Silver Linings Playbook (2012)

Ook deze film heb ik in het buitenland gezien.

Zoveelste cliche verhaal. Erg voorspelbaar bovendien.

Nee, leuk voor een saaie zondagmiddag, maar ik zou er niet direct voor naar de bioscoop hollen.

Tal van nominaties voor deze film, dus vandaar de bioscoop-release niet afgewacht. Hoewel de film zelf qua verhaallijn vrij clichématig is, was die het kijken wel waard. De manier waarop Cooper & Lawrence hun rollen vervulden was meer dan geslaagd. Niet alleen als individu, maar ook zeker de chemie tussen beide hoofdrolspelers was duidelijk zichtbaar. De achterliggende gedachte achter het verhaal mag er ook zijn. Pas jezelf niet aan om bij iemand geliefd te zijn, maar vind iemand die dezelfde interesses als jezelf heeft.

Kortom, een goed te pruimen komedie/drama die qua verhaallijn niet bijster bijzonder was, maar door de indrukwekkende acteerprestaties van Cooper & Lawrence toch een ruime voldoende die net de acht niet haalt. Kijk er niet van op als deze film een paar prijzen gaat pakken voor beste acteur en actrice.

3,5*

Sterk.

Silver Linings Playbook is een nagenoeg perfecte mix tussen drama, komedie en romantiek. Het verhaal is vakkundig gedoseerd: geen enkele scène duurt te lang of te kort en de juiste snaren worden op de juiste momenten geraakt.
Het crisismomentje, de scène waarin de deal tussen alle partijen wordt besproken, voelt wat theatraal aan, maar luidt een fantastische finale in: het happy end is oprecht en geeft een voldaan gevoel.

Dat de juiste gevoelens op het juiste moment opgewekt worden is een grote verdienste van de cast, waarbij de twee hoofdrolspelers met de pluimen gaan lopen. Bradley Cooper - van wie ik absoluut geen fan ben - kent een wat aarzelend begin, maar wordt steeds beter naarmate de film vordert. Dat heeft hij m.i. deels te danken aan (zijn chemie met) Jennifer Lawrence. Die steelt werkelijk elke scène waarin ze te zien is én tilt haar tegenspelers naar een hoger niveau.
Elke andere acteur wordt door hen net niet gedegradeerd tot figurant. Robert De Niro is evenwel niet onaardig en Chris Tucker blijkt een aangename verrassing.

David O. Russell's regie is ook bijna perfect. Bijna, want soms (vooral in het begin) oogt de cameravoering overhaast en slordig, waardoor het geheel niet even aangenaam wegkijkt.
Dat minpuntje is best spijtig, want het script is ijzersterk geschreven en veel scènes zijn dan ook puur genieten, vooral die met Lawrence.

Aanrader.
4

Laten we één ding voorop stellen: Bradley Cooper kan niet dansen.

Ik denk dat deze film iets te over gewaardeerd is.

Het verhaal gaat over Pat (Bradley Cooper) die een psychische stoornis heeft en de enige die hem weet te bereiken is Tiffany (Jennifer Lawrence). Pat, obsessed met het idee om zijn ex Nikki terug te krijgen wordt langzaam maar zeker afgeleid door Tiffany, die in de verwerkingsfase zit van haar overleden man.

Ik vond wel dat ze beiden goed geacteerd hebben en heel goed de stoornissen die ze beide hadden goed in beeld hebben gebracht.

Robert de Niro had ook zeker zijn sterke momenten. De scène waarbij hij het buurjongetje achterna loopt en eens flink op zijn plaats zet: fucking geweldig. Zo ken ik hem weer net als in Goodfellas/Casino/the Untouchables.

Echter neemt het verhaal zo een stomme wending, dat te idioot voor woorden is. Er is een danscompetitie, maar Bradley Cooper kan er echt niks van! En Tifanny Lawrence weet ineens alles over football, waar Pat zijn gezin door obsessed is?

Leuk vond ik wel, dat Anupam Kher hierin speelt. Hij is ook wel bekend bij het publiek door zijn rol in Bend it like Beckham. Hij speelt een goede psycholoog, doch met een grappige draai.

Ook vond ik de hele filosofie van 'Silver Linings' leuk. Erg positief. Het is inderdaad zo dat mensen met stoornissen, en/of meegemaakte trauma's, heel anders in het leven staan. Waar zij de zwarte dalen vaak zien, zien zij juist dàarom de positieve dingen in het leven. Stukje bewustwording.

Het einde vond ik maar wat afgeraffeld. Wat de climax hoorde te zijn was een stomp in mijn maag. De uiteindelijke danscompetitie is heel slim met camera's opgenomen, door in te zoomen op de gezichten/bovenlichamen van het koppel, zodat Bradley Cooper er niet helemaàl belabberd uitziet. Ik kan me er ook niet bij neerlegeen dat Pat, al een week met de geschreven brief rondloopt en haar zomaar vergeeft ( gezien zijn stoornis)

De happy ending maakte me misselijk. Had een dramatische eind willen zien, juist omdàt hij kampt met een stoornis. maar ok, we houden ons maar aan de 'Silver Linings'.

3*

Wat is eigenlijk een romcom? Jongen en meisje ontmoeten elkaar en na veel omwegen komen ze altijd bij elkaar. Meestal zijn het degelijk gemaakte films waarbij er af en toe één uitspringt door de unieke uitwerking (Punch-Drunk Love) of door een licht alternatieve sfeer als in (500) Days of Summer. En dan is er nog deze prent die in de basis iets weg heeft van de romcom maar een veel serieuzere en meer cynische inslag heeft. Dat viel door mij te waarderen.

We krijgen een licht getraumatiseerde jongeman en een meer depressieve jonge dame die een soort van genegenheid ontwikkelen en elkaar nodig hebben. In elke normale komedie is dat niets meer dan een kapstok om beide jongmensen elkaar op het einde te laten vinden. Nu is het verhaal een kapstok tot het uitwerken van de personages, alleen met deze getroebleerde hoofdrolspelers weet je gewoonweg niet wat het einde zou kunnen zijn. Dat is de grote kracht en tezamen met licht ontvlambare personen (zo ongeveer iedereen in de film heeft wel iets) zorgt voor een constante onderhuidse spanning die erg prettig werkt. En in plaats van flauwe of vieze humor krijg je nu humor die voortvloeit uit die explosieve mensen die elk moment kunnen gaan schreeuwen of iets vreemds doen. Zo zitten er daardoor een aantal zeer geestige scènes en momenten die het drama gelijk wat luchtiger maken.

Het goed geschreven script helpt verder ook wel mee aan het acteerniveau. Dat Lawrence kan acteren wist ik al, zeker als je in The Hunger Games een goed en geloofwaardig personage met diepgang weet neer te zetten ondanks een brak script. Nu heeft ze echter een goede basis die fantastisch wordt ingevuld. Ze geeft een geheimzinnigheid aan Tiffany. Nooit kan je helemaal door haar schild heen kijken en daardoor blijft ze wat mysterieus. Wel is ze zeer humoristisch, oprecht, sensueel en sexy tegelijk en ze laat haar pijn heel duidelijk voelen. Nou is het sowieso geen straf om naar haar te kijken maar ze geeft ook zoveel diepgang mee aan haar wat vreemde personage: dat is gewoon knap. Bradley Cooper is daarnaast prima en vooral erg geestig. Ook werkt de chemie tussen hem en Lawrence. Fijn ook te zien dat DeNiro nog eens een fatsoenlijke rol heeft. De laatste jaren zat hij vooral is slechte komedies waar ik hem dan vooral vervelend vond maar die dan nu wel weer voor zijn komische timing van pas komen. Ook de andere rollen zijn prima met vooral de Indische therapeut als positieve uitschieter.

Visueel wordt een sobere stijl aangehouden zonder veel felle kleuren. Nergens opvallend maar het zorgt wel voor een prima sfeer. De muziek is wel prettig die net dat kleine beetje extra geeft en net weet op te vallen terwijl het wel veelal wat achtergrondmuziek is.

De film zit tussen de 4* en 4,5* in, maar omdat Lawrence gewoonweg lekker is slaat de balans positief uit, 4,5* dus.

Het acteerwerk is prima in orde, en de ziektebeelden zijn zeer realistisch weergegeven. Vaak krijg ik het gevoel dat er bij psychische stoornissen nogal 'over the top' gegaan word in films, dat is in dit geval niet zo en dat waardeer ik. Verder vind ik wel dat de trailer een zwaar vertekend beeld geeft van de film. Bijna alle grappen zitten in de trailer waardoor je het idee krijgt van een komedie maar ik vind deze film niet de titel 'komedie' waardig. Het is meer romantiek/drama met héél soms een klein vleugje humor.

3*

Zwaar teleurstellende film. Een vrij standaard uitgewerkt verhaal, met een ontzettend cliché einde dat je al heel ver vantevoren aan ziet komen. De aanloop ernaartoe is ook niet altijd al te geloofwaardig, evenals sommige personages. De chemie tussen beide hoofdrolspelers was niet altijd even sterk aanwezig, al zet Lawrence wel een betere rol neer dan Cooper. Robert De Niro kan hier niet echt imponeren, maar daar leent zijn rol zich dan ook niet echt voor.
De uiteindelijke romance tussen beide zie je van verre aankomen, maar komt weinig overtuigend over. Verder bevat de film nogal veel stereotype personages, zoals de psychiater en Pat's vriend Ronnie. De overdreven aangezette scene rondom die American Football wedstrijd was ook niet al te sterk. Al met al een nogal cliché verhaaltje dat ook nog eens niet al te best is uitgewerkt.

Een hele grote tegenvaller.

Na een half uur kijken werd ik ontzettend onrustig.

De chaotische Cooper werkte vreselijk op mijn zenuwen en ik kon er niet inkomen.

Alles was te gehaast.

Deze film was aan mij dus niet besteed.

Normaal ben ik wel gecharmeerd van Cooper, maar helaas... Hij slaat de plank mis in deze film.

Had er meer van verwacht. Jammer...

Maarrrrrrrr... Dat is mijn mening uiteraard.

Ben t eens met Honey Blossom in de zin dat ik ook meer had verwacht van deze film. Het is geen origineel verhaal, en vond de film ook niet verrassend. Alles zie je lang van te voren al aankomen en valt aan het eind allemaal op zijn plek. Niet dat ik niet hou van een happy ending, maar wel als deze te 'gemaakt' is.

Qua acteerprestaties ben ik wel vol lof over de heer de Niro evenals de moeder van Pat.

Ben iig blij dat ik de film niet in de bioscoop heb gezien, meer 2,5 * krijgt ie niet van mij.

Verhoogd naar 5 sterren na een herziening in de bios, de film raakte me en het gaf me een gevoel dat ik een gedeelte was van die familie en dat dit echt iets is uit het leven gegrepen..eerste 5 sterren in 2013 en in heel 2012 maar 1 gegeven, komt weinig voor dat een film me zo boeit met fascinerende karakters, een goed verhaal, grappige en dramatische momenten. David O. Russel, thanks

but if it was me reading the signs...

Leuke film die heel knap in alle drukte en intensiteit toch een mooi verhaal weet te vertellen. Net aan worden karikaturen vermeden, hooguit gaat het personage van Tucker er overheen. In het hart staat echter het sterke duo Cooper / Lawrence waarvan de laatste absoluut de show steelt als beschadigde, promiscue weduwe. Geef die vrouw een Oscar! Soms schrijnend, soms grappig (het duo De Niro / Herman deed me denken aan Morty Seinfeld / Jack Klompus), soms lief, soms over the top maar immer sympathiek. Prachtige score ook van Elfman.

Dikke 3,5*.

Leuke film.

Elk jaar zit er tussen de Oscars zo een relatief klein sympathieke film. Up in the Air, The Descendants. Silver Linings is het dit jaar.

Wat vooral leuk werkt is dat het eigenlijk een ordinaire romantische komedie is. Die door goed acteerwerk en inderdaad het goed vermijden van te karikaturale karakters niet meteen als ordinair kan worden bestempeld. De cast is leuk. Erg leuk om Tucker weer te zien. Lawrence is niet slecht maar nog ietsjes te licht naar mijn mening voor een rol als deze. Zelfde geld misschien ook nog wel voor Cooper. Hij blijft een beetje hangen in die joviale gozer en nooit echt in de man met grote innerlijke problemen. De Niro daarentegen is weer op zijn plek. EINDELIJK. Na een hoop, hopeloze films speelt hij hier een heerlijke rol die ons weer doet herinneren waarom hij een groot acteur is. Het is niet eens zo een opvallende rol, maar hij speelt makkelijk en lijkt zin te hebben in zijn rol. Iets wat ik al een poos niet meer heb gezien bij de man.

Uiteindelijk is het vooral het sympathieke sfeertje dat het een fijne film maakt. Het einde is voorspelbaar maar op een dermate lieve manier, dat deze romantische komedie doet wat het moet doen. Je met een fijn gevoel te zaal uit sturen.

3.5 sterren.

Onderhoudende de film over Pat die kampt met zijn geestelijke gesteldheid. De film heeft humor en vaart en de cast is interessant.

Waar ik wel wat moeite mee heb is dat Bradley Coopers personage Pat een karikatuur is van iemand met een bipolaire stoornis (manische depressiviteit). Ik ben een ervaringsdeskundige en in deze film lijkt het of iemand met een dergelijke aandoening voortdurend gestoord gedrag vertoont. Pas op het einde van de film, na het dansen, zien we een uitgebalanceerde Pat.

Hoewel vermakelijk, heeft het niet aan mijn (hoge) verwachtingen kunnen voldoen. Een zwak plot, met duidelijke gebreken, die overeind wordt gehouden door het acteer werk en de chemistry tussen Jennifer Lawrence en Bradley Cooper. De rest van cast was ook sterk en vooral het zien van Robert De Niro in een rol met ietwat inhoud was voor mij een persoonlijk hoogtepunt.

Wat viel die tegen! Pathé's keuze: Speciale Valentijns voorpremière. Dan verwacht je véél romantiek! Dit was echter eea drama en minimale komedie. Mijns inziens werd er veel te veel nadruk op de mentale problemen van de hoofdrolspelers gelegd. Warrig verhaal ook (vooral in het begin). Jammer!

Leuk.

David O. Russell is wel oké, al zijn het nooit echt grootste films die hij maakt. Ook deze Silver Lining Playbook is goed te pruimen, maar mist iets om het een speciaal te maken. Waar Russell vooral in slaagt is de combinatie drama/humor goed te laten lopen.

Cooper en Lawrence doen het goed. Twee ietwat vervelende personages die genoeg chemie tussen elkaar hebben om hun vervelende kantjes af te vlakken. Het duurt even, maar na een half uur is het wel duidelijk waar deze film naartoe wil. Ondanks het weinig spannende verloop blijft de film toch boeien.

Bijrollen zijn aardig. Tucker is een welkome afwisseling, De Niro doet eigenlijk wat hij de laatste jaren altijd doet in films: de wat grumpy opa spelen. Toch vond ik de sterkste humor vooral terug in de conversaties tussen Cooper en Lawrence.

Aangenaam filmpje, de lengte is geen probleem, drama en comedy wisselen elkaar vlot af, maar mist uiteindelijk net dat beetje extra.

3.5*

Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Het acteerwerk is prima, het is boeiend en spannend om te kijken naar mensen die psychisch gezien wat uitdagingen hebben, maar vanaf het laatste half uur wist ik in ieder geval niet meer helemaal wat de film precies wilde.

Die weddenschap en het football zorgt ervoor dat de film een ontzettend saai straatje inschiet, en bovendien eindigt het ontzettend mainstream, terwijl het best rauw en interessant begint.
Er worden soms wat rare keuzes gemaakt wat betreft muziek en camerawerk.

Verder wel een aardige flm, het zijn uiteraard Pat en Tifanny die de boel interessant weten te houden, hoewel de Oscarnominatie me wat overdreven lijkt. Daardoor is het toch net allemaal wat te betekenisloos.

net aan 3,5*

Begint en eindigt sterk, maar in het midden kabbelt de film maar een beetje door, zonder echt indruk te maken. Het script is ook wat te dun en vlak voor een film van twee uur. Bradley Cooper is evenwel uitstekend in de hoofdrol; ik heb hem eigenlijk niet eerder zo goed gezien als hier. De supporting cast is ook prima, met een mooie rol voor Robert De Niro. Zelfs de doorgaans onuitstaanbare Chris Tucker is hier best leuk! Verder niet overal even overtuigend en aan de voorspelbare kant, hoewel voortdurend onderhoudend.

Silver Linings Playbook is zo’n zeldzame film die erin slaagt om diverse genres op een heerlijke en natuurlijke wijze met elkaar te vermengen. Het heeft vooral ook een sterk geschreven script, die de acteurs in staat stelt om gemakkelijker en beter te presteren, wat je hier ook wel ziet, want in elke acteurscategorie was wel iemand van deze film genomineerd. Best terecht ook, want er wordt gewoon erg lekker gespeeld. De bijrollen zijn goed verzorgd en iemand als de Niro heb ik in jaren niet met zoveel plezier zien spelen, ook al is het misschien een rol die hem erg goed ligt.

Het zijn echter de twee hoofdrolspelers, die de meeste aandacht opeisen. Bradley Cooper speelt overtuigend de rol van de man, die na diverse psychische problemen uit het verleden, weer langzaam een toekomst probeert uit te stippelen, alleen kan hij de gedachten aan zijn ex maar niet uit zijn hoofd krijgen. Zijn spel is innemend en hij heeft een sterke chemie met Lawrence. Jennifer Lawrence steelt echter de show in Silver Linings Playbook. Toen ik de film gisteravond zag, was zij nog genomineerd en nu blijkt ze de Oscar dus ook gewonnen te hebben. En terecht. Ik had het vooraf niet gedacht, maar Lawrence speelt echt formidabel De manier waarop zijn haar personage vorm en inhoud weet te geven en daarbij ook nog eens de meest diverse uitstralingen weet te creëren is echt geweldig om te zien. Ze heeft iets mysterieus en ongrijpbaars hier, en acteert daarnaast gewoon geweldig.

David O. Russell slaagt er daarnaast goed in om het geheel constant boeiend te houden. De soundtrack is rustig, maar uiterst aangenaam en het blijft allemaal de volle twee uur boeien. Het drama wordt nooit te erg en de acteurs maken van hun personages echte mensen van vlees en bloed en geen typetjes. Ook heeft dit alles een zekere mate van onvoorspelbaarheid. Vooral door de gedragingen en het verleden van beide hoofdpersonages is het niet altijd zeker wat er gaat gebeuren. Hierdoor zit er ook nog onbewust een bepaalde spanning in het verhaal.

Het moge duidelijk zijn dat Silver Linings Playbook me positief verrast heeft. Ik had een leuk tussendoortje verwacht, maar het bleek veel meer dan dat te zijn. Het is één van de beste romantische komedies van de laatste jaren. Het script is goed geschreven en het acteerwerk is buitengewoon sterk. Dat zorgt er voor dat het allemaal prima in balans is, en ik een uitermate fijne twee uur hieraan beleeft heb.

4,0* dik

Heerlijke film die je al de ellende van de wereld voor twee uur laat vergeten. Ook een geweldige cast Jennifer Lawrence en Bradley Cooper zijn werkelijk geniaal en ik begrijp echt wel dat Jennifer Lawrence voor haar rol de Oscar heeft gekregen , ze speelde de aangeslagen breekbare en gevoelige Tiffany met verve. wat mijn betreft had Cooper de rol van de mannelijke rol mogen krijgen hij was namelijk ook geniaal. Robert De Niro was ook geweldig als de neurotische vader en het wordt weer eens tijd dat deze icoon een goed script krijgt voor weer en geweldige hoofdrol. De film is veel en veel meer dan een standaard komedie en heeft ook de nodige drama en liefde in zich, de twee uur die de film duurde vlogen werkelijk voorbij en dat is altijd een goed teken.

Echt een leuke film, Lawrence is ook echt een van mijn favo actrices!

Erg leuke film, ik heb me hier echt een avondje goed mee vermaakt!

Grappig hoe in de film te zien is dat Pat zijn vader zelf ook zo zijn tics heeft, helemaal wanneer het om de footballwedstrijden gaat. Pat heeft zijn 'apartigheden' dus niet van een vreemde! De scenes waarin Pat beloofde om ergens niet (verder) over te praten, maar dat vervolgens maar 1 seconde volhield, vond ik erg leuk. Er hing zo'n leuke, doch gekke, sfeer tussen Pat en Tiffany; erg goed geacteerd.

De film zorgde er bij mij voor dat ik echt meeleefde met de hoofdpersonages en hun gebeurtenissen. Ondanks dat ze een beetje raar waren, voelde ik oprecht hun frustratie wanneer zij (vooral Pat, uiteraard) van iets beschuldigd werden en zij niet eens de gelegenheid kregen om zichzelf te verdedigen. Het was voor de politie en de buren duidelijk: Pat is gek, en alles wat hij doet kan niet door de beugel.
Ik voelde bij mezelf dan ook een enorme smile op mijn gezicht toen Pat en Tiffany een 5 haalden in de danswedstrijd, waardoor Pat's vader de weddenschap met zijn vriend had gewonnen. Deze film heeft gedaan wat ik een grote voorwaarde vind bij een film: het verhaal en zijn personages (en daardoor ook het acteerwerk) moet me meenemen naar die wereld op het beeldscherm, zodat ik alles om me heen vergeet en meeleef met de personages alsof het mijn eigen vrienden zijn. Klasse!

Of het terecht is dat deze film zoveel prijzen heeft gewonnen, en dat Jennifer Lawrence een Oscar heeft gewonnen voor haar rol als Tiffany...ik kan niet beoordelen of dit terecht is, want ik heb veel van de andere genomineerde films nog niet gezien.
Wel kan ik zeggen dat dit een eerlijke, gekke, herkenbare en liefdevolle film is, die niet al te moeilijk in elkaar zit, maar waarin de acteurs meer dan overtuigend spelen. En dat vind ik bewonderenswaardig en wat mij betreft een prijs waard

Waanzinnige film, was helemaal weggeblazen. Mede door de geniale cast natuurlijk, maar ook door de ijzersterke dialogen. Ja, ook ik ben gevallen voor Jennifer Lawrence. Maar ook Cooper speelt natuurlijk erg goed, die blijft me ook alleen maar verbazen de laatste tijd, en natuurlijk De Niro die weer eens erg sterk is. Moet me maar eens meer gaan verdiepen in de regisseur.

4,5*

Goede film die geen moment verveelt.

Een film waarin alle acteurs subliem op elkaar aansluiten, ik was met name te spreken over de kwaliteiten van alle mannelijke cast-leden, Bradley Cooper met stip bovenaan, en natuurlijk mevrouw Lawrence. Jennifer Lawrence is leuk: ze is een sterke en vooral échte vrouw. Hopelijk houdt ze zich staande in Hollywood en blijft ze zo leuk en oprecht.

Het personage van Cooper is voor mij echter het hoogtepunt van deze film. Ik herkende me in Pat. Ik herkende mezelf ook in Tiffany, maar haar harde uitstraling maakt het toch tot het einde toe moeilijk om met haar mee te leven en je echt in haar situatie in te leven.
Bij Pat is dat minder moeilijk. Hij is open, levenslustig en tegelijkertijd zie je de pijn in zijn ogen. Je moedigt deze man aan, je wilt dat hij het geluk in hemzelf vindt. En je wilt dat hij dit met Tiffany vindt, zodat zij zich ook kan openstellen.
Daarom vind ik de laatste scene, waarin je Pat en Tiffany kussend en lachend samen ziet een prachtig en waardig einde.

Verder deed de film me niet heel veel. Het mist toch iets. Het is een goede film, maar ik heb me geen moment echt verloren in deze film.
Voor nu een *3.5

Aardige feel-good movie maar daar zag het in het begin nu niet bepaald naar uit. Die Pat Peoples vond ik aanvankelijk een vreselijk personage en ik dacht van; met wat voor een film zit ik nu weer opgescheept. Gelukkig werd het allemaal een stuk beter toen Tiffany ten tonele verscheen. Ik heb nu eenmaal een zwak voor Jennifer Lawrence, voor mij een van de meest veelbelovende filmactrices van dit moment. Het beste van deze film was trouwens weggelegd voor het laatste half uur, de dansscène van Pat en Tiffany vond ik zeer mooi en het hoewel zeer voorspelbare einde gaf mij ook een aardig "feel-good" gevoel. Ook Robert de Niro zette weer eens een zeer goede rol neer maar de hoofdprijs gaat van mij toch echt uit naar Jennifer Lawrence die de oscar voor beste actrice imo dik en dik verdiende. Zij tilde deze film die niet bijster interessant begon toch aardig boven het gemiddelde uit.

3,5*

Zoals @wibro hierboven al schrijft, Hollywood’s rijzende ster Jennifer Lawrence tilt deze film naar een hoger niveau. Of de Oscar die ze daarvoor kreeg terecht is, is weer een ander verhaal want ik heb nog steeds het idee, dat die naar Emmanuelle Riva (Amour) had moeten gaan, maar dat terzijde.

Het plot van deze film is op zich niet bijster sterk, want tamelijk voorspelbaar en in diverse varianten al eerder vertoond. Hoewel Bradley Cooper en Robert de Niro zeker niet slecht bezig zijn, komt de film pas tot leven als Tiffany (Jennifer Lawrence) ten tonele verschijnt. Als zij in beeld is, gebeurt er wat. Hoewel nog erg jong nu al op en top vrouw en een actrice, die na haar voortreffelijke optreden in Winter’s Bone (2010) opnieuw een dijk van een rol neerzet. Daar gaan we de komende tijd nog veel van horen, schat ik in.

Aardige dramatische komedie. Qua narratieve elementen gewoon middle of the road, kan me totaal niet vinden in de kritieken dat dit iets vernieuwends is op het genre. Vervalt eigenlijk in dezelfde cliche's als elke doorsnee romcom. Het is vooral Jennifer 'The Prodigy' Lawrence die hier het verschil maakt. Wateen tour de force is zij, en dat was ook nodig ook want haar personage is op momenten erg tough to like.


Cooper daarentegen doet het aardig, zelfde geldt voor DeNiro voor de verandering en Tucker is altijd leuk. Zelfs als ie een ingetogen rol speelt als hier. De chemie tussen Cooper en Lawrence doet de film ook veel goeds, al lijkt me dit ook weer puik werk van Lawrence. Chemie met Lawrence hebben vind ik niet echt een prestatie op zich, vooral niet in spandex. Qua narratieve structuur is het weer romcom 101, 95% van de film om elkaar heendraaien en dan opeens het licht zien. Shocker. Lawrence trekt met haar zeer bezielende performance de film op een veel hoger plan waardoor het toch best een goede film wordt.


Terechte oscar dus, want met alle lof dat Silver Linings Playbook krijgt is dat maar aan één persoon te danken, en dat is Jennifer Lawrence. Zo simpel is het.

Prettige film met een uitstekende mix tussen drama, romantiek en komedie. De film neemt de tijd om op gang te komen, maar doet dit wel op een prima wijze. Al snel kom je in het verhaal tussen Jennifer Lawrence en Bradley Cooper, die beiden heel overtuigend spelen. Vooral de mooie, jonge en talentvolle Lawrence is fantastisch. Het lijkt me dat ze terecht de Oscar heeft gewonnen. Een extra vermelding voor Robert de Niro lijkt me ook wel terecht, want hij speelt in een heerlijke rol. Eindelijk zien we hem nog weer eens overtuigend en met passie een rol neerzetten. Dat is volgens mij best wel een tijdje geleden. Het was altijd 1 van mijn favoriete acteurs en hopelijk krijgt hij de komende jaren nog eens mooie rollen waar zijn enorme klasse wederom kan worden bevestigd. Zijn rol zorgde toch voor een komische noot. De andere bijrollen bevielen me ook prima.

Maar het vuurwerk komt toch af van de chemie tussen Lawrence en Cooper. Het levert mooie momenten op waar je mee kan lachen of waar je mee leeft met beiden. De climax mag er zijn, ook al is het een beetje voorspelbaar.

4*

Iets meer van verwacht. Cooper en Lawrence doen het uitstekend, maar het verhaal kon me niet altijd even goed boeien. Aan het acteerwerk ligt het dus niet, de acteurs doen het stuk voor stuk uitmuntend, maar waar schort het dan aan? Het kakt hier en daar wat in. Jammer, want de personages zijn interessant. Toch had ik ergens het gevoel dat er 'meer' uitgehaald had kunnen worden, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Ik vind het, helaas, een beetje overgewaardeerd allemaal. Niet dat het niet vermakelijk is, maar ik had er verhalen over gehoord die ik helaas niet kan beamen.

But at the end of the day...... Het einde was wel sterk,dan ben ik eventjes een romantisch meisje die een 'Awwww' moet onderdrukken wanneer het - voorspelbare - moment waar we twee uur lang op zaten te wachten aanbreekt.

***

Ach, die Oscar nominaties zijn natuurlijk wat overdreven.

Zolang je de verwachtingen niet omhoog schroeft weet je eigenlijk precies wat je kan verwachten. Een goed geacteerd romantisch drama met een komische kwinkslag die de boel als lijm met elkaar bij elkaar houdt. Vooral als je achteraf eigenlijk beseft dat Chris Tucker niet eens vervelend was, maar juist erg leuk weet je dat de film best goed is! Het gaat misschien wel ietwat bergaf vanaf het dansgebeuren, waardoor de originaliteit compleet verdwijnt. Alsnog is de film vanaf daar wel degelijk.

Uiteindelijk exact wat ik er van verwacht had.

3,5*