The Broken Circle Breakdown (2012)

The Broken Circle Breakdown,

Het stuk van Compagnie Cecilia wat meer als 100x werd opgevoerd, en werd bedolven onder postieve tot sublieme reactie's. Mieke Dobbels & Johan Heldenbergh speelde de pannen van het dak, én werden beloond met een plaats in de Officiële juryselectie voor het Nederlands Theater Festival in 2009. Toen Felix Van Groeningen naar het stuk ging kijken, wist hij het onmiddelijk - dit wordt zijn volgende film. Na het fantastisch 'Helaasheid der dingen' mocht dit parreltje de opvolger worden. Van Groeningen de regisseur wat ervaring heeft zowel op de theater-scéne als acteur én als regisseur, moet dus de ideale regisseur zijn om dit mooi stuk om te vormen én te projecteren op het witte doek. Maar slaagt deze regisseur in zijn uitdaging?

De vrouwelijke rol Elise/Alabama werd in het stuk vertrolkt door Mieke Dobbels - maar in de film wordt dit personage door Veerle Baetens gespeeld. Van Groeningen heeft alles wat met het stuk te maken heeft uitgeveegd, hij heeft alleen het verhaal behouden én het mannelijke personage - Johan Heldenberghe, de persoon die zowel de rol vertolkte in het stuk én het script schreef én de regie voor zijn rekening nam voor de theaterversie.

Ik had ongelofelijk veel verwachtingen voor de film. Alle films van Van Groeningen hebben me al omver geblazen - met elk van zijn films wilt hij een verhaal vertellen, iets duidelijk maken én telkens op een andere manier en daar is hij met deze film weer redelijk in geslaagd. Baetens en Heldenberghe spelen op het hoogste niveau, je kijkt er met open mond naar - ik wist dat dit ontzettend goede acteurs zijn, maar nogmaals overtroffen ze mijn verwachting. Maar de persoon die dit deed was, Nell Cattrysse. Het meisje wat Maybelle speelt is ongelofelijk goed gecast. Ze is de ideale persoon om deze rol te vertrolken, zo écht - zo mooi.

De film is prachtig, de muziek is om je kippevel te bezorgen - niet om eigenlijk om over te klagen. Maar .. Van Groeningen zijn stijl om het verhaal te vertellen, begon me op het eind van de film toch een beetje te irriteren namelijk zijn onchronologische montage. Het wekt andere sfeer op, maar net iets van het goede teveel - ook dit gevoel had ik met de muziek, zoals ik daarjuist aanhaalde dat die subliem was, maar net 'iets' van het goede teveel.

The Broken Circle Breakdown - een goede film niets dan lof, maar het omvergeblazen gevoel bleek een beetje uit. Bedoel hier niets slecht mee - alleen had ik ietsje meer verwacht. Al is dit een fantastische film, we mogen weer ongelofelijk fier zijn op deze productie, en natuurlijk zullen we weer lezen van onze Hollandse vrienden, wat voor een talent voor film wij hier hebben én zij niet, tot weinig - Uch!

Een dikke 3.5*

There’s a better home a-waiting In the sky, lord, in the sky

Ik denk niet dat er in Vlaanderen nog iemand is die nog nooit van The Broken Circle Breakdown heeft gehoord. Via elke media worden er interviews, trailers, recensies, ... aangeboden die wel erg grote verwachtingen scheppen. Het toneelstuk werd indertijd praktisch unaniem geloofd en ook de regisseur, Felix van Groeningen, heeft met De Helaasheid der Dingen een parel op zijn naam staan. De lat werd dus enorm hoog gelegd en het was dan ook maar de vraag of de film alle verwachtingen kon waarmaken.

En wanneer de gehele zaal muisstil blijft zitten na de aftiteling, dan kun je wel vaststellen dat de film een indruk heeft nagelaten. The Broken Circle Breakdown is in ieder geval geen gemakkelijke film, zoveel moge duidelijk zijn, maar Van Groeningen (en Heldenberg natuurlijk want die schreef tenslotte het originele toneelstuk) weten er een intens drama van te maken dat perfect de combinatie weet te vinden tussen een dikke krop in de keel en een gevoel van gelukzaligheid. En juist in dit opzicht is de film in mijn ogen zo uniek want voor elke scène die meedogenloos inhakt op je gevoel is er een evenwaardig moment van pure schoonheid. Dat Maybelle stierf was algemeen geweten maar Van Groeningen weet de ultieme mokerslag uit te delen door Elize ook te laten sterven. De eindscène waar Didier besluit zijn vrouw dan toch laten gaan om daarna een laatste eerbetoon te brengen aan haar sterfbed is een moment dat je wezenloos in je stoel achter laat. Schrijnend maar toch heeft het ook iets moois en de film verliest dit niveau nergens. En dan te bedenken dat dit op zoveel manieren fout had kunnen aflopen want dit soort films wilt nogal snel vervallen in goedkoop cashen op gevoelens maar hier werd ik gewoon stil van. Van Groeningen gaat maar eventjes uit de bocht door het toevoegen van een erg lelijke rode kleurfilter maar globaal gezien is dit een ware parel. Dat de Vlaamse film aan een opmars is, was al duidelijk maar nu legt de regisseur zijn naam als één van de primussen overduidelijk vast.

Maar dat dit niet resulteert in een tanentrekker pus sang is zonder meer ook dankzij een erg sterke muziekkeuze. Ik ben een enorme Johnny Cash fan dus een aantal van de nummers was me niet onbekend (Will the Circle Be Unbroken en Wayfaring Stranger zijn prachtig gecoverd door hem) maar nu worden ze ten gehore gebracht door een groep acteurs. Ook hier had het kunnen mislopen maar het samenspel tussen de muzikanten is prachtig om te zien. Het lijkt alsof ze al jaren met elkaar op het podium staan en ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Een knik hier, een blik daar en meer hebben ze niet nodig om de film iets luchtiger te maken. Maar degenen die dan toch de show weten te stelen is zonder twijfel de tandem Veerle Baetens en Johan Heldenbergh. Erg knap hoe ze erin slagen om hun relatie zo reëel op het scherm te brengen en de chemie spat er dan ook van af. En ze kunnen ook nog eens een serieus pak zingen. Wie trouwens ook sowieso niet vergeten mag worden is de jonge Nell Cattrysse die de rol van Maybelle op zich neemt. Voor zo'n jong iemand doet ze dat werkelijk uitmuntend.

De keuze om het verhaal niet chronologisch te vertellen kan ik alleen maar aanmoedigen doordat het anders te zwaar zou worden. Nu is het nog altijd een film die je bijna wezenloos laat zitten maar tegelijkertijd is er ook zoveel schoonheid in dat het het allemaal waard is. Van Groeningen flikt het in ieder geval weer. Het is dat ik nooit meteen 5* uitdeel (daarvoor moet een film meerdere kijkbeurten doorstaan) maar dit gaat er waarschijnlijk nog wel van komen.

4.5*

Sterk melodrama.


Of ik voor bepaalde keuzes Heldenbergh of van Groeningen moet prijzen laat ik maar in het midden. De keuze voor Bluegrass is echt magnifiek waardoor de film een zeer aangename vibe en sfeer meekrijgt en het allemaal erg Amerikaans aandoet, hierdoor waan je je in een totaal andere setting. Het toneelstuk ken ik niet maar of dat een nadeel is betwijfel ik ten zeerste.


Vooral erg mooi geschoten, erg verheugd dat de registratie enorm dicht op de huid gebeurt waardoor de film erg intiem wordt, geen overbodige luxe met het thema dat de film meedraagt. Echt prachtig mooie cinematografie. Heldenbergh en Baetens spelen de pannen van het dak, al mag Cattrysse niet over het hoofd gezien worden. Ook erg goed in haar rol. En on a side note: wat is een vrouw vol tattoo's toch een mooie verschijning. Ook hier is het up, close & personal camerawerk dus van een meerwaarde, ook erg sterk gedaan hoe de tattoo's van Elise een narratieve functie hebben.


Het thema is al een tearjerker natuurlijk maar ook de uitvoering mag er wezen. Erg knap hoe Van Groeningen met zo'n zwaar onderwerp altijd emotioneel is maar nooit sentimenteel wordt. Ook het uiteenvallen van de relatie van voelt zo echt aan, en ook de fases van die destructie zijn indrukwekkend. Hun tegenovergestelde karakters geven dit gegeven een nog sterker contrast. Einde vond ik - net als heel de film - dan ook prachtig mooi, nergens overdone (was ik wel bang voor) en dan nogmaals een tatoo die narratief en non-verbaal de kijker tot rust maant. Zwaar melodrama die mij diep geraakt heeft.

Ik haat Vlaamse films, dus ik wilde deze zeker overslaan. Ik wilde liever naar Silent Hill II, maar ik werd meegesleurd naar The Broken Circle Breakdown.

De meeste Vlaamse films zijn melodrama's, en dat is deze film ook. Maar deze film heeft een aparte sfeer die zowel gezellig als dramatisch is. De cast zorgt ervoor dat de film goed blijft, want wat is Veerle Baetens en topactrice. Ze had mij al overtuigd in haar serie Sara en haar kunnen wordt nu ook weer bewezen. Ik ben iets minder enthousiast over Johan Heldenbergh. Ik weet niet waarom, maar zijn personage vond ik niet zo leuk.

Het verhaal is erg standaard en het wordt ook zo uitgevoerd. Het enige dat de film helpt om niet saai te worden, zijn de mooie country-liedjes. Baetens kan erg mooi zingen. Toch werd het naar het einde toe best langdradig. En (ik haat het om het toe te geven) ik ben in slaap gevallen in de bioscoop. Ik weet het, het was een schande. Maar bij zo'n film kan het niet anders.

2,5*

Begon best aardig maar het werd helaas steeds irritanter. De relatie had überhaupt weinig betekenis en er wordt teveel tijd in beslag genomen door het dochtertje met leukemie.

Erg vreemd ook hoe Didier steeds vanuit het niets helemaal door het lint ging terwijl daar relatief weinig oorzaak voor was. Bijvoorbeeld toen hij over godsdienst begon te lullen en zijn frustraties eruit gooide voor het publiek nadat ze een nummer hadden gespeeld. Vreemd dat niemand hier hem van het podium haalde. Een ander vreemd moment was toen ze onder de verranda (of 'terranda') stonden en hij boos werd vanwege de vogels die niets hebben geleerd van de blindheid van hun voorouders en nog steeds tegen de ruiten aan vliegen.

Ook de non-chronologische vertelwijze werkte op mijn zenuwen. Waarom moet het weer zonodig door elkaar gehusselt worden denk ik dan. Regisseur doet zijn best maar stiekem faalt hij.

Hartverscheurend dit verhaal over twee tegenpolen die voor elkaar vallen. Aan de ene kant Didier een gepassioneerde muzikant, daar tegenover Elise de eigenaresse van een tattooshop. Een onstuimige liefde die zwaar op de proef wordt gesteld als hun dochtertje ernstig ziek wordt. Er valt heus wel het een en ander aan te merken op de The Broken Circle Breakdown maar als je na afloop verslagen achterblijft in je bioscoopstoel, blijft van die kritiek weinig meer over. Want de nieuwe film van regisseur Felix van Groeningen mag dan een aantal keer in herhaling vallen en nadrukkelijk op de traan mikken, dat is geen enkel probleem als je daar maar kwaliteit tegenover stelt.

Om te beginnen met de muziek. Wat een heerlijke soundtrack heeft deze film. De scenes waarin Didier en Elise samen het podium betreden zijn ijzersterk en bij vlagen van een ongekende schoonheid. Toch is het met name het acteerwerk dat The Broken Circle Breakdown naar een hoger plan tilt. Veerle Baetens spat als Elise van het scherm op de momenten dat ze haar kersverse liefde leert kennen, Johan Heldenbergh daarentegen speelt gedurende de hele film de sterren van de hemel en is op zijn allerbest tijdens een aantal imposante monologen. Het zien die momenten die na afloop blijven hangen en waardoor het gevoel het uiteindelijk toch wint van het verstand.

Ik had nog één filmticket om dit jaar nog op te nemen en de keuze viel op The Broken Circle Breakdown. Een film die zeer positief wordt onthaald en dus toch wel de moeite moest zijn. Of niet...? Ik ben altijd voorzicht met zo'n hype. Rundskop was ook niet de topfilm die het liet uitschijnen. Maar soit, we zien wel wat het geeft.

De muziek is alvast naar mijn smaak en de setting is niet al te wereldvreemd, wat soms wel eens gebeurd in een Vlaamse film. Dit is een echt koppel met echte gevoelens die het beste probeert te maken in 't leven. De regisseur pakt het stevig aan door de chronologie regelmatig om te draaien. Daardoor krijgen sommige scènes een extra beladen sfeer omdat je weet wat er op hen afkomt. Het geweldige acteerwerk tussen Veerle Baetens en Johan Heldenbergh is daarin zeer mooi. Ook het dochtertje neemt je mee in het verhaal.

De film is zeer emotioneel en met momenten zat ik echt adembenemend te kijken naar wat die mensen meemaken, zeggen, zingen, proberen duidelijk te maken. Hier en daar wat filosofische uitspattingen, maar dit keer wel recht uit het hart van iemand die tracht te zeggen wat hij voelt maar dat moeilijk onder woorden kan brengen. Of iemand die antwoorden zoekt op onbeantwoorde vragen...

The Broken Circle Breakdown is een sterke film en hoort tot de betere uit de Vlaamse filmgeschiedenis. Hier wil ik zeker nog meer van zien. En ook al zal dat de bedoeling wel geweest zijn van de makers, maar ik heb toch maar de soundtrack gekocht achteraf.

Bravo, meneer van Groeningen, bravo.

Dagen zonder Lief was al schitterend maar deze doet er nog een paar stapjes bovenop.

Schitterend verhaal, prachtige personages en top notch gespeeld.

Heerlijke sfeer (mooi klein gehouden) en schitterende muziek met een aantal memorabele hoogtepunten.

Sentiment blijft gelukkig net binnen de perken (hoewel ik even begon te twijfelen bij de eerste ruzie) en het script brengt alles prachtig samen.

In januari dan toch nog de beste film van 2012 gezien.

O ja en, voor de terranda.

Dit wordt me toch iets te gek. Nu wordt een film er van beschuldigt teveel film te zijn...

Het zou juist schandalig zijn als dit een theaterregistratie was geweest.

Erg goede, heftig invoelbare film dit. Diep ontroerend en tragisch, maar soms ook opvallend komisch. In feite is alles hier al gezegd; ik heb er ook weinig aan toe te voegen. The Broken Circle Breakdown is dan ook niet zozeer een unieke film. We hebben al eerder films gehad over het verlies van een kind en de problemen die dat in een relatie kan opleveren. Ook dat gespeel met de chronologie is niets nieuws, ook niet in een verhaal over verlies. De filmstijl, die vaak erg dicht op de huid van de acteurs zit, is ook niet bepaald origineel. Maar de uitwerking is nagenoeg perfect en alle details zijn fris en je merkt gewoon dat dit met veel liefde in elkaar gezet is. Van Heldenbergh en Baetens zijn echt ontzettend goed, de soundtrack is heerlijk en de film maakt geen enkele misstap. Sterk aanbevolen.

Wel een vraagje, is bluegrass werkelijk zo populair in Vlaanderen? Dat ze van die barzalen vol krijgen wil ik wel geloven, maar op een gegeven moment spelen ze ook in een groot theater voor een uitverkochte zaal.

4*

Helaas net iets te onnatuurlijk en onsubtiel in de emoties soms. Dat is jammer, want verder is het een ontroerende film. Zat ook heel erg mee te leven, behoorlijk ingrijpend.

Overigens opvallend: de laatste trailer die voor het begin werd vertoond, wa de trailer van de film zelf...

Bij films als deze besef je hoe mooi film kan zijn...

Wat een enorme verademing na het vervelende "De Helaasheid der Dingen".

Een heerlijke film, die me nog lang bij zal blijven.

Felix van Groeningen levert hier een topprestatie af.

De emoties van Johan Heldenbergh en van de mooie Veerle Baetens zijn geheel geloofwaardig, en zelfs confronterend. Tussendoor nog even een rake aanklacht tegen de Paus en het geloof in het algemeen, wat ik ook erg toejuig. Gewoon een steengoede film, België mag trots zijn.

En nota bene: Ik heb de schoonheid en de charme van bluegrassmuziek ontdekt, dat had ik nóóit gedacht.

Deze, in bluegrass-muziek gedrenkte, film is een emotionele achtbaan met allerlei interessante film- en verhaaltechnische aspecten. Als een boemerang komt de film, na verschillende flashbacks (forwards?) en het heel bewuste gebruik van pure stilte, keihard aan en laat je inderdaad weerloos en vol verdriet achter. Dit is puur drama. Over hoe schoon, vrijgevochten en bijzonder het leven kan zijn als je de juiste personen om je heen hebt. Over hoe dit geluk er langzaamaan afslijt door onverwachte, negatieve gebeurtenissen. Over vriendschap en een vrijgevochten stel. Over de rol van muziek in het leven, bij vreugde en verdriet. Over de universele vraagstukken over 'het rationele' en 'het spirituele'. Alabama's verdriet kon met niemand gedeeld worden.
Het is waar dat enkele scènes lichtelijk inkakken, maar als het einde je met zo'n enorme brok in de keel blijft zitten maakt dat geen ene reet uit. De aanloop naar het einde, met de genoemde flashbacks, de ambulance-scène, het 'zieke' van Alabama dat sterk in beeld is gebracht in contrast met de vreugde; één en al top. Prachtig drama. 4,5*

Een van mijn favorieten van 2013 tot nu, al kwam hij vorig jaar uit. De Vlaamse film 'The Broken Circle Breakdown' vertelt het verhaal van Didier en Elise die ondanks hun verschillen snel verliefd worden. Didier is een 'Bluegrass'-zanger met een eigen band, waar Elise al snel perfect in blijkt te passen. Deze aanstekelijke country-achtige muziek doorspekt de hele film en wordt door de acteurs zelf gezongen. Hun liefde wordt bruut op de proef gesteld als na enkele jaren hun dochtertje ernstig ziek wordt.

Veerle Baetens en Johan Heldenbergh (die ook het scenario schreef) knallen beiden van het scherm met enkele van de meest ingeleefde en subtiele performances die ik in maanden heb gezien. Ook al houd je net als ik niet echt van country, de fantastische muziek zorgt niet alleen voor verlichting maar is ook thematisch goed in de film verweven waarbij de liedjes soms meer zeggen dan dialoog op diezelfde plek had kunnen doen. Door handig met de chronologie en kleur om te springen weet regisseur Felix van Groeningen bovendien te zorgen dat de sfeer niet te zwaar wordt. Als dit dan ook nog mooi gefilmd is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers knettert, dan heb je iets bijzonders in handen.

The Broken Circle Breakdown is weliswaar niet perfect. Zo was ik niet compleet overtuigd van de vogeltje metafoor en vallen er kritische kanttekeningen te zetten bij Didiers uitbarstingen, hoe verklaarbaar deze ook mogen zijn. Ze kwamen op mij soms net niet geheel op zijn plaats over. Overigens ben ik grotendeels met Didiers denkbeelden eens en deel ik zijn woede over georganiseerde religie die medische en wetenschappelijke vooruitgang tegenwerkt, maar ik uit dat zelf toch net iets anders.

Dat zijn echter kleine smetjes op een film die me geraakt heeft als een mokerslag en die regelmatig voor vochtige ogen en een verstoorde ademhaling zorgde. De muziek en enkele scènes spookten nog uren door mijn hoofd. Een Must See voor de liefhebber van de betere film en ik heb spijt dat ik niet naar de bios ben gegaan toen hij draaide. 4,5*

The Broken Circle Breakdown is een aardige film over een relatie tussen twee mensen, die zwaar op de proef gesteld wordt, na een zeer heftig drama, het overlijden van hun kind. De vraag of hun liefde sterk genoeg is om dit drama te overleven, staat hier centraal.

Ik kan het enthousiasme over deze film aan de ene kant wel begrijpen, maar ik moet zeggen dat ik zelf toch iets minder positief ben. Dat heeft vooral te maken met de personages. De vrouwelijke hoofdrolspeelster wordt goed neergezet door Veerle Baetens en speelt vrij overtuigend. Ik miste alleen een beetje de chemie tussen haar en tegenspeler Johan Heldenbergh. Dat komt vooral door Heldenbergh, die ik niet sterk vond acteren, maar ook zijn personage is niet altijd even geloofwaardig. Zo vond ik zijn gedrag, waarbij hij tijdens een optreden een heel verhaal over God begint te vertellen en de manier waarop hij door het lint gaat, veel te gemaakt overkomen. En zo zitten er nog wel meer van dat soort momenten in, waarin hij niet overtuigd.

Los van dat gegeven doet van Groeningen ook een heleboel goed. De manier waarop hij het drama met het komische afwisselt, is wel erg vloeiend gedaan. Ook vond de niet-chronologische manier van vertellen bijzonder goed werken. De bluegrass soundtrack mocht er ook zijn. Ik ben niet zo heel erg bekend met die muziek, maar ik vond het wel erg lekker klinken. Het had in de verte ook wel wat weg van de muziek van “Walk the Line”.

The Broken Circle Breakdown is al met al niet slecht. Ik stoorde mij vooral aan het mannelijke hoofdpersonage en de niet altijd even geloofwaardige keuzes die hij maakt. Wat resteert, is een aardig drama, dat helaas niet boven de middenmoot uitstijgt. Van Groeningen is echter een regisseur om in de gaten te houden, want hij doet veel zaken wel erg goed.

3,0*

Verdraaid, ik had mijn mening over deze prachtige film nog niet eens geplaatst! Wat een prachtige film, die qua vertelstijl deed denken aan 21 Grams en elke gevoelige snaar wist te raken die ie maar raken kon. Wist vast te houden en ontroeren van begin tot eind. Fenomenaal.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Geniaal.

De combinatie van verhaal, drama, muziek en gevoel is perfect bij elkaar gebracht. Perfect in de timing van de niet-lineaire vertelling. Perfect verteld over het opbouwen en weer afbreken, het samenbrengen en uiteenrijten, het nieuwe leven en het verlies. Een drama zoals het leven, met alle scherpe randjes er aan. Daar past het onderwerp dan ook wel bij, ook als je geen kinderen hebt - zoals ik - spatten de emoties van het scherm af. Een tearjerker, wie het er zonder moeite droog bij houdt heeft een aandoening aan z'n traanklieren.

De muziek houdt het dan nog een beetje luchtig. Heel bijzonder daarbij is de vanzelfsprekende manier waarop de band speelt en Veerle Baetens en Johan Heldenbergh samenzingen. Daar is overduidelijk heel goed naar Walk the Line (2005) gekeken - en geluisterd; de stem van Veerle Baetens lijkt zelfs behoorlijk op die van Reese Witherspoon. De band staat daarbij als een huis, het is alsof ze al hun hele leven samen op het podium staan, zo soepel loopt het. Opvallend dat zowel Walk the Line als deze voor mij eigenlijk een perfecte soundtrack hebben - ik ben een metalhead, en heb eigenlijk niks met country of bluegrass.

Het is wat mij betreft niet de monoloog in het theater, het is het nummer dat ze daarvoor spelen dat het enige is dat me wat tegenviel. Net niet helemaal natuurlijk vond ik dat, te gespeeld en teveel verkrampte handen in beeld.

Details, dat zijn het - ik heb het over verreweg de beste film die ik in maanden zag.

Lijkt op een stomp in je maag maar dan op je hart waardoor je soms even naar lucht moet snakken wanneer er weer onverwachts een scene aan je netvlies voorbij komt. 4,5*

Wat een film. En wat een talent is die Van Groeningen toch.

Voor nu 4*, maar dat kunnen er binnenkort zo meer worden.

Inderdaad behoorlijk flinke kost, het maakt je een soort van bang om je eigen geluk een keer te verliezen. Dan doet een film wel duidelijk iets goed.

Verder goed verteld, fraai in beeld gebracht behoudens een wat kleine visuele misser op het einde. Erg goeie rollen ook en de muziek is erg de moeite waard.

Iets houdt me van een 4* af voorlopig en dat is denk ik dat het op het einde wel wat beter uitgewerkt mocht worden. Vond de opbouw erg fraai, de afwerking iets te rigoreus en minder echt overkomen. Lastig uit te leggen wat precies en wat beter kon, maar de relatie tussen de twee kwam na de dood van het dochtertje ietsje minder over ofzo. Iets te vluchtig en minder scherp.

3.5*

Hard als het leven zelf

Toch een stevige tragedie die meer te bieden heeft dan goedkoop drama. Ik zag er wat tegenop, want ik heb ooit tegen kennissen gezegd dat België alleen maar kan scoren met gehandicapten en zieken in films en de daarmee samen gaande droefenis die soms wat zielig van het scherm druipt. Het was gerekend zonder Van Groeningen en Heldenbergh, die het aandurfden om het leven in al zijn hardheid te tonen, en dat ligt misschien wel dichter bij de realiteit van het leven dan heel wat andere drama's.

Geluk bestaat niet, mensen denken alleen maar dat ze gelukkig zijn. Dat is een beetje wat door me heen ging toen ik BCB bekeek. Iedereen streeft het na, iedereen denkt dat het voor hem of haar weggelegd is. De ware beproeving die dan vroeg of laat komt, hier de dood van een kindje aan kanker maakt brandhout van alle goede intenties die zelfs met de meest intense love story zoals hier, gepaard gaan.

Baetens en Heldenbergh schitteren van het scherm... vooral Baetens die zich verliest in de innerlijke pijn. Dat levert enkele sterke scènes op zoals een hartverscheurend bluegrass nummer in een volle zaal (de Bozar dacht ik?) en de daaropvolgende nonsensicale tirade van Heldenbergh die het verlies van zijn geloof verkondigt . Van bluegrass gesproken, het brengt enkele rustmomenten in het loodzware gegeven en paste wonderwel in de film. De misschien iets te vele flashbacks en flash forwards vragen toch flink wat concentratie en dat vond ik hier een klein minpuntje. Verder zeer de moeite waard maar je begint er best niet aan als je in een wat mindere stemming bent.

Net als het leven van de 2 hoofdpersonages in stukken uiteenvalt, zo wordt dit verhaal gebracht in stukken die geen rekening houden met enige chronologische volgorde.

Het is een stijlfiguur dat in deze film meer dan op zijn plaats is.

Felix van Groeningen schotelt ons weer een heel sterke film voor, rauw en teder, met heel wat knappe, indringende scènes, intelligent en spitsvondig.

Overtuigd van het talent van makers en acteurs.

Afgaande op de synopsis verwachtte ik zoiets als een Vlaamse versie van Rabbit Hole, maar deze zeer geslaagde, gelaagde film is nog een stuk intenser. Enerzijds is er het feel-good gedeelte met de heftige relatie tussen Elise en Didier, anderzijds de beklemmende dramatiek met het verlies van Maybelle en de desperate impact daarvan op die relatie.

Een in meerdere opzichten aangrijpende film, die wat bij betreft de definitieve doorbraak brengt van een uitstekende Veerle Baetens. Johan Heldenbergh doet nauwelijks voor haar onder, al was zijn bruuskerende theaterscène naar mijn gevoel wat over-de-top. Dat voelde in ieder geval wat ongemakkelijk aan.

De verrassende, lekker in het gehoor liggende bluegrass soundtrack zorgt voor een extra bonus en laat bovendien doorschemeren dat Baetens ook nog eens goed kan zingen.

Na zijn geweldige De Helaasheid der Dingen opnieuw een topper van Felix van Groeningen, die doet uitkijken naar zijn volgende film.

Gigantisch mooie film.

Kan op 2 manieren geïnterpreteerd worden: als de tragedie van een gezin in een strijd tegen kanker of als uiteenzetting van het verschil tussen geloof en wetenschap.

Het verhaal pakt je echt, de acteerprestaties zijn van de bovenste plank en het verhaal is geweldig mooi. Eén van de weinige films waarvan ik echt onder de indruk was.

Goeie film. Wel jammer dat ie zo tragisch afloopt

The broken circle breakdown is een ongewoon aangrijpende film. Het verhaal bevat een forse hoeveelheid drama, maar het is vooral de manier waarop dit gebracht wordt waardoor deze film je soms bij de strot grijpt.

Origineel is het vertelde niet echt. De idylle waarmee het allemaal begint is misschien wel net wat te mooi en de ellende bevat mijns inziens een tikje film-heroïek (hoewel de medische scenes overtuigen).

Wat de film overduidelijk uit tilt boven het modale zijn echter drie dingen. Allereerst de personages, en hoe deze gestalte krijgen door Baetens (die vooral) en Heldenbergh. Je hebt bij beiden het idee dat ze een eigen geschiedenis meedragen, en dit geeft hun karakters diepte. Ten tweede de nonlineaire vertelwijze. Dat voegt net dat beetje meerwaarde toe aan het verhaal, dat op zichzelf weinig nieuws bevat, om het interessant te maken, soms ook extra tragisch, omdat je als kijker meer weet dan de personages. En tenslotte, niet te missen, de bluegrass muziek. Op zich vind ik het vaak iets van gemakzucht hebben als een regisseur sterk leunt op muziek, maar in The broken circle breakdown wordt het wel perfect gedaan. De muziek scènes zijn echt een onderdeel van de narratie, en dit werkt soms fabuleus. Het geeft de film aan de ene kant een fijne sfeer, een bepaalde lichtheid, maar het weet aan de andere kant ook emoties los te woelen. Vooral de slotscène hakt er echt in.

Prachtige film dus, zelfs een van de besten uit het Nederlands taalgebied. Niet ééntje om vaak op te zetten, want hij blijft nog even rondspoken.

Deze toch nog kunnen meepikken op het grote scherm (dank u Humo) en hij is me zeker niet tegengevallen.

'k was eigenlijk wel aangenaam verrast door deze film, want cowboys in Vlaanderen realistisch laten lijken, leek me toch niet zo evident, maar toch komt het zo over. Mede door de muziek die er voor zorgde dat het plaatje paste.

Ook een pluim af voor de cast. De hoofdrolspelers speelden heel naturel, het kwam zeker niet nep over en trouwens ook erg goed gezongen.

Het verhaal zelf was wel erg drama, zeker de tweede helft van de film.

Toch blij dat 'k deze heb kunnen bekijken, 'k heb het me zeker niet beklaagd.

Wat een ontzettend emotionele film was dit zeg, echt prachtig geacteerd.

En dat terwijl ik me vaak erger aan het Vlaamse accent maar bij deze film gelukkig niet.

De muziek in de film sprak ook veel emotie uit en ik kon me ook goed vinden in de hoofdrol spelers, gewoon het hele sfeertje sprak me aan.

Goed.

Al is het wachten op het tweede uur. De dood van het kind is onvermijdelijk, maar neemt teveel tijd in beslag. Ook het hele leukemie gebeuren was net iets te makkelijk "scoren". Het is een kleine smet op een verder wat zoekend eerste uurtje film.

Daarna loopt het stukken vlotter. De narratieve structuur begint z'n vruchten af te werpen (anders heb je weer zo'n typisch rise 'n fall dramatje), het afbrokkelen van de relatie zelf is stukken interessanter en het laatste half uur bevat een aantal erg knappe scenes.

Baetens en Heldenbergh zijn beiden sterk in hun rol, al vond ik Heldenbergh duidelijk wel de betere. Aansprekend figuur die wat extras in zich heeft, zodat we in ieder geval niet met zo'n doorsnee gezinnetje te maken krijgen. Zijn tirades naar het einde toe waren sterk, ietwat toneelmatig misschien maar verder een meerwaarde.

De muziek ligt lastiger. In sommige scenes werkt het goed, in andere scenes vond ik het wat droge optredens. Sommige nummers (zoals het duet) hebben een emotionele meerwaarde, andere lijken er maar in te zitten om de soundtrackverkoop een zetje in de rug te geven. Qua stijl vond ik de rustige nummers nog wel meevallen, die jolige country-toestanden hoefden voor mij echter ook niet echt.

Van Groeningen laat zich verder aardig gelden als regisseur, maar mag zich wat mij betreft nog net iets meer challengen. De scene waar Elise's geest nog opstaat bevat een erg mooi trackingshot, maar het wordt jammer genoeg niet afgemaakt. Technisch wat moeilijk misschien (want Didier loop haar voorbij, dus moet ze eigenlijk via een andere weg weer in haar bed terechtkomen), maar dat soort zaken vond ik toch een gemiste kans.

Dankzij het laatste half uur een krachtig en geslaagd drama, jammer genoeg dat het eerste uur niet sterk genoeg bleek. Maar Van Groeningen heeft absoluut potentieel, hoop dat het er nog eens vol uitkomt.

3.5*

Prima Belgisch drama met een goed verhaal (soms zelfs wat aangrijpend en ontroerend) en twee uitstekende acteurs en actrices in de vorm van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh. Qua uitvoering zit deze film fraai in elkaar en ook muzikaal. Wat een verademing deze film t.o.v. de Nederlandse flut film "Verliefd op Ibiza (2013)" welke ik laatste heb gezien. Aan die film heb ik me hoofdzakelijk groen en geel geërgerd terwijl ik deze film met plezier van het begin tot het einde (best fraai) heb kunnen uitkijken.

Een mooie drama/muziek film..

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...