Carrie (1976)

Aardige film, maar zeker niet meer dan dat. Sissy Spacek speelt erg goed en overtuigend, de rest (incl. Travolta) is me niet bijgebleven. Raar dat Spacek verder in zo weinig belangwekkende films heeft gespeeld eigenlijk. Het hele college- en prom-gebeuren is natuurlijk erg suf, maar het einde maakt gelukkig veel goed.

Mwah: badlands, straight story, missing.. o.a. best belangrijke films toch?

Ik vind de film gewoon te langdraderig, voor de liefhebber.

Het blijft een intrigerende dame, die Sissy Spacek. En de rol die ze neerzet als Carrie White is tegelijkertijd timide en bombastisch. Wat een kutleven heeft die Carrie White gehad zeg, had ze echt bestaan. Constant gepest worden door je American Dream-klasgenootjes en als je thuiskomt, uitgekotst worden door je moeder die denkt dat je de duivel zelf bent.

Het hele promgedoe en al die stralende gebitjes van haar klasgenoten zijn ergerniswekkend, maar uiteindelijk blijft het verhaal overeind. Erg apart verhaal ook, het is een rariteitenkabinet van onverwachte gebeurtenissen tegen het einde.

De Hitchcockinvloeden worden in deze film ook niet onder stoelen of banken gestoken. Het is erg overduidelijk allemaal, maar dat is Brian De Palma eigen. Liever goed gejat, dan slecht verzonnen.

Met de opbouw is niets mis mee, alles wordt redelijk vlot voorgeschoteld.

Misschien idd iets voor de liefhebbers.

was echt supper eng 1st niet maar toen zag ik de moeder met die mes echt griezele

krijg nog steeds nachmerries komt zeker dat ik het beging niet ken

De meeste verhalen van Stephen King zeggen me niets en Carrie is daar geen uitzondering op. Desondanks vind ik deze film erg goed. Niet door het schrijfwerk van King, maar door de fantastische verfilming van De Palma. Audiovisueel haalt hij alles uit de kast. Slow- en fast-motion, splitscreen, vreemde camerastandpunten, schaduwspel. Het camerawerk en de montage zijn schitterend, vooral in de prom-scène. Hij experimenteert ook met geluiden. Nu kan dat misschien wat verouderd overkomen, het is wel erg sfeervol. Subtiel is het niet, maar who cares? Ook veel Hitchcock-momentjes trouwens.

Goede film .

Een vreemde film, dat Carrie; zou je middenin invallen, dan zou je denken dat het een melige highschoolcomedy is, om vervolgens compleet verrast te worden omtrent het feit dat het dan toch een horrorfilm blijkt te zijn. De film voelt dan ook enigszins onevenwichtig aan, met het vrij saaie middenstuk waarin de voorbereidingen voor het schoolbal getroffen worden. Echter, de scènes die zich afspelen op dit schoolbal zijn qua camerawerk en montage magnefiek, om er nog maar van te zwijgen dat het geheel retespannend is, door de vele dingen die de kijker wel weet, maar de personages in het verhaal niet. Deze scènes mogen dan ook gerust adembenemend worden genoemd - afgezien van enkele kleine, tegenwoordig hopeloos verouderde smetjes waar ik gerust doorheen kan kijken. Ook de scène waarin Carrie thuiskomt van het bal en zichzelf gaat wassen is onnoemelijk spannend, doordat je weet dat haar moeder elk moment op kan duiken, maar dit moment ontzettend lang wordt uitgesteld. En dan heb ik het niet eens gehad over de eindscène, die, net als de rest van de film overigens, ontzettend voorspelbaar, maar wel effectief is (de harde geluidsband speelt ook wel een rolletje, dat geef ik toe). Opmerkelijk is, dat Carrie eigenlijk nergens echt eng wordt, maar de kijker wel met een naar gevoel achterlaat - zo erg zelfs, dat ik het niet kon helpen vanochtend wakker te schrikken uit een nachtmerrie. De griezelige gestalte van Sissy Spacek, die eigenlijk helemaal niets doet om eng over te komen, zal er ongetwijfeld debet aan zijn.

3,5*

Tot mijn schaamte bemerkte ik dat ik deze klassieker nog niet had beoordeeld...
Dit is een van de zeldzame, goed uitgewerkte King-verfilmingen. Uit de film blijkt King's worsteling met verschillende dilemma's, waarvan wraak en religie er het meeste uit springen.
Hoe moralistisch ook, King 'leert' ons met dit verhaal plat gezegd, dat wraak niets oplost en flirt hier met religie en zijn aversie tegen de excessen hiervan.
De kern van 'Carrie', de scène tijdens het bal, vind ik ronduit geniaal. Alles klopt: De splitscreens, de belichting, het kaleidoscopische beeld, maar bovenal:
Het buitengewoon briljante acteerwerk van Sissy Spacek (wát een geweldig mooie vrouw!). Haar reactie op het varkensbloed en de scènes die daarop volgen behoren mijns inziens tot de beste prestaties tot op heden in de geschiedenis van de horrorfilm en staan voor altijd op mijn netvlies gebrand.
Qua acteerprestaties vond ik Piper Laurie als Carrie's moeder dan weer minder geslaagd, al heb ik het idee dat dat grotendeels debet is aan een poging van De Palma een zeker satirisch element in de film te bouwen. Deze regisseur is er dan ook van overtuigd dat er in iedere horrorfilm een komisch element moet zitten, omdat het publiek anders volgens eigen zeggen "om de hele film zal lachen".
Hier ben ik het dan niet eens met De Palma, en de zogenaamd 'komische' scènes die in 'Carrie' voorkomen doen wat mij betreft dan ook echt voor een deel afbraak aan het gehele, ongemakkelijke en onheilspellende sfeertje. Sterker: Zo komen veel scènes op mij nogal 'campy' over... een en ander zal ook te maken hebben met een substantieel deel van de setting (een High School), maar toch...
Wat ik wel weer erg kon waarderen aan de film is dat Lawrence D. Cohen het verhaal van King dusdanig heeft aangepast, dat het originele, groteske einde waarin het gehele stadje instort is geminimaliseerd tot het (ook niet geringe) instorten van het huis waar Carrie en haar moeder woonden. Dit komt de geloofwaardigheid ten goede.
Filmisch zit 'Carrie' ook ontzettend goed in elkaar. De film begint met een mooi, wijd shot van het volleybalveld, waardoor je meteen een globale indruk van de sociale omstandigheden krijgt waarin Carrie zich dient te handhaven. Vervolgens de befaamde douchescène waarin (in slow-motion) nogal wat vrouwelijk naakt is te zien. Daarmee geeft De Palma meteen een signaal af naar het publiek: Ik ben tot álles in staat. Dit idee wordt vervolgens ook nog eens bevestigd door de scène waarin Carrie haar eerste menstruatie beleeft, waardoor de hele semi-erotische toon omslaat naar die van een soort wrang, heidens ritueel.
Al met al maakt het meteen nieuwsgierig naar het vervolg van de film.
Ook leuk zijn de 'kleine dingetjes' die deze melodramatische horror compleet maken. Zo heet de High School waar een groot deel zich afspeelt Bates Highschool, een duidelijke verwijzing naar de protagonist uit 'Psycho', Norman Bates. Ook geinig vond ik de dood van Mrs. White (de moeder van Carrie), waarin Carrie's psychokinetische krachten ervoor zorgen dat allerhande messen haar moeder op dusdanige wijze bekogelen dat zij uiteindelijk sterft in dezelfde pose als het Christus-figuur in het bid-/strafkamertje waar Carrie in opgesloten werd.
'Carrie' is een must see... een klassieker met nogmaals een glansrol voor Sissy Spacek (die met haar 60 jaar overigens nog steeds niets van haar charme heeft verloren).

Ok. Dat ga ik onthouden .

Deze film is 'haunting & cinematic' , een onvergetelijke filmervaring ...

Oude horror verfilming van het eerste boek van Mr. King. De personage Carrie White werd goed gespeeld door Sissy Spacek. Tutje maar niet te lelijk echter wel geschift. Goed gecast. Ook met het verhaal was niks mis. Gewoon een goede horror prent uit de jaren 70. Krijgt een 3,5.

Wat een fantastische kadrering en camerawerk zeg!

Moet maar eens meer van De Palma gaan zien.

eerste topverfilming van een king boek.

Sissy spacek speelt hier echt geweldig.

De film is creepy, mooi en soms meedogenloos.

heerlijk in de film is ook het jaren 70 sfeertje, wat soms ook wel een beetje eighties aandoet.

topfilm gewoon.

John Travolta is het hoogtepunt.

Wat vooruitstrevend, een eighties sfeertje in een film uit 1976

Wat vooruitstrevend, een eighties sfeertje in een film uit 1976 [/quote]

heheheheh ja hoe is het mogelijk he, maar het kan!

Letterlijk van de eerste tot de laatste minuut is Carrie een hallucinante filmervaring. Langs de ene kant weet de film door de dromerige beelden, de muziek van Donaggio en enkele afstotelijke personages om lichtjes surrealistisch over te komen. Er zijn een paar naargeestige scènes: de bizar gefilmde prom queen-kroning is bijzonder effectief en ook van het einde was ik enorm verschoten, ook al wist ik door na-aper Friday the 13th wat er ging gebeuren.

Maar daarnaast is de film ook zeer meeslepend: door haar oprecht menselijke aspecten (naast haar telekinetische krachten dan ) had ik veel meer medelijden met de sociale paria Carrie dan ik meestal met dergelijke personages heb. Daarom ook is een film die voor mij vooral ontroerend werkt, de laatste scène met haar moeder vind ik bijvoorbeeld uitermate tragisch. Dat is toch wel uniek voor een horrorfilm.

Ik vond het echt een gave film. Het einde vond ik alleen jammer. Dat het zo slecht liep. Maar de chemistry tussen Carrie en de populaire jongen vond ik echt mooi om te zien.

Ik denk net hetzelfde. Het laatste kwartier is er pas sprake van horror.

Het gedeelte daarvoor kon me maar matig boeien.

Het is dan ook geen horrorfilm in de zuiverste zin van het woord. In de eerste helft wordt het 'drama' opgebouwd: het ongewone karakter van Carrie en hoe haar naasten (voornamelijk haar moeder) daarmee omgaan.

Ja , maar naar mijn gevoel kon het horror-gedeelte langer geweest zijn. Het drama- gedeelte kon zeker korter waardoor de wraak van Carrie uitgebreider aan bod zou geweest zijn. Alhoewel haar wraak slechts het laatste kwartier besloeg vond ik het wel sterk.

Ik heb deze niet zo lang geleden nog verhoogd naar vijf sterren op basis van wat ik me ervan herinnerde. Het bleek bij een nieuwe kijkbeurt dat sommige stukken mijn brein volledig waren ontschoten en nu stel ik mijn mening ietsje bij. Het blijft een pracht van een meesterwerk (combi horror/drama, sociaal/religieuze aspecten én simpelweg uitmuntend gefilmd), maar de uitwerking op het einde(bv. de rondspuitende brandkraan en huize Carrie dat de hel in 'gezogen' wordt) is bij nader inzien niet optimaal.

Dus toch weer een halfje eraf, blijft over een dikke 4,5*.

Deze maar eens heel snel meepakken, ben net klaar met het boek (wil de gehele Stephen King serie vanaf begin af aan gaan lezen), dacht niet dat er een goed beoordeelde film over was gemaakt. Maar nu ben ik nieuwsgierig

Losstaand van het boek een redelijke film, maar niet meer dan dat.

Maar ik heb wel het boek gelezen, en ben erg teleurgesteld over gemaakte keuzes in deze verfilming. Wat zag ik vooraf ontzettende potentie in een verfilming van de geweldige debuutroman van Stephen King.

Er zijn een aantal zaken die ervoor zorgen dat deze film niet in de buurt komt van het boek qua sfeer en gruwel.

Miscastingen zijn er zeker in de film. De knettergestoorde, 'nooit lachende' Billy Nolan die als overvrolijke hippie wordt gespeeld door John Travolta, de dikke, gestoorde moeder van Carrie die wordt gespeeld door een zachtaardig uitziende, slanke vrouw, en ga zo maar door. Carrie zelf vond ik overigens wel alleraardigst gecast, net als Tommy.

De waanzin die haar moeder bezat waardoor ze overal van werd vervreemd, de oudere telekinetische uitbarstingen van Carrie (Voornamelijk het voorval met de stenenregen) en meer uit het oogpunt van Carrie zelf hadden deze film net datgene kunnen geven wat het boek wel geeft: Begrip voor Carrie. Een meisje dat compleet mee werd gesleurd in de waanzin van haar moeder, eventjes hoopvol op een normaal leven die vervolgens op een gruwelijke wijze weer voor haar breekt. De wijze waarop ze in het boek de stad vernietigd in ontzagwekkend, maar de film weet geen indruk achter te laten.

Vervolgens is het einde van de film belachelijk, Carrie die haar moeder ombrengt met 5 messen, Sue die het graf wordt ingetrokken door Carrie?, zo wordt Carrie hier als slecht persoon neergezet, terwijl Stephen King in zijn boek zo goed begrip en medelijden kon wekken voor dat meisje.

Deze film haalt een geweldig verhaal onderuit doordat de makers een verkeerd beeld hadden van het verhaal, en een aantal verschrikkelijke keuzes maken.
4,9/10
2,5*

Ik hoop echt dat er nog eens een waardige verfilming komt van dit geweldige boek.

Hè? De moeder van Carrie in de film is toch juist een verschrikkelijk, gestoord, eng mens? Zachtaardig? Nee, geweldige én voor een Oscar genomineerde rol van Piper Laurie. Waarom zou ze er hetzelfde uit moeten zien als in het boek, als het gewoon werkt in de film?

Ik weet niet of je hebt boek heb gelezen, maar hoe waanzinnig de moeder in het boek overkomt, komt ze niet over in de film. Ze acteert het redelijk goed, maar mede doordat er te weinig momenten inzitten dat haar waanzin doordringt, en haar voor mij zachtaardige uiterlijk werkt niet echt.

Ik denk dat ze niet waanzinniger zou moeten zijn in de film, dan was het helemaal over the top geworden, waar het nu al tegenaan hangt.

Wat vind je precies belachelijk aan het eind met de 5 messen ? Het is toch compleet begrijpelijk dat ze zo handelt, na alles wat haar moeder haar aandoet?

Het echte einde is natuurlijk binnen een droom van Sue, die vol zit met schuldgevoelens, dus dat lijkt me prima verklaarbaar. Het is toch een heerlijke scène? Wist je dat deze achteruit gefilmd is?