The Broken Circle Breakdown (2012)

Op moment van schrijven geven 20 mensen van de 266 een score van 2.5* of lager. Lijkt me dan niet dat dit alleen maar iets voor filmhuis freaks is. Sowieso vind ik het belachelijk door je te laten leiden door één erg negatieve reactie maar dat is your loss natuurlijk. Ik ben in ieder geval blij dat ik hem heb gezien.

Ik wilde enkel zeggen dat je dit wel eens een hele mooie film zou kunnen vinden. En als je een beetje van country-achtige muziek en songs houdt helemaal.

Ik vind dat ongeveer even ongepast als opmerken dat een bepaald soort film voor laagopgeleide huisvrouwen zou zijn...

Maar behalve het gebrek aan etiquette ben ik het wel deels met je eens, al zou dit dan wel een toegankelijke filmhuis film zijn. Hij is namelijk nergens moeilijk of arty. Wel zijn sommige stukken wat heftig. Maar zoals ik in het andere gesprek zei (ik vermoed dat je naar aanleiding daarvan hier terecht kwam), ik twijfel wel of je deze leuk zou vinden gebaseerd op het gesprek daar.

Hoezo is dat ongepast dat ik dit zeg. Bedoel er niks kwaads mee alleen typeer ik hiermee een bepaalde groep. Gooische vrouwen o.a behoort tot mijn genre/doelgroep dus mag je dat gewoon zeggen.

En of dat met niveau te maken heeft wil ik nog weleens een discussie met je aangaan.

Nee dit gesprek staat los van voorgaande maar omdat ik deze film ergens tegenkwam in BluRay kwaliteit en was nieuwsgierig waar de film overging.

alternatieve Freaks klinkt zo onaardig en stigmatiserend in mijn brein, maar zo bedoelde je het dus niet kennelijk.

Eind 2012 stond deze film al in de top 10 van best bekeken Vlaamse films na 2000, dat haal je niet met een links marginaal alternatief publiek. De band treed deze zomer op in het openluchttheater en heeft al 2 keer uitverkocht (telkens zo'n 1700 man) waarmee het een heel pak beter deed dan zogezegd bekender namen als Bart Peeters, Hooverphonic of Steve Winwood. De cd met de soundtrack is de eerste Belgische soundtrack ooit in Vlaanderen die de nr 1 haalt in de hitlijsten. En op die toppositie is het album maar liefst 12 weken blijven staan. (ter info, van soundtracks algemeen haalden enkel Titanic en Evita ook ooit eens de 1e plaats).

Niet dat het dan meteen garant staat voor een goeie film, dat hangt van de smaak af. Maar het spreekt duidelijk een zeer breed publiek aan en is niet zomaar een obscure arthousefilm.

Deze film is totaal geen filmhuis film, werd daarvoor veel breder uitgebracht zowel in grote bioscoopcomplexen als in de film- of arthouses.

Eng effect bejag, dood vogeltje, ziek kindje en zo is de hele teneur van de film. Huisje bouwen voor het gezinnetje brrr, ineens was het een prachtige villa. Vond het spel zwaar onder pijl, die Johan Heldenbergh is helemaal huilen met de pet op. Maar zelfs die smakeloos volgeplakte Veerle Baetens, met haar hobby van tattoes vond ik hier echt niets. De chemie tussen de acteurs was opvallend afwezig. Dat moet heel lang geleden zijn dat ik een Belgische film echt zo slecht vond. Een uitzondering.

+ let ook op de saaie country/folks muziek. Wat was dat teleurstellend! Suffe liedjes geen 1 leuk lied zat erin.

Sinds tijden niet zo'n slechte saaie film gekeken. Snap niet hoe mensen dit als 4* kunnen raten. Wellicht omdat ze zo iets van dichtbij hebben kunnen maken. Enfin dikke 1* en dat geef ik maar zelden!

exact de tegenovergestelde mening toegedaan. Een hoop is persoonlijk natuurlijk, maar dit kan ik me gewoon ècht niet voorstellen dat je dat vindt...

Dit kan uiteraard totaal je muzieksmaak niet zijn, toch is het de bestverkochte soundtrack in tijden en zijn de acteurs met hun tweede livetour bezig van optredens. Uitverkochte zalen.

Op de vorige pagina staat een min of meer uitgebreide review van wat ik er dan wèl zo goed aan vond, mocht je nieuwsgierig zijn. Als je met de tweede zin bedoelt dat mensen het goed vinden omdat ze zoiets al van dichtbij mee hebben gemaakt, dat geldt in ieder geval niet voor mij, ik heb geeneens kinderen.

Dit is bluegrass, wat had je dan verwacht? Johnny Cash?

Wel erg vlakke bluegrass. Vergelijk dat eens met de muziek in O brother, where art thou= of de dueling banjos in de film Deliverance.

Zo kan het ook en daar kan ik geen genoeg van krijgen. Hier leek het wel of ze allemaal onder de valium zaten.

O brother heeft erg lekkere muziek ook ja, Deliverance staat op mijn lijstje en ik hen dat dueling banjos pas een keer gehoord, dus daar kan ik niet echt wat over zegen. Ik wist echter tot deze film niet eens wat bluegrass was, dus misschien ben ik wel minder kritisch wat dat betreft. Ik vond het heerlijke muziek, soundtrack redelijk murw geluisterd die week.

Toch is het zo, Johan Heldenbergh vond ik een aanfluiting. In sommige scenes lijkt hij letterlijk iemand anders aan te spreken dan Veerle. Veerle Baetens speelde ondanks al die lelijke plaatjes op haar lichaam vele klassen beter. Natuurlijk is een hoop persoonlijk, maar een film maken over zo iets verschrikkelijks kan ook smaakvol en ingetogen gedaan worden. Dat is niet makkelijk, maar hier lag het valse sentiment er toch echt duimendik boven op. Dat het paar uit elkaar groeit vond ik goed, de uitwerking echter niet. Maar fijn om te horen en lezen dat vele mensen zo van de film hebben genoten.

In 1 woord

WOW!!!!!!

(Kunnen de nederlandse filmmakers nog een hoop van leren...)

Brok in mijn keel bij het laatste nr.( If I Needed You)

waar kan ik deze film vinden?

O.a. bij de art-house afdeling van bijvoorbeeld een FRS met een beetje geluk.

The Broken Circle Breakdown is een aardige film over een relatie tussen twee mensen, die zwaar op de proef gesteld wordt, na een zeer heftig drama, het overlijden van hun kind. De vraag of hun liefde sterk genoeg is om dit drama te overleven, staat hier centraal.

Ik kan het enthousiasme over deze film aan de ene kant wel begrijpen, maar ik moet zeggen dat ik zelf toch iets minder positief ben. Dat heeft vooral te maken met de personages. De vrouwelijke hoofdrolspeelster wordt goed neergezet door Veerle Baetens en speelt vrij overtuigend. Ik miste alleen een beetje de chemie tussen haar en tegenspeler Johan Heldenbergh. Dat komt vooral door Heldenbergh, die ik niet sterk vond acteren, maar ook zijn personage is niet altijd even geloofwaardig. Zo vond ik zijn gedrag, waarbij hij tijdens een optreden een heel verhaal over God begint te vertellen en de manier waarop hij door het lint gaat, veel te gemaakt overkomen. En zo zitten er nog wel meer van dat soort momenten in, waarin hij niet overtuigd.

Los van dat gegeven doet van Groeningen ook een heleboel goed. De manier waarop hij het drama met het komische afwisselt, is wel erg vloeiend gedaan. Ook vond de niet-chronologische manier van vertellen bijzonder goed werken. De bluegrass soundtrack mocht er ook zijn. Ik ben niet zo heel erg bekend met die muziek, maar ik vond het wel erg lekker klinken. Het had in de verte ook wel wat weg van de muziek van “Walk the Line”.

The Broken Circle Breakdown is al met al niet slecht. Ik stoorde mij vooral aan het mannelijke hoofdpersonage en de niet altijd even geloofwaardige keuzes die hij maakt. Wat resteert, is een aardig drama, dat helaas niet boven de middenmoot uitstijgt. Van Groeningen is echter een regisseur om in de gaten te houden, want hij doet veel zaken wel erg goed.

3,0*

Melodramatisch en voorspelbaar. Geef mij maar The Antichrist!

Dit bij de arthouse films? Zou mij verwonderen. Bij de afdeling drama en op dit moment zeker bij de actuele films. Toch wat Vlaanderen betreft.

Verdraaid, ik had mijn mening over deze prachtige film nog niet eens geplaatst! Wat een prachtige film, die qua vertelstijl deed denken aan 21 Grams en elke gevoelige snaar wist te raken die ie maar raken kon. Wist vast te houden en ontroeren van begin tot eind. Fenomenaal.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Mooie vefilmd maar wat een leeg verhaal. Ziek kindje, dood vogeltje, country muziek, voila. That's it.

Ik had hier ongelooflijk veel van verwacht, omdat geen enkele film zo dicht bij me staat als Van Groeningen's Dagen Zonder Lief. En vanaf de eerste scene kwam de geruststelling: The Broken Circle Breakdown klopt. Zelden werd de woede en het verdriet om een verloren kind zo tastbaar, of het moet in het eerste seizoen van The Killing zijn of La Stanze Del Figlio.

Van Groeningen maakt films om van te houden, die je kan blijven herzien en die een stukje authenciteteit herbergen die ik bij geen andere filmmaker tegenkom. De vertelstructuur klopt, de acteerprestaties zijn sterk, de broodnodige komische noten zijn gepast en raak. In films van Van Groeningen mag een personage stamelen, hij mag halverwege een zin opnieuw beginnen om iets beter te verwoorden (alleen de vaker aangehaalde monoloog van Didier tijdens het concert was teveel theater).
Ik was er trouwens na de eerste ontmoeting ervan overtuigd dat Elise en Didier na hun crisis naar Amerika zouden vertrekken, het land waar je altijd opnieuw kan beginnen.


Zowel Humo als Volkskrant schreven mooie recensies over de film, en vooral Humo sluit treffend af: "En mocht u achteraf, wanneer u de mistige tinten van de herfst weer binnenstapt, net zoals wij de onbeheersbare aandrang voelen om te snotteren, wel, laat het oogwater dan maar vrijuit over uw wangen stromen, want zoals Gandalf ooit zei: 'Niet alle tranen zijn een kwaad ding.'"

Prachtige film.. voor mij ging het over de onmacht om te kunnen communiceren.

En ja in sommige commentaren staat dat er geen chemie is tussen de hoofdrol spelers. Dat hebben ze toch goed gezien. Afstoten en aantrekken ging de hele film maar door.. prachtig gespeeld overigens door beide hoofdrol spelers.. En vergeet die kleine meid ook niet.. die zette ook een puike personage neer!

Ik heb enorm genoten en ademloos gekeken!

Ik geef een dikke 4,5

Nogal teleurstellend

ik had een stuk meer verwacht van deze film, dat door toedoen van de slechte regie veel gevoel kwijtraakt.

Daar waar Felix Van Groeningen in De Helaasheid der Dingen zo goed in was, veel gevoel in de film leggen, mislukt hij wat mij betreft hier helemaal.

Verder weinig op aan te merken, Veerle Baetens speelt een prachtrol en ook de rest van de cast was degelijk.

Jammer, er is weinig aan dit soort films als je niet kan meeleven met de personages.

Intens filmpje...zeker als je zelf kinderen hebt...het hakt er allemaal behoorlijk in

Geniaal.

De combinatie van verhaal, drama, muziek en gevoel is perfect bij elkaar gebracht. Perfect in de timing van de niet-lineaire vertelling. Perfect verteld over het opbouwen en weer afbreken, het samenbrengen en uiteenrijten, het nieuwe leven en het verlies. Een drama zoals het leven, met alle scherpe randjes er aan. Daar past het onderwerp dan ook wel bij, ook als je geen kinderen hebt - zoals ik - spatten de emoties van het scherm af. Een tearjerker, wie het er zonder moeite droog bij houdt heeft een aandoening aan z'n traanklieren.

De muziek houdt het dan nog een beetje luchtig. Heel bijzonder daarbij is de vanzelfsprekende manier waarop de band speelt en Veerle Baetens en Johan Heldenbergh samenzingen. Daar is overduidelijk heel goed naar Walk the Line (2005) gekeken - en geluisterd; de stem van Veerle Baetens lijkt zelfs behoorlijk op die van Reese Witherspoon. De band staat daarbij als een huis, het is alsof ze al hun hele leven samen op het podium staan, zo soepel loopt het. Opvallend dat zowel Walk the Line als deze voor mij eigenlijk een perfecte soundtrack hebben - ik ben een metalhead, en heb eigenlijk niks met country of bluegrass.

Het is wat mij betreft niet de monoloog in het theater, het is het nummer dat ze daarvoor spelen dat het enige is dat me wat tegenviel. Net niet helemaal natuurlijk vond ik dat, te gespeeld en teveel verkrampte handen in beeld.

Details, dat zijn het - ik heb het over verreweg de beste film die ik in maanden zag.

Gevoelig drama over het ergste wat er maar gebeuren kan , namelijk je kind verliezen met uitstekende acteerprestaties , ook het zangwerk was van een zeer hoog niveau.

Ongelooflijk, wat een geweldige film weer uit België.

Ondanks dat Bluegrass niet helemaal mijn ding is, vond ik de muzikale ondersteuning wel erg fijn in deze film. Het is meer dan alleen achtergrondmuziek en zorgt voor een heerlijk melancholisch sfeertje.

Acteerwerk is helemaal in orde, al is Veerle duidelijk de betere. Erg geloofwaardig en puur gespeeld.

Een dikke 4,5 *.

Hoe meer je in de muziek duikt, en ook alle keuzes qua nummers die gemaakt zijn voor dit project (incl. band) bekijkt, hoe meer dat je tot de conclusie komt dat dit geheel (beeld, plot en muziek) uniek in zijn soort is. De American traditionals die tot uitvoering worden gebracht, vaak gefocust op het mystieke hiernamaals en de tragedie die hier aan vooraf gaat, passen perfect bij het verhaal.

En zo komen nieuwe en oude tragedie samen in deze film.