The Broken Circle Breakdown (2012)

Een veelwinnende film over een rouwend koppel, of meer bepaald: Een koppel dat niet in staat is te rouwen als een koppel. Of dat zou toch de bedoeling moeten geweest zijn. Het is een veel gehoord punt van kritiek dat de intro te lang duurt. En ja, ook ik stoor me er aan.
De intro in deze film is het stervende kind. Hoe dramatisch het ook is, het is slechts bijzaak. Kon men niet gewoon iemand een pasgeboren puppy laten doodslaan met een voorhamer? Minstens even krachtig als sentimentele intro, en bovendien zou dat niet zoveel tijd in beslag hoeven te nemen.

Want we hoeven alle poespas niet te zien. Al het geflirt, de vrijpartijen, het opvoeden van een kind, ... Compleet overbodig, en het maakt de film onnodig lang. Het is alsof er een vooropgestelde limiet van 2 uur was die gehaald moest worden, zelf al zou het betekenen dat een aanzienlijk deel van de film met crap gevuld is.

Wil ik nog even terugkomen op de seks die ik daarnet overbodig noemde: Het is naar mijn mening allemaal iets te expliciet. En begrijp me helemaal niet verkeerd: Ik ben helemaal niet preuts, en heb an sich ook niets tegen tepels, piemels en kutten op TV. … Zolang het maar aansluit bij de inhoud van de film, of het de totale sfeer naar een hoger niveau brengt. En da's in deze film helemaal niet het geval.
Meer nog: ik heb het gevoel dat het er ‘gewoon’ is ingestoken om de film iets explicieter en rauwer te maken. Met je cowgirlboots aan een man-met-baard neuken op de motorkap van z’n auto, het kan amper rauwer dan dat.

Het eerste deel is niet alleen een brij van overbodigheden, de sfeer is bovendien nog eens behoorlijk contradictorisch. Ik noemde al het de lijdensweg van het kind, en de vulgaire avon(t/d)uurtjes op het erf. Maar daarnaast plaats men dan klassieke, zeemzoete scènes van een opgroeiend kind dat kennis maakt met de wereld.(Oa: het dode vogeltje)
Het voelt allemaal een beetje vreemd aan. Alsof Van Groeningen zelf niet wist wat voor sfeer hij in z’n film wou, en er dan maar van alles in stak.


Maar goed. Op een gegeven moment is dat kind eindelijk dood, en kan de film beginnen.
Ja, het is met momenten aangrijpend, en hoe verder de film vordert, hoe dieper de personages in de shit komen te zitten: Didier verliest Elise, en Elise verliest ’het’. De exacte redenen zijn onduidelijk. Waarom pleegt Elise nu zelfmoord? Maar de hele sfeer in het 2de deel van de film is duidelijk: Als mijn hele leven plots zo duister was als dat deel van de film, dan kunnen ze me ook komen halen.
Gewoon zonder aanleiding. Alles is gewoon fucked.

De personages worden levensecht neergezet door de acteurs. Je kan natuurlijk wel zeggen dat een Vlaamse film snel dat thuisvoordeel heeft, … maar toch.
Het lijkt gewoon allemaal echt, en het gros van de situaties zijn herkenbaar. Niet dat ik ze ooit meemaakte, maar je leeft zo mee met de personages, dat je jezelf in hun plaats ziet.

Sommige scènes zijn helaas niet echt overtuigend. Dat heeft niets te maken met de acteurs, maar alweer met het script. Een goed voorbeeld is de speech in de theaterzaal. Ik geloof niet dat iemand - zelf al is hij zeer diep gezonken - in staat is zijn eigen professionele leven op deze manier compleet te vergooien. Dat haalt de sfeer er dan toch weer uit, en daardoor heb ik het gevoel dat het einde niet voor 100% is. Mogelijks kon het nog iets intenser.

En tot slot - Ik was het bijna vergeten - de muziek. Er lijkt wel een concensus over te bestaan. Want is er iemand die de muziek niet goed vond?
De muziek is gewoon goed, en de countryscene is een goede setting voor het verhaal. De soundtrack deed het bovendien razend goed in Vlaanderen (een kleine countryheropleving?)

Ik heb net de film gezien.Inhoudelijk is het wel mooie film doch in vind het filmisch zeer traag.

Tevens vind ik de verschillende sexscenes overbodig en te expleciet of want er zonder bloot geen goede film kan gemaakt worden.

Muziek en zang maken wel veel goed.Ook zitten er zeer mooi opnames bij.

Maar ja het zo met alles he.Wat voor de een mooi is hoeft niet voor de ander mooi te zijn.

Tegenvaller. Sowieso brengt de film weinig nieuws onder de zon (al is de opbouw nog wel aardig volgt de film niet een gebruikelijk stramien) en buiten dat is het nogal een lange zit.

Aan de spelers ligt het niet in ieder geval. Heldenbergh is mij net iets te theatraal maar heeft zijn goede momenten en vooral zijn tirades tegen geloof zijn grappig (en 100% waar). Maar toch is zijn omslag aan het eind niet helemaal geloofwaardig, dat hij ineens kwaad wordt. Ja oké, kind verloren, maar toch, het komt zomaar ineens. Nee, dan doet Baetens dat beter, want wat een verrukkelijke rol heeft zij. Sowieso het stralende middelpunt in haar gelukkigere tijden (jammer alleen van de plakplaatjes op haar lichaam, wat maakt dat een vrouw toch lelijk), en subtiel neerslachtig in haar slechtere tijden, maar altijd geloofwaardig. Ze bouwt haar personage mooi op met veel kleine gebaren, charme, een breed scala aan gezichtsuitdrukkingen en altijd een persoon achter haar acterend masker.

Verder is de film redelijk saai gefilmd op een aantal goede stukken na (verloop ziekte dochtertje met die horizontaal glijdende camera, het einde met die montageseuentie) en vooral ziet het er allemaal zo goedkoop belicht uit, alsof men maar gewoon wat lampen her en der heeft opgehangen. De muziek is fraai, maar komt te frequent voor en de film loopt al niet snel. En dat is het vooral, veel scènes zijn volstrekt oninteressant en het geheel laat me redelijk koud op een enkele scène na. Jammer. 2,0*.

Eindelijk gezien.

Dat deze film een Oscar binnen zou kunnen slepen is uitgesloten. Niet alleen omdat La Grande Bellezza de Academy die uitstraling bezorgt waarmee ze geassocieerd willen worden (schoonheid, kustzinnig, etc.), maar ook omdat Broken Circle Breakdown alles tegen heeft. Spoiler: Ongezouten kritiek op Bush, (onbedoelde) associatie Bush en 9/11, doorbreken van diepgewortelde ethische taboes over stamcelonderzoek, een heftige strijd tussen religie/spiritualiteit en atheisme, om vervolgens te eindigen in euthenasie. Dit kan op Amerikanen snel overkomen als Belgie die de VS even de les leest over hun normen en waarden. Als de Academy de republikeinen en de Tea Party over zich heen hadden willen krijgen hadden ze beslist de Oscar aan deze film gegeven. Zelfs voor Amerikaanse democraten zijn de views van deze film nog veel te progressief. Daar is geen countrymuziek tegen opgewassen. Kansloos anno 2014.

Daarmee is niet gezegd dat de film de Oscar niet waard is. Het is zelf een grote schoonheid, zowel qua beeld als geluid. Scenario, licht, sfeer, beeld is werkelijk in elke shot tot in de puntjes verzorgd. En dat geldt ook voor de montage, het script, de dialogen, de muziek en de acteerprestaties. Een cinematografisch pareltje, die bovendien korte metten maakt met gangbare visies, taboes doorbreekt en nieuwe paden bewandelt. Voor mij is dit een van de betere Art House werken. Ik sluit niet uit dat deze film de komende jaren nog veel stof kan doen opwaaien en uiteindelijk een klassieker wordt.

Er zijn veel scenes die in het oog springen, echt veel te veel om op te noemen, één ervan is het prachtige beeld van het getatoeëerde lichaam van Elise op de motorkap, pure moderne kunst. Ook voldoende scenes waar je kippevel van krijgt.

Daarnaast heeft het verhaal behoorlijk veel diepgang, naast de thema's die ik hierboven in de spoiler noemde gaat het ook over relaties, ziekte, rouwverwerking, vriendschap, liefde voor muziek, noem maar op. Ondanks de lading, de uitbarstingen, en de knappe flashback/flashforward montage straalt de film constant rust uit.

Qua verhaal deed het me erg denken aan La Guerre est Déclarée (2011), een qua intenties zeer respectabele kleine film die echter het niveau van The Broken Circle Breakdown over de hele linie beslist niet haalt.

Mijn eerste indruk: ruim 4*, op gevoel, zonder dat ik weet uit te leggen waarom ik het geen 4,5* of 5* geef. Boven de 4* kan het nog alle kanten op, even laten bezinken.

De vorige film van regisseur Felix Van Groeningen, De Helaasheid Der Dingen, vond ik geweldig, maar gelukkig mag dit meer ingetogen drama er ook zeker zijn. Het is een mooi uitgewerkt verhaal over rouwverwerking, waarbij qua plot heen en weer wordt gesprongen in de tijd. Nu is dat inmiddels geen vernieuwende montagetechniek meer, maar het werkt hier prima. Hoofdzakelijk leunt de film op de prestaties van de twee hoofdrolspelers, Johan Heldenbergh en Veerle Baetens, beiden uitstekend. Met mindere akteurs was deze film gegarandeerd hopeloos onderuit gegaan. Overtuigend gespeeld, passend sober in beeld gebracht en hier en daar behoorlijk aangrijpend.

Mooie film die fraai omlijst wordt door de bluegrass muziek.

Het heeft wel even geduurd voordat ik in de film zat maar na een poosje raak je gewend aan de vertelstructuur en het Vlaamse taalgebruik. De cast is goed op dreef met inbegrip van de kindacteurs.

Aanrader, vooral omdat het ondanks het zware onderwerp niet sentimenteel wordt.

Straffe film die niemand onberoerd laat. En zonder de film te zien heb je eigenlijk nog geen idee waarover het 'themalied' nu eigenlijk gaat. Ik zal dat nummer nooit meer op dezelfde manier beleven... Oscarnominatiewaardig voor ons klein Belgenlandje! 3.5*

In België kom je niet rond deze film heen en na zoveel positiefs erover gelezen en gehoord te hebben heb ik deze gisteren bekeken. Maar, zoals wel vaker bij hypes, ook hier weer een lichte teleurstelling.

In de eerste plaats komt dat door Johan Heldenbergh. Ik vind de man gewoonweg geen goed acteur. Dat was vroeger al zo in andere producties waarin ik hem heb gezien. Maar omdat er door de pers werd gezegd dat de man hierin zowat de kroon op zijn carriere zet, verwachtte ik toch wel een sterke rol. Helaas, ik krijg altijd een gevoel van amateurtheater over me heen als ik hem bezig zie. En in deze film is dat niet anders.

De rest van de cast speelt wel goed. Een beetje jammer dat de mensen uit de band niet meer aan bod komen want daar zitten enkele klasse acteurs tussen. Veerle Baetens zet echter een prima rol neer, en ook het jonge meisje levert heel knap werk.

Het verhaal spreekt aan en is erg ontroerend maar door het veelvuldig gebruik van flashbacks en -forwards wordt de inleving toch wat verstoord. De verschillende psychologische reacties van de ouders lijken me wel uit het leven gegrepen, al wordt het bij de man wel erg dik aangezet op het einde.

De muziek is werkelijk prachtig! Maar toch vond ik het een beetje een vreemde ervaring: de muziek, de klederdracht, de wagens, de paarden, ... Persoonlijk ken ik niemand die zo ver gaat in zijn/haar Amerika adoratie, maar goed wellicht lopen er in België toch wel zulke figuren rond.

Al bij al een mooie film die me zeker wist te raken. Maar tegelijkertijd toch ook weer niet de parel die ik had verwacht.

Waar ik altijd tegen ageer is dat films met een indrukwekkend onderwerp niet ogenblikkelijk zelf ook indrukwekkend zijn. Alles in the Broken Circle Breakdown heb je al eerder gezien. Films over de meest verschrikkelijke ziektes en een hoop daarmee in verband staande ellende zijn er genoeg. Films die ondanks dat werkelijk alles goed doen zijn er maar weinig. The Broken Circle Breakdown is zo’n film.

Wat met name ontzettend goed gaat is de hoge mate van geloofwaardigheid waarop de personages met elkaar praten, op elkaar of situaties reageren, hoe de plot zich ontwikkelt. Ik geloofde werkelijk elke seconde. Dat heeft met name met de sterke regie te maken, waar de regisseur constant de juiste keuzes maakt . Een simpel (en eigenlijk nogal uitgekauwd) trucje als verschillende tijdlijnen vermengen werkt door het al genoemde. Het versterkt het drama vanwege je voorkennis. Anders wellicht saaie scenes zoals een eerste date, krijgen iets onheilspellends moois. Als je alles individueel ontleed (waarom zou je dat eigenlijk doen) is het best goed, zoals het acteren, de cinematografie en zelfs de muziek, maar niet echt uniek. Als elkaar versterkende elementen zeker wel.

De afgelopen 20-25 jaar heeft de Belgische cinema opvallend veel sterke regisseurs en dus ook films voortgebracht. Van Groeningen kan ik in dat rijtje bijschrijven. 4 sterren.

Goeie film over een koppel met een kindje dat sterft aan leukemie. Een mooi verhaal vol tragiek wordt niet in chronologische volgorde verteld. Een redelijk rauw drama dat wel mooi gefilmd is. De sterkste scenes zijn vooral tijdens het tweede gedeelte (wat het verlies van het kind met het koppel doet). Veerle Baetens en Johan Heldenbergh zetten twee mooie rollen neer.

Een film over een relatie en een rouwproces .... levensgevaarlijk!!! De val van sentimentaliteit ligt dan onmiddellijk op de loer, maar hier wordt heel behoedzaam langs de valkuilen heen gescheerd. En dan raken de traanbuizen wel degelijk geprikkeld.

Grote rol ook voor de prachtige muziek, met If I Needed You van Townes Van Zandt als zinderend hoogtepunt.

Kleine update: kom er net achter dat Loop en Lil plotseling verdwenen zijn, waarschijnlijk hadden de makers geen idee wat Van Zandt daar nou mee bedoelde. Wel, Loop en Lil waren de parkietjes van Townes.

Loop and Lil agree, she's a sight to see

A treasure for the poor to find

hier gaat het opeens van:

And who would not agree she's a sight to see

And a treasure for the poor to find

Doet verder geen afbreuk aan de film of de uitvoering, maar ik vond dat toch wat sneu voor de parkietjes.

Een film die mij aangeslagen, met een brok in mijn keel, achterliet. Nou ben ik zelf niet iemand die dergelijke drama's (lees gevoelige onderwerpen) opzoekt in de films die ik kijk. Niet dat ik het vermijd, het gaat misschien onbewust. Als ik er dan wel 1 zie van een verrassend en griezelig hoog niveau (en het heerlijke Belgische taaltje), zit hij een tijdlang op het netvlies.

Het verhaal is al bitter bij het lezen ervan. De prille liefde is onschuldig en de inmiddels wat wereldvreemde Didier vind in Elise de vrouw waar hij (naar het schijnt) al lang op wacht. Elise is zelf wat losbandiger en meer in de samenleving gebleven, een hipster zou je kunnen zeggen. Ze vullen elkaar goed aan en de vonken spatten van je scherm af. Een kindje in dit muzikale liefdesverhaal, lijkt het sprookje compleet te maken.

Maar je weet al wat er aan zit te komen, waar het verhaal eigenlijk pas echt begint. De ramp van het verliezen van het kleine kind is een feit. Wat dat met het mooie stel doet en hoe het leven hierna voor ze vooruit kruipt, is werkelijk waar beangstigend om te zien. Dit komt zo realistisch over en word zo ontzettend goed geacteerd tussen de twee, dat de oscarnominatie in mijn ogen zeker ook tot een oscar had moeten leiden.

Woorden schieten tekort voor dit aangrijpende drama, waar de mooie momenten net zo sterk worden bellicht als de slechte. De film doet erg rauw aan en heeft echt een hoog "no bullshit" gehalte. Er kom geen greintje Hollywood aan te pas. Wat ik zonet al aangaf, woorden schieten echt te kort. Deze film moet je gewoon ervaren!

Het leven is niet genereus. Je moet niet liefhebben of hechten, want het leven gunt je dat niet

Prachtige film. Bovenstaande quote is natuurlijk gitzwart, maar ik vind dat dat ook weleens mag. Persoonlijk hou ik daar wel van. Naast het gitzwarte gegeven van de film is het buiten dat eigenlijk ook heel vaak vrolijk en licht, met name door het countrysausje waar ik sowieso al erg van hou. Leuke bonus als je van die stijl houdt.
Ook de twee hoofdrolspelers vond ik erg goed gecast, en de manier waarop ze leven in hun opgeknapte huis met countrystijltje was fijn om te zien.

Het is allemaal niet heel orgineel, alle thema's die worden behandeld heb ik zo'n links en rechts weleens eerder voorbij zien komen, maar de aanpak is gewoon heel goed gedaan. De chronologie werkt goed en de film ziet er prachtig uit.

De uiteindelijke breakdown waar naartoe wordt gewerkt is geloofwaardig gedaan, vooral de woede waar Didier zich in verliest met als hoogtepunt (of dieptepunt zo je wil) zijn uitbarsting in het theater is boeiend om te zien. Misschien dat het einde ietwat teveel gerekt wordt, met name het deel waarin je zit te wachten op het noodlottige ongeval van Elise, maar buiten dat heb ik hier bijzonder weinig op aan te merken.

4,5*

Mooie en aangrijpende film die op de juiste manier een snaar (no pun intended) weet te raken zonder dat het sentimenteel wordt.
Met een mooi country/bluegrass-thema eroverheen wordt het ook nog eens een prachtig aangeklede film met passende muziek en sfeer.

Veerle Baetens zet hiermee wel een dijk van een prestatie neer. Van tattoochick tot verantwoordelijke moeder (en daarna rouwende vrouw), ze weet alles overtuigend te brengen.

De chronologie in de film is niet rechtlijnig, maar dat vond ik eigenlijk wel prettig om te zien, hoewel daarmee bepaalde gebeurtenissen wel wat voorspelbaarder werden. Het kwam dan ook niet als verrassing dat de film zou eindigen zoals ie eindigt, maar het blijft meeslepend.

Geen verrassingen in dit zwaarmoedige psychologische drama. Eén ander is opgeleukt met een overdaad aan Bluegras-deuntjes, maar dat verheft deze 'ziekte-van-de-week'-film bepaald niet boven de middelmaat, helaas. Inhoudelijk komt The Broken Circle Breakdown niet verder dan een weinig verheffende mix van euforie [toen alles nog goed was] en gesnotter [een dodelijk ziek kind is héééél errug]. Er zijn ook nog wat volstrekt zinloze seksscènes [het aantal films met zinvolle seksscènes kan ik overigens op één hand tellen] die de speelduur nog wat verhogen. Meer inzicht in de karakters en scherpere dialogen hadden dit tranendal wellicht nog kunnen redden. Nee, ik zie niet in waarom Vlaanderen zo warm liep voor deze in meerdere opzichten deprimerende film. Ik kon 'm amper uitzitten...

Zelden lagen de haast spreekwoordelijke lach en traan zo dichtbij elkaar. Als dochterlief keihard mee schreeuwt met de Mega Mindy- song is dat ontzettend herkenbaar; niet dat ik dat zelf deed, maar ik kan me de rage hier nog goed herinneren van toen ik zelf vrij jong was. Het is een blij moment in een film vol tragiek. Op aangrijpende wijze schetst Felix van Groeningen het verdriet van twee mensen, aan elkaar verbonden maar toch anders.

Als kanker het leven van de jonge Maybelle wegneemt zetten woede respectievelijk relatieve berusting de relatie van Didier (Johan Heldenbergh) en Elise (Veerle Baetens) onder druk. The Broken Circle Breakdown verpakt grote thema’s in een klein verhaal: wat moet je je kind vertellen als hij/zij vraagt wat er met een gestorven vogel gebeurt? Hoe ga je om met de invloed van religie op ethiek, (medische) wetenschap en politiek beleid? Ik kan me zo voorstellen dat deze film heftige reacties oproept. Instemming van atheïsten als het gaat om de uitspraken van Didier, verwarring, aversie of begrip ten aanzien van Elises positie. Ik herken de vragen, ik herken de strijd tussen de verschillende standpunten. Misschien greep deze film me daarom ook wel zo aan. Alhoewel, al in het eerste half uur zorgen de naar voren gehaalde scènes in het ziekenhuis voor een zware melange van geluk en ongeluk.

De taal die Didier en Elise wél allebei spreken is de taal van de muziek. Op dat vlak deed The Broken Circle Breakdown me enorm denken aan Walk the Line (2005). De prachtige muzikale scènes tillen deze film nog eens naar een hoger niveau, zeker als de teksten en de emoties van de hoofdpersonen met elkaar vervlochten raken.

Ik ben er nog steeds niet uit of ik geheel gelukkig ben met de vertelstructuur. Soms zijn de overgangen ingenieus (dat is wat kennis van een onafwendbaar noodlot met je doet), soms halen ze je uit het verhaal én uit de emotie van het moment. Soit, de soms wat ongelukkige keuzes in de montage ten spijt weet The Broken Circle Breakdown vanaf het begin indruk te maken. De cinematografie is daarnaast ijzersterk; ik zag nog geen andere films van van Groeningen, maar begrijp nu al wel waarom ook Ruben Impens bij uitstek zo geroemd wordt.

Johan Heldenbergh werd op basis van deze performance gecast voor WO II-drama The Zookeeper's Wife (2017), waarin hij zij aan zij speelt met Jessica Chastain. De intensiteit die Heldenbergh in zijn rol legt is inderdaad ongekend, maar ook Baetens imponeert. Het is dit soort acteerwerk dat een goede film bovengemiddeld goed maakt.

The Broken Circle Breakdown is een tragische neerslag van de onvermijdelijke dood, waarbinnen troost en woede heel lang onverenigbaar lijken te zijn.

4,5*

Het duurde even tot ik deze wou bekijken en heb hem ruim een jaar opzij geschoven omdat ik niet echt in 'de stemming' was om deze melancholische film te bekijken. Afgelopen week kwam het er toch van. Dit is toch veruit het beste wat ik gezien heb op de algemeen toch vrij behoorlijke Belgische markt.

Uiteraard wordt je meegezogen door het dramatische verhaal van Maybelle en zie hoe oneerlijk het leven kan zijn. Toch draait de film niet alleen over Maybelle (al heeft ze er wel een belangrijke invloed op). Ik had ook niet het gevoel dat de ziekte van Maybelle werd "misbruikt" om te scoren. Deze film heeft heus wat meer te bieden dan dat alleen. De film is sterk in zijn gedetailleerde uitwerking: hoe ga je om als ouder met de ziekte van je kind, welke angsten worden er ervaren, hoe ga je om met het thema dood (zoals ook die vogel), een ziek kind blijft een normaal kind met dezelfde interesses als een ander kind enz ...

Beide ouders vullen dit anders in. Vooral bij het leven na Maybelle wordt dit heel duidelijk dat beide ouders totaal anders omspringen met hun verdriet en de oorzaak/fout leggen bij twee uitersten. De één zoekt troost bij religie/deel van het leven (hoewel niet zozeer uitgesproken). De ander creëert een soort haat tegenover de maatschappij en trekt van leer tegen God als fervent verdediger van de wetenschap.

Sterke acteerprestaties van Hendenbergh en Baetens! Jammer dat deze film nét naast de Oscar voor beste niet-Engelstalige film greep tav. La grande bellezza. De muziek vond ik erg fijn en een leuke afwisseling met de zwaardere thema's. Muziek was ook de grote passie van beide ouders. Het was een middel dat hen bindt, maar soms is liefde niet genoeg ...

Soms had ik wat moeite met het plaatsen van de scenes in de tijd. Op zich brengt dat wat vaart en variatie in de film, maar het mag niet te veel zijn. Toch zie je dat van Groeningen groeit in zijn films. Het einde was knap, niets op aan te merken en vooral erg sterk.

Ah, dit komt uit het theater? Dat verklaart inderdaad een hoop. Wat dáár tot leven komt, verandert op film in bordkarton. Personages worden dom en plat, en dialogen klinken opeens bedacht, ongeïnspireerd en sentimenteel.

Zo ook hier.

Dat Van Groeningen de chronologie van het verhaal zonder enige aanwijsbare functie door elkaar husselt, maakt het er niet bepaald beter op.

Maar de makers lijken zich so wie so een beetje te vertillen aan hun eigen ‘materiaal’.

Onbedoeld komisch wordt het wanneer het stervende meisje, zich bekommerend om – zich identificerend met - een dood vogeltje, van vaderlief te horen krijgt dat het vieze ding zo snel mogelijk in de vuilnisbak gekieperd moet worden.

De ironische rol van de bluegrass en country in deze geschiedenis wordt ook compleet gemist: het is op z’n minst toch opmerkelijk te noemen dat een militante atheïst met zoveel enthousiasme songs als Will The Circle Be Unbroken, Wayfaring Stranger en Over In The Gloryland te berde kan brengen.

Toegegeven, dat fenomeen is iets van het soort wat in de praktijk wel vaker zal voorkomen, maar toch, als je dit zo nadrukkelijk in de film brengt, en de persoon in kwestie ook herhaaldelijk zijn liefde voor die muziek laat verklaren, én tegelijkertijd hem een karakter en een levensinstelling geeft die volkomen haaks staat op het levensgevoel van die muziek, dan is het toch een beetje gek dat je daar eigenlijk helemaal niets mee doet.

Alhoewel, dan zou je onvermijdelijk richting de komedie gaan, en dat was geloof ik niet de bedoeling.

Ik heb trouwens het gevoel dat die tirade over de Ongelooflijke Slechtheid van het Opperwezen een soort sleuteltekst is, een Belangrijke Boodschap van de film. Belangrijke Boodschappen doen een film als film doorgaans geen goed, of men moet van wel zeer goeden huize komen.

Met de ijdele en sadistische Jahweh worden trouwens ook harde noten gekraakt in het boek Job, waarin de hoofdpersoon op zeker moment de raad krijgt ‘Vervloek God en sterf’. Het lijkt er haast op, gezien het moment waarop en wat daar op volgt, dat onze talentvolle muzikant met zijn toespraak als het ware die woorden tot zijn vrouw richt, die hem vervolgens op zijn wenken bedient.

Over Job gesproken: misschien kan deze film wel een geinige double bill vormen met The Tree of Life. Of met Antichrist. Met als motto: hoe het niet, en hoe het wél moet.

Fuk. Ik moet dit soort films ook niet afkijken. Slecht voor m’n mooie stemgemiddelde. En voor m’n humeur.

Een powerhouse van emoties, voorbeeldig gebracht en met een stevige uitsmijter. Het dooreenhusselen van de chronologie van scènes is een truc die ik wel vaker heb gezien (Betrayal, Memento, Irréversible) maar nog niet vaak genoeg om te vervelen, en met de wetenschap van later worden de eerdere scènes in deze film op een heel effectieve manier extra pijnlijk, dus voor mij werkt die kunstgreep hier uitstekend. Ik las ooit dat één op de drie huwelijken waarin een kind sterft binnen een paar jaar klapt; mocht iemand zich afvragen waarom, dan zie je het hier voor je ogen gebeuren. Ik kan het me ook goed voorstellen: het onvermogen om elkaar te troosten, je opsluiten in je eigen verdriet, er eigenlijk niet meer bij zijn, de bitterheid van de eerste keer dat je daarna met elkaar met elkaar naar bed gaat – hier allemaal heel navoelbaar uitgebeeld.

“Bye bye, birdie.”

Hartverscheurende film die verdriet en rouw combineert met schitterende countrymuziek en soms wat ongemakkelijke humor. Kan dit allemaal samen? In The Broken Circle Breakdown wel, en het resultaat is een film waar ik bij de eindcredits echt even stil voor me uit zat te staren.

De film is zeker niet perfect, en door de niet-chronologische vertelwijze voelde ik me soms wat gemanipuleerd. Dramatische momenten worden snel afgekapt door weer een muzieknummer of een romantische scène, waardoor ik soms wat moeite had om echt meegesleept te worden in het verhaal. Maar Heldenbergh en Baetens zijn fantastisch samen, de countrymuziek is weergaloos, en de film is eigenlijk de definitie van een verhaal met een lach en een traan. De laatste scene staat eigenlijk symbool voor de gehele film.

Prachtige film. Tranen rolden over m'n wangen. Hij kwam behoorlijk binnen. Geboeid van begin tot eind. Zelfs de seksscènes (wat me normaal gesproken mateloos irriteert in films) kon ik hier uitzitten.

Verder prima opbouw, mooi einde en de niet-chronologische volgorde maakte het juist boeiender om te kijken.

Heerlijke muziek ook.

Nooit gedacht dat een Nederlandse/Vlaamse film mij ooit zo zou raken. Tot op heden is dat enkel nog gebeurd met Spaanse, Turkse en Franse films.

Na Beautiful Boy wou ik toch eens wat meer zien van Felix Van Groeningen's oeuvre. Dat vond ik misschien wel de beste film van 2018 samen met The Nightingale. The Broken Circle Breakdown is een tranentrekker maar het ligt er ergens misschien wat teveel op. Met de muziek heb ik ook eigenlijk volledig niets, maar dat hoeft ook niet het is gewoon een gezin dat zwaar getroffen wordt door het lijden van hun dochtertje Maybelle. Ik denk dat het heftiger is voor mensen met een dochtertje/zoontje van die leeftijd of mensen met kinderen sowieso. Voor mij werkte het niet helemaal al is het zeker geen slechte film en kreeg ik ook wel even een krop in de keel op het einde.

Wat een goede film, totaal verrast;

hoe kan ik zo'n goede film gemist hebben..

Het is Zaterdagochtend wanneer ik een bakje koffie zet en naast mijn vriendin ga zitten. Het weekend wakker word ritueel.

'waar kijk je naar?'

De broken circle breakdown loopt al een minuut of 20, het zegt me niks.

Een standaard Rtl4/Net5/SBSdrama gok ik.. Mèh..

Maar ik word er in gezogen.

Wat een mooie kleurrijke mensen, wat een lekkere goede muziek.

Vrij snel zit ik helemaal in het verhaal.

Het dochtertje met haar kleine mensjes levensvragen, beantwoord door haar vader die eigenlijk heel volwassen, gevoelloos maar wel eerlijk (naar zijn overtuiging) wil reageren.

Dit toch, uiteindelijk, verpakt in een mooi antwoord welke een klein kind altijd zal bijblijven.

'het kan dus zijn dat je iets ziet wat al weg is, maar dat is niet erg. Want het licht van zo'n sterretje, gaat altijd blijven waar het gaat. Voorbij jouw oogjes. Altijd maar verder en verder. Dus zal zo'n sterretje ook altijd blijven bestaan, voor altijd en altijd..'

Dat doen ouders, de pijn verzachten voor hun kind, al is het soms niet de waarheid.

Je voelt aan alles dat er iets verschrikkelijks in de lucht hangt.

Zo ergens halverwege de film worden de ouders geconfronteerd met de waarheid.

De niet chronologische vertelling van het verhaal, de flashbacks in de film, de stilte momenten, werken perfect voor mij.

Wat kan muziek veel toevoegen aan een verhaal.

De film is afgelopen en de koffie is koud geworden.

Ik hoop maar dat 'hollywood' er van af blijft.

Maar misschien hebben de mensen die naar het toneelstuk gingen wel gedacht, hoop dat de filmindustrie er van afblijft?

Ik heb niks met toneel, maar dit was er één waar ik wel graag naar toe was gegaan.

The Broken Circle Breakdown richt zich als film vooral op de nasleep van een tragische gebeurtenis. Mijns inziens is de opbouw te kort om enige binding te krijgen met de nabestaanden. Los van dit gegeven vond ik de karakters ook nog eens onsympathiek en gaf me deze setting niet het gevoel mee te kunnen leven.