Silver Linings Playbook (2012)

Een film met een hoek af, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen.

Vond het aanvankelijk een aangename beetje verrassend toffe film, dus vrij positief over het algemeen. Maar de hele climax (de danswedstrijd, de weddenschap, het liefdesverhaaltje) heeft hem voor mij toch minstens een volle ster gekost.
Daar kregen mijn wenkbrauwen automatisch de drang bij zich op te trekken. Met andere woorden, ik vond het allemaal niet zo echt geslaagd dat laatste halfuur. Daar waar het in het eerste uur er allemaal positief onconventioneel (voor een hollywood-prent) was, zat het er het tweede uur een beetje 'naast' voor mij.

En waarom kreeg Jennifer Lawrence de oscar :-/?
Ik moet Beasts of the Southern Wild en Zero Dark Thirty nog kijken, maar hoe dan ook leek in elk geval de prestatie van Emmanuelle Riva nog van een heel andere categorie dan deze (al kun je de twee misschien ook weer moeilijk vergelijken).

Sympathiek rolletje wel voor Chris Tucker:-) En goddank voor Robert de Niro, dit geeft weer hoop voor op een 'revival' zijnentwege.

Mja, vond dit bij vlagen best aardig, maar ook heel vaak behoorlijk vervelend. Dat enorm aangedikte gevatte in de dialogen trok ik soms erg slecht. Vooral omdat er eigenlijk alleen maar vervelende personages in deze film lopen. Cooper is té overdreven popie-jopie, Lawrence als personage te aangedikt bijdehand en boos. Als actrice vond ik haar altijd erg down to earth overkomen. Hier juist niet. Het gaat me niet om het personage zelf, maar Lawrence laat soms iets te veel merken hoe tof ze deze rol wel niet vond. Kwam niet meer naturel over en deed me iets te veel denken aan een persoonlijke moment of fame. Vond haar in Winter's Bone echt een stuk beter, maargoed wie ben ik. Hun onderlinge dialogen, en dan met name in het begin (oh ja die en die medicijnen...) waren echt een beetje vervelend.

Verder de rest van de cast. De Niro vond ik eigenlijk ook vervelend, maar nog niet zo erg als die moeder. Die donkere gast die met Cooper in de inrichting zat is ook redelijk vermoeiend, net als Cooper's broer, Lawrence's zus en zwager. Het is niet erg leuk dat je in een film praktisch iedereen onsympathiek vind zonder dat het zo bedoeld is.

Qua regie vond ik het nog wel aardig, en tegen het einde werd het wel iets minder dweperig, maar kwam het sentiment behoorlijk opzet, al weet je dat ook al van tevoren. Werd nog vrij aardig uitgewerkt, maar de dans vond ik tegenvallen als sleutelmoment van de film. Het is ook geen heel slechte film verder maar ook niet heel groots als je het mij vraagt met een hoop licht vervelende personages. Dat werkt niet zo in feelgood denk ik.

2.5*

I have a problem? You say more inappropriate things than appropriate things

Dit jaar was het de eerste keer dat ik de Oscar show eens wat meer ben beginnen volgen. Silver Linings Playbook was dan ook één van de uitschieters van deze editie met 1 gewonnen Oscar en 7 nominaties. Hetgeen me echter het meeste bijbleef was de innemendheid waar Jennifer Lawrence zich mee omhulde (het struikelen op de trap, de conversatie met Jack Nicholson op het feestje, ...) die me deed besluiten om vooraleer het jaar ten einde was me toch eens aan de film te wagen waar ze het gouden beeldje aan te danken heeft. Zo gezegd, zo gedaan.

Silver Linings Playbook is wel weer zo'n typische Oscar film. Zo eentje waarvan je op voorhand eigenlijk al weet dat hij op zijn minst wat nominaties in de wacht zal gaan slepen maar gelukkig kan ik daar het meeste van de tijd wel mee omgaan, zeker wanneer er nog eens zo'n heerlijke soundtrack (onder andere Led Zeppelin met What Is and What Should Never Be en Bob Dylan & Johnny Cash met Girl from the North Country!) tussen zit maar dat terzijde. De grote aantrekkingskracht van de film zit hem dan ook in Pat & Tiffany. Beiden zijn mensen waar wel ergens een hoek vanaf is, weliswaar door een niet vergezochte en geloofwaardige gebeurtenis, maar eenmaal samen lijken ze elkander toch perfect aan te vullen. Niet echt simpel om dit op een goede manier in beeld te brengen maar het is dan ook een voordeel dat David O. Russell geen nodeloos kleffe scènes, daarvoor heeft Pat gelukkig toch nog net iets te veel zijn hart op de tong, uit zijn mouw schudt. Naar het einde toe laat de regisseur misschien toch nog een steekje vallen maar het eindshot en het voorafgaande anderhalf uur maken dit ruimschoots goed.

Zonde dat Julia Stiles zich ook nog in de film heeft gewrongen want voor de rest bevat Silver Linings Playbook een uitstekende cast. De Oscar voor Lawrence is misschien wat overdreven, Bradley Cooper is zeker en vast even goed, maar dat de actrice alle registers open trekt staat als een paal boven water. Wat een verademing ten opzichte van haar flauwe performance in X-Men First Class. Veel is dan ook wel te danken aan de chemie die ze met Cooper heeft. Die begint zijn Hangover verleden definitief achter zich te laten door voor nogal atypische rollen te kiezen maar hij mag gerust in deze lijn verder gaan. Hij en Lawrence zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en dragen de film in zijn geheel, al mag de waarde van een Chris Tucker of Robert De Niro zeker en vast niet onderschat worden.

Aangenaam verrast eigenlijk door deze prent van David O. Russel. Three Kings en The FIghter heb ik nooit kunnen uitkijken dus ik hield rekening met een tegenvaller maar door het sublieme spel van Lawrence en Cooper is dit erg genietbaar geworden. De speelduur van 2 uur voelt nergens te lang aan en het is genieten tot aan het einde.

4*

Het begint allemaal vrij lekker en vermakelijk wanneer het verhaal 'non-hollywood' lijkt te worden en de onorthodoxe personages op een al even onorthodoxe romance/strijd lijken af te stevenen.
Helaas eindigt het allemaal toch weer in een romantisch cliché happy-ending, da's een afknapper voor mij.

Een tip als je hem nog niet hebt gezien: laat je in de eerste helft niet afleiden door anderen. Dat gedeelte bestaat namelijk uit heel veel tekst. Verdeeld in veel dialogen met korte zinnen. En er wordt veel geschakeld tussen personen. Bovendien wordt er veel informatie in die dialogen gegeven. Erg onhandig dus als mensen je juist dan dingen gaan vragen enzo.

Het is wel het meest boeiende gedeelte van de film. In de tweede helft wil men steeds meer richting een soort romkom, wat ik eigenlijk niet zo vond passen. Ik had liever een uitwerking gehad richting drama. Nu werden onze ‘gestoorde’ hoofdrolspelers gewoon in wat komisch bedoelde situaties gegooid zodat we konden zien wat ze daarvan bakten. Het ontstaan van de weddenschap had van mij veel korter gemogen. Oninteressant door die termen die er werden gebruikt. En sowieso geen leuke dialoog. Ook die sporttoestand (die er vast voor de kijkende mannen in is gestopt) was voor mij een minpuntje. Dat ze zo blij waren met hun 5 op de danswedstrijd was dan weer wel erg grappig, vonden wij. Het einde kon je natuurlijk al lang aan zien komen. Ook dat doet afbreuk aan de film.

Dat Lawrence hier een Oscar voor heeft gekregen vind ik een beetje vergezocht. Ze speelt haar rol prima hoor, en Cooper ook. Dat je iemand speelt die van het padje af is wil niet automatisch zeggen dat het ook uitzonderlijk goed is. Dat blijkt maar weer. Ik zou hem eerder aan Cooper hebben gegeven. Die heel wat meer tekst te doen had en dat prima deed.
Alle bijrollen werden ook prima ingevuld. Veel daarvan deelden dus die enorme hoeveelheid aan tekst en kregen net als de hoofdrolspelers het voor elkaar om dit geloofwaardig te brengen.

Deze Oscarwinnende film heeft dus wel een aantal minpunten. Hij doet wat hij van het genre moet doen, maar ik had liever gehad dat hij nog verder van het geijkte pad was afgeweken.

3*

Million Dollar Baby op de dansvloer.

Tsja, op de een of andere manier doet deze film me enorm aan Million Dollar Baby denken. Overduidelijk parallel is de sfeer, en de hoofdrol die een Oscar wint. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet. Maar toch blijft dat ergens knagen.

J-Law (mooie bijnaam) speelt erg, erg goed. In deze film doet ze me vooral denken aan Juliette Lewis, maar dan wel een die veel subtieler en breder spelen kan. Vrijwel onherkenbaar als het meiske dat Catnip speelt. Of haar rol in precies deze film dan een Oscar verdient, tsja, het is goed, heel goed, maar zo bijzonder dat je het de rol van het jaar moet vinden? Nouja, iemand moet dat ding krijgen natuurlijk, en haar verdienste hier is duidelijk genoeg, zonder haar was dit een bloedsaaie film geworden. Bradley Cooper is daarbij toch wat teveel een dooie diender, gespeeld onder de pillen of niet - maar er gaat wat weinig vanuit om een hele film aan op te hangen.

De film dan. Een erg tobberig verhaal eigenlijk, en nogal aan de slome kant. Zeker de eerste helft of zo is nogal aan de saaie kant, toch wordt er daar nogal wat verteld dat later in de film dan hier en daar weer op z'n pootjes gaat komen. Qua timing en spanningsboog had dat toch wel wat vlotter gekund vind ik.

De hele serie bijrolletjes is wat wisselend tussen ok en irritant. De Niro doet het verrassend genoeg bij mij weer eens goed, zonder dat zijn wat gebruikelijke overacting irriteert. Maar veel van de andere bijrollen - de shrink, Veronica, Nikki etc - lijken vooral als tijd- en beeldvulling te dienen, krijgen geen inhoud en leiden vooral af.

Dus, wat mij betreft toch meer een bijzondere film dan een echt goede. En als ik er nog even aan terugdenk ligt dat vooral aan J-Law. Kennelijk dus toch terecht, die Oscar.

Gelukkig kreeg ik net op tijd grip op neurotisch Amerika om in het tweede gedeelte van de film te moeten vaststellen toch een knappe, feel-good komedie onder ogen te krijgen, met zekerlijk stevige acts, typisch Amerikaanse, lawaaierige en karikaturale humor met dreunende dialogen, maar al bij al grappig om volgen en een in zijn geheel goed opgebouwd werk met vlekkeloos camerawerk.

Hele irritante film met vreemde dialogen en overdreven typetjes. Stond op het punt de film uit te zetten na een uur. Het greep me niet, had geen enkele feel met de film en vond het geheel maar een rommelig allegaartje.

Nergens grappig, spannend, romantisch, eng of dramatisch. Niet dat ik vind dat alle films in een hokje geplaatst moeten worden, integendeel, maar dit sloeg helemaal nergens op. Zonde van mijn tijd. 2 *

Toch wel een mooie en goede film al weet David O. Russel me ook deze keer niet 100% te overtuigen.Het is allemaal wat rommelig (camerawerk,montage) en ook het scenario en de regie zijn wat wisselvallig.Het acteren daartegen is dik in orde,zowel Bradley,Lawrence,DeNiro en zeker ook Weaver maken indruk.Meesterwerk...nee,maar Silver linings playbook is wel erg amusant en vermakelijk en ook het 'feel good' gedeelte pakt goed uit.

Het eerste deel van de film was erg boeiend, maar toen de danswedstrijd zo'n prominente rol ging spelen had het geheel meer weg van een slechte grap. Moeten we dit echt geloven? Het beledigt m'n intelligentie.

Toch 2,5* voor het eerste deel.

Erg leuk! Silver Linings Playbook heeft een ziel. Dat klinkt misschien wat flauw, het is wel degelijk de waarheid. Het combineert drama en komedie op een perfectie manier, zonder mierzoet te worden. Dat is weinig films gegeven. Het plot staat als een huis en wordt nagenoeg perfect gespeeld door de acteurs. Lawrence en Cooper zijn werelds, waarbij ik vooral laatstgenoemde de show vind stelen. En hoewel we DeNiro deze rol vaker hebben zien spelen, dit kan de man als geen ander.

Ook al kent het plot weinig verassingen, het blijft leuk. Energiek, druk en af en toe zelfs hysterisch maar altijd geloofwaardig en soms ontroerend. Dit zie ik O. Russel graag nog eens doen. Zijn laatste mocht de plank dan ietwat mis slaan, met The Fighter en deze titel bewijst hij een prima regisseur te zijn.

Prima herziening. Halfje erbij.

4,0*

Bradley Cooper is na de The Hangover-triologie de gevierde man én de pretty boy in Hollywood. Om maar snel van type-casting af te komen maakt hij een haakse bocht in zijn acteursbestaan door een rol van een man met een bipolaire stoornis te vertolken. Cooper is een labiele, emotionele man die zijn huis, haard en vrouw is kwijtgeraakt, doch vastberaden is weer te voldoen aan de wensen van zijn toenmalige vrouw. Na acht maanden psychische detentie huist hij weer in bij zijn ouders (met Robert DeNiro
als gokverslaafde, neurotische Eagles-fan), maar dan ontmoet hij de schone Tiffany die hem weer wil helpen met het vinden van zijn evenwicht, tegen de belofte dat hij met haar dansoefeningen zal verrichten. Het is de uitgebalanceerde sfeer van 'vuile was' die zich constant binnenshuis houdt en Bradley Cooper is daadwerkelijk iemand die moeite heeft in zijn comfort zone
te blijven en een paar uitbarstingen heeft. Tiffany daarentegen manipuleert hem daarmate dat hij haar ideale danspartner is en zij in staat zijn om een danswedstrijd te vinden, maar ze breekt wel door zijn neuroses heen.

Goeie film waarin een man, na zijn ontslag uit een instelling, zijn vrouw weer wil terug winnen. De psychische problemen van de twee hoofdpersonages komen wat geforceerd over. Een aantal sterke en mooie scenes. Een uitstekende cast waarbij Jennifer Lawrence alle aandacht naar zich toe weet te trekken.

Onwijs sterke performance van Bradley Cooper in deze film.

De eerste film waarin ik zowel Bradley Cooper als Chris Tucker niet zo irritant vond. Het moet een prestatie zijn. Al draait voor mij deze film vooral rond Jennifer Lawrence. Een actrice die ik al niet slecht vond en bij elke film mij doet denken aan Scarlett Johansson, ook een actrice die hier en daar goeie filmrollen kiest in afwisseling van bekendere blockbusters. Hopelijk blijft (en kan) ze dit blijven volhouden. Ik had niet veel met Cooper in het begin, tot zijn acteerwerk wordt opgetild door de komst van Lawrence.

Het begint nogal kabbelend en draait rond Cooper die niet meteen de sterkste acteur is, al valt nog best mee in deze film. Gaandeweg wordt het wel beter en is er een boeiend sfeertje. Na anderhalf uur schoot ik figuurlijk wakker als ook Robert De Niro zich laat blijken en samen met vooral Jennifer Lawrence het scherm laat ontploffen vlak na de football wedstrijd. Het einde is nogal cliché, maar door de 2e helft van de film bleef ik wel met een goed gevoel achter.

Ik had zelf niet zoveel moeite met de omslag van drama naar romcom, ten eerste omdat ik wel van romcom hou en ten tweede omdat het allemaal prima gedaan is. Maar een derde punt is dat, hoewel ik wel van een happy-end hou, Nikki hier wel héél vlot wordt afgeserveerd, en het schuurt toch wel een beetje dat bij zulke psychische problemen een zoen als einde wordt gebruikt. Hoe dan ook, wat me vooral zal bijblijven is het grootse spel van Lawrence en vooral Cooper, die een geweldige energie geeft aan Pats hyperactieve buien – vermoedelijk zal ik me dus meer het acteerwerk dan de thematiek herinneren, en ik weet niet of dat de bedoeling was.
        Mooi hoe Roger Ebert de eerste ontmoeting tussen Pat en Tiffany beschrijft: "Tiffany thinks she and Pat should have sex. Pat objects. He doesn't want to be unfaithful to his ex-wife. Tiffany's eyes narrow. We realize Pat doesn't have a chance."
        Wat Robert de Niro betreft, hij speelt dit adekwaat, maar uit zijn register tovert hij nergens een noot tevoorschijn die ik niet al eens eerder bij hem heb gehoord (gezien). Na alle ongeïnspireerd aanvoelende vertolkingen van de afgelopen jaren is het al heel wat dat hij hier weer een zeer acceptabele rol speelt, maar echt superbe kan ik hem toch niet vinden.

Buiten het feit dat de acteerprestaties in deze film zeker niet van een slecht caliber zijn vond ik deze film verder niet boeiend en raakte mij de film ook nergens.

Meer een film voor de ladies denk ik.

Verder ziet de film er wel goed uit.

"You say more inappropriate things than appropriate things."

David O. Russell maakt degelijke films, maar echt speciaal worden ze naar mijn mening nooit.

Het uitgangspunt is op zich interessant; een man met een bipolaire stoornis die zijn leven weer op orde probeert te krijgen en tevens zijn vrouw wil terugwinnen. Als kijker word je gelijk in het verhaal gegooid zonder enige achtergrondinformatie vooraf. Hierdoor kom je er langzaam, maar zeker achter wat er allemaal is voorgevallen in het leven van Pat.

Het fijne aan 'Silver Linings Playbook' is dat de film je een stukje alledaagsheid laat zien. De verscheidene personages hebben zo ieder hun eigen problemen, wat toont dat niet iedereen 'normaal' is. Daarbij is de levenswijze van Pat, dat je het positieve van alles moet inzien, een passende invalshoek.

De film wordt zonder twijfel gestolen door het geweldige samenspel van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Het is gewoonweg heerlijk om te zien hoe twee manische personen elkaar in hun gedrag en gewaarwording aftroeven, wat zorgt voor opmerkelijke taferelen en scherpe dialogen. Dat het geheel tegen het einde aan het voorspelbare pad bewandelt, moet je maar op de koop toe nemen.

Al met al een prima feel-good film die comedy en drama goed weet samen te brengen. Overigens is het leuk om zowel Robert De Niro als Chris Tucker in een iets andere rol te zien.

3,5 Sterren.

Prachtige staaltje cinema.

Echt zo'n film waarin alles lijkt te kloppen. Emotioneel, meeslepend, grappig, slim. Silver Linings Playbook doet gewoon zoveel goed. Alles valt op zijn plek en doet zijn werk fantastisch. Ook met de performances zit het zeker goed. Cooper heeft misschien een slow start, maar als de film vordert komt hij meer en meer tot bloei en is hij op den duur erg goed bezig. Lawrence is gewoon magie op het scherm. En ook DeNiro krijgt zijn momenten. Het verhaal is verder erg leuk en aandoenlijk. En ook technisch is het zeer goed. Heerlijke soundtrack/score ook. Echt zo'n film die gewoon leuk blijft. Kijk nu dus al weer uit naar een volgende kijkbeurt.

Een film die gewoon helemaal moet worden afgekeken om er een echt oordeel over te vertellen. Hij is druk en gestoord bij tijd en wijle soms irritant maar de tweede helft wordt ie een stuk beter. Had wat mij betreft iets meer humor in gemogen maar al met al kijkt hij niet verkeerd. De scène in het restaurant tijdens Halloween vond ik leuk en het eind was zeker ook vermakelijk. Geen Dirty Dancing eind maar het scheelt niet veel. Knappe mooie rol van Jennifer Lawrence en natuurlijk good old Robert de Niro.

Het kwartje viel laat bij me maar zo rond de kerstdagen een prima film.

Goeie film op een offbeat manier. Prima script, geloofwaardige rollen, goeie dialogen. Lawrence en Cooper nailed it. DeNiro kon eindelijk weer eens zijn talent kwijt. Opvallend goeie rol van de moeder.

Boy met psychische problemen meets girl met psychische problemen.

Pat (Bradley Cooper) heeft het vooral lastig met impulsbeheersing. Hij flapt er ongepaste opmerkingen uit en tijdens een woedeaanval kan hij z'n agressie niet beheersen. Hij is geconditioneerd om agressief te worden bij het nochtans lieftallige My Cherie Amour en hoort dat liedje soms als het er niet is. Z'n gewoonte om in een vuilniszak te joggen is onzinnig, want dat helpt niet om meer vet te verbranden.

Z'n probleem met agressiebeheersing heeft hij geërfd van z'n vader (Robert De Niro). Deze heeft het meestal over football, omdat hij gesprekken over ernstiger onderwerpen moeilijk aankan. Wanneer het toch tot zo'n gesprek komt, begint hij te huilen - een spontaan initiatief van De Niro tijdens een zoveelste take.

Wat voor problemen Tiffany (Jennifer Lawrence) ook heeft, een gebrek aan assertiviteit is er niet bij. Zij is degene die het initiatief neemt. Hoewel ze football haat, leert ze de nodige gegevens van buiten om bij de bijgelovige vader op een goed blaadje te komen.

De dansscènes waren goed ingestudeerd en mooi van choreografie. Dansen als therapie kan beter werken dan pillen slikken, omdat Pat en Tiffany daarmee een doel voor ogen hebben en tegelijk elkaar vinden.

Dit is gebaseerd op de debuutroman van Matthew Quick. Hij worstelde met depressie en z'n vader was geobsedeerd door de Philadelphia Eagles. In het boek heet het hoofdpersonage Pat Peoples en wordt er geen diagnose vermeld.

De camera maakt driemaal een volledige cirkelbeweging rond Bradley Cooper: eerst rond hem alleen, dan wanneer ze tijdens een dansrepetitie zelf rondjes draaien en dan tijdens een kus - wat aan Vertigo doet denken.

Tijdens de aftiteling had ik liever het volledige liedje van Jessie J gehoord.

Veel meer dan ik verwachtte een echte formulefilm. Silver Linings Playbook onderscheidt zich alleen van de gemiddelde Amerikaanse rom-com in z'n iets serieuzere presentatie, maar de verhaalontwikkeling is zo belegen als het maar zijn kan en vooral het vrouwelijke personage mist elk grammetje geloofwaardigheid. Natuurlijk werkt het tot op zekere hoogte, anders zou deze formule ook niet zo vaak worden toegepast, en Silver Linings Playbook kijkt in meerdere opzichten lekker weg maar ik vond het kwalitatief behoorlijk teleurstellend.

film reviews in 100 woorden: Silver Linings Playbook - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

ps. ik ben geen professionele schrijver of criticus, ik ben maar een movie geek met een toetsenbord.

Silver Linings Playbook is een enorm luchtig, aangenaam en optimistisch filmpje. Qua verhaal is deze film niet echt bijzonder of uniek, toch heeft regisseur/schrijver David O. Russell met een intelligent script en een paar topacteurs een fijn zondagnamiddagfilmje ineen gestoken. Het acteerwerk in deze film is uiteraard op topniveau, Lawrence en Cooper zijn vermakelijk en zetten allebei een topprestatie neer. De film is misschien een tikkeltje voorspelbaar, de humor is niet bepaald hilarisch en de romantische scènes worden nooit te zoetsappig, toch is Silver Linings Playbook een aangename romantische komedie met z’n hart en ziel op de juiste plaats. #Excelsior

4,0*

Een hele berg aan emoties in deze film.

Maar niet op de kitscherige kotskwijl manier die je zo vaak in Amerikaanse films ziet.

Mensen zoals zovelen van ons met hun problemen zoals ook veel van ons kennen.

Een verademing deze film.

De chaotische momenten/conversaties ervaarde ik af en toe als irritant. .... maar het bracht de verwarring, wanhoop en boosheid van de karakters wel erg goed over.

....een fijne, goede film met eigenaardigheden en foutjes over fijne, goede mensen met hun eigenaardigheden en foutjes.

Loved it!

Acht Oscarnominaties kreeg deze Silver linings playbook waarvan het er slechts 1 in de wacht sleepte met Jennifer Lawrence als beste actrice. Terecht overigens, want Lawrence bewijst hier (nog maar eens) wat voor een geweldige actrice ze is. Het samenspel met Cooper is puur genieten. Telkens beiden in beeld komen, is er magie in de lucht en springen de vonken er vanaf. Zij, een weduwe met psychische problemen, hij, een uit de echt gescheiden man met bipolaire stoornis die zijn ex maar niet kan vergeten.

Moeilijke onderwerpen, conversaties en boodschappen dus, maar het is net de kwaliteit van Russell die ervoor zorgt dat de film erg luchtig en amusant blijft. Het taboe rond psychische stoornissen komt in de film aan bod. En het is niet omdat je iets niet ziet aan een persoon dat het er niet is. De vraag die ook gesteld kan worden is wat de definitie is van 'normaal' gedrag. Wie krijgt het label van 'normaal' en wie vooral niet? Wie bepaalt dit? Zijn we eigenlijk niet allemaal een beetje 'gek' of 'eigenaardig' in bepaalde situaties? Het is soms een dunne lijn om op te balanceren ...

Het dansspektakel was heerlijk, net als de eerste ontmoeting tussen beiden. Alleen jammer dat het einde een nogal voorspelbaar clichégehalte kende. Anders plakte ik er een 4,0* op.

Gisteren deze film gezien op rtl 8, dus met een boel onderbrekingen. Op zich kan ik me wel vinden in de ronkende commentaren hierboven. Goede dialogen en schitterend acteerwerk. Maar dat je er een stijf kwartier voor het einde er ineens achter komt dat je naar een romkom zit te kijken is een verrassing en bepaald geen aangename.

Blijft toch een erg sterke film. Fijne chemie tussen de hoofdrolspelers. Niet té voorspelbaar, en gevoelsmatig oprechte emoties.

4*

Oke.

Vooral een film met veel dialoog, maar daarom niet slecht. Alleen een keer opgezet vanwege Lawrence en Cooper, die hier overduidelijk een goede chemie hebben. Vooral Cooper valt positief op, evenals Lawrence. De Niro viel me dan weer wat tegen.

De film duurt wel wat te lang, en de komedie is een soort waar je een beetje van moet houden. Sommige grappen zijn wat aan de flauwe kant, maar niet overdreven gebracht waardoor je je nergens echt aan gaat irriteren. De uitbarstingen van Cooper soms zijn de sterkste scenes.

Op sommige momenten is de film wat saai en dan duren 122 minuten vrij lang, maar gelukkig is de film zeker voldoende qua acteerwerk. Misschien bij herziening een half puntje omhoog.

Het grote voordeel van deze film is een zeer sterke cast die goed acteert en waarbij chemie tussen de karakters duidelijk voelbaar is. Dit is ook zo'n dingetje wat een karakterfilm als deze kan maken of breken. Het mindere is dat het nooit een waarheidsgetrouwe weergave van psychische aandoening zal zijn, wat aan het einde van de film in een hoog tempo wordt duidelijk gemaakt.