings personage Julian is meegegeven. De blanco uitdrukkingen en spaarzame en afstandelijke conversaties vormen een te klein emotioneel draagvlak om dit soort diepgang te ondersteunen, waardoor bijvoorbeeld de scène waarin Julian zijn hand in de baarmoeder van zijn opengereten moeder legt nogal geforceerd aanvoelt.

Echt meeleven met de personages is hierdoor lastig, maar door de regie van Refn niet echt een probleem: wat geeft het als we zo'n fascinerende en hallucinante koortsdroom voorgeschoteld krijgen waarin het gevoel en de trip voorop staan?

Ik ging de film in met de verwachting dat dit bijna niet fout kon gaan. Reacties over weglopende mensen en berichten over het gebrek aan verhaal gaven mij hoop. Anderzijds hield ik ook enige reservaties, want sommige users die ik enorm waardeer zagen hier niet het geniale in wat anderen er wel in zien. Helaas moet ik die users gelijk geven in deze.

Gisteren was ik er nog niet helemaal over uit of het Refn nu naar zijn hoofd was gestegen of dat er toch een vorm van genialiteit in deze film zit die de komende tijd aan het licht zou komen. Ik neig nu bijna volledig naar het eerste. Only God Forgives is echt totaal niet blijven hangen en ik heb zelfs moeite sommige scènes naar voren te halen.

Refn is een regisseur die op een geweldige manier toegankelijke cinema stijlvol weet te brengen. Drive was hier het ultieme voorbeeld van. Een misdaadfilm 'voor gevorderden' zeg maar. De neiging richting het stilistische maakte van die film een onvergetelijke trip. Only God Forgives laat het toegankelijke volledig liggen en stort zich helemaal op stijl.

Bij veel regisseurs voelt een dergelijke benadering natuurlijk aan, maar niet bij Refn. Sterker nog; ik krijg het idee dat hij hier teveel zijn best doet de film naar hoger plan te tillen. Het voelt meermaals misplaatst aan. 'Pretentieus' is ook een woord waar ik vaak aan heb zitten denken. Lynch, Kubrick, Tarkovsky en zelfs Miike komen weg met dergelijke cinema, Refn moet bij zijn leest blijven en toegankelijke cinema 'iets extra's' blijven geven. Dit gaat zijn pet te boven.

2,5*

Refn en toegankelijke cinema? Geldt toch zeker niet voor Fear X, Bronson en Valhalla Rising....

Fear X en Valhalla Rising niet gezien. Bronson is een stuk toegankelijker dan Only God Forgives.

OK, kijk die andere twee maar eens, zijn het meest in lijn met OGF. Denk dat je zeker Fear X goed zal waarderen. VR is een love it or hate it film. Geen idee aan welke kant jij komt te zitten.

Wat is er ontoegankelijk aan Fear X ? Is gewoon een mystery net als Nolan's Insomnia. Valhalla Rising laat zeker op het eind wel meer aan de kijker over maar om die film nou ontoegankelijk te noemen gaat wat ver.

Ben het eens met dutchtuga dat Refn te veel zijn best doet bij deze film, waardoor het allemaal geforceerd over komt.

Ga ik doen. Punt dat ik eigenlijk wil maken is dat Refn de kant van 2001, Solyaris of Inland Empire op wil gaan en daarin faalt. Misschien dat Fear X en VR mijn mening dat het Refn naar zijn hoofd is gestegen zal bijstellen.

Zo'n gevoel had ik al.