Walk the Line (2005)

Aardige biopic, maar toch wat te braaf en Hollywoodiaans naar mijn smaak. En met zo'n badass motherfucker als Johnny Cash als onderwerp kan dat alleen maar jammer worden genoemd. Toch is het zeker geen straf om de film te hoeven kijken: Phoenix zit goed in zijn rol, de muziek is (natuurlijk) fantastisch en het concert in Folsom Prison is uitstekend in beeld gebracht. Prima film om mensen in aanraking te brengen met Cash' muziek ook.

(Opniew een) uitstekende acteerprestatie van Phoenix in een (veel) te lang uitgestrekt drama over Johnny Cash. De scene's van de verschillende optredens zijn schitterend en de hoogtepunten van de film. Gelukkig zijn deze in grote getalen aanwezig. Hier tussendoor wordt het helaas na het sterke eerste uur steeds minder interessant en op den duur bijna vervelend.

Toch overheerst het feel-good-sfeertje nog in mn herinnering dus scoort de film gewoon een aardige voldoende.

3*

hou toch op met die lage scores! deze film is erg goed..
vanavond weer even zien!

Vind jij dat 'n aardige voldoende? 3 sterren. Boeh!

3* is een aardige voldoende toch? Of deze film 'aardig voldoende' is valt dan weer over te twisten

Vind ik wel

Erg aangrijpende film!

Country is net zo iets als jazz of klassiek, je kunt er alle kanten mee op. Johnny Cash is geen onbekende naam voor mij maar meer dan Ring of fire, heb ik zover ik weet, toch niet in mijn muziekverzameling staan. Dat nummer komt er trouwens bekaaid vanaf, zoals veel nummers. Als Phoenix zo goed kan zingen, laat hem dan ook zingen, van begin tot eind. Dat is meestal niet het geval in deze film. Voor artiesten uit dezelfde tijd die vooral het eerste uur voorbijkomen geldt hetzelfde. Verder is dat eerste uur wel leuk gedaan, met de manier waarop Cash zijn eerste plaatje opneemt en optredens met een enthousiast publiek erbij.

In zijn geheel geen slechte film, het grootste nadeel van veel van die muziekbiografische films is gewoon dat het privé-leven teveel belicht wordt. Daarom heb ik hem vorige keer dat hij op tv was ook niet willen zien, maar heb hem nu dan toch bekeken. Maar drama in deze film neemt toch veelal de overhand boven Cash als artiest. Goed spel van Phoenix. Witherspoon is ook prima en bewijst hiermee haar veelzijdigheid. Grappig instrument trouwens de autoharp. Ginnifer Goodwin vind ik ook erg goed spelen. Ben wel wat wijzer geworden over Cash maar meer toch niet. 3.0.

Wat verwacht je van een bio-pic?
Ik vond het geweldig en ben door deze film naar Cash gaan luisteren.

@ sammie2706. En je dacht dat ik dat niet wist? Moet je daarvoor een account aanmaken en mijn hele bericht quoten




Als je biografie over een zanger maakt verwacht ik wel een film waarin wordt laten zien waarom deze zanger zo bekend is geworden bij het publiek. In plaats daarvan krijg je een karakterschets te zien van een man die aan pillen verslaafd raakt en zijn relatie tot zijn vader en moeder, zijn eerste en tweede vrouw.
Misschien een leuke bijtitel, The Story of Johnny en June.

Vroeger zat er niets anders op dan naar een platenzaak te gaan en op zoek te gaan naar muziek. Tegenwoordig heb je muziek zo gedownload wat ik dus ook heb gedaan daar voegt deze film niks nieuws aan toe. Wie nou precies Elvis, Jerry Lee Lewis en The Big 'O' Orbison waren krijg je met deze film ook niet echt mee.

Ik weet nu wel wie June Carter was, maar of dat de bedoeling is van de film.

??????

Volgens mij heb ik in deze film toch redelijk het antwoord op jouw vragen gezien. Je wordt meegeonomen in de ontwikkeling van zijn carriere (inclusief de auditie), er is zowel aandacht voor de muziek en de tot stand koming daarvan als voor de prive-perikelen (die zelfs onderbelicht zijn gebleven, als ik het goed heb begrepen). Dat er zoveel aandacht is voor de relatie met June Carter, is omdat zij een enorm belangrijke rol in zijn leven heeft gespeeld (en in zijn muziek).

En waarom moet deze film nou ook nog het leven van Orbinson, Presley en Lee Lewis toelichten?

Ik ben niet meteen de grootste fan van muziek in het algemeen, dus dat ik dit geen topper zou vinden was te verwachten. Desalniettemin ben ik toch blij dat ik deze film eens heb gezien. Op zich is het allemaal nog wel boeiend, aangezien ik niet al te veel wist van johny Cash. Wat ik dan weer het beste aan de film vond, waren de vertokingen: zowel Phoenix als Witherspoon acteren op een erg hoog niveau.

De afgelopen tijd ging ik steeds vaker de muziek van Johnny Cash waarderen en op basis daarvan raadde een vriend van mij deze film aan.

Van tevoren ging ik wantrouwig in op het aanbod, omdat ik twijfelde of Phoenix wel de échte Cash neer kon zetten.

Afijn, Walk the line is een prachtige biopic die te kort is om het echte leven van Johnny Cash goed weer te geven. Dat vind ik dan meteen ook het grootste nadeel: er wordt ontzettend veel verteld, maar nergens word diep ingegaan op bepaalde zaken. Zijn jeugdjaren gaan dan ook in sneltreinvaart en meteen is de wankele relatie met pa Cash goed zichtbaar. Zijn moeder lijkt bijna geen rol gespeeld te hebben hierin?

Terecht een compliment voor Witherspoon die als June Carter echt een plaatje is. Toch gaan voor mij de credits naar Phoenix die op de best mogelijke manier Cash imiteert. De scene waarin Cash en de monteurs auditie doen in de studio is fenomenaal. Verder doet het camerawerk er zo nu en dan ook goed aan om Phoenix van achteren te filmen, waardoor hij soms echt op Cash lijkt. Over het camerawerk is duidelijk nagedacht trouwens, al zijn de scènes waarin hij drugs gebruikt, niet altijd warrig gefilmd.

Ook vond ik de flash forward naar de cirkelzaag in de gevangenis echt wat toevoegen. Mooi dat hij daar even bij stilstaat bij Jack.

De optredens leveren hele aanstekelijke muziek en ik kon het dan niet laten zo nu en dan mee te deinen.

Kortom: een mooie biopic die net iets te kort is om de echte Cash te laten zien, maar het doet een goede poging. De auditie was voor mij de mooiste scene van de hele film.