Russkiy Kovcheg (2002)

Volgens mij is dat eerste juist een shot, en dat tweede een still.

Sowieso één take dus hier. Maar misschien kan je het ook wel een "continuous shot" noemen. Ik begin te twijfelen in ieder geval, er zal wel een soort ruimer begrip zijn van shot die hetzelfde is als een take.

Een still is een foto die op de set is gemaakt van een scene, dacht ik.

Wanneer de camere meeloopt met een personage, door verschillende kamers, en dit ongeknipt. Dan spreken we toch van één shot en één take ?

Of is het zo dat wanneer dit shot de eerste keer mislukt, maar de tweede keer wel slaagt we van twee takes kunnen spreken?

Op Russian Ark geprojecteerd dan dus inderdaad drie takes (om tot de perfecte opname te komen) en één shot (omdat het telkens in één shot is geschoten).

Klopt helemaal!

Dat lijkt de making-of in ieder geval tegen te spreken.

Lijkt me inderdaad ook zo, afgaande op de mannen met de klapbordjes wiens werk het roepen van "take -nummer-" is.

Ik dacht van niet. Een shot is in mijn defenitie een niet-bewegend beeld. Nu even afwachten tot cornelis of Wouter komt opdagen om een definitief vonnis (in mijn nadeel) te vellen.

Oké, dan begrijp ik hem zo ongeveer. En de reden dat de film uit één shot bestaand is, komt doordat deze digitaal geschoten is. Hierdoor hoefde er geen filmrollen verwisselt te worden.

Of zoals Onderhond al zei: Drie takes, één shot.

Daar geloof ik niks van. Een shot is wel bewegend beeld. Het is het punt van het recordknopje op de camera indrukken; het begin van het shot, en hierna weer uitdrukken; het einde van het shot. Wat de camera ondertussen doet, of hij nou stil blijft staan, gaat vliegen, en sjekkie rookt, kapot wordt geslagen, doet er niet veel toe, volgens mij.

Even on-topic houden: Ben nu wel erg benieuwd naar de film zelf hoor, vooral na deze relevante discussie!

Met een shot kun je de opname van start tot stop bedoelen, of het/de uiteindelijk in de film gebruikte gedeelte(n) ervan. Ook kun je shot gebruiken om de uitsnede te duiden (medium shot, close shot), en/of de beweging van de camera (tilt, pan, tracking shot).

Met bewegen of stilstaan an sich heeft het niets van doen.

Dat bedoelde ik inderdaad. En de uitsnede verandert op moment van bewegen. Maar het is wel de smalste defenitie, realiseer ik me.

Vind het een beetje onzinnig om het woord take te gebruiken voor het aantal opname-pogingen trouwens. Een long-take is toch gewoon een lange, onafgebroken opname. Wat kan mij het nou schelen hoe vaak ze dat hebben moeten overdoen?

Ik denk voornamelijk dat ze de film in 1 shot wilden draaien, en er voor kozen dat digitaal te doen, omdat dat dan eenvoudiger te bewerkstelligen was. Niet andersom, dus.

Het woord take is zeker interessant maar voor mij gewoon om te beschrijven wat ik zie in de film. Namelijk een lange opname in het geval van een long-take, bijvoorbeeld.

Wellicht wordt het in de filmkritiek weer anders gebruikt dan bij het productieproces.

Russian Ark is een film, opgenomen in 1 shot. De takes doen er niet toe.

Filmcritici hebben (zeker hedentendage) over het algemeen geen enkel benul van wat men hoe dient te noemen. Geen idee wat die onder een 'take' menen te moeten verstaan.

Het staat de filmkritiek vrij zijn eigen defenities en terminologie te kiezen. Wat je ziet is simpelweg wat anders dan hoe je het maakt, een ander vak ook. De ene defenitie is dus niet beter of slechter dan de ander maar heeft een ander doel. Op een site als deze heb je denk ik meer aan een filmkritiekdefenitie dan aan een productieterm.

Maar ik moet toegeven dat mijn opmerking richting kiriyama en Sander2 te kort door de bocht was. Eén shot dus.

Hoe om maakt niet veel uit, ook al impliceerde ik dat hierboven misschien. Wat ik bedoelde is dat het doormiddel van digitaal filmen mogelijk is om zo'n lang shot te schieten

[OT]

(Definities...)

Van alles staat eenieder vrij, zoals het mij vrij staat andermans definities en terminologie als onvolkomen, ontoereikend, foutief, of zelfs fundamenteel verkeerd te zien.

En het staat mij vrij om de laagst denkbare pet van de hedendaagse filmkritiek op te hebben, op basis van aldaar geconstateerd gebrek aan feitenkennis, gebrek aan inzicht in de beschreven materie en gebrek aan journalistieke vaardigheden.

Overigens denk ik niet dat 'de filmkritiek' ergens een definitie van de term 'take' heeft staan, is het wel? Dat was een veronderstelling van jou, waarschijnlijk omdat veel beschrijvingen van Russian Ark het over 'één take' hadden.

Mocht je een in de filmkritiek gangbare definitie van de term 'take' kunnen aanwijzen, dan lees ik dat graag. Tot die tijd is het voor mij ondeskundige termensmijterij, en geef ik dus desgevraagd inzicht in het gangbare gebruik in de filmmakerij.

Enneh... hoe lang moet een 'long-take' zijn voordat-ie 'long' is?

[/OT]

En bedankt, als toekomstig filmjournalist. Wat dat betreft ga ik graag met ercee mee: filmmaken en daarover schrijven zijn twee totaal verschillende dingen.

Waarom zou je je aangesproken voelen?

Dat hoor je mij niet betwisten, is het wel?

Alleen, als ik over de boerderij ga schrijven, en ik noem een schaap een paard, dan is dat suf. Als een sportjournalist een voetbal een korfbal noemt ook.

De manier waarop de term 'take' door de filmkritiek kan worden gebruikt, dat wil zeggen: de manier waarop je het woord 'take' kan gebruiken als je datgene wat je ziet in een film wilt beschrijven, heb ik hierboven al neergepend.

Idem.

Je kunt een bepaald paard een vos noemen wanneer je het uiterlijk beschrijft. Je kan hem met evenveel recht een renpaard noemen als je het hebt over zijn voornaamste 'functie'. En dan kan het ook nog een hengst zijn of een merrie voor degenen die meer geinteresseerd zijn in fokeigenschappen.

Helemaal waar. En als ik een rechtsbuiten een linksback wil noemen, is dat volledig mijn vrije keuze.

Zelf verzonnen, of heb je een bron? Je presenteerde het namelijk als een vermoeden.

Het begrip 'long take' kom ik (na kort zoekwerk in mijn boekenkast) overigens inderdaad tegen zoals jij het gebruikt, bijvoorbeeld in "Anatomy of Film" (Bernard F. Dick). Als voorbeeld wordt de opening van Touch of Evil gebruikt. Het staat in de index echter onder 'shot' geïndexeerd (als voorbeeld van een type shot, dus). Het gedeelte 'take' in het begrip 'long take' is hier dus eigenlijk de verwarrende factor. De camera-opname, of het daarvan in de film gebruikte gedeelte, noemt men doorgaans shot.

En om mijn eigen betoog, waar ik nog steeds geheel achter sta, te ondermijnen, lees ik hier:

The term (shot) is commonly understood as the single uninterrupted image you see on the screen before the film cuts to another image. I say commonly understood because despite its apparent simplicity, the shot is actually a fairly difficult concept in film analysis and has been defined in a number of different ways. For example, the above definition of shot as an uninterrupted image is also called a take, and some critics regard the shot proper as a single image frozen in time—a kind of photograph, if you wish.

Echter, opnieuw en onverminderd mijn eigen standpunt in dezen: een take is iets anders dan een shot. Zowel in dat wat ik aan werken over filmanalyse heb gelezen, als in de praktijk tegenkom. Om het verschil nogmaals te duiden een vergelijking: in Nederland wordt momenteel een film opgenomen in één take, met meerdere camera's tegelijk. Die film zal dus uit meerdere shots van hetzelfde, doorlopende event zijn. In tegenstelling tot Russian Ark, waarbij slechts één shot is gemaakt en gebruikt. In het geval dat Russian Ark in één enkele take opgenomen zou zijn, maar met meerdere camera's, dan had de film nog steeds vele shots (en dus schnitts) kunnen bevatten.

Hoewel de term 'shot' dus niet zo eenvoudig te definiëren is, lijkt het me zeer onverstandig om het begrip ook nog eens te gaan verwarren met de term 'take'.

Als je wil beschrijven wat je ziet, dan schrijf je wat mij betreft dus over één shot (in de vorm van een enkele 'long take', zo je wil). Het hele begrip take doet eigenlijk niet ter zake in de analyse.

Long take wordt wellicht gebruikt omdat een long shot iets heel anders is. (Heeft met het kader en niks met de lengte van het shot te maken).

Dit was inderdaad de manier waarop ik de begrippen hanteerde. Maar het is slechts een van de mogelijkheden en ik wil dus best toegeven dat je bij Russian Ark kunt spreken over een film in één shot.

Duidelijke uiteenzetting verder.

Precies.

Geniaal concept en mooie beelden, maar toch een behoorlijk saai geheel. Dit is voor mij een mooi voorbeeld van experimentele cinema die de plank geheel mis slaat. Buiten die ene camerafetisjist, is er niemand die hier een spannende ervaring aan over houdt.

Ik zie het alweer, Donkerwoud zegt waar het op staat. Het idee van een film die bestaat uit 1 shot, en de manier waarop het verhaal daarmee omgaat zijn errug goed uitgewerkt, maar de film zelf is gewoon niet echt interessant. Het is een elitair gebeuren van pracht en praal, zonder enige vorm van emotie.

Leuk om te lezen dat deze hele topic ook bijna niemand echt iets over de film zegt maar er wel oeverloos geluld wordt over de definitie van de term "shot".

Dat zegt in mijn ogen veel over de film, die, als hij als een "normale film" gemonteerd zou zijn, opvallend weinig aandacht zou krijgen. Het is namelijk voor de rest echt een oninteressante film. Hooguit alleen geschikt voor mensen die van russische geschiedenis houden of er uit kijken naar alles wat zich elitair voordoet.

BOE!

Russkiy Kovcheg is voor de Hermitage wat Cremaster voor het Guggenheim is, maar dan nog een stap verder. Een ode aan het geweldige gebouw in al zijn pracht en praal, aan de (schilder)kunst, aan de Russisch/Europese geschiedenis. Een diepe buiging voor Sokurov om dit zo mooi vast te leggen, zwierend door een gebouw waar geen einde aan lijkt te komen. Zowel conceptueel, geschiedkundig als choreografisch grandioos. Poëtisch, mijmerend en schitterend.

Wat ik mij dan afvraag.

Je zegt choreografisch grandioos, maar bedoel je dan technisch? Alle respect namelijk voor de manier waarop de film is opgezet, maar visueel komt daar verder niks uit voort, behalve een wat doelloos, zwalpende camera. Ietwat choreograaf zou zich waarschijnlijk schamen voor het tempo en de flow van de beelden.

De planning die hier achter moet hebben gezeten moet grandioos zijn om alles op zo'n manier te doen verlopen. Maar ook vind ik nu juist wel de camerabeweging erg mooi. Dat doelloos, zwalpende - zoals jij het noemt -, interpreteer ik niet zo. Vond het juist een erg mooi, haast contemplatief tempo aan de film meegeven, die mijns inzien op zo'n manier juist erg bijdraagt aan de sfeer doorheen de film. Vind het daarom choreografisch gezien wel erg mooi en absoluut niets om je voor te schamen.

Hmmm, dat het bijdraagt aan het "contemplatief" karakter van de film ben ik het wel mee eens. Maar dat moet ook wel, want je moet echt iets wanneer de camera van de ene kant van de andere kant naar de kamer waggelt. Veel kunnen, planning of kunst kan ik daar niet in herkennen.

Functioneel is het zeker, maar da's toch iets anders dan mooi vind ik.