The Broken Circle Breakdown (2012)

werkelijk een van de mooiste films die ik ooit heb gezien.mooi verhaal,schitterend acteerwerk en geweldige muziek.aanrader voor iedereen

pepino;alison krauss,brad benge,rhonda vincent zijn mooie bluegrass artiesten.

in de country kan ik je onderden artiesten aanraden.laat maar weten

groetjes,richard

Bedankt, Richard!

Hoofdacteur Johan Heldenbergh heeft ooit een reeks Closing Time gepresenteerd op de Belgische vrt zender Radio 1 met daarin nummers die hij inspirerend vond. Hits waarop de muziek wat naar gekeken heeft bij het samenstellen van de soundtrack van The Broken Circle Breakdown. Ik heb van die reeks een driedubbele cd-box in bezit. Je kan het vinden via de site van radio 1 waarschijnlijk (Closing Time Country). Enkele artiesten die wel opvallend zijn in het genre zijn Hank Williams, Steve Earle, Joe South, Willie Nelson, Townes Van Zandt, Louvin Brothers, Bobbie Gentry, Kris Kristofferson, Johnny Cash en vele anderen. Kijk ook eens naar de soundtrack van O' Brother Where Are You waar ze ook veel inspiratie van gehaald hebben.

Gigantisch mooie film.

Kan op 2 manieren geïnterpreteerd worden: als de tragedie van een gezin in een strijd tegen kanker of als uiteenzetting van het verschil tussen geloof en wetenschap.

Het verhaal pakt je echt, de acteerprestaties zijn van de bovenste plank en het verhaal is geweldig mooi. Eén van de weinige films waarvan ik echt onder de indruk was.

Wat is dit toch een ongelooflijk goede film zeg, nu voor de tweede keer gezien. En wat een briljante soundtrack, hoe bepaalde scènes zo goed matchen met de muziek is echt formidabel. De score moet toch omhoog, van 4,5 * naar 5 *.

Al is het alleen al voor het grootste kippenvel-moment van deze film: If i needed you.

Prachtige film! van Felix van Groeningen en een sublieme cast . De film heeft de beste soundtrack in de Belgische filmgeschiedenis. Wat een kanjer!

Laat die ensors maar komen. De film heeft meerdere kippenvel-momenten (maar "If I needed you..." is zeker een van de meest beklijvendste momenten)

Een film die je diep in jouw hart raakt!

Goeie film. Wel jammer dat ie zo tragisch afloopt

Vond de karakters wat over the top maar verder een uitstekende film.

Heb trouwens ook nog een hekel aan tatoo's dus die Veerle stond me meteen al tegen.

The broken circle breakdown is een ongewoon aangrijpende film. Het verhaal bevat een forse hoeveelheid drama, maar het is vooral de manier waarop dit gebracht wordt waardoor deze film je soms bij de strot grijpt.

Origineel is het vertelde niet echt. De idylle waarmee het allemaal begint is misschien wel net wat te mooi en de ellende bevat mijns inziens een tikje film-heroïek (hoewel de medische scenes overtuigen).

Wat de film overduidelijk uit tilt boven het modale zijn echter drie dingen. Allereerst de personages, en hoe deze gestalte krijgen door Baetens (die vooral) en Heldenbergh. Je hebt bij beiden het idee dat ze een eigen geschiedenis meedragen, en dit geeft hun karakters diepte. Ten tweede de nonlineaire vertelwijze. Dat voegt net dat beetje meerwaarde toe aan het verhaal, dat op zichzelf weinig nieuws bevat, om het interessant te maken, soms ook extra tragisch, omdat je als kijker meer weet dan de personages. En tenslotte, niet te missen, de bluegrass muziek. Op zich vind ik het vaak iets van gemakzucht hebben als een regisseur sterk leunt op muziek, maar in The broken circle breakdown wordt het wel perfect gedaan. De muziek scènes zijn echt een onderdeel van de narratie, en dit werkt soms fabuleus. Het geeft de film aan de ene kant een fijne sfeer, een bepaalde lichtheid, maar het weet aan de andere kant ook emoties los te woelen. Vooral de slotscène hakt er echt in.

Prachtige film dus, zelfs een van de besten uit het Nederlands taalgebied. Niet ééntje om vaak op te zetten, want hij blijft nog even rondspoken.

Eerst en vooral wil ik zeggen dat de soundtrack van deze film gewoon fantastisch is. Ik krijg er geen genoeg van. Ik realiseer me dat dat zwaar meeweegt in hoe ik de film zie en beoordeel. Je kunt de muziek niet wegdenken bij deze film, aangezien het er zo nauw mee verweven is dat het als het ware onderdeel wordt van het verhaal. Dit is echt heel mooi gedaan. Petje af hiervoor.

De film heeft een boel sterke momenten. In tegenstelling tot de meesten hier vind ik de vogeltjessymboliek wel mooi gevonden. Het feit dat Elise een vogeltje ziet dat nu eens niet tegen de ruit aanvliegt maar vanaf het venster naar haar kijkt, en dat zij daar haar dochtertje in wil zien, vond ik sterk. Natuurlijk is het niet realistisch, maar ik denk dat dit een menselijke reactie is op het verliezen van een dierbare. Ik heb soortgelijke verhalen gehoord binnen mijn eigen omgeving. Veerle Baetens acteert erg goed: ze speelt perfect het contrast tussen haar aanvankelijke verliefdheid en later aanzienlijke bekoeling tegenover Didier. Johan Heldenbergh is duidelijk de mindere van de twee, en op de een of andere manier (misschien ben ik dit alleen) stoort het leeftijdsverschil me, waardoor ik de bedoelde chemie niet helemaal voel.

Het verhaal, zoals er vanaf het begin al dik bovenop ligt, is de ultieme tranentrekker. Ik heb ook zeker een paar tranen gelaten aan het einde. Toch raakte het me niet op de manier zoals ik had verwacht dat het me zou raken. Dit heeft alles te maken met de opbouw van de film die me toch tegensteekt. Doordat het verhaal kriskras door elkaar loopt, ben eigenlijk je geen getuige van de opbouw van hun relatie en dit zorgt er bij mij voor dat ik een connectie mis. Ik krijg hierdoor nooit echt het onbezorgde, hartstochtelijke gevoel dat ik wel krijg als ik naar de muziek luister of toen ik de trailer zag. Natuurlijk leef ik met de personages mee, het is moeilijk om níet mee te leven met een stel waarvan het kind kanker heeft en daaraan overlijd. Maar ik heb het gevoel alsof het zoveel méer had kunnen zijn. Als ik vanaf het begin tot het eind met ze had meegeleefd, had ik me meer betrokken gevoeld. Ik weet dat de regisseur het op deze manier niet te zwaar wilde maken, maar ik had dit toch liever gehad. De algehele impact was dan groter geweest. Twee tijdlijnen had nog prima gekund, bijvoorbeeld eerst de scene in het ziekenhuis, dan hun eerste ontmoeting en zo verder. Nu was alles echt compleet door elkaar gehusseld, en dat belemmert me om echt het verhaal in gezogen te worden. In de tweede helft vroeg ik regelmatig aan m'n vriend: in welke tijd zitten we nu weer?

Op het einde vond ik de geest-Elise niet hoeven. Misschien symbolisch om aan te geven dat ze nog van hem hield, maar voor mij was de tattoo van Elise veelzeggend genoeg. Ze had de naam van Didier weggehaald, maar hiervoor in de plaats 'Alabama hartje Monroe' gezet. Dit geeft aan dat ze nog van hem hield, maar het teveel pijn deed om hem met het verleden te associëren. Dus wilde ze opnieuw beginnen, door ze nieuwe namen te geven.

Dit is allemaal puur mijn beleving, en misschien vinden andere mensen de opbouw juist wel het sterke punt van deze film. Wellicht dat ik nog van mening verander bij een herziening. Over het algemeen is het gewoon een hele goede film, en ruimschoots een 3,5 waard.

Ik kan me voor een deel wel herkennen in deze kritiek. Ik vind 't ook maar een makkelijk, ongeinspireerd, clichématig melodrama'tje met weinig chemie tussen de twee hoofdrolspelers en een doorzichtig plot. Soms gekunsteld zelfs (denk aan die scene op dat podium). Heldenbergh overtuigt wat mij betreft in bepaalde scènes niet echt.

Zou dat ook de beleving van het moment kunnen zijn? Ben zelf ook bepaald gevoelig voor gekunsteldheid en makkelijk sentiment, maar vond dat hier zeker niet het geval.

Mwa.... Je hebt natuurlijk altijd van die momenten dat een film minder goed valt vanwege de mood waarin je verkeert (of iets anders), maar dat zorgt meestal niet voor grootse verschillen mbt je waardeoordeel. Het drama kwam helemaal niet aan en dat komt oa door het ongeinspireerde verloop van de film. Ik vind wel dat de film ooit erg gekunsteld overkomt.. Ik denk oa ook aan de scène bij de dokter; eerst horen dat de chemo niet aanslaat, dan zegt de dokter dat ie er zeker van is dat een volgende behandeling het kindje gaat helen... en twee scènes later is ze dood.. Dat vind ik zo'n opzichtig en doorzichtig gemanipuleer van 'emoties... dat werkt bij mij helemaal averechts. Ook dat gedoe met dat vogeltje, het aannemen van een andere naam, de geest van Elise die nog even komt kijken.. zulke platgetreden paden. Het voelt als een verplicht nummertje aan. Ongeinspireerd.

2,0*-en staan voornamelijk voor de bluegrass-momenten, en het beetje sfeer die deze momenten met zich meebrengen.

Deze toch nog kunnen meepikken op het grote scherm (dank u Humo) en hij is me zeker niet tegengevallen.

'k was eigenlijk wel aangenaam verrast door deze film, want cowboys in Vlaanderen realistisch laten lijken, leek me toch niet zo evident, maar toch komt het zo over. Mede door de muziek die er voor zorgde dat het plaatje paste.

Ook een pluim af voor de cast. De hoofdrolspelers speelden heel naturel, het kwam zeker niet nep over en trouwens ook erg goed gezongen.

Het verhaal zelf was wel erg drama, zeker de tweede helft van de film.

Toch blij dat 'k deze heb kunnen bekijken, 'k heb het me zeker niet beklaagd.

Belgische inzending voor de Oscars.

Bron: Screendaily.com

Door de bluegrass muziek maakt deze film m.i. een ferme kans. Ik hoef al de andere inzendingen niet meer te kennen.

Prachtige film, één van de mooiste films uit Belgie die ik ooit heb gezien. Dit jaar heb ik deze eerst gezien. Ik heb vernomen dat hij nu is ingezonden voor de beste buitenlandse film voor de Oscar. Op 16 januari 2014 weten we dat hij geselecteerd word voor beste buitenlandse film. Hopelijk wordt hij geselecteer en dat na 6 keer voor dat de Belgische films die al geselecteer werden en die geen oscar kregen (Daens, Iedereen beroemd, Farinelli, Le maitre de musique, Paix sur les champs, Rundskop) nu het wel lukt op 3 maart 2014 om met de Oscar terug te komt. Het zal verdient zijn.Voor mij is dit de beste film van het jaar die ik tot hier toe heb gezien van 2013 en ik twijfel dat ik dit jaar nog een betere film zie.De film heeft dit jaar al 8 prijzen gekregen van de Belgische filmkenners.

Wat een ontzettend emotionele film was dit zeg, echt prachtig geacteerd.

En dat terwijl ik me vaak erger aan het Vlaamse accent maar bij deze film gelukkig niet.

De muziek in de film sprak ook veel emotie uit en ik kon me ook goed vinden in de hoofdrol spelers, gewoon het hele sfeertje sprak me aan.

Wat een doorzichtig, sentimenteel, clichematig, pseudo-diepgaand, makkelijk verteerbaar, onnatuurlijk Belgisch flutfilmpje...

Fuck nee...

Goed.

Al is het wachten op het tweede uur. De dood van het kind is onvermijdelijk, maar neemt teveel tijd in beslag. Ook het hele leukemie gebeuren was net iets te makkelijk "scoren". Het is een kleine smet op een verder wat zoekend eerste uurtje film.

Daarna loopt het stukken vlotter. De narratieve structuur begint z'n vruchten af te werpen (anders heb je weer zo'n typisch rise 'n fall dramatje), het afbrokkelen van de relatie zelf is stukken interessanter en het laatste half uur bevat een aantal erg knappe scenes.

Baetens en Heldenbergh zijn beiden sterk in hun rol, al vond ik Heldenbergh duidelijk wel de betere. Aansprekend figuur die wat extras in zich heeft, zodat we in ieder geval niet met zo'n doorsnee gezinnetje te maken krijgen. Zijn tirades naar het einde toe waren sterk, ietwat toneelmatig misschien maar verder een meerwaarde.

De muziek ligt lastiger. In sommige scenes werkt het goed, in andere scenes vond ik het wat droge optredens. Sommige nummers (zoals het duet) hebben een emotionele meerwaarde, andere lijken er maar in te zitten om de soundtrackverkoop een zetje in de rug te geven. Qua stijl vond ik de rustige nummers nog wel meevallen, die jolige country-toestanden hoefden voor mij echter ook niet echt.

Van Groeningen laat zich verder aardig gelden als regisseur, maar mag zich wat mij betreft nog net iets meer challengen. De scene waar Elise's geest nog opstaat bevat een erg mooi trackingshot, maar het wordt jammer genoeg niet afgemaakt. Technisch wat moeilijk misschien (want Didier loop haar voorbij, dus moet ze eigenlijk via een andere weg weer in haar bed terechtkomen), maar dat soort zaken vond ik toch een gemiste kans.

Dankzij het laatste half uur een krachtig en geslaagd drama, jammer genoeg dat het eerste uur niet sterk genoeg bleek. Maar Van Groeningen heeft absoluut potentieel, hoop dat het er nog eens vol uitkomt.

3.5*

Steve + Sky al gezien? Is misschien meer iets voor jou...

Nopes, de eerste twee films van Van Groeningen zijn een beetje langs mij heengegaan. Zal ze wel een keer inlopen

Een bijzonder aangrijpende en ontroerende film!

Verhoogd naar een 4. Heb hem nog eens alleen herbekeken, eerste keer dat ik hem keek was ik niet alleen en deden we aan het begin van de film wat lacherig over sommige scènes. (Niet de zielige uiteraard) Kreeg toch weer de urge om hem te kijken, want het bleef in mijn hoofd spoken. Bij herziening: eerste deel van de film vind ik echt prachtig. Ik was nu ook wat meer gewend aan de structuur. Het tweede deel is ook heel sterk geacteerd, maar dat einde steekt me tegen. Niet de dood van Elise, maar de trippy visioenen en het feit dat ze als geest rondwandelt. Dat laatste valt wat mij betreft helemaal uit de toon bij de rest van de film. Snap deze keuze niet en vind het niks toevoegen. Allemaal net wat over the top wat mij betreft. Maar, hij maakte meer indruk dit keer.

Offline al gezien? Vond ik een stukje beter dan deze.

Offline en The Broken Circle Breakdown zijn allebei uitstekend.

De Belgische cinema levert de laatste jaren erg mooie films af.

Offline ga ik maar eens kijken dan!

FSR over BCB

Grappig.

Prima Belgisch drama met een goed verhaal (soms zelfs wat aangrijpend en ontroerend) en twee uitstekende acteurs en actrices in de vorm van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh. Qua uitvoering zit deze film fraai in elkaar en ook muzikaal. Wat een verademing deze film t.o.v. de Nederlandse flut film "Verliefd op Ibiza (2013)" welke ik laatste heb gezien. Aan die film heb ik me hoofdzakelijk groen en geel geërgerd terwijl ik deze film met plezier van het begin tot het einde (best fraai) heb kunnen uitkijken.