Russkiy Kovcheg (2002)

Binnenkort eindelijk een herziening. Ik vind het lage gemiddelde hier absurd.

Een boeiend concept, dat is het zeker.

Maar de enige bewondering die overblijft na het kijken van deze film is er eentje die doet denken aan de bewondering voor een kathedraal nagemaakt op schaal met lucifers. Je weet dat er veel werk inzit, maar eigenlijk is het gewoon rommel.

Want technisch is het zeker knap, mooie plaatjes levert het niet op. Met uitzondering van de eindscene en de loopscene. De rest lijkt vaak nergens op. Vooral de foute belichting en het oersaaie camerastandpunt. Veel wordt er allemaal niet mee gedaan.

Wat mij nog het meeste stoort is wat men noemt "kunst" in deze film. Opgeblazen hete lucht, namedropping, saai en belegen. Wagner, Van Dyck, Rubens ... kon Sokurov niks beter verzinnen ?

Alles in deze film is belegen. Welkom in de 21e eeuw Sokurov. Veel plezier in je denkbeeldige kunstwereld.

1* voor de loopscene middenin en de eindscene bij de rivier.

Een typische OH reactie. Een film over kunst mag enkel gaan over de (moderne) kunst die jij als kunst ziet. De rest is schijnkunst, per definitie natuurlijk almachtige OH. Een film die uit 1 take bestaat moet bovendien ook nog wat meer met de camera zwiepen (tja, het is geen Versus he?) etc. De mensen die de film wel mooi vinden leven in een denkbeeldige kunstwereld; we zijn idioten. Een typische sneer naar de liefhebbers ipv je gewoon een keer te beperken tot 'dit is niets voor mij'. Om te kotsen en ik ga vrolijk naar een 5*. Doei!

Een typische Ramon reactie :

Aan de hand van een aantal misquotes en de daarbij horende eigen verzinsels foute conclussies trekken om zo andere mensen in discrediet te brengen. Met nog niet de helft van de woorden die jij me in de mond probeert te leggen ben ik het eens.

Probeer misschien eens een keer bij de kern te blijven, in plaats van altijd zo overdramatisch en aangevallen te reageren. Of jij moest Sokurov als artiestennaam dragen, dan heb ik niets gezegd ...

Sorry, ik reageerde nogal dramatisch en fel, maar mijn kritiek bestond verder niet uit misquotes en verzinsels en juist uit zeer logische conclusies.

Waarmee je simpelweg niet alleen Sokurov beledigt (want dat vind ik nog niet zo erg), maar vooral ook het publiek dat Sokurov, Wagner, Rubens etc wel als kunst ziet. Kan je het anders zien dan?

Maar ik vind het verder best hoor. Ik doe voortaan wel mee met de 'scherpe pen'. Ik was ook redelijk goed in het op stang jagen van mm-publiek dmv implicaties.

Dit was een prachtige film, 5*, omdat het prachtig gefilmd is, de omgeving is prachtig en de acteerprestaties vond ik top. Zoveel harmonie en tegelijkertijd sentiment. De oorlogs-scene was prachtig, de achtervolgings-scene op Catharina de Grote was prachtig en de blinde vrouw-scene was, uiteraard prachtig!!! Wat een werk moet het geweest zijn om dit klaar te spelen. Klinkt heel cliche, maar dit is een must-see voor elke filmliefhebber!!!

Vind ik niet. Een sleep-see voor elke filmliefhebber

Het gegeven dat er in één take gefilmd is was voor mij voldoende reden deze film te willen zien. En zowaar, Russian Ark is niet alleen maar dodelijk saai, het is ook bijzonder boeiend. In het kielzog van de camera wordt je meegevoerd, als onderdeel van de hele setting en tegelijk als observator. De scene van binnen naar buiten (zonder dat de lens beslaat), de scene tussen de rijen soldaten en de slotscene, zo ongelofelijk dicht op de acteurs gefilmd, zijn sterke staaltjes cameravoering. Bijzonder is het gebruik van de off-screen space: mensen verschijnen en verdwijnen continu (en stonden dus anderhalf uur klaar tot de camera zou voorbijtrekken).

Ook erg goed vond ik de vondst van twee commentatoren: de markies en de onzichtbare stem. Fantastische personages, vooral de eerste met zijn cynisme en zijn irritante gedrag.

Maar saai is het zeker. Vooral het langdurig stilstaan bij schilderijen. Waarschijnlijk speelt ook het gebrek aan kennis van de Russische cultuur mij daarbij parten. Hoeveel historische personages zal ik wel niet gemist hebben?

Mede dat maakt het moeilijk om deze film te beoordelen. Ik houd het bij een voorzichtige 3*.

Dat is onmogelijk. Een saaie film is per definitie niet boeiend.

Dat is toch niet waar. Zie de uitspraak van Freud in het memorabele qoutes topic.

Aan de ene kant is Russian Ark erg saai. Het ontbreken van een verhaal en het inzoomen op schilderijen draagt hier aan bij. Dit is vooral de inhoudelijke kant. Tegelijk blijft de cameravoering bijzonder boeiend, en ook de vertelstructuur met de markies en de onzichtbare stem. Dit is misschien meer de vorm, de stijl en de techniek.

Saai staat dus tegenover spannend, maar in deze film niet tegenover boeiend.

Saai vond ik het wel, boeiend allerminst.

Ik vind het fantastisch.

Je vindt delen van deze film dus saai, niet de hele film. Ik vond de hele film erg saai en dan kan het onmogelijk boeiend worden.

Zie ook het woordenboek:

saai2 (bn.)

1 weinig levendig, weinig boeiend

Daar zit wat in, maar het vindt soms gelijktijdig plaats. Saai naar inhoud en boeiend naar vorm op hetzelfde moment.

Van Russische regisseurs zijn we wel wat gewend als het de lengte van een take betreft. Zo moest in de slotscene van Tarkovski’s zwanenzang Het Offer het huis van de hoofdpersoon opnieuw opgebouwd en weer in brand worden gestoken omdat de eerste take mislukt was en de regisseur het per se in één take gefilmd wilde zien.

Maar Alexander Sokurov heeft met zijn film Russian Ark volgens mij de langste take uit de filmgeschiedenis op zijn naam staan: de film bestaat namelijk uit één take. Verbluffend, als je bedenkt wat een timing dit van een regisseur en de spelers vereist.

De camera vertegenwoordigt in de film de blik van een regisseur die wordt meegenomen in het Hermitagemuseum van Sint Petersburg in het begin van de 18de eeuw. Daar ontmoet hij een 19de eeuwse Franse diplomaat met wie hij samen een wandeling gaat maken door de zalen van het Hermitage. Deze wandeling wordt tegelijkertijd ook een reis door de Russische geschiedenis, met cynische commentaren over de Russische en Europese identiteit.

Helemaal aan het einde van de film glipt de camera met de gasten mee naar buiten en eindigt met een blik op de dampende oever van de Neva. De regisseur mompelt in zichzelf dat de diplomaat nooit te weten is gekomen wat hij nu weet. Dat de geschiedenis altijd doorgaat en dat we allemaal gedoemd zijn te varen en eeuwig te leven. Een magistrale film.

4,5

Verbluffend inderdaad, dat de regisseur dit voor elkaar heeft gekregen. Helaas was het wel doodsaai en verder op het camerawerk na niet echt vernuftig. Alleen de montage al...

Mooie recensie, Stalker. Wat je daar zegt over Tarkovski's 'Offret' wist ik niet; ik kan enkel zeggen dat die scène in mijn geheugen gegrift staat als één van de mooiste die ik ooit zag, en ook deze film heeft een diepe en blijvende indruk op me gemaakt. Je commentaar doet me hem helemaal herbeleven!

Heel kunstzinning allemaal, maar bovenal heeeel erg saai. Ooit eens gezien bij zomergasten als keuzefilm. Na 70 minuten toch maar uitgezet aangezien het plot mij niet echt kon boeien. Leuk bedacht door in 1 take alles te filmen, dus 1 * voor de moeite.

Ik wou de film absoluut zien omdat hij in 1 take gefilmd is. Ik wist niet echt waar ik me aan mocht verwachten maar de verwachtingen waren vast hoog gespannen.

Ik kan best geloven dat een sluimerende film als deze vaak als zijnde saai wordt ervaren en in zekere zin is hij dat ook. Ik denk dat het hier voornamelijk aan duiding en kennis over russische geschiedenis ontbreekt. Ikzelf weet ook (veel te) weinig om de stukken, historische figuren, situaties, ... te plaatsen of herkennen. De film daarom afdoen als een rotfilm lijkt me goedkoop.

De manier waarop de film gefilmd is, is werkelijk fenomenaal. IK heb me wel vaker afgevraagd hoe precies sommige stukken in beeld gebracht zijn (sommige erg kleine gangen vol bochten en trappen, ...).

Ik denk voorlopig naar 3* te gaan, al verdiend hij waarschijnlijk meer.

Goh, deze vond ik echt moeilijk om te beoordelen. Aangezien deze in slechts 1 take gefilmd is, wou ik hem toch eens graag zien. En ik moet zeggen, dat was zeker indrukwekkend. Vaak zijn de beelden die geschoten worden ook zeer mooi en door de wat schommelende camerabeweging werd je mee in deze droomwereld getrokken.

Jammer genoeg kon deze film mij niet over de ganse lengte boeien. Vaak ontbrak het ook mij aan kennis over de het hele gebeuren. Ik keek dan wel, zonder eigenlijk te beseffen waar het over ging. Hierdoor zijn er zeker delen geweest die gewoon aan mij voorbij zijn gegaan, zonder er echt bij stil te staan.

Desondanks is toch toch eentje die ik eens wil herzien, want mooi was hij zeker. Fascinerend ook, maar af en toe was hij inderdaad gewoon saai.

3.5*

Heel erg mooie film. Doordat alles in 1 shot is opgenomen, heeft de film een heerlijke dromerige sfeer. Je zweeft echt door de Russische geschiedenis. Verder is het ook ongelooflijk knap dat iemand dit ooit heeft kunnen maken. Alles moet in één keer perfect verlopen, 1 foutje en je kunt weer opnieuw beginnen. Ik heb me in tegenstelling tot de meeste hier geen moment verveeld. Ik vond het allerminst saai, maar juist fascinerend. Een ode aan de hele Russische geschiedenis, met prachtige muziek, kostuums, schilderijen en een heerlijke Tarkovsky-sfeer! 4,5 hele dikke sterren, en ik ben erg benieuwd geworden naar de rest van Sokurov's oeuvre.

Wat een teleurstelling!

Na mat i syn was ik hier erg benieuwd naar maar dit is maar een zeer matig filmpje. Dat de film in één shot is opgenomen is interessant maar ook slecht, het wordt namelijk nergens mooi. Ook de kostuums en decors vond ik wat leeg, somber en lelijk. Enkel de muziek redt de film van de totale ondergang want die is op momenten erg mooi. Een interessante maar helaas mislukte film dus, die dankzij de muziek en het gegeven van één shot nog net een vijfje weet te scoren.

2.5*

Eén take, niet één shot.

Filmen in de Hermitage van Sint-Petersburg is een bijzonderheid. Decors lijken me in dat opzicht dik in orde. In de bontgekleurde kostuums kan ik verder geen somberheid of leegheid ontdekken.

Dat het filmen in één take en de decors klaarblijkelijk je grootste kritiekpunten zijn op deze film vind ik dus best opmerkelijk.

Wat is het verschil dan precies volgens jou?

Een take is een in één keer opgenomen scène. Ik neem aan dat hiermee ook bedoeld wordt dat er niet in gemonteerd is. Dus een scène opgenomen in één shot. Dus eigenlijk hetzelfde, toch ?

Dat dacht ik ook, maar volgens eRCee is deze film niet in 1 shot opgenomen maar wel in 1 take.

Niet hetzelfde. In de making-of kun je zien dat er 3 eerdere takes zijn gedaan om alles goed te krijgen. Een take is als het ware 'het begin' van het shot. Als alles in één keer, in één keer goed, is opgenomen, dán heb je één take. Snappu?

Een take is een onafgebroken opname. Het gaat dus om een tijdsduur die wordt afgerensd door cuts.

Een shot is hetgene wat je ook met een fotocamera maakt: één beeldcompositie zogezegd.

Soms lopen take en shot gelijk op: wanneer de camera opneemt zonder verder te bewegen. Meestal niet. Verder heb je de long-take (arbitrair bijvoorbeeld een onafgebroken opname van meer dan 5 mintuen) en ook een long-shot: het onderwerp van een bepaald beeld staat zeer ver weg (tegenovergestelde van een close-up).

Tagline: "2,000 Actors. 300 Years of Russian History. 33 Rooms at the Hermitage Museum. 3 Live Orchestras. 1 Single Continuous Shot."

Doe ermee wat je wilt...

Met andere woorden, één shot, drie takes