Russkiy Kovcheg (2002)

Ik vond het meer dan functioneel. Natuurlijk verleent een gebouw als de Hermitage (mijns inzien) zich voor zo een manier van filmen. Sokurov had het verder kunnen trekken, had ervoor kunnen kiezen om (letterlijk) door de ruimtes te zweven, van hoog naar laag, als een 'geest' die zich verstopt in de verschillende vertrekken, haast etherisch (bijna als het begin van Irréversible..). Maar ik geloof dat in een gebouw als deze, in de context van de film, juist deze meer ingetogen manier van filmen mooi werkt. En dan nog vind ik dat deze steady bewegingen (bijna wiegend) van de camera zorgen voor een mooie ervaring.

Maar dit is wellicht voor jou te ingetogen, kan ik me voorstellen. Hij had meer kunnen doen met de camera en de choreografie, maar ik ben bang dat het dan gaat afleiden in een film als deze, de point mist. Ik keek dan ook mijn ogen uit aan het gebouw zelf, luisterde naar de mijmerende stemmen (die ik ook esthetisch ervaar) en vond het allemaal erg boeiend om volgen, incluis het einde.

Jaja, de beruchte film die in één shot opgenomen is. Dat gegeven maakt het allemaal technisch natuurlijk wel erg knap, maar ik miste eigenlijk het plot. Nu was het meer een willekeurige tocht door het museum, waarbij moeilijk te plaatsen elementen uit 300 jaar Russische geschiedenis lukraak naar voren kwamen. An sich is dat nog best aardig zoiets. Maar als museumbezoeker wil je graag zelf de vrijheid hebben om bij dingen stil te staan of door te lopen en die mogelijkheid biedt de film nou weer nèt niet.

In een 'shot' opgenomen?!! Lijkt me zo'n beetje de meest onmogelijke karwei ooit.

Heerlijk achteroverliggend op een klein bootje dat zich lichtjes beweegt op de deining van het water, wordt je in Russian Ark meegenomen op een kort reisje door de russische geschiedenis.

Waar de meesten echter niet verder komen dan het feit dat het in één lange take met één camera is geschoten, zie ik dat juist als een onnodige bijkomstigheid. Natuurlijk, leuk is het wel, maar het biedt nauwelijks enig toegevoegde waarde, terwijl het wel nadelen met zich meebrengt. Bepaalde stukken doen daardoor te gekunsteld aan terwijl er ook bij de cast nog wel het één en ander op aan te merken valt.

Waar Russian Ark vooral in uitblinkt, is het verhalende aspect, welke zeer sterk is. Hoewel de sfeerschepping anders is, schieten mij vergelijkingen als Wojciech Has en Sergei Parajanov te binnen.

Een uitmuntende film.

Tja, een mooie vergelijking. Maar Sokurov krijgt van mij tòch wel wat credits voor deze film. Het ziet er mooi uit en ik vind het concept origineel. Maar film is ook amusement en ik had moeite met me te amuseren. Deze film is net zoiets als het begluren van acteurs die in een café een borreltje staan te drinken. Dan zie ik ze toch liever in een theater op de bühne. (Nu is het:"O, daar heb je Peter de Grote!" En dat is het dan. 'Ja? En?', denk ik dan als de camera alweer doorrolt naar de volgende galerij!).

Ik asscocieerde de film meer met die van Peter Greenaway.

2e keer gezien met directors commentary, vond ik persoonlijk boeiender dan het originele geluid...

ze leggen helemaal uit hoe het gedaan is, blijft ongelofelijk knap, alles in 1 take.

Binnenkort eens kijken met directors commentary, heb de eerste keer deze film echt ervaren als een soort droom terug in de tijd. Héél mooi gedaan, mede door de beruchte long take. Het eerste kwartier is het wat onwennig omdat je op een cut zit te wachten onbewust. Maar na een tijdje legde ik mezelf erbij neer en liet ik me meenemen door de reusachtige zalen, galerijen, en gekostumeerde mensen. Heel knap in elkaar gezet. En dan mag de inhoud niet altijd even boeiend zijn, het is ook meer een attractie dan een film. So buy a ticket and enjoy the ride.

Een long take is een correcte term in dit geval.

Long take - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Klopt, maar de film zelf bestaat nog steeds uit één long take.

Zeker als je in ogenschouw neemt dat er liefst tweeduizend acteurs/figuranten meedoen!

Eindelijk deze beruchte film gezien, al sta ik zeker en vast achter de kritiek die velen op de film hebben: de long take is uiteindelijk niet meer dan een gimmick, die er voor zorgt dat filmliefhebbers deze film gezien willen hebben en er owv dit gegeven wat aan hebben. De inhoud van de film laat zeker en vast te wensen over, het is allemaal bijzonder fragmentarisch en "vrijblijvend" (en in het eerste deel lijkt het wel puur een reclamefilm voor de Hermitage). Bovendien slaagde de film er te weinig in om een dromerige, surrealistische sfeer te scheppen. Het zat er wel in natuurlijk (kan ook moeilijk anders, wanneer je verschillende momenten/historische personages uit de Russische geschiedenis in dezelfde "tijd en ruimte" plaatst), maar het had niet die bedwelmende sfeer die een film als L'Année Dernière à Marienbad wel heeft.

De film wordt nooit écht saai - het impressionante decor van de Hermitage en het totale huzarenstukje bleven boeien -, maar van een verhaal of pure sfeer is geen sprake. Zeker geen schitterende film, daarom zou ik geneigd zijn hem 2* of 2,5* te geven. Maar aangezien ik zeer onder de indruk ben van wat de makers durfden te ondernemen, zeker gezien de enorme hoeveelheid figuranten in de film, krijgt de film nog net 3* in mijn totaalbeoordeling.

3*

Ik had me voorgenomen deze film in een keer te kijken, zonder pauzes, omdat ie ook in een shot was opgenomen. Weet niet waarom, maar het leek mij het concept kracht bij te zetten. En hoewel mensen die mij blijkbaar aan de telefoon nodig hadden en mijn blaas begonnen te protesteren (binnen een uur al), werkte het wel omdat ik steeds meer in de film kwam. Loopt na een uur mijn dvd helemaal vast. Geen beweging meer in te krijgen. Nu zit er dus zelfs een pauze van een paar dagen tussen.

Vond het vooral een interessante film.

En inmiddels dus ook het laatste half uur gezien. Had direct maar een andere dvd gekocht. Ik ga kappen met die exrentals, zeker voor films die me echt goed lijken.

Je wordt als je iets opzoekt over deze film om de oren geslagen met statistieken en cijfers, waarvan de belangrijkste is dat de film in één shot is geschoten. Dat is niet alleen knap (waar je als filmkijker naast bewondering verder niet veel aan hebt), maar het werkt ook, omdat je immers het idee hebt dat je zelf door de gangen van de hermitage aan het slenteren bent. Dat maakt het nog niet per definitie een goede film, maar omdat je zo nadrukkelijk betrokken wordt bij Russische kunst en geschiedenis, wordt het boeiend.

Het wegnemen van de 4de muur, gebeurt dus op een andere manier dan een flauw komisch bedoeld moment waarop een personage opeens tegen het publiek begint te praten. En dus is het meer dan een goed idee. Ook het eind en laatste shot zijn bloedmooi en dragen bij aan een gevoel waarbij je echt het idee hebt gehad aan boord te zijn geweest van de Russische Ark.

Unieke film en dat is ook wat waard. 4 sterren.

Leuk dat je er van genoten heb mister blonde. Meeste mensen vinden deze film namelijk te traag...

Veel mensen, vinden veel films al snel te traag als er niet elke 2,5 seceonde wat gebeurt. Snap dat nooit zo goed. Er gebeurt per saldo natuurlijk genoeg. Kan me er altijd wel een beetje over opwinden. Beetje geduld en je verwachtingspatroon aanpassen helpt

Dit is natuurlijk al bij voorbaat een ongelofelijk project. Ik las laatst dat de eerste drie takes misgingen en dat het de vierde keer goed is gegaan, en dat op één dag, want de Hermitage kan geen week dichtblijven. En dat met duizenden figuranten en crewleden, en een regisseur en een cinematograaf die elkaar niet konden verstaan. Onvoorstelbaar.

De film zelf dan, ziet er om te beginnen prachtig uit. Camerawerk is een lage subtiele golfbeweging, kadering is fenomenaal. Muziek is ook fraai.

Het lukt minder om hier echt in te raken, het is weinig meer dan hoppen tussen verschillende kamers en de schilderijen, en de historische figuren die er tussendoor lopen en behandeld worden. Wordt hierdoor eigenlijk een promotiefilmpje voor de Hermitage, wat opzich niet erg is, maar ik had het (met name rond een uur) lastig om mijn aandacht er echt bij te houden. Gelukkig zitten er tegen het einde wat hele mooie scenes bij, en was met name het eindshot magistraal.

Zo kom ik op 3*, erg fraai, maar ook vaak minder boeiend.

ik vond mijn gepindakaaste versie niet mooi genoeg om te kijken en blij toe, ik heb hem net in de bioscoop gezien... Meteen thuis de making of docu In One Breath er achteraan en die voegt zeker nog een hoop toe...

Ik laat hem nog even inzinken voor ik een review schrijf denk ik..... Maar het cijfer spreekt voor zich, ik was erg onder de indruk...

Dagdroom

Na ongeveer een half uurtje zat ik pas écht in de film. Dat klinkt lang, en dat is het ook, maar de onconventionele vormgeving en vertelstructuur van Russkiy Kovcheg waar je onmogelijk op berekend kan zijn maakt deze afstand ook nauwelijks verrassend.

Na dat halve uur is het dan wel meteen genieten geblazen: Sokoerov speelt op baanbrekende wijze met de tijd; drie eeuwen Russische geschiedenis worden in 90 minuten real time weergegeven. Peter en Catharina de Grote, Poesjkin, Nicolaas II en hedendaagse museumbezoekers passeren onder andere de revue, terwijl een arrogante Franse markies (meesterlijk neergezet door Sergei Dreiden) en de geest van een overleden Rus (een rustig overpeinzende Sokoerov zelf) tussen de bedrijven door scherp en venijnig discussiëren over kunst, cultuur, geschiedenis en nationale identiteit. Dit alles in de drieëndertig kamers van de Russische Hermitage, waar de camera doorheen zwiert en vertico shots en zooms de ruimte vervormen.

En natuurlijk in die één enkele take. Sokoerov stelt zelf dat het revolutionaire hiervan hem gestolen kan worden; dat het hem enkel gaat om het artistiek eindproduct. Dat zou makkelijk geïnterpreteerd kunnen worden als valse bescheidenheid maar wat hij zegt snijdt wel daadwerkelijk hout. Bestond deze film uit meerdere takes dan was de hele metafysische ervaring ervan ongetwijfeld verloren gegaan. Zoals Roger Ebert het zei: als film een droom is, dan is montage een ontwaking. Russkiy Kovcheg is één lange droom vol geesten. Het is jammer dat mensen zich alleen maar stuk lijken te bijten op dat ene shot, en of het een technisch hoogstandje betreft of simpelweg een pretentieus trucje is, terwijl het esthetische effect waartoe het in dienst staat duizend keer interessanter is.

Esthetisch, maar ook emotioneel. De laatste scène, wanneer bijna duizend edelen op de vooravond van de Russische Revolutie een groots bal verlaten, is verrassend genoeg erg ontroerend: het feest is voorbij, de geschiedenis zoals ze die kennen is klaar. Met gebogen hoofd beginnen ze hun aftocht, terwijl een vioolorkestje door blijft spelen, als bij de ondergang van de Titanic. Als de camera naar een open raam draait zien we dan ook niks dan zee. De historische figuren zijn letterlijk en figuurlijk buiten beeld, maar de Hermitage vormt een ark die de Russische essentie, haar cultuur en geschiedenis, behoudt.

Russkiy Kovcheg is fenomenaal. Een schitterende film die beklijft. Mijn waardering gaat ook niet zozeer naar de technische innovatie die het met zich meebracht, noch naar de ambitie die erachter verscholen ligt. Dit is misschien wel de meest gewaagde film aller tijden, maar mijn waardering gaat naar het simpele feit dat ik zo zou willen dromen. Dit is een dagdroom.

Erg mooie review NYSE. Nu baal ik dat ik hem zelf ben vergeten te schrijven,

Aangezien je redelijk scary in de buurt mijn would-be review hebt geschreven, sluit ik me er keurig bij aan.

Als er (naar verluidt) overigens iets is waar Sokurov géén last van heeft dan is het bescheidenheid (maar je bedoelt denk ik ook niet dat hij dat is). Mijn voorstelling werd ingeleid door Coen van Zwol, 7 jaar lang Rusland correspondent en die had een paar mooie anekdotes over de man en hoe zijn interview met hem verliep.

Haha, sorry. Maar laat me je niet tegenhouden, ongetwijfeld heb je er nog iets aan toe te voegen.

En nee, inderdaad: bescheiden wil ik hem niet noemen, enkel en alleen heb ik respect voor het feit dat dat ene ambitieuze shot hem niets doet; voor hem is het enkel een middel geweest om een bepaald resultaat te behalen dat hij voor ogen had. Terwijl iedereen om hem heen dat resultaat goed als links laat liggen en het enkel over die take heeft.

Een knap gemaakte film, dat zal in ieder geval iedereen het over eens zijn. Ongelofelijk hoeveel werk hierin heeft moeten zitten, aangezien alles in slechts één take is opgenomen. Wat een spanning zal er ook op hebben gezeten, lijkt me. Als het na een uur mis gaat, had je immers weer helemaal op nieuw kunnen beginnen.

De manier van filmen werkte in ieder geval goed voor mij. Je wordt door Sokurov meegenomen en krijgt een stukje Russische geschiedenis te zien, die verrassend boeiend is. Je krijgt door het dynamische camerawerk ook echt het idee, dat je zelf ook aanwezig bent in het museum. Ondanks het trage tempo en het feit dat er verder geen plot in zit, gaat de tijd snel voorbij en zien we een aantal boeiende scenes voorbij komen, waarvan de prachtige eindscène voor mij het absolute hoogtepunt was. Hierbij wordt ook geweldige muziek gebruikt, dat perfect past, bij de getoonde beelden.

Russian Ark is een boeiend schouwspel, dat op originele wijze een stukje Russische geschiedenis aan de kijker weet over te brengen. Ik snap best dat veel mensen het niks vinden, of hier niet op zitten te wachten. Voor mij werkte het, en was het een uiterst aangename kijkbeurt, waarvan ik als bonus ook nog het een en ander opgestoken heb.

4,0*

Dat is ook gebeurd, het is meerdere keren misgegaan en als ik het me correct herinner bij de laatst mogelijke take goedgegaan. En Sokurov had maar één dag

Ja ik wist dat, maar weet je toevallig ook wanneer het misging? In de vijfde of de zestigste minuut is natuurlijk nogal een verschil hier.

Binnen het kwartier volgens mij. Schijnt ook zo te zijn dat Sokurov en cameraman Büttner helemaal niet zo tevreden waren met het eindresultaat: beiden hadden genoeg dingen gezien die fout liepen tijdens de laatste take.

een keer vrij vlot maar ook een keer pas na 50 minuten als ik het me correct herinner, het wordt genoemd in de (korte) docu erover waarvan ik aandring dat jullie hem ook even kijken, it's worth it:

In One Breath

Ik meen dat de tweede take direct lukte. Heb het pas nog teruggezien in Mark Cousins docu. Maar zal de door John Milton aangehaalde docu er nog eens op naslaan.

Beetje stom van ze dat ze in de winter schoten, want toen was er maar weinig en kort daglicht en dat hadden ze nodig voor de film. Daarom mocht het niet te vaak misgaan.

edit: Three attempts were made to complete the shot; the first two had to be interrupted owing to technical faults, but the third (and final chance to complete the shot owing to time constraints) was completed successfully. Maar over de tijdstippen nog geen info te vinden, ook niet van Bütner.

- Ik mag de film zelf wel eens herzien. Zag hem maar één keer onder niet ideale omstandigheden en het is de laagst gewaardeerde Sokurov...

Ik zal hem zeker ook herzien zodra er een fatsoenlijke uitgave te koop is, mijn gepindakaaste versie is eigenlijk een aanfluiting. Ik meen me vrij zeker te herinneren dat Butner zelf de tijden van de mislukte takes noemt....

Filmfreak heeft hem opgenomen in zijn Filmcollectie | Festival Favorites (#37). Naar mijn weten is dat de enige Nederlandse uitgave en mij bevalt ie prima. De docu In One Breath staat er ook op.

Jij bent helemaal tevreden met deze dvd? is die goed genoeg om lekker op een 51 inch af te spelen denk je? ik was beetje bang voor slechte transfer en hoopte eigenlijk op een bluray.

Nee, ik heb deze. Heb geen flauw idee hoe het er uit ziet op een 15 inch (allemaal geen verstand van), maar ik vind hem prima. Gewoon een kwaliteitsdvd. Bluray zal ongetwijfeld nog mooier zijn, maar zo'n ding heb ik (nog) niet

Volgens mij is dat dezelfde film/transfer, maar alleen met een andere hoes.