Carrie (1976)

Glimlach op mijn gelaat toen ik zag staan dat deze film van Brian DePalma afkomstig is. Kreeg meteen meer zin in de film. Leuke horrorklassieker met een goede sfeer en natuurlijk de finale waar je naartoe werkt (ook 35 jaar later nog). Films met deze leeftijd lijden vaak onder overdreven acteerwerk en zo ook deze maar dat is ze gauw vergeven, hoewel de douche-scene in het begin wel over the top was. Ik had die moeder al lang flink op haar bek gestompt maar een paar messen in haar ribben zijn natuurlijk veel effectiever. Goed nagedacht Carrie.

3*

Tja, nogal onevenwichtig. De laatste 20 minuten vond ik daadwerkelijk eng en best goed gedaan soms, maar waarom pas zo laat? De rest van de film is een nogal slap highschoolverhaaltje, met nauwelijks enge momenten, die ook nog eens mega-goedkoop worden vergezelt van overdreven shriekshriek-geluidjes. Er is soms wel wat sfeer, de scènes met de moeder zijn wel aardig, hoewel aan de andere kant overacting op de loer ligt, en ik het als kijker in ieder geval allemaal niet zo serieus kon nemen.

Carrie zelf is een aardig actrice. Creepy op de momenten dat het moet, maar verder ook wel aardig in de rest van haar rol.

Verder dus voor mij weinig memorabel. Het laatste gedeelte sprokkelt nog een half sterretje erbij, maar erg enthousiast ben ik niet.

2,75*

Met het oog op de komende remake heb ik deze vandaag maar weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik het nog steeds een best toffe film vind. Die 3.5* blijven stevig staan.

Sissy Spacek speelt overtuigend. Ze weet zowel charmant en schattig over te komen als het verlegen meisje, maar kan ook heel goed krankzinnig overkomen (in de eerste scene) als eng (in een aantal van de laatste paar scenes).

De film is misschien hier en daar wat traag voor tegenwoordige begrippen, maar bevat genoeg ingrediënten waar een kijker als ik van kan genieten. Zelfs als er niet veel bijzonders gebeurd geniet ik nog van de uitstraling en sfeer tijdens bijvoorbeeld de scene op het sportveld en de scenes in het huis van de White vrouwen.

Een film die de tand des tijds wat mij betreft nog prima heeft weten te doorstaan.

Dit blijft toch echt een klassieker in het horror genre: Stephen King's Carrie.

Sissy Spacek is de perfecte personificatie van Carrie uit het boek. Haar mooie lange blonde haar, haar grote blauwe ogen, tot zelfs haar sproeten aan toe. Ik vond het ook erg mooi dat ze er niet voor schroomde om bijna volledig naakt te gaan.

Leuk om de sfeer op een middelbare school, in de 70' te zien. De mode van toen, de kapsels. John Travolta met zijn macho gedrag.

Piper Laurie zet een erg geloofwaardige prestatie neer. In haar eerste scène oogde ze erg kalm, vergeleken met de laatste scène, waar haar ogen zowat uit haar hoofd puilden!

De climax zelf vond ik wel goed gedaan gezien het apparatuur waar ze toendertijd mee werkten. Brian de Palma laat hier heel goed zien waar hij uitstekend in is: de slow motion scène, met de prachtige muziek op de achtergrond. De gezichtsuitdrukkingen van iedereen. Haar droom komt uit, en dan.. Het deed me denken aan de slow motion scènes van Scarface en the Untouchables. (ook een epic slow motion scène, de shootout bij de trap)Het huis dat instort vind ik een beetje té. Maar dat wordt helemaal goed gemaakt op het eind, wanneer haar met bloed besmeurde arm uit haar graf komt. De film laat me horrified achter en dat is precies Stephen King's bedoeling in het boek.

3,5*

Het is alweer enige tijd geleden dat ik deze film gezien heb en in mijn ogen heb ik ook deze film een te laag punt gegeven (dit zal ik dan ook nu corrigeren).

Vandaag heb ik de remake uit 2013 (Carrie (2013)) gezien en tijdens het kijken had ik al zoiets van "wat was het origineel toch eigenlijk goed". Het origineel bevat een boeiend en spannend verhaal (ook geregeld lekker creepy) en ook de uitvoering ervan was dik in orde (het vrijwel laatste "shot" was destijds ook een echt schrikmoment). Dat is natuurlijk vooral te wijten aan Sissy Spacek die een ijzersterke en zeer overtuigende rol neerzet van Carrie, maar ook de overige cast doet het prima (Piper Laurie, Amy Irving en zeker ook John Travolta). Met name het laatste gedeelte van de film is zeer goed en ook lekker hard.

Ik zal deze film dan nu ook al met een halfje verhogen.

De enige verfilming die ik van het verhaal van Stephen King heb gezien en iets zegt me dat ik het best hier bij ga houden. Het blijft in hoofdzaak trouw aan het boek dat ik onlangs heb herlezen. Het is allemaal wat spectaculairder dan in het boek, maar dat mag ook wel. Film leent zich hier uitstekend toe. Special effect zijn voor de periode pre Star Wars prima. Op die manier heb je toch meer het gevoel om naar een thriller/horror te kijken dan een typisch tienerdrama. Hoewel al 27 op dat moment blijft Sissy Spacek, voor mij de enige echte Carrie!

Onlangs herkeken, mede met het oog op de remake uit 2013 die ik binnenkort wil zien. Het verhaal van de film is sterk, geen wonder dat Carrie doordraaide, met zo'n moeder... brrrr! Ook de acteerprestaties van Spacek waren zeer goed, jammer genoeg waren de acteerprestaties van de andere acteurs wel wisselend, wat het niveau van deze horrorklassieker toch wel omlaag haalt. Vandaar dat ik bij deze herkijk mijn stem onveranderd laat op 3 ruime sterretjes. Ben benieuwd naar de remake.

Had ik nog nooit gezien dus... bij deze is dit recht gezet. Meesterlijk werk alweer van De Palma, één van mijn lievelingsregisseurs. En wat een feest is het weer deze horrorversie van het lelijke eendje. Voelt soms wat aan als een hedendaags sprookje, zeker met het bal, die feeks van een moeder. Stephen King mag zich even terecht de Hans Christian Andersen van de 20e eeuw noemen. De opbouw naar de climax zit goed, en ik voelde me bij de kijkbeurt een ietsje onwennig, er hangt namelijk een ongezond sfeertje in de lucht.

De climax zelf is kort maar intens, en De Palma toonde zich innoverend voor zijn tijd met het gebruik van split screens en roterende camera's wanneer het koppel danst. Dit is een film die telt, en zonder Spacek zou het ook niet zoveel geweest zijn. Je voelt zowel voor haar mee, als tegen haar na de gruwel die ze verricht . De tragedie en meteen ook de finesse van de hele film ligt in het feit dat iedereen de varkensbloedemmer duidelijk een flauwe smakeloze grap vond en op een paar enkelingen na iedereen het voor Carrie zou opgenomen hebben maar dat is het perverte kantje van King om de hel te laten uitbarsten nietwaar ?

Essentieel kijkvoer.

Wat een contrast tussen het gelukzalig, glunderend lelijke eendje, dat het moment van haar leven beleeft en de horrorscenes die er op volgen.

Mooi werk van De Palma en van Sissy Spacek die "maar" een Oscarnominatie kreeg.

Piper Laurie krijgt een onmogelijke rol maar is eveneens zeer goed.

Geen fan van horrorfilms maar deze hield me toch anderhalf uur geboeid kijken.

Lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien en het blijft toch een goeie film. Oké er zitten wel wat schoonheidsfoutjes in, maar de film vliegt wel voorbij.

De acteerwerk was ook prima en het verhaal is ook dik in orde.

Toch leuk om deze nog eens gezien te hebben, 'k heb het me niet beklaagd.

"They're all gonna laugh at you."

De allereerste Stephen King verfilming, van zijn eerste boek. En het is meteen ook een van de beste.

Carrie is een beetje een buitenbeentje en word gepest door de andere meisjes op school. Na een incident in de douche word haar klas gestraft, wat hen haar alleen nog maar meer doet haten. Een meisje heeft medelijden met Carrie en overtuigd haar vriend Tommy om Carrie mee te vragen naar het schoolbal. Carrie mag niet van haar gestoorde moeder maar gaat toch. Bovendien ontdekt Carrie dat ze bovennatuurlijke krachten heeft...

Sissy Spacek was erg sterk in de rol van Carrie, zowel het gepeste buitenbeetje als de bovennatuurlijke gave weet ze erg goed te spelen. Wel een puntje is dat de 'tieners' in de film allemaal wel erg oud zijn, Spacek was 27. Ik snap het ook wel, de naakt scenes hadden anders echt niet gekund en bovendien zou het acteerwerk veel minder zijn geweest. De toen nog niet zo bekende John Travolta deed het wel aardig. Piper Laurie was erg sterk in de rol van een wel heel religieuze moeder (blijkbaar kun je ook te religieus zijn, al moet ik wel even zeggen dat die moeder zondes erbij verzint die helemaal niet bestaan), al vond ik haar later in Twin Peaks nog een stukje beter.

Brian De Palma houdt er hier in zijn eerste succesvolle film af en toe een rare film techniek op na maar het mag er van mij best wezen. Die split-screen was best leuk gedaan en dit is eigenlijk een van de enige films waar ik het goed vind werken.

De muziek was erg jaren '70 en vond ik erg mooi. Pino Donaggio's muziek mag er zeker wezen, vooral in de emotionele scènes, maar ook de popmuziek was zeer welkom. Een paar cue's waren 'geleend' uit de soundtrack van Psycho maar dat paste hier ook prima (de naam van de school komt ook uit Psycho; Bate's School).

Het verhaal van Carrie vond ik erg sterk. Wat kunnen meisjes toch ongelooflijk gemeen zijn, en dan ook nog verontwaardigd doen over je straf. Nee, ik zal mensen nooit begrijpen. Vond het eigenlijk jammer dat John Travolta en z'n vriendinnetje geen uiterst pijnlijke dood kregen (ik neem aan dat ze zijn overleden tijdens het auto ongeluk?), ook is het toch jammer dat Carrie geen onderscheid maakte tussen mensen die verdiende te sterven en mensen die het goed met haar voorhadden. Ook zou ik die moeder al veel eerder de pijp uit hebben geholpen...

Ik vond dat de film erg snel voorbij vloog, het is ook maar een kort verhaal. Wat de remake betreft, die ga ik niet eens kijken, deze film is niet te evenaren door een modern prulletje en wat ik hier zoal hoor bevestigd mijn bevooroordeling alleen maar, echt een schande dat Hollywood haar pareltjes gewoon opnieuw laat maken.

Erg sterke King verfilming.

Nog steeds een ijzersterke verfilming van een King klassieker. Je kunt het overd e kleine foutjes hebben in de film, je kunt het over de leeftijd van de cast hebben, wel wat oud om voor teenagers door te gaan, maar dit blijft gewoonn een goed film. Deze film blijft nog steeds boeien, dat komt ook door het ijzersterke optreden van Piper Laurie zij zet zeer overtuigend een godsdienst waanzinnige neer. De enige die qua acteerprestatie een beetje uit de toon valt is Travolta. Verder een uitstekende film die niet vaak genoeg kan worden vertoond al was het alleen maar om de slotscene.

Dit is een terechte horrorklassieker, omdat de personages goed onderbouwd zijn en er zorgvuldig naar een climax toe gewerkt wordt. Het is ook het verhaal van een onzeker tienermeisje dat geen seksuele voorlichting gehad heeft en daardoor het gevoel heeft dat ze "achter" is ten opzichte van haar leeftijdsgenoten. Ze is een gemakkelijk doelwit van pestkoppen.

Margaret White (Piper Laurie) is des te angstaanjagender omdat ze het goed bedoelt. Ze is er oprecht van overtuigd dat seks een zonde is waarvoor ze haar dochter moet behoeden. Wanneer ze met haar mes in die wortel kapt, castreert ze in gedachten de man die haar destijds misbruikt heeft en de jongens die achter Carrie aanzitten.

Bepaalde scènes zijn een voorafspiegeling van wat in de climax zal gebeuren. Margaret werpt een tas thee in het gezicht van haar dochter. In het hokje waarin Carrie opgesloten zit, hangt een beeld van Sint-Sebastiaan. Tijdens haar sterfscène lijkt Margaret hierop. Een gelukzalige glimlach verschijnt omdat ze zichzelf nu een heilige martelaar waant. Nog een krachtig beeld is wanneer ze vergezeld van bliksemflitsen één worden met de tafel van het Laatste Avondmaal.

Het bal, in open lucht opgenomen, is een visueel hoogstandje. Carrie en Tommy dansen op een draaiplatform, met de camera op een dolly in tegenbeweging. In een vloeiende beweging worden de gezichtsstandpunten van Sue en de sportlerares getoond. De laatstgenoemde lacht Carrie niet echt uit, dit gebeurt enkel in de vertroebelde waarneming van het in varkensbloed gedrenkte slachtoffer. Het gebruik van split screen geeft deze verwarring weer, en is gelukkig slechts in beperkte mate gebruikt.

De Palma is beïnvloed door Hitchcock. Er zitten verwijzingen naar Psycho in: Bates High School, de snerpende violen bij de telekinetische momenten, een douche- en een badscène...

De relatief onervaren acteurs komen spontaan en rebels over. John Travolta toont z'n improvisatietalent in een autoscène met echt bier, als de schalk die de gevolgen van z'n streken onderschat. Sissy Spacek was strikt gezien te oud voor haar rol, maar dat stoort niet. Wanneer ze haar ogen openspert, is ze even griezelig als een sphynxkat.

In 2013 werd er een re-make gemaakt van deze film die behoorlijk wat publiciteit kreeg. Carrie (2013) Dat was voor mij het moment dat ik voor het eerst van deze film te horen kreeg. Het origineel werd een stuk hoger gewaardeerd zag ik, dus daarom maar eens kijken naar deze film. Aanvankelijk was de film nog wel OK, al was het zeker geen hoogvlieger. Het verhaal over een meisje dat gepest werd op de highschool was erg ongeloofwaardig en toch ook erg voorspelbaar en cliché. Maar er werd bovendien abominabel geacteerd. En daar deed iedereen vrolijk aan mee. Wat echter het hoogtepunt van de film moest zijn overtrof zelfs mijn stoutste verwachtingen. Wat een belachelijk slechte film is dit. En het ging nog even door ook, toen Carrie naar huis ging. Alsof de film nog niet slecht genoeg was. Nee, dit is echt belachelijk verschrikkelijk. En wie gaat daar nou nog een re-make van maken?

Deze cultklassieker moet je volgens mij als filmliefhebber gewoon gezien hebben. Al is het alleen al vanwege de status die de film binnen het horrorgenre heeft. Ondanks dat ik nooit op zoek ben geweest naar deze film, heb ik de titel en het verhaal ontzettend vaak horen vallen. De remake uit 2013 zorgde er natuurlijk ook voor dat het origineel opnieuw onder de aandacht kwam.

De film is, logischerwijs, wat gedateerd. Een trage beginscène doet dan ook het ergste vermoeden, maar het wordt al gauw interessant. Het zijn met name de scènes tussen Carrie en haar moeder die een ietwat onaangename sfeer oproepen. Piper Laurie zet met overtuiging een waar monster neer. Sissy Spacek doet het ook goed als het onzekere, gepeste titelpersonage. Momenten waar zij het scherm delen, behoren tot de 'engste' gedeeltes van de film.

Verder stelt het allemaal niet ontzettend veel voor, maar de film blijft wel aangenaam om te volgen. De situatie op school komt (te) uitgebreid aan bod, maar spreekt daardoor wel tot de verbeelding. Vanaf het moment dat Carrie de emmer met bloed over zich heen krijgt, volgen de fragmenten waar de film tot op de dag van vandaag om herinnerd wordt zich op, en ik moet zeggen dat de fraaie montage- en cameratechnieken die hierbij gebruikt worden het wel tot een gave finale maken.

Ik heb nergens het gevoel gehad dat ik naar iets uitzonderlijks zat te kijken, maar Carrie kijkt prima weg. De echte horrorliefhebber kan bedrogen uitkomen met deze Stephen King verfilming, want eng is de film niet (meer). Zelf heb ik daar niet zo veel problemen mee, omdat ik de sfeer veel belangrijker vind dan talloze schrikeffecten of angstaanjagende gezichten. En laat deze film qua sfeer nou net goed uit de verf komen. Ook ruim 40 jaar nadat de film in de bioscoop te zien was.

3*

Een stijlvolle en uitstekend gemaakte horror, Stephen King mag blij zijn dat zijn eerste boek verfilmd is door een man als De Palma. Carrie is zo'n film die ik in mijn jeugd iets te langdradig en saai vond, maar waarvan een aantal beelden altijd op mijn netvlies zijn blijven staan. Sowieso de gehele climax met Carrie en haar ijzige blik in het rood, maar vooral dat Saint Sebastian beeldje - waarvan ik lang dacht dat het Jezus was, maar dat bleek niet zo te zijn - is me nog lang bijgebleven. Inmiddels na een herziening heb ik ontdekt dat Carrie meer is dan enkel die uiterst memorabele climax.

Echt hoogstaand wordt het allemaal die eerste twee aktes ook niet, hoewel Sissy Spacek en Piper Laurie fantastische rollen spelen. De film is prima, hoewel geen personages verder echt noemenswaardig zijn en het script nu niet per se geniaal in elkaar zit. Maar zodra die emmer varkensbloed naar beneden komt vallen en De Palma alles uit de spreekwoordelijke kast trekt, wordt overduidelijk waarom Carrie niet alleen de allereerste, maar ook nog steeds één van de betere King verfilmingen is.

3,5 sterren.

“Telekinesis... thought to be the ability to move... or to cause changes... in objects... by force of the mind?”

Prima klassieker. Het legendarische laatste gedeelte rond “prom” maakt nog steeds indruk, en ook voor de rest weet De Palma er een indringende en intense film van te maken. Dat hele High School gedoe wordt goed neergezet en de regie, de acteerprestaties en de sfeervolle muziek zorgen voor een beklemmende filmbelevenis. Spacek is fantastisch op dreef en ook Laurie (als godsdienstige moeder) en Irving zijn erg sterk. Maar de grootste kracht van Carrie zit hem in de stijlvolle regie van De Palma, en hij weet de juiste sfeer te creëren waardoor al het andere vanzelf op z’n plaats valt.

Amai, dit had ik helemaal niet verwacht. Wat een briljante film! Sissy Spacek is al helemaal geweldig in haar rol. Ja, de remake heb ik niet gezien maar hoewel ik Chloë Grace Moretz wel degelijk vindt, lijkt het me onmogelijk om deze klassieker zelfs maar te evenaren. Vooral om de sfeer op te wekken en uit de kleren gaan zal ze vast ook niet. Niet dat dat hoeft, maar het geeft toch duidelijker de kwetsbaarheid van Carrie weer.

Echt horror zou ik het niet noemen maar zoals de meeste Stephen Kings is het verhaal origineel. De Palma geeft een ijzersterke sfeer aan zijn film en preuts is het ook allemaal niet.
Het is niet simpel om een band te creëren met een filmpersonage in een 90 minuten tijd, maar na een kwartier voel je al mee met Carrie. Ook de andere personages krijgen al meteen een duidelijk karakter mee. Tommy Ross blijkt een toffe pé te zijn en zijn vriendin Sue wilt Carrie helpen. Beetje jammer dat ze geen scène samen met Carrie heeft. Dat lijkt me het grootste minpunt. Chapeau ook voor de lerares die zo voor Carrie opkomt. Beetje jammer dat ze ook om het leven komt net als Tommy. Ook Laurie Piper is erg geloofwaardig in haar rol, heb dat eens als moeder zeg

Ik had deze al verschillende keren bijna opgezet en het was de jaren '70 periode die me tegenhield. Daaraan zie je maar dat elke film anders is ondanks de periode. Deze Carrie is vrij tijdloos. Genoten!

Carrie blijft één van mijn favoriete (horror) films. Ik vind het een spannende, sterke film met een boeiend verhaal en goed acteerwerk. Ik heb echt met Carrie te doen. Als ik Sissy Spacek zie, denk ik altijd aan haar. 4,5*

Carrie is een klassieker onder de 'seventies horrorfilms' en is bovendien een geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King. Het plot is eenvoudig en leidt naar een climax op het einde. Je voelt in alles dat het behoorlijk fout zal aflopen op het dansfeest. Het duurt voor een ongeduldige kijker best lang eer er echt iets gebeurt. De spanning is te snijden, maar wordt pas op het einde op je losgelaten.

Uitstekend acteerwerk van Sissy Spacek die ik vooral nog kende van Badlands van Terrence Malick. John Travolta had maar een beperkt rolletje in de film, maar ik was toch verbaasd hem in Carrie aan te treffen. Het personage van Carrie is redelijk uitgewerkt al vond ik het feit dat ze over paranormale krachten beschikte wel nogal plots. Alsof ze daar de voorbije jaren nog niets van had opgemerkt. En een bezoekje aan de lokale bib gaat ook je ook niet ineens in staat stellen deze krachten te gebruiken of te controleren.
Op het schoolbal moet iedereen eraan geloven, ook de leerkracht die voor haar opkwam en Tommy Ross die blijkbaar toch goede bedoelingen had. Beetje jammer eigenlijk, want zo verliest Carrie toch wat van haar pluimen.

Ondanks de ouderdom toch een film die ook vandaag lekker wegkijkt. De ouderwetse sportbroekjes dito haarkapsels zijn best wel grappig. Fijne regie en camerahantering (denk maar aan de wals tussen Carrie en Tommy). Opperbeste spanningsopbouw mede door de scherpe geluiden die dit nog eens extra onderstrepen, dus meer dan geslaagd!

Oef.

Vond de remake al niet zo best, maar na het zien van dit heb ik de remake verlaagd naar 2,0* i p v 2,5* want dit is veel beter. Ten eerste is dit niet perse zo'n typische Amerikaanse tienerfilm of film waarmee je een remake zoals die van 2013 op moet maken.

De film is daarbuiten naar mijn mening niet veel beter. Het eerste deel tot het bal is best slecht en saai. Het acteerwerk is niet om uit te staan (Vooral Margaret White acteert lachwekkend) en alleen Spacek en Travolta bakken er wat van.

Het bal is dan wel leuk geschoten, met een split screen en leuke belichting, maar dat was het dan ook wel weer. Toch wel teleurgesteld.

In 1976 was Brian De Palma nog niet de naam die hij later zou worden en ook Stephen King was niet de wereldbekende thrillerschrijver. Hij had nog maar 2 boeken uit: Carrie en Salem's Lot. The Shining werd pas uitgegeven in 1977. En horror viel zelden in de prijzen, dus was het ook niet prioriteit voor de studio's om er zoveel in te investeren. Maar de nieuwe combinatie van Sissy Spacek (terecht haar eerste van 6 Oscarnominaties), Brian De Palma en thriller auteur Stephen King, werkt wel degelijk en deed voor veel van cast en crew de deur open naar meer. Anders misschien geen verfilming van The Shining bvb?

We krijgen het verhaal van een tiener die bij haar religieus extremistische en geschifte moeder leeft. Die bagage zorgt dat ze nogal teruggetrokken en schuw is en een ideaal mikpunt voor pesten op school. Doe daar nog de combinatie bij van telekinetische krachten. Brian De Palma houdt die elementen ook niet als verrassing. Je weet dat ze bepaalde krachten heeft, dat haar moeder veel invloed op haar heeft en je weet dat er iets gaat gebeuren op het schoolbal. Dat wordt duidelijk in beeld gebracht. Hij bouwt duidelijk op naar wat de mix gaat geven als het moment daar is.

Sterk is wel dat het pesten gewoon schoolpesten is dat (helaas) wel meer voorvalt. De leerkracht grijpt wel degelijk in en veel leerlingen hebben nadien ook spijt volgens mij. Je ziet dat duidelijk aan de reactie van Sue en haar vriend Tommy (die uiteindelijk met Carrie naar het bal gaat) dat die dat echt doen uit schuldbesef. Het is maar één klasgenoot die wraak wil en haar vriendje er bij betrekt. Een 'grap' die helemaal uit de hand loopt en zo de lont aansteekt van de telekinetische Carrie. Heel belangrijk hier is dat je geen goed versus kwaad hebt, maar dat Carrie door haar psychotische moeder beïnvloed lijkt te zijn en met haar krachten zich afreageert op de hele school. Het stelt de 'schuldige' meteen in vraag en is niet meteen duidelijk. De klasgenoten die haar pesten? De klasgenote met haar vriend die de emmer met bloed laten vallen? De moeder die met haar religieuze krankzinnigheid haar dochter helemaal psychisch heeft beïnvloed? Of gewoon Carrie die uiteindelijk toch iedereen vermoord heeft?

Nee, het gaat echt niet meer goedkomen tussen Brian de Palma en mij. Ik heb in mijn leven 24 films van hem gezien, maar ook na herziening van diverse titels is er maar een handvol die ik serieus kan nemen, en Carrie hoort daar absoluut niet bij – misschien had Piper Laurie wel het juiste idee toen ze deze film als zwarte komedie bleef beschouwen, ook al verzekerde De Palma haar dat dit toch echt een horrorfilm was. De hele opbouw ligt er zó dik bovenop en alle pesterijen en vernederingen zijn zó vet aangezet dat ik gewoon buiten het verhaal word gezet in plaats van er door meegesleept te worden en me met het titelpersonage te identificeren, en het jatwerk van de vioolmuziek uit Psycho is misplaatst. Op Spaceks vertolking valt niets aan te merken, en de massaslachting tijdens het schoolbal werkt nog altijd uitstekend, maar de confrontatie met de moeder ontbeert dan weer elke spanning, en voor de voorspelbaarheid van de slotscène gaat er gewoon een volle ster van mijn waardering af. Redelijk stijlvol, maar niet spannend en zéker niet eng.

Een erg mooie film over het meisje Carrie wat o.a door gepest van haar klasgenoten aan het eind van de film veranderd in een moordmachine. Sissy Spacek zet de rol van Carrie erg goed neer. Maar de show wordt toch wel een beetje gestolen door Piper Laurie als de gestoorde moeder van Carrie. De rest van de cast acteert redelijk.

De climax op het bal is erg sterk. De scene waarin Carrie iedereen uitmoord is best heftig, vooral ook omdat ze geen enkel onderscheid maakt in haar slachtoffers. Wat verder opvalt aan de film is het erg sterke camerawerk en de steker en emotionele muziek van Pino Donaggio.

4,5*

Toen ik in mijn jeugdtijd deze film ging bekijken had iedereen het een dag later op school over de douchescene en gek genoeg is dat bij mij ook het meeste bijgehangen, want de rest van de film kon ik mij niet meer herinneren. Ook niet dat ene John Travolta hier in mee deed. Afijn de film draait natuurlijk om Carrie (Sissy Spacek) wie kent haar niet. Wat mij betreft blijft dit een indrukwekkende rol van haar. Gevormd door haar Godsdienstwaanzinnige moeder die haar overal vanaf sluit en zodoende ook geen seksuele voorlichting heeft gekregen. Vreemd genoeg waren de tampons haar nooit opgevallen of wilde ze er niets van weten. Wat ik erg prettig vond aan de film was dat niet iedereen zich tegen haar keerde. Met name haar juf die veel met haar te doen had. Het is dan ook vreemd dat zij later ook geslachtofferd wordt tijdens Carrie's duivelse krachten. In ieder geval maakt deze juf ( Betty Buckley) een duidelijk statement en straft alle overige gymnasten op gepaste wijze. Wat betreft het pestgedrag op school een zeer goede zaak. Kennelijk hebben weinig juffen en meesters deze film in hun hoofd geprent. Lang was voor mij ook duidelijk wie allemaal tegen Carrie was, maar de film is gelukkig is dat niet de hele school. Zo dacht ik lang dat haar balpartner (prom) meedeed aan het spel, maar aan zijn gezichtsuitdrukking te zien en zijn lipgebaren was dat duidelijk niet het geval.

De opbouw naar de walgelijke grap varkensbloed over haar heen gooien duurt lang (zoals ook de climax van Rosemary's baby een lange aanloop heeft). De muziek die ik bewust op mono heb gezet is krachtig en luchtig als het moet. Het moment van de duivelse krachten is uitstekend in beeld gebracht en voor die tijd nog mooi gemaakt met wat onhandige dubbele beelden, want je komt ogen te kort wat er allemaal gebeurd.

Carrie heeft veel details en is best een hele interessante film. Zo zag ik dat voor het huis van haar moeder ook een kruis was gemaakt op het asfalt voor de deur. Zo zit de film vol van kleine dingetjes.

De film is twee keer uitgebracht op blu ray. De eerste versie met Ned. ondertiteling is vrij slecht. De tweede van Arrow met "4K"is beter, maar geen top. Zo blijft de film veel ruis houden, maar dit is niet echt storend. Vlekjes en vuiltjes zijn voor 98% verwijderd. Opvallend zag ik op het eind in het huis van haar moeder toch nog een gemist spotje voorbij komen. De kleuren zijn soms erg mooi, maar ook vaak gedateerd. Maar ik heb slechtere transfers voorbij zien komen. Het geluid voor die tijd is goed te noemen. Je kunt kiezen voor 5.1 of mono. Ik heb voor het laatste gekozen. Moest het wel doen met Engelse subs, maar dat is voor deze film geen enkel probleem. Het Engels is eenvoudig genoeg om te volgen.

Carrie heeft toch voor mij wel indruk gemaakt. De nieuwe versie zal ik zeker ook gaan bekijken, maar zal denk ik niet het niveau hebben van Sissy Spacek.

Film 4.0
Beeld Blu Ray 3.5
Geluid 3.5
Extra's 4.0

Carrie is toch wel een audiovidueel klassiekertje. De Palma weet Carrie's proces van gepest meisje dat langzamerhand wat opbloeit en vervolgens helemaal loco gaat erg goed weer te geven en vooral bij het einde van de film kan hij lekker los gaan.

De opbouw kan je wellicht erg traag noemen en de aandacht kan er wat bij verslappen, maar aan de andere kant moet zoiets gekoesterd worden, want tegenwoordig moet alles maar snel en zit alles vol jumpscares.

Het enige dat je de film en wellicht het plot ook kwalijk kan nemen is dat het eigenlijk allemaal wel op 1 moment teert en dat je puur aan het wachten bent tot alles losgaat. Het is dan aan de persoon die kijkt of diegene de trage opbouw kan waarderen of niet. Ook had de film wel spannender kunnen zijn in de confrontaties tussen Carrie en haar moeder, of juist compleet over de top de humor. Nu valt het er net wat tussen.

Carrie blijft wat dat betreft een fijne klassieker, maar qua impact op mij persoonlijk blijft het wellicht toch wat minder gewichtig.

3,5*

Rewatch !

Had hier nog geen recensie geschreven, was ook lang geleden dat ik deze film nog eens had gezien. Paar keer gezien, maar ondertussen was het nu wel heel lang geleden. Blijft een goede film met de iconische bloederige Sissy Spacek in een glansrol. Travolta heeft eigenlijk maar een heel klein rolletje, dat wist ik niet meer. Het verhaal kent een lange opbouw, maar wel een geslaagde met uiteindelijk een geweldige finale. Die split screens, de slow motion beelden, de versnelde slow waar jezelf dol van wordt zijn leuke scènes die ik me toch niet meer kon herinneren. Het slot , misschien wel het meest angstaanjagende voor de meeste mensen zat nog wel in mijn geheugen. Toch ga ik voor Sissy Spacek zelf als het meest effectieve horrorelement in de film, namelijk die dodelijke blik van haar....brrrr. Dit is een horrorfilmpje dat gewoon tijdloos blijft. Een dikke 8/10

Sfeervolle film die langzaam maar zeker opbouwt naar de prom. Ijzersterke rol van Sissy Spacek en ook een mooi tijdsbeeld deze film.

Mja.

Op zich geen slechte film, maar ik mis iets. Misschien dat het mij net iets te gedateerd aanvoelt of zo. Niet dat Brian De Palma veel steken laat vallen, integendeel. Hoewel een erg makkelijk scenario, met weinig scènes en een erg duidelijk en voorspelbaar verloop, kan hij zich best uitleven in het proberen opbouwen van de spanning. Bij de eerste gesprongen lamp is evenwel duidelijk dat het licht op het bal ook zal uitgaan.

De Palma brengt het wel goed. Het bal zelf vind ik ook best goed gedaan. Sissy Spacek is een zeer geslaagde cast - van Piper Laurie ben ik een stuk minder onder de indruk. De film gaat m.i. een stukje te ver door, want na het bal heb je eigenlijk de climax al gehad. Alles wat daarna komt is mosterd na de maaltijd.

2,5

These are Godless times...

Tja, als King collector kon deze niet aan de verzameling ontbreken maar tegenkomen bij de kringloop wilde maar niet, dus dan maar via marktplaats samen met een paar andere titels voor een zacht prijsje. Zien deed ik de film al eens heel lang geleden, net als het lezen van het boek, wat ik er destijds van vond zou ik zo niet meer weten behalve dat het waarschijnlijk bevreemdend was. Het zien van de remake met Grace Moretz en het lezen van het boek vorig jaar werkte als katalysator om deze versie in handen te krijgen want dan eindelijk lukte.

Wat een verhaal trouwens, als het waar is waar het wel op lijkt, het eerste boek van King die hij eigenlijk weg gegooid had, zijn vrouw stuurde het manuscript echter achter zijn rug om naar een uitgever die er brood in zag ondanks dat er niet een brede markt leek voor dit soort horror. Maar verdomd, wat een succes, en binnen twee jaar een film. Het verhaal mag verder bekend zijn hoewel de film ten opzichte van het boek wel iets meer met begin en einde een eigen koers kiest. Saliant detail uit het boek is toch wel dat de drie jarige Carrie het al eens stenen op het huis liet regen. Het is een reden waarom moeder gekker dan een godsdienst waanzinnige is en het meisje zo hard straft. Toch iets waar net wat te gemakkelijk aan voorbij wordt gegaan. Het geheel begint zoals bekend onder de douche met deze maar al te bekende scene and things to come. Het kind valt niet te benijden met de hardheid van het puberleven in volle omvang, om vervolgens thuis van de regen in de drup te geraken want moeder is toch wel next level met haar straffen en ideeen. En het moet meteen gezegd dat Spacek de rol van het rare meisje uitstekend past maar dat Piper Laurie mogelijk de beste rol van haar leven speelt als doorgedraaide moeder.

Het konijn omtrent Carrie en haar mogelijkheden is vrij snel uit de hoge hoed komt, daar tegenover staat de geste van een aantal leerlingen met gewetenswroeging die een goede daad willen doen richting Carrie en daar alleraardigst inslagen ware het niet dat het tussen Carrie en de grootste mispunt Chris een kwestie blijft wanneer deze bom precies afgaat. Ondertussen bouwt de film rustig verder op verschillende punten zoals de verandering van sommige mensen ten opzichte van Carrie en uiteraard de veranderende machtsverhouding tussen moeder en dochter met natuurlijk een fenomenale, zeg maar gerust fantastische finale, en wat wordt dat toch goed opgebouwd. Wat een shot druipend van het bloed met die waanzinnige blik in de ogen, bizar! Dit allen begeleid door een meer dan mooie soundtrack van Pino Donaggio, derde keer dat ik deze man tegenkom deze week, om andermaal het erg goede acteerwerk van Spacek en Laurie te benoemen waar Travolta en Nancy Allen vooral gedurende de scene in de auto als hersenloos overkomen, valt mogelijk ook te wijten aan scenario en regie en is wellicht één van de echte minpunten in de film.

En zo bevalt mij deze versie van Carrie meer dan, en vind ik het echt een sterke film ondanks het stukje karakterontwikkeling dat we in het begin missen en dat Carrie de halve stad na de tijd ook nog met de grond gelijk maakt om tenslotte in de armen van Sue te overlijden waarvan ze voelt dat die het toch zeker niet verkeert bedoelde, maar goed dat zijn keuzes en daar lijdt de film op zich niet ontzettend veel pijn aan want deze film is lekker zat want de regelmatig gehandhaafde sinistere toon is heerlijk.