Carrie (1976)

Juist die waanzin waarin Carrie wordt meegetrokken komt zo ongelofelijk sterk over in het boek.

De scene met de vijf messen is belachelijk, omdat Carrie ontzettend veel van haar moeder hield (ook niet goed uitgewerkt in de film), wat er ook allemaal was voorgevallen. In het boek liet ze het hart van haar moeder stoppen, een (in haar ogen) pijnloze en rustige dood.

De laatste scene met de droom hoort gewoon niet bij deze film, ook al is het maar in die droom, dat Carrie als slecht wordt neergezet. De scene uit het boek waar Sue door een sterke telepatische binding met Carrie, haar vind bij een brandend cafe waar Carrie haar laatste adem in haar armen uitblaast vind ik veel sterker.

echt een goeie film, ben zeer over te spreken, goed vervolg van deel 1

alleen het einde is wat rommelig maar verder zweer goed vermaak en vol bewondering zitten kijken

'Goed vervolg'? Van wat?

èèn van de allerbeste horrorfilms ooit gemaakt! Prachtige rollen van Sissy spacek enj Piper Laurie.

Schitterend camerawerk....vooral op het bal.

Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt!

GEWELDIG!!!

Herzien, en weer compleet overrompeld. De scène op het bal is een van de beste die ik ooit gezien heb. Geniale film, Brian blijft m'n held.

Wat een pracht deze film zeg, geen seconde saai, een sterk verhaal, acteerprestaties van de bovende plank en een sterke afloop. Naar mijn mening (één van) de beste horrorfilms.

Kan iemand uitleggen waarom het huis plots op het einde instort?

Overcome with guilt and grief, Carrie uses her telekinesis to collapse the house where both she and her mother are crushed by falling debris, met dank aan Wikipedia.
Was echt heeel eenvoudig te vinden.

Toch bedankt

Domme film. De horror was ver te vinden. Verder was er vrijwel niets te vinden, behalve de lekkere Amy Irving. Joe.

Misschien vond je het niet eng of wat dan ook.. maar er zat best (heel) wat horror in. Over wat je verder niet gevonden hebt kan ik niet naar gissen.

Maar dit een domme film noemen...?

Net toevallig die balscene nog eens gezien. Zonder twijfel een van de allerbeste filmscenes die ik ooit gezien heb.
Het begint als een droom : ontzettend gestileerd , theatraal, kunsmatig; gefilmd in extreme slow motion, met extreem lang aangehouden camerabewegingen, soft focus, perfect synchroon met die onmisbare en zeldzaam functionele muziek van Donaggio, die de beelden perfect begrijpt en ondersteunt ...
Tot dan is het dromerig, haast extatisch maar ook weer onheilspellend.
Dan plots, als de pot verf op Carrie valt, slaat dat gevoel van extase compleet om. De muziek valt weg, het is muisstil... ineens begint een meisje (en iedereen met haar), te lachen. Carrie begint te flippen. De mooie droom slaat om in een koortsige nachtmerrie. Depalma geeft dat weer met allerlei trippy montagetrucs (die splitscreen, die in een patroon draaiende beelden), experimenten met geluid, kunstmatige kleuren en geniaal camerawerk.
Woorden gebruikt hij niet, want die kunnen de gemoedstoestand van Carrie niet beschrijven... Depalma breng het op een briljante, expressionistische manier over met beelden.
Een ongeëvenaard stukje film. Puur meesterschap!!

De daar op volgende scene met de kruisiging / messenpenetratie van haar moeder op middeleeuwse, kerkelijke muziek is ook nog schitterend, maar de echte climax is dan toch al geweest . De derde en laatste climax (de nachtmerrie) is ook weer indrukwekkend.

Vroeger vond ik deze film echt supereng, gisteravond nog eens gezien en het blijft een goede film, zoals al meerdere mensen hebben aangegeven is de scene op het bal echt fenomenaal. Je voelt ook echt met Carrie mee, eindelijk gelukkig en dan slaat het ineens om door zo'n stelletje mafkezen.

'' Go to your closet and pray! ''

Thumbs up for Sissy Spacek! Wat zet die meid een uitstekende rol neer als zonderling en wereldvreemd meisje. Met haar lange blonde haren, haar verwilderde blik en haar bleke huid is het een echt voorbeeld van een lelijk eendje. Dat ze telkens het slachtoffer is van de 'mooiere' en populaire meiden is dan ook geen verrassing. Maar ook lelijke eendjes kunnen uitbloeien tot mooie zwanen. Knap dat iemand 2 zulke verschillende rollen weet neer te zetten. Flets en schuw, en mooi maar razend. Haar moeder maakt haar leven ook niet veel gemakkelijker. Hoe zij met haar kind omgaat is vreselijk, maar o zo overtuigend.

Eng is 'Carrie' niet. In 1976 zal dit vast een film zijn geweest waarbij de meeste mensen zaten te nagelbijten, maar anno 2010 is dat niet meer het geval. Maar de kracht ligt ook niet in het 'enge', maar in het begrijpelijke. Iemand die al deze ellende heeft meegemaakt zint op wraak. Je leeft met Carrie mee en je voelt zelfs medelijden. Geen bloedvergieten, maar een lange en duidelijke introductie waarin net iets te weinig gebeurde. Dit werd op het einde wel ruimschoots goed gemaakt. Je voelt dat er iets aan zit te komen, de spanning wordt langzaam opgebouwd.

De prom-night scène is waarschijnlijk één van de meest memorabele filmscènes ooit. Erg mooi neergezet.

Het einde hoeft voor mij niet zo. Zij neergestoken, haar ma neergestoken, huis stort in, huis in brand, kast in.. daar samen sterven, armpie uit de grond.. Neh.

Verder een zeer degelijk en vermakelijk klassiekertje. Mag niet ontbreken in de collectie van een ware horrorliefhebber.

Dit was 'm niet voor mij. Sissi Spacek acteerde prima hoewel de film wel gedateerd is. Maar dit type film is niet aan mij besteed. Daarbij komt dat ik veel betere films van De Palma heb gezien (Carlito's Way, The Untouchables, Scarface). Helaas, helaas...

Vannacht bleek deze door de oosterburen te zijn uitgezonden en p.o. zapte ik precies op het einde.. (eerst vloeken natuurlijk dat ik het gemist heb) en dan.. Misschien ben ik geconditioneerd hoor en kreeg ik kippenvel vanuit een reflex, maar alle alarmbelletjes gingen wederom rinkelen.. dat meisje hysterisch in haar bed, de camera die uitzoomt (ook typisch Hitch) en dan die afgrijselijke op je in beukende muziek

Zeer goeie film.

Hij was wel anders dan ik het me had voorgesteld, maar het is zeker een aanrader!

Bijzonder sterke film van Brian De Palma. De regie is sowieso ijzersterk. Camerawerk was ook erg fijn. Daarnaast lekker 70´s, leuk verhaaltje en prima acteerwerk van Spacek. Een van de beste horrorfilms die ik heb gezien.

Wat een pareltje!

Wat begint als een schitterende dramafilm eindigd in een bloedbad. Er hing een erg fijn jaren 70 sfeertje in de highschool met af en toe wat lekkere muziek. De personages zijn erg leuk. Vooral die drama-queen zorgt voor een flinke portie humor in het begin van de film. Erg leuk.

Carrie zelf is een bijzonder, verlegen en erg ingetogen meisje. Thuis heeft ze het niet gemakkelijk en ook op school wordt ze erg veel gepest. Zelfs sommige leraren doen hier aan mee. Sissy Spacek zet een geweldig karakter neer. Zij máákt deze film tot wat het is. De karakterontwikkeling die Carrie doormaakt, van een bang en verlegen meisje naar een sterke meid, is fascinerend om te zien en erg goed geacteerd! Twee duimen omhoog voor Spacek.

Ook het karakter van de moeder is fascinerend. Gek, maar fascinerend. Eventjes dacht ik dat ze gelijk had toen ze zei dat Tommy niet op zou komen dagen, maar ik was blij dat hij wel kwam. Tegen de tijd dat ze naar het prom gingen vond ik het erg spannend. Je weet gewoon dat de meiden iets van plan zijn, maar je weet niet wat.

Als Carrie dan ook nog prom queen wordt, met een stralende lach op haar gezicht en die fonkelende ogen dan gun je haar écht alles. Ik leefde zo ongelofelijk mee. En als dan uiteindelijk het plan van de meiden uitgevoerd wordt is de frustratie en woede van Carrie zo ongelofelijk intens dat je het zelf bijna gaat voelen. Wat een geweldig acteerwerk zeg. En die ogen, schitterend!

Ja, dit was het meest indrukwekkende horrordrama dat ik ooit gezien heb.

5*

Ik was nog zo jong,maar ben deze film nooit vergeten.

o.a Hoe ze haar moeder kruisigde, de scene met het varkensbloed En natuurlijk het einde.

Wat een indruk maakt deze film !

Lang geleden dat ik zo onder de indruk ben geweest van een film. Dit is een film die onderhuids kruipt en die je ook helemaal meevoert. De scene op het bal was werkelijk waar fenomenaal. Zelden zoiets huiveringwekkends gezien. Topfilm!

Wanneer je Brian de Palma tot zijn bittere essentie herleidt, is hij niets meer dan een gerecycleerd afkooksel van Hitchcock. Ware het niet dat deze genreidioot meer dan eens zijn voorbeeld overstijgt met een kenmerkende combinatie van primaire psychologie, secure opbouw en uitgekiemde beeldtaal. En zoals hij deze in Carrie op uiterst angstwekkende en meelevende wijze toepast, komt hij finaal tot een uitbarsting van geluk en ongeluk: geen zuivere geest zonder een zuiver lichaam.

De Palma sluipt op die manier binnen in het hart van de tegelijk naïeve en conservatieve Amerikaanse samenleving, houdt ze een spiegel voor en haalt ze vervolgens meedogenloos onderuit. Tot zover Carrie aan de oppervlakte, want op een dieperliggend/sublateraal niveau is deze prent een uitvergroot voorbeeld van een bijzonder persoonlijke en confronterende vertelling over de rebellerende adolescentie.

Onschuld is een zeldzame deugd die diep verscholen ligt in de Amerikaanse cultuur. De Palma speelt daar sterk op in met een geduldige en huiveringwekkende film, waarin de horror bijna louter het product is van een innerlijk intens psycologische strijd. De Palma behoorde vorheen niet tot het kruim van mijn persoonlijke filmsmaak, maar na herziening van Carrie groeien de verwachtingen en de kansen op een mogelijke opwaardering van diens oeuvre en artistieke stempel.

4,5*

Herzien, en de film heeft zijn impact nog allesbehalve verloren.

De Palma speelt werkelijk met de kijker door dromerige momenten te laten afwisselen door (danteske) chaos. De douchescène bv. : het lijkt alsof het over sensualiteit en tederheid gaat, maar dan slaat de toon ineens volledig om. Of omhelzing tussen Carrie en haar moeder: het lijkt een emotioneel moment, tot het in pure horror ontaardt.

Vooral de visuele gedetailleerdheid viel me bij de herziening op. In haast elke shot heeft De Palma iets moois verwerkt en sterker nog, het is allemaal functioneel. Ik denk aan de sequence shots in de kleedkamer en op het bal (+crane shot), de double focus shots om twee beelden in een frame tegelijk te accentueren en de inzoomende jump cuts tijdens het auto ongeluk. Zelfs wie de film niet kan waarderen, moet toegeven dat dit op vlak van cinematografie een weergaloos meesterwerk is. Om maar te zwijgen van hoe de betoverende score van Donaggio de beelden perfect begeleidt.

Ook de look van de film is zeer complex. 'Rood' is duidelijk het dominant kleurpatroon en bovendien staat de cinematografie in bepaalde scènes volledig in het teken van de sfeer. Dit wordt het best duidelijk wanneer dat visuele volledig omslaat, tijdens de prom queen-uitreiking dus. Ook qua aankleding is de film gedetailleerd, met name het interieur van Carrie's huis: een soort gothische kerk vol met allerlei kitscherige Christelijke prulletjes.

Er zijn enkele comic relief momenten die op zich weinig bijdragen aan het geheel, maar toch an sich interessant zijn. Het laat zien dat de film een persoonlijke creatie is van iemand die enkel zijn eigen conventies volgt. (en misschien ook die van Hitch ) Typische 'New Hollywood' prent die eigenlijk heel hoog in de top 250 zou moeten staan.

Het is echt de audiovisuele schoonheid die deze film red. In basis is het een leuk wraak filmpje met een dodelijk irritant religieus toontje en wat bovennatuurlijke krachten. De uitwerking maakt het echter tot een horror werkje dat z'n klassieke status eer aan doet.

Natuurlijk heb ik Carrie al eens eerder gezien, mijn geheugen kent helaas ook z'n beperkingen en dus bleef er weinig hangen door de jaren heen. De eindscène is er één die niemand zal vergeten en daar keek ik dan ook reikhalzend naar uit! Bleek volkomen terecht want ook dit keer vormt dat het hoogtepunt, Palma's regie is bloedmooi en de soundtrack is zodoende nóg sterker.

Een perfecte finish voor een verder vrij modaal uitgewerkt highschool filmpje met enkele (religieuze) irritaties richting mijn kant.

"Irritant religieus toontje" - hoe bedoel je dat?

Ik heb (en dat vat iedereen anders op) altijd al iets gehad tegen een religieuze ondertoon in films. Hier is het vervelend en theatraal (wat op zich nog wel kan werken) aanwezig en haalt het continue het bloed onder m'n nagels vandaan. Dit had ik ook al bij The Mist, ik kan die indoctrinatie echt niet harden.

Scene waar ze bij één van de buren aanklopt is wel geinig trouwens, hier heb je 10 euro en nu oprotten Het werd uiteindelijk nog goed gemaakt door een Carrie die opstaat maar dat maakt de eerste helft van de film niet ongedaan.

Indoctrinatie!? Als DePalma (of King, zo je wil) met Carrie al een statement over godsdienst zou willen overbrengen, is dat een aanklacht tegen religieus fanatisme.

En theatraal... Tja, ik begrijp wat je bedoelt: het is allemaal erg uitbundig / expressionistisch. Theatraal vind ik geen juist woord, want ik vind de stijl van DePalma net buitengewoon cinematisch. Hij gebruikt zijn medium ten volle.

Niet van Da Palma op ons als kijker natuurlijk, maar tussen de personages. In dit geval is Carrie daar slachtoffer van, erger ik me aan.