The Broken Circle Breakdown (2012)

In België kom je niet rond deze film heen en na zoveel positiefs erover gelezen en gehoord te hebben heb ik deze gisteren bekeken. Maar, zoals wel vaker bij hypes, ook hier weer een lichte teleurstelling.

In de eerste plaats komt dat door Johan Heldenbergh. Ik vind de man gewoonweg geen goed acteur. Dat was vroeger al zo in andere producties waarin ik hem heb gezien. Maar omdat er door de pers werd gezegd dat de man hierin zowat de kroon op zijn carriere zet, verwachtte ik toch wel een sterke rol. Helaas, ik krijg altijd een gevoel van amateurtheater over me heen als ik hem bezig zie. En in deze film is dat niet anders.

De rest van de cast speelt wel goed. Een beetje jammer dat de mensen uit de band niet meer aan bod komen want daar zitten enkele klasse acteurs tussen. Veerle Baetens zet echter een prima rol neer, en ook het jonge meisje levert heel knap werk.

Het verhaal spreekt aan en is erg ontroerend maar door het veelvuldig gebruik van flashbacks en -forwards wordt de inleving toch wat verstoord. De verschillende psychologische reacties van de ouders lijken me wel uit het leven gegrepen, al wordt het bij de man wel erg dik aangezet op het einde.

De muziek is werkelijk prachtig! Maar toch vond ik het een beetje een vreemde ervaring: de muziek, de klederdracht, de wagens, de paarden, ... Persoonlijk ken ik niemand die zo ver gaat in zijn/haar Amerika adoratie, maar goed wellicht lopen er in België toch wel zulke figuren rond.

Al bij al een mooie film die me zeker wist te raken. Maar tegelijkertijd toch ook weer niet de parel die ik had verwacht.

Het is echt een magnifieke film! Ik vond het verhaal aangrijpend. Deze film behandelt erg serieuze onderwerpen, zoals de leukemie en de depressie. Maar de liefde tussen Didier en Elise is sterk. De moraal van het verhaal is heel mooi. Deze film ontroerde me; ik was tot tranen toe bewogen.

Waar ik altijd tegen ageer is dat films met een indrukwekkend onderwerp niet ogenblikkelijk zelf ook indrukwekkend zijn. Alles in the Broken Circle Breakdown heb je al eerder gezien. Films over de meest verschrikkelijke ziektes en een hoop daarmee in verband staande ellende zijn er genoeg. Films die ondanks dat werkelijk alles goed doen zijn er maar weinig. The Broken Circle Breakdown is zo’n film.

Wat met name ontzettend goed gaat is de hoge mate van geloofwaardigheid waarop de personages met elkaar praten, op elkaar of situaties reageren, hoe de plot zich ontwikkelt. Ik geloofde werkelijk elke seconde. Dat heeft met name met de sterke regie te maken, waar de regisseur constant de juiste keuzes maakt . Een simpel (en eigenlijk nogal uitgekauwd) trucje als verschillende tijdlijnen vermengen werkt door het al genoemde. Het versterkt het drama vanwege je voorkennis. Anders wellicht saaie scenes zoals een eerste date, krijgen iets onheilspellends moois. Als je alles individueel ontleed (waarom zou je dat eigenlijk doen) is het best goed, zoals het acteren, de cinematografie en zelfs de muziek, maar niet echt uniek. Als elkaar versterkende elementen zeker wel.

De afgelopen 20-25 jaar heeft de Belgische cinema opvallend veel sterke regisseurs en dus ook films voortgebracht. Van Groeningen kan ik in dat rijtje bijschrijven. 4 sterren.

Super goede film. Zeker de tweede helft. Zeer geloofwaardige hoofdpersonages en verhaallijn.

Absoluut een aanrader. Triest verhaal, .Mooie film.... indrukwekkend!

Alleen jammer van het moralistische geneuzel halverwege. Een merkwaardig uitstapje van Felix Van Groeningen, wat afbreuk deed aan mijn 4 score. Veerle Baetens was betoverend.

Wauw, eerste keer dat een Nederlandstalige (vlaams) gesproken film zoveel indruk op mij weet te maken. Mijn interesse werd vooral gewerkt toen ik hoorde dat deze muziek zo'n dominante rol speelden in de film. Nou dat heeft mij niet teleurgesteld! Op een prachtige manier verweven in dit in en in droeve verhaal. De tijdsprongen, waar veelvuldig voor gekozen werd, waren wat mij betreft echt geslaagd, waren echt een toevoeging aan de beleving van het verhaal.

Misschien een beetje moralistisch gezijk Maar punt wat hier al eerder werd gemaakt: Hoe hier wordt omgegaan met dergelijk verlies is natuurlijk wel heel wrang, echt een voorbeeld hoe het niet moet. Niet echt een mooie hoopvolle boodschap voor mensen die misschien met iets vergljikbaars moeten dealen.

Maar weet niet zo goed in hoeverre je dit een film kan aanrekenen. Trieste verhalen moeten natuurlijk ook verteld kunnen worden. Lastige kwestie..

Ik kan er echt verder weinig op aanmerken Een in en in triest drama, die mij van begin tot eind in zijn greep wist te houden. Personages die echt voor je gaan leven waardoor gebeurtenissen in de film echt inslaan als een bom. Zeker een aanrader!

Dat was de moeite. Respect!

Wat een mooie film. Vooral dat einde gaf me kippenvel.

Goeie film over een koppel met een kindje dat sterft aan leukemie. Een mooi verhaal vol tragiek wordt niet in chronologische volgorde verteld. Een redelijk rauw drama dat wel mooi gefilmd is. De sterkste scenes zijn vooral tijdens het tweede gedeelte (wat het verlies van het kind met het koppel doet). Veerle Baetens en Johan Heldenbergh zetten twee mooie rollen neer.

Een film over een relatie en een rouwproces .... levensgevaarlijk!!! De val van sentimentaliteit ligt dan onmiddellijk op de loer, maar hier wordt heel behoedzaam langs de valkuilen heen gescheerd. En dan raken de traanbuizen wel degelijk geprikkeld.

Grote rol ook voor de prachtige muziek, met If I Needed You van Townes Van Zandt als zinderend hoogtepunt.

Kleine update: kom er net achter dat Loop en Lil plotseling verdwenen zijn, waarschijnlijk hadden de makers geen idee wat Van Zandt daar nou mee bedoelde. Wel, Loop en Lil waren de parkietjes van Townes.

Loop and Lil agree, she's a sight to see

A treasure for the poor to find

hier gaat het opeens van:

And who would not agree she's a sight to see

And a treasure for the poor to find

Doet verder geen afbreuk aan de film of de uitvoering, maar ik vond dat toch wat sneu voor de parkietjes.

Puur geacteerd. Er was een goede chemie tussen beide hoofdrolspelers. Tja en dan casten ze ook nog eens zo'n schattig meiske voor de rol van Maybelle. Als dit je niet ontroert, dan weet ik het ook niet meer...

indrukwekkende film! Gisteravond gezien in de lux bioscoop in Nijmegen met een inleiding en een psycho analyse erbij. Erg onder de indruk van het verhaal. Het kwam echt binnen. De muziek voegde ook veel toe. Een aanrader! Doen die Belgen toch maar weer goed.

Plaatsvervangende schaamte in ongeveer elke scène en matige muziek, een beetje zoals ik had verwacht. Van deze regisseur moet ik de eerste goede film nog zien.

Een film die mij aangeslagen, met een brok in mijn keel, achterliet. Nou ben ik zelf niet iemand die dergelijke drama's (lees gevoelige onderwerpen) opzoekt in de films die ik kijk. Niet dat ik het vermijd, het gaat misschien onbewust. Als ik er dan wel 1 zie van een verrassend en griezelig hoog niveau (en het heerlijke Belgische taaltje), zit hij een tijdlang op het netvlies.

Het verhaal is al bitter bij het lezen ervan. De prille liefde is onschuldig en de inmiddels wat wereldvreemde Didier vind in Elise de vrouw waar hij (naar het schijnt) al lang op wacht. Elise is zelf wat losbandiger en meer in de samenleving gebleven, een hipster zou je kunnen zeggen. Ze vullen elkaar goed aan en de vonken spatten van je scherm af. Een kindje in dit muzikale liefdesverhaal, lijkt het sprookje compleet te maken.

Maar je weet al wat er aan zit te komen, waar het verhaal eigenlijk pas echt begint. De ramp van het verliezen van het kleine kind is een feit. Wat dat met het mooie stel doet en hoe het leven hierna voor ze vooruit kruipt, is werkelijk waar beangstigend om te zien. Dit komt zo realistisch over en word zo ontzettend goed geacteerd tussen de twee, dat de oscarnominatie in mijn ogen zeker ook tot een oscar had moeten leiden.

Woorden schieten tekort voor dit aangrijpende drama, waar de mooie momenten net zo sterk worden bellicht als de slechte. De film doet erg rauw aan en heeft echt een hoog "no bullshit" gehalte. Er kom geen greintje Hollywood aan te pas. Wat ik zonet al aangaf, woorden schieten echt te kort. Deze film moet je gewoon ervaren!

Eén van de weinige films die me heeft doen huilen, dat einde... Erg sterk en prachtige muziek. In mijn ogen de beste Vlaamse film die ik al heb gezien.

Het leven is niet genereus. Je moet niet liefhebben of hechten, want het leven gunt je dat niet

Prachtige film. Bovenstaande quote is natuurlijk gitzwart, maar ik vind dat dat ook weleens mag. Persoonlijk hou ik daar wel van. Naast het gitzwarte gegeven van de film is het buiten dat eigenlijk ook heel vaak vrolijk en licht, met name door het countrysausje waar ik sowieso al erg van hou. Leuke bonus als je van die stijl houdt.
Ook de twee hoofdrolspelers vond ik erg goed gecast, en de manier waarop ze leven in hun opgeknapte huis met countrystijltje was fijn om te zien.

Het is allemaal niet heel orgineel, alle thema's die worden behandeld heb ik zo'n links en rechts weleens eerder voorbij zien komen, maar de aanpak is gewoon heel goed gedaan. De chronologie werkt goed en de film ziet er prachtig uit.

De uiteindelijke breakdown waar naartoe wordt gewerkt is geloofwaardig gedaan, vooral de woede waar Didier zich in verliest met als hoogtepunt (of dieptepunt zo je wil) zijn uitbarsting in het theater is boeiend om te zien. Misschien dat het einde ietwat teveel gerekt wordt, met name het deel waarin je zit te wachten op het noodlottige ongeval van Elise, maar buiten dat heb ik hier bijzonder weinig op aan te merken.

4,5*

Mooie en aangrijpende film die op de juiste manier een snaar (no pun intended) weet te raken zonder dat het sentimenteel wordt.
Met een mooi country/bluegrass-thema eroverheen wordt het ook nog eens een prachtig aangeklede film met passende muziek en sfeer.

Veerle Baetens zet hiermee wel een dijk van een prestatie neer. Van tattoochick tot verantwoordelijke moeder (en daarna rouwende vrouw), ze weet alles overtuigend te brengen.

De chronologie in de film is niet rechtlijnig, maar dat vond ik eigenlijk wel prettig om te zien, hoewel daarmee bepaalde gebeurtenissen wel wat voorspelbaarder werden. Het kwam dan ook niet als verrassing dat de film zou eindigen zoals ie eindigt, maar het blijft meeslepend.

Bwoh, wat een heavy film en wat een pijn. Zeker als je zelf kinderen hebt een hele heavy film. Heel goed geacteerd, zeer geloofwaardig. Waar de Belgenfilms wel vaker in uitblinken is de rauwheid, geen vals sentiment maar echt verdriet en boosheid. Zeer indrukwekkende film en dito prestatie van de hoofdrolspelers.

De uitbarsting tegen de vroomsmoeltjes op deze wereld, de Bush met de bible figuren, vond ik juist wel heel goed. Het tekent eens te meer de onmacht, de frustratie en het peilloze verdriet van de vader.

Ik zag hem gister op DVD, daar zat nog een zeer kort filmpje bij "De Geschiedenis van Eline" getiteld.
Een voorouderlijke geschiedenis van zelfmoord en diep verdriet. In drie minuten zie je hoe de levenshouding van Eline -liefde eindigt altijd in verdriet- tot stand is gekomen. Je ziet haar als meisje die haar moeder vindt als ze zich op heeft gehangen nadat haar vader er vandoor is gegaan.
Wellicht ietwat over de top, maar toch vond ik het een prima aanvulling op het zware drama wat ik daarvoor gezien had. De ellende lijkt in de genen te zitten bij Eline en haar (voor)ouders.

2e maal dat ik de film zie, en deze had nu minder impact als dat ik de film voor het eerst zag. Prima acteerprestaties, leuke bluegrass muziek, goed visueel in beeld gebracht! Misschien wel de beste Belgische-Vlaamse film die ik heb gezien alhoewel ik Black ook erg goed vond.

Een herziening, blijft een goede film.

De perfecte mix tussen lach en een traan, geboeid en aan het beeld gekluisterd, wat wil je nog meer?

Tuurlijk, de traan had de overhand, want dat is uiteraard zeer beladen, probeer dat maar te omzeilen.

Is wonderwel gelukt, hulde aan de Belgische regisseur.

Prachtige film over het leven en hoe het soms ingrijpend mis kan gaan, een dikke 4

Erg mooie film van Van Groeningen. Een zeer sterk punt van de film is de sfeer, mede op touwen gezet door de muziek maar vergis je niet, want vrolijk is deze film allerminst. Verdriet en boosheid halen het hier zeker op de positieve emoties, en deze worden op een ruw maar vooral echte manier weergegeven. Chronologisch is de film niet, en waar me dat normaal stoort, doet dat het hier niet. Wellicht ook deels omdat het een door de taal makkelijker te volgen film is. Ook moet er weinig informatie op korte tijd verwerkt houden, en heb ik dat graag in een film. Het geeft je de tijd om te genieten, al is er again van genieten weinig sprake. Het gaat niet echt bepaald over een vrolijk onderwerp.

Verder is dit ook een film waar Van Groeningen eigenlijk een beetje een andere koers opvaart, maar wel nog altijd zijn eigenheid behoudt. Zo heeft deze film iets Amerikaans om zich. De personages hebben een passie voor Amerika en dit komt terug in de naamswijziging, de beha, de muziek, de vele keren dat Bush in beeld komt en Didier die dat op een gegeven manier ook zegt. Van Groeningen had misschien al het idee dat dit hoge ogen ging gooien elders in de wereld, want het lijkt wel wat internationaler gericht (ook de titel). Hij lijkt de gemiddelde Amerikaan te charmeren, maar scheert zich er ook niet voor terug om het tegelijkertijd te bekritiseren zoals de woede op het geloof en de Republikeinen.

Visueel een heel sterke film, en eigenlijk heeft deze film weinig nodig om echt een gevoel over te brengen naar de kijker toe. Ik vind het ook echt een pure gevoelsfilm die je moet raken, en dat doet me het wel. Bepaalde scènes waren echt indrukwekkend zoals bij het gaan van Elise/Alabama. Acteerprestaties waren verder heel goed, de film komt gewoon heel echt over. Wellicht omdat het heel erg herkenbaar is doordat we er ook wonen, maar volgens mij ook zeker niet alleen dat. Echt een juweeltje dit.

Geen verrassingen in dit zwaarmoedige psychologische drama. Eén ander is opgeleukt met een overdaad aan Bluegras-deuntjes, maar dat verheft deze 'ziekte-van-de-week'-film bepaald niet boven de middelmaat, helaas. Inhoudelijk komt The Broken Circle Breakdown niet verder dan een weinig verheffende mix van euforie [toen alles nog goed was] en gesnotter [een dodelijk ziek kind is héééél errug]. Er zijn ook nog wat volstrekt zinloze seksscènes [het aantal films met zinvolle seksscènes kan ik overigens op één hand tellen] die de speelduur nog wat verhogen. Meer inzicht in de karakters en scherpere dialogen hadden dit tranendal wellicht nog kunnen redden. Nee, ik zie niet in waarom Vlaanderen zo warm liep voor deze in meerdere opzichten deprimerende film. Ik kon 'm amper uitzitten...

Niet alleen Vlaanderen hoor. De film kreeg internationaal nominaties en (publieks)prijzen. Blijkbaar zagen al die mensen iets anders dan een deprimerende film.

Ik heb 'm ook gezien, maar vond er niks aan. Het is dus zeker niet zo dat iedereen die een film ziet 'm ook automatisch goed vindt.

The Broken Circle Breakdown is natuurlijk een loodzware film, gezien de onderwerpen die behandeld worden - een dochtertje dat overlijdt aan kanker, en de ouders Didier en Elise die er allebei op compleet verschillende wijzes aan onderdoor gaan. Didier slaat wild om zich heen tegen God, tegen Bush, tegen Elise en eigenlijk tegen alles en iedereen en externaliseert zijn boosheid, terwijl Elise juist in haar schulp kruipt. En tja, de wat fragmentarische vertelstijl werkt best goed, ik was behoorlijk overtuigd van het geloofwaardige acteerwerk, de muziek gaf een plezierig tegenwicht tussen alle zwaarmoedigheid in - maar toch pakte het me niet. Misschien ben ik een botte hork, misschien kan ik als niet-ouder die gelukkig weinig persoonlijke drama's heeft meegemaakt me te weinig met het onderwerp identificeren, misschien had ik toch te weinig affiniteit met met name Didier. Maar hoe dan ook, het drama vond ik vaak wat zwaar aangezet en de personages en hun emotionele ontrafeling interesseerden me gewoon niet zo. Niet mijn film.

De enige echt getalenteerde is Jan Eelen.

Mocht ik in de jury zitten van 'So You Think You Can Make A Movie' dan konden Jan Verheyen en Erik Van Looy hun boeltje pakken en naar huis gaan.

Tegenvaller.

Had er hoge verwachtingen van, maar het kon mij op enkele scènes na, niet echt boeien. Ook de verhaalstructuur vond ik een beetje rommelig, waardoor ik er ook niet echt in kwam.

In potentie had het een hogere score kunnen scoren, maar uiteindelijk kom ik uit op een ruime 6.