Silver Linings Playbook (2012)

Sympathiek, boeiend, lekker vlot en een fijne chemie tussen de hoofdpersonages. Fijn om na die X-Men films te zien dat Jennifer Lawrence wel kan acteren. Maar Silver Linings Playbook is geen film van één acteur, het is vooral de chemie van het hele team dat Silver Linings Playbook leuk maakt. Bradley Cooper is sterk en Robert DeNiro laat na al die stupide komedies weer eens zien dat de man ook daadwerkelijk kan acteren. De man is geestig, maar heeft oprechte een paar ontroerende momenten. Dat is sowieso knap aan wat David O. Russell hier doet, hij maakt een komedie vol karikaturen en cartooneske gebeurtenissen, maar laat ze alsnog oprecht aanvoelen. In grote lijnen is Silver Linings Playbook niet heel interessant, maar de scènes an sich zijn vaak schitterend en kunnen me niet lang genoeg duren. Zo’n moment waarop Cooper flipt om zijn trouwvideo en ruzie krijgt met zijn ouders had van mij bij wijzen van spreken een uur mogen duren. Enkel jammer dat de film tegen het einde niet iets gedurfder is. Het werkt allemaal prima, maar ik had rondom de climax toch wel iets meer eigenzinnigheid verwacht.

4 sterren.

“The only way you can beat my crazy was by doing something crazy yourself. Thank you. I love you. I knew it the minute I met you. I'm sorry it took so long for me to catch up. I just got stuck.”

Fantastische film. De drie-eenheid van regisseur David O. Russell, Jennifer Lawrence en Bradley Cooper (met ook nog Robert De Niro) blijkt een gouden combinatie die zorgt voor een film met weergaloze acteerprestaties, een sterk script, een fijne regie, vlijmscherpe dialogen en kleurrijke personages. Pat en Tiffany zijn twee complexe karakters met ieder een verleden dat op z’n zachts gezegd turbulent te noemen is.

Pat heeft een bipolaire stoornis en is net ontslagen uit het psychiatrisch ziekenhuis voor het aanvallen van de minnaar van zijn vrouw. Tiffany is net weduwe geworden en zit ook in een diep dal. Wanneer ze elkaar ontmoeten tijdens een etentje ontstaat er een interessant soort kameraadschap (met genoeg vijandigheid). Het verloop van het verhaal is conventioneel, maar de uitvoering is zo sterk dat het geen moment stoort. Er zitten wat dramatische scènes in de film, maar Russell houdt het allemaal opvallend luchtig. De eerste ontmoeting tussen Pat en Tiffany is hier denk het beste voorbeeld van met de 'welke pillen slik jij scene’ als hoogtepunt. Cooper en Lawrence zijn fantastisch, en in hun gezamenlijke scènes zorgen ze constant voor vuurwerk. Ook De Niro laat weer eens zien wat voor fabelachtige acteur hij is. Silver Linings Playbook was in 2013 tijdens de Oscars de eerste film sinds 1981 die in alle vier de acteercategorieën was vertegenwoordigd met Lawrence (ook gewonnen), Cooper, De Niro en Jacki Weaver. Volledig terecht voor deze geweldige film met vier acteerkannonen en een standvastige Russell aan het roer

Gelukkig zijn er ook andere soorten romkom. Het is niet het standaard soort: Grote appartementen/huizen, goede banen, enz. Ik dacht niet gelijk zo van "wat een geweldige film!" ,maar dat kwam later wel. Uiteindelijk is het toch wel de moeite waard geweest.

De film is een romantische komedie maar voelt meer als American Beauty en Thunder Road en is net als die films een klassieker in zijn snedige maatschappijkritiek en knetterende interactie tussen de personages die tegelijk zowel hilarisch als intens verdrietig is. Helaas zakt de film in de tweede helft wat in waarbij het niet meer zo knettert en de film wat ongeloofwaardig en cliché wordt maar evengoed blijft de film onvergetelijk.

Baggerfilm losjes gebaseerd op geen dirty, maar crazy dancing. En, ik was nog wel zo hoopvol gesteld, vanwege de hoge waardering. Nee, mijn bordje met 1,9 op de schaal van 10 gaat strak de lucht in. Alle clichés vliegen voorbij en vooral de miraculeuze genezing van de bipolaire stoornissen was een belediging voor iedere vorm van geloofwaardigheid. Gooi het allemaal maar onder de noemer "romantiek," maar ik werp dit gedrocht linea recta in mijn vergetelhoek.

Leuke film. Psychische problematiek vind ik altijd een interessant thema. Films daaromtrent kunnen echter erg zwaar zijn. De komische en redelijk lichte toon in deze film vind ik verfrissend. Het acteerwerk vind ik goed en de film kijkt fijn weg. Van begin tot eind een vermakelijk verhaal. Geweldige dansscène! 4*

Een kinderfilm voor volwassenen.

Zo voelt Silver Linings Playbook te veel aan. Sympathieke underdogs werken toe naar een (dubbele!) climax, je voelt de plotpunten van ver aankomen, maar hé, ze laten zich niet onderuit halen! En zo komen we stapje voor stapje dichter bij een voorspelbaar einde.

Wat houdt de boel dan wel recht? De acteurs. Jennifer Lawrence draagt de film als een ongrijpbare verschijning, Bradley Cooper overtuigt als een man die op obsessieve wijze zijn leven weer op de rails wil krijgen en Robert De Niro bokst hier wat onder zijn gewicht in een bijrol, maar charmeert als vader die ook zijn beperkingen heeft. Daarvoor kijken we al eens een film.

Romantische dramedy over Pat die na een psychiatrische behandeling probeert zijn gewone leven weer op te pakken.

Cinematografie niet bijzonder, vooral binnenscѐnes in de kliniek, thuis en bij het uitgaan, buitenscѐnes tijdens het joggen op straat. Wel aardige filmmuziek. Cast: Bradley Cooper speelt zijn rol zeer overtuigend en Jennifer Laurence is ook goed als zijn vrouwelijke tegenspeelster.

Plot: Pat wordt na 8 maanden ontslagen uit de psychiatrische kliniek en denkt de draad van zijn leven weer te kunnen oppakken. Zijn vrouw heeft echter al eerder een nieuwe draad opgepakt. In zijn streven naar de ideale partner te worden, ontmoet hij Tiffany, die ook tegenslagen heeft gehad. Voor deelname aan een danswedstrijd vraagt ze Pat als haar partner.....

Resumé: deze film heb ik gekeken op de laatste Netflix-dag. Het was een aparte film, ik ken Bradley Cooper niet als acteur, maar vond hem goed spelen: de stemmingswisselingen, het verstoorde dag-nachtritme, de emotionele uitbarstingen, de verwardheid, zijn obsessie.... De ontmoeting met de beschadigde Tiffany vond ik goed gekozen, echter het verhaal van de danswedstrijd vond ik niet geloofwaardig. Als het plot daar anders was geweest, had ik misschien een hogere beoordeling gegeven, nu net voldoende. Die hoge waardering snap ik dus ook niet helemaal.

Boodschap: probeer jezelf niet te veranderen voor een ander, want op ieder (scheef) potje past wel een dekseltje.......

Filmpje waar ik in eerste instantie toch iets meer van verwacht had, tevens kan ik de film qua genre niet goed plaatsen, toch zit er in het plot en alle karakters best een aardige boodschap die je even moet zien, en je moet liggen.

De introductie van Pat, die weer bij zijn ouders intrekt en overduidelijk een soort dwangneurose heeft is aardig maar verder niet bijzonder. De wisselwerking met de ouders is één om nog op terug te komen. De film begint echter pas opgang te komen, en krijgt de nodige swung, wanneer Pat kennis maakt met Tiffany. Onder het motto 'je hebt een gek nodig om een gek te begrijpen' is de wisselwerking en de dialogen tussen de twee interessant te noemen. Het te volgen plot en ontwikkelingen zijn daarna redelijke vanzelfsprekend.

Waar draait de film dan om? Twee 'gekkies' die elkaar vinden en begrijpen? Neen, absoluut niet. Want in mijn optiek zijn de twee helemaal niet zo gek, ze hebben gewoon net iets teveel meegemaakt. Het is de 'gekmakende' omgeving er omheen die loopt te controleren en te bemoederen. Een omgeving die debet is aan alle problemen en die overloopt in onbegrip. Een omgeving die tevens blind is voor hun eigen idiote en dwaze gedrag. Vader met zijn 'ju ju' neurose en dwang tot controle. Niet raar dat Pat hetzelfde probeert met zijn relatie. Het is het eeuwige verhaal van de balk in eigen oog waar een erg zwart wit beeld gecreëerd wordt die naarmate de film zich ontwikkeld recht getrokken wordt. En dat is wel een bijzonder interessant beeld. De 'gekkie' mag dan gek zijn, maar is eerlijker naar zijn omgeving en zichzelf dan de gemiddelde die zichzelf normaal vind. Een omarming van jezelf die juist rust brengt.

Silver Lining Playbook is een tragikomedie met een behoorlijke portie feelgood. Een film die best een aardig concept bevat, en dan vergeet ik nog bijna een andere logica in de film die zijdelings genoemd wordt, namelijk dat alles met een reden gebeurt. Een deur sluit, een raam gaat open...

Toch boeit SLP niet altijd heel erg, maar zijn de acteerprestaties van Lawrence en Cooper dan wel weer de moeite waard, zo ook de wisselwerking tussen de twee karakters. SLP is vooral gewoon aardig om een keer te zien, maar top is het allemaal niet.

Prachtige dialogen, moeilijke situaties ook bij mensen, die het allemaal goed willen doen, maar er door psychische ziekte niet in slagen. Absolute aanrader!

Ik wist dat ik de film al eens gezien had, maar toch had ik kennelijk van te voren een andere film in gedachte. Een veel betere film ook. Van deze film kwamen me enkele scenes vaag bekend voor, maar verder was het toch vooral alsof ik deze film voor het eerst zag. Een man komt uit een psychiatrische inrichting en wil zijn huwelijk met zijn vrouw weer proberen nieuw leven in te blazen. Maar dan ontmoet hij een andere vrouw. Allemaal niets bijzonders. Net als de film. Het kijkt allemaal prima weg en er wordt leuk geacteerd. Een goede film dus. Maar ook niet meer.

Twee beschadigde zielen bewandelen de weg naar genezing wanneer ze elkaar ontmoeten. Beiden raken niet over de pijn heen van hun dramatisch beëindigde huwelijken. Soms even irritant als interessant, te weinig rom en te weinig com, maar met toewijding gespeeld door Lawrence en Cooper, die een ongewoon paar vertolken die bijna onopgemerkt naar elkaar toegroeien. Het hele circus rond die voetbalweddenschappen werkte storend voor mij. In het algemeen geen film die me bijzonder veel deed en waarin "the magic" wat zoek is.

Behoorlijke tijd geleden gezien, maar vergeten te stemmen destijds. Ik weet nog dat ik de film minder indrukwekkend vond dan ik gehoopt had, want ik kan me wel degelijk nog de zeer positieve ontvangst van Silver Linings Playbook heugen. Wat me vooral is bijgebleven is het fijne acteerwerk van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Beiden spelen complexe, interessante personages en hun samenspel is overtuigend. Ook gaan komedie, romantiek en drama vrij goed hand in hand hier, maar ik weet wel dat de film me iets te lang door ging. Halverwege zakt de boel een beetje in, maar gelukkig herpakt de film zich ook wel weer met de finale bij de danswedstrijd. Misschien niet over de gehele linie overal even spannend, maar de film liet me wel met een bevredigend gevoel achter en binnen het romcom-genre is de film vrij uniek.

3*

Toen deze uitkwam was ik niet 100% overtuigd maar kon wel de unieke sfeer waarderen. Achteraf legde ik de film snel links. Toen ik vorig jaar zelf de diagnose van bipolair kreeg ben ik mezelf beginnen verdiepen in de aandoening in zowel film als tv. Zo ben ik opnieuw terechtgekomen bij Solver Linings Playbook. Een maand of twee geleden las ik het boek en nu keek ik de film opnieuw.

Er vallen me meer dingen op en die hebben vooral te maken met het feit dat ik volwassener ben geworden sinds het uitkomen van de film. Veel kleine details ontgaan me niet meer en zorgen voor een diepe gelaagdheid in de acteerprestaties van Cooper, Lawrence, De Niro en Weaver. Wat een topcast werd hier samengesteld. Wat me, post-diagnose, opvalt is dat De Niro en Weaver een erg geloofwaardige prestatie neerzetten als ouders die met pijn hun zoon zien worstelen. Ze doen hun best het te begrijpen maar het lukt hun niet altijd. Dit is iets wat erg herkenbaar is en best hartverscheurend werkte.

Het is overduidelijk een romantische dramedy en bevat dan ook veel clichés. Naar het einde toe misschien wat te veel volgens formule maar de rit ernaartoe is zo fijn.

Plotgewijs werkt niet alles even goed en is het tempo niet altijd even vlot. Het kakt wat in bij de aanloop naar de derde akte en het wordt iets teveel van het goede. Ook waren meerdere plotpunten iets te voorspelbaar. Als laatste werden enkele camerabewegingen niet erg gewaardeerd bij ons.

Al bij al een fijne zit maar of alle Oscarnominaties verdiend waren…

3,5*

P.s.: Maak Jacki Weaver alstublieft de moeder van elk personage in elke film. Een echte national treasure.

Dankzij Netflix kwam deze film onder mijn aandacht. Nooit eerder van gehoord en gezien mijn beoordeling vond ik het vreemd dat ik deze niet kende. Weinig films krijgen een 10 op 10 maar deze tragische romcom is voor mij de beste in zijn genre en dus 5* waard. Al vele films genre / niveau Hallmark gezien met voor mij max. 3* maar deze is echt wel van een heel ander niveau. Dit zal uiteraard wel komen door de top cast. zijnde Robert de Niro, Bradley Cooper en de toen nog opkomende actrice Jennifer Lawrence. (Film bekeken in 2024, JL was in 2012 bij uitkomen van film in haar begin).JL is heden 2024 al heel wat meer…

Als je het aan mij vraagt wat ik zoek in een romcom, wel dan is deze film het antwoord.

Gezien de weinige films die ik perfect beoordeel, wil ik nogmaals vermelden dat deze de uitzonderlijke 5* krijgt van mij…

En Jennifer Lawrence die voor haar rol in deze film een Oscar kreeg voor beste vrouwelijke actrice is wat mij betreft een top actrice waar we nog heel veel van zullen en hopelijk mogen van horen.

Típ: bekijk en beoordeel deze film alleen maar als je liefhebber bent van het genre romcom…

Mja, ging wel. Ik kon er niet lekker in komen. Ik stelde me in op een dramafilm, maar vond de handelingen van de personages zo dom dat ik er behoorlijk op afknapte. Pas op het laatst, als alles op een kluchterige manier samenkomt bij een danswedstrijd, had ik door dat het een comedy was. Maar ik had eigenlijk ook amper gelachen. Derhalve als drama niet geslaagd, maar als comedy ook niet.

Gewoon niet mijn type film. Oscar voor Lawrence in haar rol kan ik op zich wel inkomen. Die deed het zoals altijd voortreffelijk.

2,5 sterren

Patrick [Bradley Cooper] komt vrij na acht maanden verplichte opname in een psychiatrisch ziekenhuis wegens de mishandeling van de minnaar van zijn echtgenote Nikki [Brea Bee]. Pat komt onder toezicht te staan van zijn liefhebbende moeder [Jacki Weaver] en zijn sceptische vader [Robert De Niro] en gelooft als enige dat zijn huwelijk met Nikki nog staat als een huis. Door allerlei triggers (waaronder het liedje ‘My Cherie Amour’ van Stevie Wonder) lukt het hem niet zijn leven op te pikken. Totdat hij Tiffany [Jennifer Lawrence] ontmoet die de dood van haar echtgenoot nog aan het verwerken is. O’Russell mixt elementen van psychologisch drama en screwballcomedy en met hulp van de uitstekende cast bouwt hij op naar een schitterende ontknoping. Droomrollen voor Cooper, Lawrence en De Niro en Weaver blijft knap overeind in de meest conventionele rol in deze met prijzen overladen publieksfavoriet.

Blijft een erg fijne film,

Ik meen me te herinneren dat dit de eerste film was met Jennifer Lawrence die ik gezien had (The Hunger Games had ik pas later gezien) en ik was onmiddellijk fan van haar. Bij deze herziening weet ik weer waarom ik zo’n fan ben geworden. Ze weet met erg veel overtuiging haar toch wel bijzonder personage vorm te geven. Haar personage Tiffany is erg mysterieus, licht ontvlambaar waardoor je nooit weet hoe ze gaat reageren en natuurlijk erg sexy. De chemie tussen haar en Bradley Cooper is bovendien ook van een hoog niveau.

Het eerste deel is een beetje aftasten waar de film nu juist naartoe wil gaan, maar vanaf het moment dat Lawrence en Cooper elkaar ontmoeten wordt het wel een stuk duidelijker. Op zich is het een eenvoudige romantische film met de nodige komische noot, waarbij een man zijn geliefde wil terugwinnen, maar ondertussen verliefd wordt op iemand anders. Eenvoudig, maar het wordt erg leuk uitgewerkt (met o.a de danscompetitie) zonder te melig te worden. Ik had nooit het gevoel naar een typisch stroperige romcom te kijken. Ook de stukjes met de Niro en zijn football obsessie waren leuk om te volgen.

4*