Carrie (1976)

Ik had een 3.5* staan, maar het was eigenlijk te lang geleden dat ik de film zag. Vandaag maar eens gecontroleerd of dat cijfer klopte. En of ik dit beter trok dan DePalma's Scarface.

De Palma trekt een trucendoos open. Dat begint al meteen bij de douchescene. En later op het bal gaat het helemaal loos. Tot splitscreen aan toe.

De film is nergens subtiel, balanceert op het randje van volledig over de top gaan, maar blijft toch heel erg effectief. De mengeling van een heel erg tragisch drama met horror werkt.

Ik was helemaal vergeten dat er na de prom-scene nog een stuk zat. Ik had in mijn hoofd zitten dat het daarmee zou eindigen. Ergens wel logisch dat er ook nog een confrontatie tussen de moeder en carrie komt, toch had mijn "versie" van het eind ook wel iets.

Ja, de film bleef overeind, maar echt heel diep onder de indruk was ik nou ook weer niet. Die 3.5* blijft staan. En ja, duidelijk liever Carrie dan Tony Montana.

Net weer herzien op DVD en die 4,5* blijven dikverdiend staan. Carrie is een zeer memorabele film die op het ene moment hartverscheurend is en op het andere moment erg naar kan zijn. Deze film zou toch iedere pestkop dubbel moeten laten nadenken over zn daden.

Carrie barst van de erg mooie of intense scenes waarbij ik denk de bal scenes toch het meeste bijblijven. De split screen is werkelijk zeer effectief gedaan. DePalma is een jatter, maar wel een fascinerende. Maar toch vind ik de grootste kracht van Carrie toch de fenomenale casting. Elke rol lijkt wel op het lijf geschreven van de (veelal beginnende) acteurs, met als uitschieter natuurlijk Spacek die perfect een amabele en zielige outcast neerzet.

Naast The Shining en Misery toch wel de beste Stephen King verfilming denk ik. 4,5*

Carrie is niet meteen een enge film, het is wel een film die in het rijtje horrorklassiekers thuishoort omwille van z’n audiovisueel vernuft. Vooral de unieke cameravoering en de soms blitse montage leveren enkele bijzondere scènes op. Zo is de climax op het eindejaarsbal, door efficiënt gebruik van slowmotion, splitscreens en hypersnelle montage, hét schoolvoorbeeld van hoe je een simpel verhaaltje een wel heel duistere lading kan meegeven.
Verder is ook de douchescène aan het begin van de film me bijgebleven omwille van de romantische doch dramatische wijze waarop ze in beeld is gezet. Het lijkt wel een hymne aan het vrouwelijke lichaam, de verboden vrucht van moeder natuur.

Op de acteerprestaties valt overigens niets aan te merken. Iedereen zit goed in z’n rol en valt er op geen moment uit. Maar, zoals gezegd kan ook dit niet verhinderen dat de film nergens écht spannend is. Schrikmomenten zijn er niet of nauwelijks en de kijker is vooral op z’n eigen inlevingsvermogen aangewezen om de suspense erin te houden, op de eerder genoemde balsequentie na dan wel.

Dat Brian De Palma zich heeft laten inspireren door Hitchkock’s Psycho is trouwens te merken aan zowel de snerpende geluiden die gepaard gaan met Carrie’s telekinetische uitbarstingen als aan de manier waarop aan het einde van de film met een keukenmes wordt omgegaan. Het mag dan wel gejat zijn, het spreekwoord van “beter goed gejat dan slecht verzonnen” is hier absoluut van toepassing gezien de efficiëntie van deze elementen.

Behalve horror kan je Carrie ook wel onder de categorie drama plaatsen gezien de verziekte moeder-dochter relatie als gevolg van het zich overdadig toewijden aan God. Deze verziekte relatie brengt sociale stoornissen met zich mee bij Carrie wat het pestgedrag op school onvermijdelijk in de hand werkt. Pestgedrag met wel erg nare gevolgen…

Slachtoffer Nr. 2

Ook ooit een keer gezien. Kon me die begin scène nog wel goed herinneren. En die was nog steeds wel goed.
Maar verder was het helaas niet veel meer of nooit geweest.
Het hele verdere verhaal is eigenlijk een beetje saai. Je zit de hele tijd te wachten op de finale. Het hele tussen gedeelte is misschien wel nodig om de karakters te leren kennen maar het boeide me niet. Waarom moeten we bijvoorbeeld dat hele gedoe zien met John Travolta en zijn vriendinnetje. Het was verrassender geweest als we niet wisten wat ze van plan waren. Nu is dat hele lange stuk met hun twee onder het podium ook nog eens slaapverwekend omdat je allang weet wat er gaat gebeuren. En dan nog de finale. De hele film was al niet bijster mooi. Maar de finale is pas echt erg en vooral gedateerd. Dat split screen gedoe dat kan echt niet.

2* onterechte klassieker imo.

Omen, Holloween, Zombie 2 en The Exorcist staan nog op het menu, iemand nog een horror classic die er tussen hoort?

Vond er echt niks aan, wat een *** film zeg.

Oke het is oud, en ik heb echt geprobeerd te kijken vanuit die tijd, maar dan nog vind ik het erg slap.

Kan het amper horror noemen, en ik ergerde me vreselijk aan het Carrie personage.

Maar goed bij het einde werd het iets beter, maar toch komt de film bij mij niet hoger dan 1*

Na Scarface was ik even dat ik heel het oeuvre van De Palma beter links zou kunnen liggen. Vooral de rare muziekkeuze en het matig acteren stoorden mij enorm, maar ook daar begon het vanaf de helft toch wel vermakelijk. Film is tenslotte ook plezier en als een film dat ondanks zijn fouten toch op kan wekken, heeft hij toch zijn werk gedaan op een bepaalde manier.

Carrie is echter een heel ander verhaal. In de eerste scenes wordt het al duidelijk dat de film de grens tussen een cultfilm en een 'serieuze' horrorfilm op. Die beelden in de vrouwenkleedkamer en douche zijn werkelijk al fantastisch en zetten perfect de toon.

Sissy Spacek levert hier werkelijk een van de beste acteerprestaties die ik ooit heb mogen aanschouwen. Bijna elke blik is goud waard en ze weet elke keer precies de juiste toon aan te slaan.

Jammer voor mensen die graag een echte horrorfilm hadden willen zien. Dat is deze film allerminst en dat zorgt ook voor veel negatieve kritieken zie ik. Het is gewoon een film die heel goed en effectief werkt en voor mij bewijst dat De Palma toch weet waar hij mee bezig is.

4,5*

Een echte klassieker van Brian De Palma natuurlijk! De film bevat een aantal sterke scenes waarvan bijv. de douchescene in het begin en de scene dat Carrie het podium afoopt op het eind er twee van zijn! Sissy Spacek zet hier een geweldige en angstaanjagende acteerprestatie neer! Kleine rollen van bijv. John Travolta zijn erg leuk maar dat betekende niet iets extra's voor deze film van De Palma! Ondanks het goed verhaal, uitmuntende acteerprestaties en de goede sfeer mis ik toch nog wel de spanning! Dat is erg jammer, want als deze film meer spanning in zich had was het voor mij een echt perfecte horror film geweest!

* * *

Ik vond dit een beetje een vage film. Carrie heeft dus telekinetische krachten, een erg gelovige moeder, wordt gepest door haar teamgenoten. Die krijgen straf en één meisje vindt het zo zielig dat ze haar vriendje uitleent aan Carrie en dan op het schoolbal wilt één van die meiden wraak nemen, maar dat loopt helemaal mis en Carrie gaat helemaal los en vermoordt iedereen.
Ik vind dat gewoon een vage verhaallijn, maar het acteerwerk vind ik wel sterk van Spacek.

Ik zit te twijfelen tussen een 2, 5 en een 3, maar ik ga vooralsnog voor 3 sterren.

Prima horrorfilm, die niet echt eng is, maar wel leuk om te zien. Sissy Spacek zet Carrie erg goed neer, waardoor je echt sympathie voor haar krijgt en haar haar daden niet kwalijk neemt. De Palma liet hiermee voor het eerst zien wat in huis te hebben als regisseur.

3,5*

Aardige film.

Zweeft ergens tussen horror en drama in, wie een pure genrefilm verwacht komt dus van een redelijk koude kermis thuis.

Sfeertje is meer dan aardig neergezet, alleen duurt de opbouw mij iets te lang. Het hele stuk voor het schoolfeest had best wat ingekort kunnen worden, sowieso vind ik dat highschool gebeuren niet al te boeiend.

Het hele einde vond ik dan wel weer leuk, zeker ook omdat er leuke dingen met de camera gedaan werden. De split screens zijn erg effectief, maar ook de dans met de draaiende camera is gewoon cool.

Acteerwerk is verder nogal matig, eigenlijk doet enkel Spacek het wel goed. Soundtrack is verder ook wel fijn, vooral passend.

Best een leuk oudje van De Palma dat alleen iets te lang nodig heeft om te beginnen. Verder een naar sfeertje dat doorheen de hele film blijft hangen. Spanning en goor zijn er niet maar daar is de film ook duidelijk niet naar op zoek.

3*

Erg goede film, ik had een dvdbox gekocht van stephen king. (Misery, firestarter en natuurlijk carrie) En ik vond deze film geweldig intressant en vreemd.

Het begint vrij dramatisch met de pesterijen en daarna wordt de film aangrijpend met de gestoorde moeder. De spanning komt er helaas wat laat bij kijken maar dat gedeelte maakt de film wel erg goed. John Travolta in zijn jonge jaren is ook wel grappig om eens te zien, zijn acteerkunsten liggen nog redelijk laag. Carrie wordt daarentegen sterk gespeeld.

Een aanrader voor fans van misterieuze films

stem met halfje verhoogd naar 3.5*

Film blijft imo een beetje traag tot aan het bal, maar dat laat de kijker toe een beeld te scheppen over de verschillende personages. Toch was het, net als m'n eerste kijkbeurt enkele jaren geleden, wachten op de echte ontploffing in het verhaal. En gelukkig ontgoochelt die, opnieuw, niet. Geweldig gewoon dat laatste stuk.

Aardige film, maar zeker niet meer dan dat. Sissy Spacek speelt erg goed en overtuigend, de rest (incl. Travolta) is me niet bijgebleven. Raar dat Spacek verder in zo weinig belangwekkende films heeft gespeeld eigenlijk. Het hele college- en prom-gebeuren is natuurlijk erg suf, maar het einde maakt gelukkig veel goed.

Het blijft een intrigerende dame, die Sissy Spacek. En de rol die ze neerzet als Carrie White is tegelijkertijd timide en bombastisch. Wat een kutleven heeft die Carrie White gehad zeg, had ze echt bestaan. Constant gepest worden door je American Dream-klasgenootjes en als je thuiskomt, uitgekotst worden door je moeder die denkt dat je de duivel zelf bent.

Het hele promgedoe en al die stralende gebitjes van haar klasgenoten zijn ergerniswekkend, maar uiteindelijk blijft het verhaal overeind. Erg apart verhaal ook, het is een rariteitenkabinet van onverwachte gebeurtenissen tegen het einde.

De Hitchcockinvloeden worden in deze film ook niet onder stoelen of banken gestoken. Het is erg overduidelijk allemaal, maar dat is Brian De Palma eigen. Liever goed gejat, dan slecht verzonnen.

Een vreemde film, dat Carrie; zou je middenin invallen, dan zou je denken dat het een melige highschoolcomedy is, om vervolgens compleet verrast te worden omtrent het feit dat het dan toch een horrorfilm blijkt te zijn. De film voelt dan ook enigszins onevenwichtig aan, met het vrij saaie middenstuk waarin de voorbereidingen voor het schoolbal getroffen worden. Echter, de scènes die zich afspelen op dit schoolbal zijn qua camerawerk en montage magnefiek, om er nog maar van te zwijgen dat het geheel retespannend is, door de vele dingen die de kijker wel weet, maar de personages in het verhaal niet. Deze scènes mogen dan ook gerust adembenemend worden genoemd - afgezien van enkele kleine, tegenwoordig hopeloos verouderde smetjes waar ik gerust doorheen kan kijken. Ook de scène waarin Carrie thuiskomt van het bal en zichzelf gaat wassen is onnoemelijk spannend, doordat je weet dat haar moeder elk moment op kan duiken, maar dit moment ontzettend lang wordt uitgesteld. En dan heb ik het niet eens gehad over de eindscène, die, net als de rest van de film overigens, ontzettend voorspelbaar, maar wel effectief is (de harde geluidsband speelt ook wel een rolletje, dat geef ik toe). Opmerkelijk is, dat Carrie eigenlijk nergens echt eng wordt, maar de kijker wel met een naar gevoel achterlaat - zo erg zelfs, dat ik het niet kon helpen vanochtend wakker te schrikken uit een nachtmerrie. De griezelige gestalte van Sissy Spacek, die eigenlijk helemaal niets doet om eng over te komen, zal er ongetwijfeld debet aan zijn.

3,5*

Oude horror verfilming van het eerste boek van Mr. King. De personage Carrie White werd goed gespeeld door Sissy Spacek. Tutje maar niet te lelijk echter wel geschift. Goed gecast. Ook met het verhaal was niks mis. Gewoon een goede horror prent uit de jaren 70. Krijgt een 3,5.

Losstaand van het boek een redelijke film, maar niet meer dan dat.

Maar ik heb wel het boek gelezen, en ben erg teleurgesteld over gemaakte keuzes in deze verfilming. Wat zag ik vooraf ontzettende potentie in een verfilming van de geweldige debuutroman van Stephen King.

Er zijn een aantal zaken die ervoor zorgen dat deze film niet in de buurt komt van het boek qua sfeer en gruwel.

Miscastingen zijn er zeker in de film. De knettergestoorde, 'nooit lachende' Billy Nolan die als overvrolijke hippie wordt gespeeld door John Travolta, de dikke, gestoorde moeder van Carrie die wordt gespeeld door een zachtaardig uitziende, slanke vrouw, en ga zo maar door. Carrie zelf vond ik overigens wel alleraardigst gecast, net als Tommy.

De waanzin die haar moeder bezat waardoor ze overal van werd vervreemd, de oudere telekinetische uitbarstingen van Carrie (Voornamelijk het voorval met de stenenregen) en meer uit het oogpunt van Carrie zelf hadden deze film net datgene kunnen geven wat het boek wel geeft: Begrip voor Carrie. Een meisje dat compleet mee werd gesleurd in de waanzin van haar moeder, eventjes hoopvol op een normaal leven die vervolgens op een gruwelijke wijze weer voor haar breekt. De wijze waarop ze in het boek de stad vernietigd in ontzagwekkend, maar de film weet geen indruk achter te laten.

Vervolgens is het einde van de film belachelijk, Carrie die haar moeder ombrengt met 5 messen, Sue die het graf wordt ingetrokken door Carrie?, zo wordt Carrie hier als slecht persoon neergezet, terwijl Stephen King in zijn boek zo goed begrip en medelijden kon wekken voor dat meisje.

Deze film haalt een geweldig verhaal onderuit doordat de makers een verkeerd beeld hadden van het verhaal, en een aantal verschrikkelijke keuzes maken.
4,9/10
2,5*

Ik hoop echt dat er nog eens een waardige verfilming komt van dit geweldige boek.

'' Go to your closet and pray! ''

Thumbs up for Sissy Spacek! Wat zet die meid een uitstekende rol neer als zonderling en wereldvreemd meisje. Met haar lange blonde haren, haar verwilderde blik en haar bleke huid is het een echt voorbeeld van een lelijk eendje. Dat ze telkens het slachtoffer is van de 'mooiere' en populaire meiden is dan ook geen verrassing. Maar ook lelijke eendjes kunnen uitbloeien tot mooie zwanen. Knap dat iemand 2 zulke verschillende rollen weet neer te zetten. Flets en schuw, en mooi maar razend. Haar moeder maakt haar leven ook niet veel gemakkelijker. Hoe zij met haar kind omgaat is vreselijk, maar o zo overtuigend.

Eng is 'Carrie' niet. In 1976 zal dit vast een film zijn geweest waarbij de meeste mensen zaten te nagelbijten, maar anno 2010 is dat niet meer het geval. Maar de kracht ligt ook niet in het 'enge', maar in het begrijpelijke. Iemand die al deze ellende heeft meegemaakt zint op wraak. Je leeft met Carrie mee en je voelt zelfs medelijden. Geen bloedvergieten, maar een lange en duidelijke introductie waarin net iets te weinig gebeurde. Dit werd op het einde wel ruimschoots goed gemaakt. Je voelt dat er iets aan zit te komen, de spanning wordt langzaam opgebouwd.

De prom-night scène is waarschijnlijk één van de meest memorabele filmscènes ooit. Erg mooi neergezet.

Het einde hoeft voor mij niet zo. Zij neergestoken, haar ma neergestoken, huis stort in, huis in brand, kast in.. daar samen sterven, armpie uit de grond.. Neh.

Verder een zeer degelijk en vermakelijk klassiekertje. Mag niet ontbreken in de collectie van een ware horrorliefhebber.

Wanneer je Brian de Palma tot zijn bittere essentie herleidt, is hij niets meer dan een gerecycleerd afkooksel van Hitchcock. Ware het niet dat deze genreidioot meer dan eens zijn voorbeeld overstijgt met een kenmerkende combinatie van primaire psychologie, secure opbouw en uitgekiemde beeldtaal. En zoals hij deze in Carrie op uiterst angstwekkende en meelevende wijze toepast, komt hij finaal tot een uitbarsting van geluk en ongeluk: geen zuivere geest zonder een zuiver lichaam.

De Palma sluipt op die manier binnen in het hart van de tegelijk naïeve en conservatieve Amerikaanse samenleving, houdt ze een spiegel voor en haalt ze vervolgens meedogenloos onderuit. Tot zover Carrie aan de oppervlakte, want op een dieperliggend/sublateraal niveau is deze prent een uitvergroot voorbeeld van een bijzonder persoonlijke en confronterende vertelling over de rebellerende adolescentie.

Onschuld is een zeldzame deugd die diep verscholen ligt in de Amerikaanse cultuur. De Palma speelt daar sterk op in met een geduldige en huiveringwekkende film, waarin de horror bijna louter het product is van een innerlijk intens psycologische strijd. De Palma behoorde vorheen niet tot het kruim van mijn persoonlijke filmsmaak, maar na herziening van Carrie groeien de verwachtingen en de kansen op een mogelijke opwaardering van diens oeuvre en artistieke stempel.

4,5*

Het is echt de audiovisuele schoonheid die deze film red. In basis is het een leuk wraak filmpje met een dodelijk irritant religieus toontje en wat bovennatuurlijke krachten. De uitwerking maakt het echter tot een horror werkje dat z'n klassieke status eer aan doet.

Natuurlijk heb ik Carrie al eens eerder gezien, mijn geheugen kent helaas ook z'n beperkingen en dus bleef er weinig hangen door de jaren heen. De eindscène is er één die niemand zal vergeten en daar keek ik dan ook reikhalzend naar uit! Bleek volkomen terecht want ook dit keer vormt dat het hoogtepunt, Palma's regie is bloedmooi en de soundtrack is zodoende nóg sterker.

Een perfecte finish voor een verder vrij modaal uitgewerkt highschool filmpje met enkele (religieuze) irritaties richting mijn kant.

Het is denk ik alweer zo'n tien jaar geleden dat ik deze heb gezien dus was het tijd voor een herziening. Het verbaasd hoeveel ik nog van de film wist, en wanneer je aan Carrie denkt, denk je aan de legendarische prom-scene. Dit was de voornaamste reden om hem opnieuw te kijken en het was weer genieten!

Carrie is het lelijkste meisje van de klas en wordt streng religieus opgevoed door haar, toch redelijk geschifte moeder. Een standaard wraakverhaal, maar in deze film heeft de wreker - Carrie dus - telekinetische krachten. Hoewel je alleen de laatste twintig minuten van horror kunt spreken vermaakte ik me ook met de trage opbouw. Typische high school dingetjes zoals het leuke meisje en de stoere jongen, pesterijen en de sympathieke lerares.

Het acteerwerk is best sterk. Spacek is terecht gecast als lelijk eendje en acteert uitstekend. Aandoenlijk hoe ze steeds om haar 'mommy' smeekt, maar totaal geschift wanneer ze haar grote ogen opzet. Die ma is ook goed gecast, maar haar rol was wel behoorlijk irritant. Helemaal dolgedraaid door religieus gezeik, en dan te bedenken dat er echt zulke mensen bestaan. Grappig ook om Travolta te zien, wist echt niet meer dat hij hier in speelde.

Er wordt op een voortreffelijke wijze naar de climax toegewerkt en die mag terecht 'klassieker' genoemd worden. De scene wanneer Carrie door het lint gaat heeft niets aan impact verloren en is bovendien audiovisueel subliem. Zeer verontrustende soundtrack. Sneu om te zien hoe Carrie steeds geliefder wordt, maar door een enkeling uiteindelijk alsnog over de rooie gaat. De reactie van Carrie bij het zien van haar dode moeder vond ik trouwens erg mooi. Een terechte klassieker!

You teases the wrong girl !

Je zult het maar treffen als pestkop !

In deze film zag ik als jong jongetje eens een paar scene's o.a Hoe ze haar moeder kruisigde die scene's ben ik ook nooit meer vergeten. Deze film staat mede daardoor ook aardig op mijn netvlies gebrand. Nu zo ongeveer 10 jaar na dato kan ik concluderen dat buiten het een film van buitengewone top klasse is,dat het ook geen wonder is dat het altijd door mijn hoofd is blijven spoken. Want deze film is buitengewoon intens en bij vlagen ook behoorlijk griezelig !

Brian De Palma zal waarschijnlijk altijd de regiseur blijven van de behoorlijke overschatte Scarface (1983). Voor mij in iedergeval absoluut niet meer ! Deze film is zoveel klasse beter dan Scarface ! Deze film heb ik ervaren als een zeer intense film die jouw als kijker meesleurt door de hele moeilijke en nare leven van Carry White ( over intens acteren gesproken ) die op school vernedert en gepest word en thuis,naja kijk en ervaar zelf maar eens wat voor klasse werk dit is.

Er is een moment wat me wel wat aan Deliverance (1972) deed denken over een klassieker gesproken

Ik heb zelden een film meegemaakt die zo sterk gebruik maakt van het audiovisueel aspect als het montage aspect en als dat een geheel word zal de impact enorm zijn.

Deze film heeft overtuigend een plek in mijn top 10 gepakt

Jaaaa lekker klassiekertje hoor. Behalve dat het een leuk verhaal is dat zeer spannend wordt gebracht, is het acteerwerk ook zeer prettig om maar te kijken. Natuurlijk doen Spacek en Laurie het goed, maar ook de kleinere rolletjes (Irving, Allen, Travolta, Katt, Buckley) zijn goed ingevuld. Ben blij dat ik hem eindelijk gezien heb.

They're all gonna laugh at you

Ik ben tegenwoordig terug begonnen aan het lezen van Stephen King boeken. Ik was daar al eerder mee begonnen via titels als The Shining en de Donkere Toren reeks maar om de een of andere reden bleef het daar maar bij. Tegelijkertijd ben ik me ook weer beginnen interesseren in de vele verfilmingen die bestaan van het werk van King en toen de vriendin van mijn broer erachter kwam dat ik Carrie nog nooit gezien had besloot ze daar iets aan te doen. Gisteren na Spanje - Italië ineens maar opgezet.

Carrie is het eerste boek dat King ooit schreef en is tegelijkertijd ook de eerste verfilming van zijn werk. Een unicum op beide gebieden dus maar qua verfilming vind ik dit toch niet altijd even geslaagd. Dat komt misschien wel door het feit dat ik De Palma als regisseur niet hoog heb zitten vanwege zijn talloze 'verwijzingen' naar andere films. De muziek van Psycho wordt schaamteloos gekopieerd (dan vond ik de Norman Bates verwijzing in de vorm van de naam van de school leuker gevonden) maar over het algemeen voelt de film nogal traag aan. Carrie heeft sowieso een aantal memorabele scènes zoals in de douches en het bal natuurlijk maar heel de opbouw had gerust wat sneller gemogen. Gelukkig blijft het basisidee wel in zijn geheel overeind staan. King baseerde Carrie op twee verschillende meisjes, één waar hij vroeger zelf mee op school had gezeten en één waar hij later als leerkracht Engels les aan zou geven, maar het voelt aan als een mooi geheel. Sowieso wel knap om te zien hoe geloofwaardig de evolutie van Carrie in beeld wordt gebracht. Dan blijft het enkel jammer dat de film visueel toch iets aan zijn kracht is verloren want het einde waar het huis in de grond wordt getrokken ziet er op zich belabberd uit. Voor de rest laat De Palma de kleur rood overheersen en dat geeft wel een gepaste tint aan heel het verhaal.

Volgens mij de eerste kennismaking met Sissy Spacek. Ze doet nog mee in The Straight Story van Lynch die ik dringend eens moet gaan kijken want die ligt al erg lang op me te wachten maar soit, Spacek is in ieder geval een uitstekende keus voor Carrie. Doet me wat denken aan Linda Blair in the Exorcist, die hier trouwens ook nog een auditie voor heeft gedaan, maar de combinatie van de bleke huid en haar ogen maakt Spacek nog een stuk angstaanjagender. Wel een beetje jammer dat werkelijk elke acteur een stuk ouder is dan de personages die ze moesten spelen. Er zijn er zelfs een aantal bij die zo'n 25 jaar waren.. Ik heb altijd gedacht dat Saturday Night Fever de eerste grote rol van Travolta was maar blijkbaar is dat Carrie. Ik had hem hier in ieder geval niet in verwacht maar hij doet het meer dan behoorlijk. Eigenlijk gaat dat wel op voor praktisch alle acteurs/actrices die hier in opdraven want er is nooit iemand die uit de toon valt, alleen misschien PJ Soles die de rol van Norma vertolkt met het rode baseball petje. Ook Piper Laurie als Carrie's moeder is wel heerlijk op dreef.

Een degelijke film die niet in zijn geheel de tand des tijds weet te doorstaan. De Palma zal nooit mijn favoriete regisseur worden, hoewel hij met Carlito's Way wel een erg sterke film wist te maken, maar ook de trage opbouw zorgt ervoor dat Carrie ietwat verouderd aanvoelt. Het is echter een handvol memorabele scènes en een goede cast die nog voor een voldoende zorgen.

3*

Geen idee eigenlijk of ik Carrie ooit eens volledig heb gezien. Ik kende het verhaal wel grotendeels, maar ik wist van de film zelf ieder geval niks meer van. Ieder geval is het een zeer geslaagde film geworden, ook al is de film werkelijk geen seconde eng. De film moet het hebben van sfeer en van het karakter Carrie. Geweldige rol van Sissy Spacek als de sneue Carrie die het zwaar heeft op school en ook thuis bij haar godsdienstwaanzinnige moeder (ik vond die momenten soms best irritant overigens omdat die moeder me flink stoorde met haar kerkelijke gewauwel), maar haar moment of fame op het schoolbal zal krijgen. Dankzij de lange aanloop naar het schoolbal leer je Carrie goed kennen en kreeg ik veel sympathie voor haar. Haar daden op het bal zijn dan ook vrij logisch als je ziet wat haar is aangedaan. Zulke wraakmomenten voelen in films toch altijd wel lekker hoor.

Daarna krijg je nog wel een wat apart slot van de film met de kruisiging van Carrie haar moeder, waarna het huis schijnbaar de grond ingetrokken wordt door de duivel? Althans, dat maakte ik ervan toen ik het zag. Het moment dat je op het einde dat Jezus-beeld met die opvallende ogen en de kruisigingshouding van Carrie's moeder zag was nog wel erg sterk, net als de kruisiging van moeders zelf. Maar als horrorfilm vind ik Carrie nou niet echt bijzonder geslaagd, dan zou ik een film als The Omen (het origineel dus) eerder de voorkeur geven. Maar als complete film is Carrie erg goed. Soms ontroerend, soms spannend maar altijd boeiend.

4*

Erg sterke horrorklassieker. Natuurlijk is dit veel meer dan die afgezaagde stereotype oude horror als Friday the 13th en Nightmare on Elmstreet. Dit gaat wel eigenlijk wat verder dan horror. En hoe? We maken kennis met een bijzondere buitenbeentje Carrie, die op school door iedereen word uitgekotst en gepest en thuis een gestoorde orthodoxe moeder heeft. En het is zo leuk om te spelen met de psychologie, want de stress en de ellende die Carrie allemaal ondervind heeft dus telekinetische krachten als uitlaatklep. Dat lijkt rust te hebben als Carrie inene door iedereen geaccepteerd word en heel erg welkom is op het schoolbal, niet wetend dat er al slechte plannen zijn gemaakt, wanneer het uiteindelijk word uitgevoerd, barst de bom en hebben de pestkoppen letterlijk en figuurlijk hun ziel aan de duivel verkocht.

Gewoon erg bijzonder, een jaren 70 horror bioscoopvermaak vermomd als psychologische thriller, met natuurlijk weer een flinke boodschap voor pestkoppen. Carrie vond ik overgens erg sterk spelen door Sissy Spacek en ook de piepjonge John Travolta speelt hier prachtig zijn debuut. Sfeertje werkt ook lekker mee, en alles is lekker intens. Het einde is ook lekker bizar.

Een van de betere vroegere horrorfilms dat zeker nog steeds aan te raden is. (ook voor pestkoppen)

4,0*

Toen Carrie uitkwam was ik 10, maar ik mocht een aantal jaren later, na het boek gelezen te hebben, het in de herhaling zien.
Tjee wat was ik bang, echt niet zo zeer vanwege het bloed en gore, maar meer vanwege Mama. Die suggestie als Carrie thuiskomt en verteld dat ze naar het bal gaat, dat kamertje waar ze moest bidden, als Carrie onder het bloed thuis komt en je weet dat Mama er is, maar waar. Brr, ik heb degene die naast me zat z'n hele arm blauw geknepen.
En op het einde als je denkt dat het allemaal voorbij is mensen begonnen al hun jas enzo te pakken de hele zaal schrok zich wezenloos, sommige begonnen zelfs te gillen] Tja dan heb je het in mijn ogen goed gedaan. Echt een van de eerste horrors die ik heb gezien en slecht weinige hebben me zo aan het schrikken gemaakt als Brian de Palma met Carrie.

Klassiekertje. Had hem nog nooit gezien, maar vond hem wel de moeite waard. Zo vond ik de opbouw wat lang maar gezien de finale toch wel te verantwoorden, en is het laatste stuk wat de film pas echt kleur geeft. Het verhaaltje draait uiteindelijk toch meer om de karakters dan de vaardigheden. Bijzonder sterke rol ook van Sissy Spacek.

Desondanks ook wat minpuntjes. De muziek is weliswaar identiek aan die van Psycho als ik het zo hoorde, maar wordt toch een stuk minder goed gebruikt. Misplaatst wil ik het niet noemen, maar het paste allemaal net niet lekker. Ook vond ik bepaalde motieven van bijpersonages wat halfslachtig uitgewerkt.

Maar leuk om gezien te hebben. 3.5*

Fraaie filmvertaling.

Brian De Palma leverde met Carrie één van zijn meest beroemde griezelfilms af. Het betrof zijn doorbraak naar het grote publiek. Geheel terecht overigens, want dit is een uitstekende filmvertaling van Stephen King’s werk. Met dank uiteraard aan een sterke Spacek en de fraai geschoten, goed werkende, mix tussen highschool-drama en horror.

Zeer goed.

Bonte mix van drama en horror en als het eerste werkt, komt het laatste dubbel zo hard aan. Spacek blijkt tijdens de (on)aangename douche scène al bol te staan van intensiteit. Wanneer ze tijdens het schoolbal nog eens wordt begeleid met de visuele trucendoos, staat de film in vuur en vlam.

Een overweldigende en memorabele brok cinema die De Palma op het netvlies last. Ook al omdat hij met een uitgebreide aanloop, de hartstochtelijk blijdschap van Carrie, het intieme dansje en de driftig tollende camera de kijker als het ware staat te tarten. Want iedereen weet wat komen gaat.

Ik heb het nooit zo gehad op het extreem religieuze moedertje. Iets teveel typetje of zoiets, terwijl de rest het juist zo lekker los en opvallend overtuigend speelt. Het snerpende viooltje mag, we zijn per slot van rekening op Bates High School en wanneer de hel losbarst, is het goed raak. In meervoud.