Carrie (1976)

Ik weet nog dat ik deze film indertijd helemaal niks vond.

Maar we zijn ondertussen bijna vijftig jaar verder, en dat verandert toch wel wat. Nu vind ik Sissy Spacek bloedmooi, om maar eens wat te noemen - toen niet, en niet een beetje niet maar gewoon afstotelijk. En van buitenbeentjes moest ik ook al niks hebben eigenlijk, misschien vooral omdat ik er zelf een was.

Het belangrijkste wellicht, het geniale plot van King - simpel maar toch vol met details. Of hoe geniaal mooi Spacek en Laurie hun rollen spelen, met wat hulp van een hele serie fijne bijrolletjes - Travolta nog voor zijn eerste doorbraak, William Katt, Amy Irving. Geniaal hoe Spacek haar onschuld vormgeeft met haar grote blauwe ogen in haar sproetengezicht - geen enkele andere actrice die dat zo had kunnen spelen, en nog steeds niet. Net zoals de waanzin van het smoelwerk van Laurie af spat.

De Palma - toch niet bepaald echt heel subtiel meestal - laat hier met meesterlijke beheersing het plot ontvouwen tot de onvermijdelijke ontknoping, en die gaat gepast over de top. Erg fraai gedaan, en een van de betere films ooit.

Behoorlijk verouderd. Dat begon al in die vroege scène in de doucheruimte met dat schreeuwerige overdreven acteerwerk. Dat komt de film eigenlijk nooit meer boven. Camerawerk en fotografie zijn nog wel oké en die dansscène op het bal is best mooi en teder, maar als horror/mystery mislukt en door het gedateerde spel ook geen film die voor mij overtuigt. Dan heeft De Palma de jaren erna toch behoorlijk snel bijgeleerd. 2,5*.

Fantastische film. Carrie is duidelijk een product van haar tijd en op die manier een beetje gedateerd, maar dat bedoel ik geenszins in de slechte zin van het woord. Het is typisch jaren '70 in al haar grauwheid, en ook dat hele highschool-sfeertje wordt gekenmerkt door een sfeer die tegenwoordig niet meer bestaat. Maar dat werkt juist in het voordeel van de film, want dat plaatst elk ander element dat enigszins gedateerd zou kunnen overkomen, in een duidelijk kader. Die acteerprestatie van Trevolta kan er eigenlijk echt niet mee door, maar het past in het geheel. De Palma heeft in ieder geval een rotsvaste, duidelijke visie en je hebt ook wel echt het gevoel dat hij die visie heeft kunnen doordrukken. Visueel en esthetisch een prachtige film, met momenten bijna irreëel en mystiek overkomend (zoals de openingsscène in de douche, of natuurlijk alles wat er zich op het bal afspeelt.) Het kleurgebruik is diep en helder en veelvuldig rood, zoals een Giallo-film soms. Sissy Spacek is een tour de force als Carrie; wat een kwetsbare, innemende en krachtige invulling van een best moeilijke rol. Of in ieder geval een rol die in de verkeerde handen heel snel over the top zou kunnen gaan en belachelijk zou overkomen. Maar wanneer Carrie het bloed over zich heen krijgt op het bal, en de hel losbarst, voel je tegelijkertijd angst, ontzag en ook een diepe tragiek en medelijden. Het is in ieder geval een horrorfilm met héél veel subtext: pesten, eigenheid maar tegelijkertijd toch ook aanvaard willen worden door de massa, ontluikende vrouwelijkheid en volwassenheid, katholicisme, religie en indoctrinatie. Ik kan doorgaan, het zit er allemaal in, en vooral op een heel naturelle en logische manier. Alles dient een functioneel doel, en de film heeft nauwelijks een grammetje vet.

En die tergend trage en lange opbouw richting het grote drama op het bal is op en top De Palma. Fantastisch camerawerk, nagelbijtende spanningsopbouw, alle hoeken en perspectieven die betrokken worden.. Het is paradoxaal gezien bijna een opluchting wanneer de emmer bloed op Carrie valt. Maar een lange opbouw naar het onvermijdelijke is wel echt De Palma's sterkste punt. Het kwartier hierna gaat behoorlijk hard los, en daarna is de film vrij snel over. Opnieuw niet negatief bedoeld. Het is allemaal optimaal functioneel. Enkel die allerlaatste scène vind ik misschien een tikkeltje minder, wanneer Carrie's hand uit de grond omhoogkomt. Een beetje té pulp-achtig, weggelopen uit een Friday The 13th-film. Maar goed, het mag nauwelijks een smetje genoemd worden.

Ik vind het oprecht één van de betere horrorfilms ooit gemaakt eigenlijk, en persoonlijk ook De Palma's beste. 4.5*.

Na meer dan 25 j nog een keer herzien n.a.v. een mooie heruitgave op vinyl van de soundtrack van Pino Donaggio. Nog veel beter dan ik mij kon herinneren. Brian De Palma staat hier nog redelijk aan het begin van zijn carrière maar hier scheert hij toch al een hoge top. Visueel en regiematig wordt het allemaal met bravoure (in zijn trademark stijl) en toch gebalanceerd gebracht.

De casting had niet beter kunnen zijn dan wat we hier te zien krijgen. Natuurlijk voorop met Sissy Spacek in de rol van haar leven. Ze was 25 op het moment dat ze de zeventienjarige Carrie speelde. Piper Laurie als mom is ook een voltreffer. De achtergrond van haar godsdienstwaan is helemaal niet gek in een land waar wel wat religieuze gekte aanwezig is.

Het verhaal is natuurlijk overbekend - een enorme klassieker van Stephen King die ik zelf als tiener gelezen heb alvorens de film te zien - maar het blijft toch indruk maken op mij. Je weet wat er staat te gebeuren op die prom night en toch is de spanning à la Hitchcock te snijden. De prom night scene is toch wel één van de beroemdste filmscenes ooit. En ook het naspel met de moeder mag er nog zijn, was ik al vergeten eigenlijk.

Een onverwoestbare horror classic én de ultieme prom night movie.

Een van de minste Stephen King verfilmingen die ik heb gezien. Vind het wat gedateerd en qua acteerwerk - met uitzondering van Sissy Spacek die een behoorlijke rol neerzet - niet al te best. Meerdere acteurs zitten tegen overacting aan of acteren ronduit zwak. Qua plot ook niet het meest boeiende of spannende verhaal. De scène op het bal is op zich wel de moeite waard, maar daarmee had het ook wel mogen eindigen. Wat erna komt voelt nogal overbodig aan.