The Broken Circle Breakdown (2012)

Zin in.

Teaser (Vimeo)

Website

Teaser (YouTube)

Man, wat een machtige trailer nu ook!!

Menuet & Topkapi Films stellen voor The Broken Circle Breakdown, een film van Felix van Groeningen - thebrokencirclebreakdown.be

Zeker iets om naar uit te kijken

De film is echt zeer goed, zeer goed geacteerd, mooie muziek in de film, een tikkeltje emotioneel. Een aanrader om te gaan zien.

Trailer (YouTube)

Hier kijk ik enorm naar uit. Enkele jaren terug was ik één van de gelukkigen die het toneelstuk heeft kunnen bekijken, en dat heeft me zowel met een lach als een traan weten te raken. - Hopelijk is de film even sterk.

In de Humo van deze week zit trouwens een gratis poster van zo'n 120 cm in de hoogte en zaterdag 13/10 zit er een gratis ticket bij de krant De Standaard. Ik ben hier in ieder geval erg benieuwd naar want Van Groeningen's Helaasheid der Dingen was ook al erg sterk.

Zij die het toneelstuk zagen, mogen inderdaad van geluk spreken. Ze komen er immers gemakkelijk van af door te zeggen: “het toneelstuk was beter”. En ze bedoelen: véél beter.

Dit is namelijk niet de verfilming van een superieur toneelstuk. Dit is een film gebaseerd op dezelfde feiten, met hetzelfde materiaal, maar de chemie van het theater, de directheid, de impact, de lach en de traan, worden hier nooit voelbaar. <i>‘The Broken Circle Breakdown’</i> is teveel film, typisch Vlaamse film dan nog – er is precies geen kader voor deze tragedie, ze doet zich plots voor in een Vlaams landschap waar al eens gefeest en geflikflooid wordt, punt uit, blijkbaar?

De muziek is natuurlijk schitterend, en Heldenbergh zowel als Baetens (en Geert Van Rampelberg, natuurlijk!) acteren goed, maar alleen op het moment in de schouwburg komt deze film echt tot leven – wanneer film terug theater wordt werkt de formule perfect. Van Groeningens gedoe met de chronologie en het uitbeelden van het verlies van Maybelle ligt mij overigens niet zo: waarom niet inzoomen op de post-traumatische periode, op een intense, ononderbroken manier? Dit soort ingrepen in de vertelde tijd maken <i>‘The Broken Circle Breakdown’</i> tot iets onecht, gekunsteld, terwijl de voorstelling juist iedereen omver blies omdat je het gevoel had dat het daar allemaal écht aan het gebeuren was, en jij was er toevallig bij. (Ik herinner me een moment uit de voorstelling waarin Heldenbergh Mieke Dobbels opdraagt haar borsten te laten zien, waarop hij uitroept wat voor een fantastisch "wijf" zij is - schitterend! )

Een ontgoocheling dus, hoewel dit geen slechte film is. Alleen had het ook veel meer kunnen zijn…

3*

The Broken Circle Breakdown,

Het stuk van Compagnie Cecilia wat meer als 100x werd opgevoerd, en werd bedolven onder postieve tot sublieme reactie's. Mieke Dobbels & Johan Heldenbergh speelde de pannen van het dak, én werden beloond met een plaats in de Officiële juryselectie voor het Nederlands Theater Festival in 2009. Toen Felix Van Groeningen naar het stuk ging kijken, wist hij het onmiddelijk - dit wordt zijn volgende film. Na het fantastisch 'Helaasheid der dingen' mocht dit parreltje de opvolger worden. Van Groeningen de regisseur wat ervaring heeft zowel op de theater-scéne als acteur én als regisseur, moet dus de ideale regisseur zijn om dit mooi stuk om te vormen én te projecteren op het witte doek. Maar slaagt deze regisseur in zijn uitdaging?

De vrouwelijke rol Elise/Alabama werd in het stuk vertrolkt door Mieke Dobbels - maar in de film wordt dit personage door Veerle Baetens gespeeld. Van Groeningen heeft alles wat met het stuk te maken heeft uitgeveegd, hij heeft alleen het verhaal behouden én het mannelijke personage - Johan Heldenberghe, de persoon die zowel de rol vertolkte in het stuk én het script schreef én de regie voor zijn rekening nam voor de theaterversie.

Ik had ongelofelijk veel verwachtingen voor de film. Alle films van Van Groeningen hebben me al omver geblazen - met elk van zijn films wilt hij een verhaal vertellen, iets duidelijk maken én telkens op een andere manier en daar is hij met deze film weer redelijk in geslaagd. Baetens en Heldenberghe spelen op het hoogste niveau, je kijkt er met open mond naar - ik wist dat dit ontzettend goede acteurs zijn, maar nogmaals overtroffen ze mijn verwachting. Maar de persoon die dit deed was, Nell Cattrysse. Het meisje wat Maybelle speelt is ongelofelijk goed gecast. Ze is de ideale persoon om deze rol te vertrolken, zo écht - zo mooi.

De film is prachtig, de muziek is om je kippevel te bezorgen - niet om eigenlijk om over te klagen. Maar .. Van Groeningen zijn stijl om het verhaal te vertellen, begon me op het eind van de film toch een beetje te irriteren namelijk zijn onchronologische montage. Het wekt andere sfeer op, maar net iets van het goede teveel - ook dit gevoel had ik met de muziek, zoals ik daarjuist aanhaalde dat die subliem was, maar net 'iets' van het goede teveel.

The Broken Circle Breakdown - een goede film niets dan lof, maar het omvergeblazen gevoel bleek een beetje uit. Bedoel hier niets slecht mee - alleen had ik ietsje meer verwacht. Al is dit een fantastische film, we mogen weer ongelofelijk fier zijn op deze productie, en natuurlijk zullen we weer lezen van onze Hollandse vrienden, wat voor een talent voor film wij hier hebben én zij niet, tot weinig - Uch!

Een dikke 3.5*

There’s a better home a-waiting In the sky, lord, in the sky

Ik denk niet dat er in Vlaanderen nog iemand is die nog nooit van The Broken Circle Breakdown heeft gehoord. Via elke media worden er interviews, trailers, recensies, ... aangeboden die wel erg grote verwachtingen scheppen. Het toneelstuk werd indertijd praktisch unaniem geloofd en ook de regisseur, Felix van Groeningen, heeft met De Helaasheid der Dingen een parel op zijn naam staan. De lat werd dus enorm hoog gelegd en het was dan ook maar de vraag of de film alle verwachtingen kon waarmaken.

En wanneer de gehele zaal muisstil blijft zitten na de aftiteling, dan kun je wel vaststellen dat de film een indruk heeft nagelaten. The Broken Circle Breakdown is in ieder geval geen gemakkelijke film, zoveel moge duidelijk zijn, maar Van Groeningen (en Heldenberg natuurlijk want die schreef tenslotte het originele toneelstuk) weten er een intens drama van te maken dat perfect de combinatie weet te vinden tussen een dikke krop in de keel en een gevoel van gelukzaligheid. En juist in dit opzicht is de film in mijn ogen zo uniek want voor elke scène die meedogenloos inhakt op je gevoel is er een evenwaardig moment van pure schoonheid. Dat Maybelle stierf was algemeen geweten maar Van Groeningen weet de ultieme mokerslag uit te delen door Elize ook te laten sterven. De eindscène waar Didier besluit zijn vrouw dan toch laten gaan om daarna een laatste eerbetoon te brengen aan haar sterfbed is een moment dat je wezenloos in je stoel achter laat. Schrijnend maar toch heeft het ook iets moois en de film verliest dit niveau nergens. En dan te bedenken dat dit op zoveel manieren fout had kunnen aflopen want dit soort films wilt nogal snel vervallen in goedkoop cashen op gevoelens maar hier werd ik gewoon stil van. Van Groeningen gaat maar eventjes uit de bocht door het toevoegen van een erg lelijke rode kleurfilter maar globaal gezien is dit een ware parel. Dat de Vlaamse film aan een opmars is, was al duidelijk maar nu legt de regisseur zijn naam als één van de primussen overduidelijk vast.

Maar dat dit niet resulteert in een tanentrekker pus sang is zonder meer ook dankzij een erg sterke muziekkeuze. Ik ben een enorme Johnny Cash fan dus een aantal van de nummers was me niet onbekend (Will the Circle Be Unbroken en Wayfaring Stranger zijn prachtig gecoverd door hem) maar nu worden ze ten gehore gebracht door een groep acteurs. Ook hier had het kunnen mislopen maar het samenspel tussen de muzikanten is prachtig om te zien. Het lijkt alsof ze al jaren met elkaar op het podium staan en ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Een knik hier, een blik daar en meer hebben ze niet nodig om de film iets luchtiger te maken. Maar degenen die dan toch de show weten te stelen is zonder twijfel de tandem Veerle Baetens en Johan Heldenbergh. Erg knap hoe ze erin slagen om hun relatie zo reëel op het scherm te brengen en de chemie spat er dan ook van af. En ze kunnen ook nog eens een serieus pak zingen. Wie trouwens ook sowieso niet vergeten mag worden is de jonge Nell Cattrysse die de rol van Maybelle op zich neemt. Voor zo'n jong iemand doet ze dat werkelijk uitmuntend.

De keuze om het verhaal niet chronologisch te vertellen kan ik alleen maar aanmoedigen doordat het anders te zwaar zou worden. Nu is het nog altijd een film die je bijna wezenloos laat zitten maar tegelijkertijd is er ook zoveel schoonheid in dat het het allemaal waard is. Van Groeningen flikt het in ieder geval weer. Het is dat ik nooit meteen 5* uitdeel (daarvoor moet een film meerdere kijkbeurten doorstaan) maar dit gaat er waarschijnlijk nog wel van komen.

4.5*

Indrukwekkende vlaamse film met mooie muziek. Schrijnend verhaal die niemand onberoerd kan laten.

Echt een aanrader om te gaan kijken! Zeer goede film!

Machtig mooie trailer wel, al veel positieve opmerkingen over deze film gehoord.

iedereen keek de aftiteling uit in de zaal nooit meegemaakt!

Vandaag zat de soundtrack bij mijn Humo, ik had hem nabesteld want normaal gezien zat hij er vorige week bij, maar wat een heerlijke cd is dat toch! De muziek in de film werkt perfect maar ook zonder beelden zijn nummers zoals Further On Up the Road, Wayfaring Stranger, Will the Circle Be Unbroken erg sterk.

The Boy Who Wouldn't Hoe Corn is echt een prachtig nummer en geweldig effectief in de trailer. Kan echt niet wachten om deze te zien, lijkt me eerlijk een prachtige film.

In Nederland komt ie zo te zien 13 December uit... Ben benieuwd of hij daar een succes wordt?

Schitterende recensie Metalfist, ik dacht er één te schrijven maar ik zou toch maar hetzelfde schrijven

PS ook bij mij een muisstille zaal na afloop van de film

Zéér degelijke fim.

Enkel jammer van het niet zo chronologische verloop, had het liever ehad dat de zwaarmoedigheid de bovenhand haalde.

Dat vraagt dit verhaal immers.

Maar de scenes zijn prima en écht mooi in beeld gebracht.

Het acteerwerk is verbluffend sterk, vooral Heldenbergh is briliant.

Die slotscene is kippenvel.

Naast Veerle Baetens is er nog een derde hoofdrol perfect ingevuld: de soundrack.

Dikke 3,5....

10/10 voor bleit gehalte en overdramatische film, gelukkig wordt ie dan nergens echt klef of te pathetisch, wat het dan toch nog een geslaagde film maakt.

Goed dat het geen onrealistische, benepen Belgisch filmpje is voor het VTM (één van de beruchte mede sponsors, naast Free Record Shop en fucking Game Mania in de openingcredits) publiek, waar ik persoonlijk wat bang voor was. Al is het wel overduidelijk dat de film wel degelijk mensen op hun zwakke punten wilt raken. Alsof één sterfgeval nog niet genoeg emotie's kan loslaten bij mensen, komaan, we gooien der nog één bovenop. De film niet in chronologische wijze brengen is een rete irritante keuze, je wordt letterlijk door een tijdspanne van zo'n 9 jaar geslingerd. Na een poosje is dat gewoon ergerlijk om naar te kijken. Voor te weten wat er gaat gebeuren moet je geen voorspeller zijn en het script (de zoveelste film over kanker en omgaan met de dood) is niet vernieuwend, maar het verhaal gaat goed om met de verschillende standpunten van de beide ouders. Het einde was dan ook totaal niet verassend voor mij, zoiets zag je al van kilometers ver komen. Bij de montage zaten wel wat "flaws" maar was in het algemeen wel mooi gedaan. Veerle Baetens is een goede actrice en heeft een paar aangrijpende one liners, ik denk trouwens niet dat veel mannen de overvloed aan seks scènes als storend zullen ervaren, maar haar "je m'en fous" karaktertrek uit haar Code 37 personage heeft nog altijd een rijke invloed op haar acteerprestatie's. Muziek, tja. Bluegrass/country zal nooit echt mijn ding zijn, maar het werd in de film wel juist toegepast door er pop elementen in te verwerken voor de Vlamingen. Geen muisstilte in mijn zaal dus, alleen vrouwen in hun mid life crisis die met een doorweekte zakdoek, half dood wel, naar de deur klauterde.

Depressieve film met veel gebreken die mij toch teleurstelt. Een film over een 6 jarig meisje die sterft aan kanker, en de beleving van haar ouders kan toch namelijk niet anders dan perfect zijn? Ach, blijkbaar wel.

Ik kan me helemaal vinden in de recensie van Didier ! De film begint goed, maar wordt rommelig nadat het meisje sterft. Gelukkig herpakt de film zich naar het einde, maar het niet chronologisch vertellen heeft invloed op de band tussen de 2 hoofdpersonages, nooit heb je het gevoel van onweerstaanbare liefde tussen hen (zoals ik dat, als ik Elise al mag vergelijken, met true romance bvb wel had) en daardoor mist het einde de drama die er mss bedoeld is.

De muziek is prachtig, Baetens en Heldenbergh doen dit fantastisch en een vergelijking met Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon in Walk the Line is nooit veraf. Toch zijn er bepaalde momenten dat het stoort, teveel is teveel, dit is geen film over muziek maar een drama over het verlies van een kind. iets subtieler mocht het aanwezig zijn. De laatste scene aan het sterfbed snap ik dan ook niet, helemaal ongepast !

Ik zou graag een 4 geven voor de acteerprestaties van Baetens en Heldenbergh, maar dit zou de film niet verdienen. een dikke 3.5 dan maar

toch maar verhoogd met een halfje, de muziek blijft door mijn hoofd spoken en meteen de cd aangeschaft. Ik snap nu ook waarom vangroeningen zo met de tijd speelt, hij wou het niet te zwaar maken op deze manier, en de tijdsprongen gebeuren zo dat er telkens het tegengestelde gebeurd ( ze maken ruzie, tijdssprong naar de trouw), net zoals de hoofdpersonages hun karakters volledig tegenover mekaar staan.

Gewoon prachtige film die het niveau van de Vlaamse film overstijgt. Felix Van Groeningen wordt steeds beter en beter. Hij levert dit keer een fantastische melancholische prent met schitterend uitgewerkte personages. Pure poëzie die me raakte. En die muziek is het toetje dat van de film een ware klassieker maakt. 5 is misschien een beetje te, maar ik hou rekening met de middelen die ze in België niet hebben en elders wel

ik vond de non-verbale manier van vertellen wel mooi gedaan. vooral onder de indruk van de openingsscène (de manier waarop de protagonist geïntroduceerd wordt, wat tegelijk ook de eerste keer is dat elise hem in zijn ware vorm ziet.)
of hoe je aan tattoo's en (grijze) haren, kledij en kraaienpootjes, hun verhaal op de tijdslijn kon volgen.

Laat dat nu net de ene scene zijn die ik niet op zijn plaats vond, die haalde me even volledig uit de film.

The Broken Circle Breakdown is een emotionele en rationele rollercoaster. Neem uw zakdoeken mee!

Sterk melodrama.


Of ik voor bepaalde keuzes Heldenbergh of van Groeningen moet prijzen laat ik maar in het midden. De keuze voor Bluegrass is echt magnifiek waardoor de film een zeer aangename vibe en sfeer meekrijgt en het allemaal erg Amerikaans aandoet, hierdoor waan je je in een totaal andere setting. Het toneelstuk ken ik niet maar of dat een nadeel is betwijfel ik ten zeerste.


Vooral erg mooi geschoten, erg verheugd dat de registratie enorm dicht op de huid gebeurt waardoor de film erg intiem wordt, geen overbodige luxe met het thema dat de film meedraagt. Echt prachtig mooie cinematografie. Heldenbergh en Baetens spelen de pannen van het dak, al mag Cattrysse niet over het hoofd gezien worden. Ook erg goed in haar rol. En on a side note: wat is een vrouw vol tattoo's toch een mooie verschijning. Ook hier is het up, close & personal camerawerk dus van een meerwaarde, ook erg sterk gedaan hoe de tattoo's van Elise een narratieve functie hebben.


Het thema is al een tearjerker natuurlijk maar ook de uitvoering mag er wezen. Erg knap hoe Van Groeningen met zo'n zwaar onderwerp altijd emotioneel is maar nooit sentimenteel wordt. Ook het uiteenvallen van de relatie van voelt zo echt aan, en ook de fases van die destructie zijn indrukwekkend. Hun tegenovergestelde karakters geven dit gegeven een nog sterker contrast. Einde vond ik - net als heel de film - dan ook prachtig mooi, nergens overdone (was ik wel bang voor) en dan nogmaals een tatoo die narratief en non-verbaal de kijker tot rust maant. Zwaar melodrama die mij diep geraakt heeft.

Ik haat Vlaamse films, dus ik wilde deze zeker overslaan. Ik wilde liever naar Silent Hill II, maar ik werd meegesleurd naar The Broken Circle Breakdown.

De meeste Vlaamse films zijn melodrama's, en dat is deze film ook. Maar deze film heeft een aparte sfeer die zowel gezellig als dramatisch is. De cast zorgt ervoor dat de film goed blijft, want wat is Veerle Baetens en topactrice. Ze had mij al overtuigd in haar serie Sara en haar kunnen wordt nu ook weer bewezen. Ik ben iets minder enthousiast over Johan Heldenbergh. Ik weet niet waarom, maar zijn personage vond ik niet zo leuk.

Het verhaal is erg standaard en het wordt ook zo uitgevoerd. Het enige dat de film helpt om niet saai te worden, zijn de mooie country-liedjes. Baetens kan erg mooi zingen. Toch werd het naar het einde toe best langdradig. En (ik haat het om het toe te geven) ik ben in slaap gevallen in de bioscoop. Ik weet het, het was een schande. Maar bij zo'n film kan het niet anders.

2,5*

Als je meer onder de indruk bent van Veerle Baetens in Sara dan Johan Heldenbergh in het algemeen sla je echt compleet door.