Silver Linings Playbook (2012)

Ik kan helaas niet helemaal meegaan met de lof die deze film krijgt.

Het begon vrij aardig allemaal. De drama-kant voerde de boventoon (sowieso heb ik de gehele film nooit echt kunnen lachen) en het kwam, mede door alle psychische- en familieproblemen, lekker rauw over. Ik wist helemaal niks over deze film verder, dus had geen idee wat me te wachten stond. Dat resulteerde in een voor mij fijn voortkabbelende film waarvan ik nog niet wist waar het heen zou gaan. En dat beviel prima! Ik had allerminst het gevoel te kijken naar een romcom... Positief dus!

Maar dan... Eigenlijk gaat het voor mij mis vanaf het moment dat het dansgebeuren geïntroduceerd wordt. Dat is namelijk het moment waarop de richting van de film ineens duidelijk wordt. Vervolgens volgt die onnatuurlijke scène waarin Tiffany binnen komt storen nadat Pat zijn afspraak niet is nagekomen en alles wat daaruit voortvloeit om te kunnen eindigen in een voorspelbare en zoete finale. En zo zit je dan ineens toch naar een duffe romcom te kijken. En dat voelde voor mij niet lekker. Ik kreeg nu ineens het gevoel alsof er geforceerd met de standaardformule aan de haal is gegaan, om maar eens anders dan anders te zijn.

Het acteerwerk was verder wel prima in orde. Hier en daar wat overacting, maar nooit storend. Lawrence vond ik zeker goed, maar ook weer niet meer dan dat. De Niro viel me ook weer eens positief op, maar die speelt weinig anders meer dan dit soort rollen dus echt verrassend was het ook weer niet.

Nee ik kan er al met al toch niet meer dan 2 * aan kwijt. Zeker niet heel beroerd, maar het had zoveel meer kunnen zijn.

Een beetje de Little Miss Sunshine van vorig jaar. Het heeft een soortgelijke arthouserige sfeer, maar de grappen en de dramatische momenten zijn ingebouwd zoals het een goede Hollywood-film betaamt. Ik bedoel dat trouwens niet badinerend, want dit soort films brengen voor mij het beste van beide werelden bij elkaar: toegankelijk maar toch eigenzinnig. Wat hier ontzettend goed werkt is dat de casting goed verzorgd is. Van hoofdrollen tot bijrollen; elke rol is grappig op zijn eigen aandoenlijke manier, en het levert een film op die van begin tot eind sympathie op weet te wekken voor mensen in de marge.

Het blijkt anno 2013 toch mogelijk te zijn om een blockbuster te serveren die een goede balans heeft tussen drama en komedie zonder allerlei flauwekul. Soms leek het even door te gaan slaan maar dat gebeurde zelden. Het script is boeiend en raast in een hoog tempo door. Leuke sitaties met sterk samenspel tussen Cooper en Lawrence en er komt van alles in terug wat je toch niet direct zou verwachten. Wel bleef dat wedden op de Eagles en heel dat fanatisme van Pat Sr. een beetje hangen. Aangename zit.

Ik heb gehoord dat de AH volgend jaar met een nieuwe actie begint; bij 10 euro aan boodschappen een gratis oscarnominatie.

Silver Linings Playbook is voor mij vrij doorsnee, binnen de lijntjes gekleurd en zelden verrassend. Hoe kan dit nou 8 oscarnominaties waard zijn?

Verder best een leuke film, al had ik de hele tijd het idee dat Cooper zijn aandoening "speelt". Het dansje aan het einde was wel leuk, maar daarna vervalt de film weer in een zoetsappig en makkelijk afgerond einde.

Jennifer Lawrence speelde goed.

Goede genade! Een geslaagde screwball comedy! Uit het jaar 2012! WTF!

Ja, een screwball comedy, dat is dit. Oftewel een romantische komedie, met snelle, scherpe dialogen en compleet gekke personages, die ook gek blijven en juist daardoor zo goed bij elkaar passen, in plaats van dat ze langzaam serieus worden en zich leren te gedragen en zo elkaar krijgen, zoals in de meeste mindere romantische komedies. Mensen die mijn smaak kennen weten dat ik een zwak heb voor films als deze, al wist ik vooraf niet dat dit zo'n film was. Ik had een wat meer serieuze film verwacht, met wat minder nadruk op humor en vooral een focus op het drama.

Dit is een film waar de liefde vanaf straalt. Niet eens zozeer van het romantische koppel dat centraal staat (al hebben Cooper en Lawrence absoluut chemie), maar gewoon van het hele project. Je ziet het duidelijk in de cast, die allemaal met plezier hun rol spelen, waarbij het scheelt dat er eigenlijk geen ondankbare rol tussen zit. Zelfs de gebruikelijke serieuze moeder heeft hier iets dat aanspreekt. Weavers nominatie is misschien wat overdreven, maar haar personage leeft wel meer dan gewoonlijk voor dit soort rollen. De Niro is echt in vorm hier en zeer geestig. Maar het is vooral de show van Lawrence en Cooper. Van die eerste ben ik al fan sinds ik haar zag in Winter's Bone en ze bewijst weer eens enorm veelzijdig te zijn en voor het eerst speelt ze geen doodserieus personage en ze doet dat perfect. Ze komt ook ouder over dan ze is, bij de Oscars leek ze flink jonger. Cooper heb ik altijd gewoon goed gevonden, maar hier speelt hij waarschijnlijk de rol van zijn leven. En ook hij wordt against type gecast, want meestal is hij een charismatische gladjakker, maar hier is hij een sociaal onhandige sukkel, maar het voelt volstrekt natuurlijk aan.

Het kloppende hart van de film is David O'Russell. Ik ken zijn oude komedies niet, maar zag wel Three Kings en The Fighter en ik heb de indruk dat zijn ruwe filmstijl pas sinds The Fighter is ontstaan. Het is voor een film als deze wel een vondst, maar de losse camera en voor een film als deze relatief vlugge editing spelen goed in op de vlugge uitwisselingen van de dialogen van de personages, waardoor het allemaal nog vlugger en chaotischer lijkt en de rauwe aanpak past ook goed bij de psychische problemen van de hoofdpersonen. O'Russell heeft zelf kennelijk een bipolaire zoon en het is waarschijnlijk daarom dat hij zoveel affectie voor zijn personages weet te vinden (hij schreef ook het script; het boek heeft kennelijk geen bipolaire karakters). Hij houdt van ze niet ondanks hun gekheid, maar dankzij. Dat is altijd al een van de grote troeven geweest van de beste screwball comedies, waarbij gekheid vaak een gezonde houding was. De personages moeten er mee om leren gaan, maar het tevens als een onderdeel van zijn of haar persoonlijkheid aanvaarden in Silver Linings Playbook.

Er is eigenlijk niets dat me niet bevalt aan deze film. Ook niet dat het verhaal voorspelbaar verloopt, want het verhaal is zo geschreven dat de afloop compleet verdient is. Daarbij is het een genrefilm en genrefilms hebben vaak een vaststaand verloop en het gaat er dan om dat dit bijzonder ingekleurd wordt. Daar slaagt deze film met verve in. Neem bijvoorbeeld die uitslag van de danswedstrijd. Iedereen ziet de afloop aankomen, maar de scène is alsnog hilarisch doordat het enthousiasme gegooid wordt op een onvoldoende.

Het is een zeldzame film die psychologische afwijkingen tot geschikt materiaal weet te maken voor feel-good, zonder daarbij vals sentimenteel te worden. De drama en de humor zijn perfect in balans, waarmee ik bedoel dat de humor het verdient de overhand te krijgen.
4,5*

Het zal wel aan mij liggen maar ik vond er helemaal niks aan..... en ook Jennifer Lawrence vind ik helemaal niet zo prettig om naar te kijken, ik vind dat ze weinig expressie heeft en als ze dan 'uit haar dak' gaat, vind ik het geforceerd overkomen. Ik 'voelde' haar niet, zeg maar en dat is voor mij toch wel een belangrijke voorwaarde om in een film meegetrokken te worden. En die gast vond ik ook maar een weirdo. Vond Robert de Niro wel goed overigens. Sorry, niet aan mij besteed deze film....

Heb een beetje gemengde gevoelens na het zien van deze film. Het begin was in ieder geval veelbelovend met Cooper en Lawrence met diverse issues, die leuk uitpakken in de film. Een lach hier en daar kon er dus wel vanaf. Maar naar het einde toe werd het steeds minder en minder. De razendsnelle dialogen had ik allemaal wel gehoord. Robert de Niro eist de aandacht op met zijn gokken op football-wedstrijden (beetje suffig) en voor de rest wordt het romantisch plotje zoals verwacht afgerond. Als je deze film beschouwt als een eigentijdse screwballkomedie, dan is het allemaal wel te begrijpen waarom Silver Linings Playbook op deze wijze verloopt. Ik kan het ook best accepteren, maar had van tevoren stiekem gehoopt op een topcomedy en dat is het dan weer nèt niet.

Zal ongetwijfeld aan mij liggen maar ik vond dit in het algemeen een saaie (zeker het eerste uur) en ook langdradige bedoeling. En dan heb ik het nog niet eens over het cliché einde. De film staat betiteld als eens Komedie / Drama maar de nadruk ligt toch nadrukkelijk op drama want humor heb ik in ieder geval nauwelijks ontdekt. Echt slecht is de film ook niet want vooral door de cast (en met name dan Bradley Cooper, Jennifer Lawrence en Jacki Weaver) is deze film nog goed te bekijken. Het verhaal (bestaat eigenlijk uit een hoop gelul) wist me niet te boeien en te pakken waardoor de duur van 2 uur me op een gegeven moment ook begon tegen te staan (na een uur had ik er eigenlijk al genoeg van). Al met al vind ik dit een zwaar overschatte film (net zoals de film "Juno" destijds) die het naar mijn mening het niet waard was om genomineerd te worden voor een Oscar (inclusief de cast). Maar goed dat is nu eenmaal mijn mening !

P.S. het veel veelvuldig toepassen van muziek van "The White Stripes" was leuk.

Ik vond deze film tegenvallen qua inhoud. Erg langdradig en saai verhaal. Nergens wordt het echt spannend of boeiend.

Overigens vond ik de cast wel goed spelen, daar is niets mis mee.

De hoge waardering op IMDB wekte hoge verwachtingen, maar helaas kom ik niet verder dan 4 sterren. Hier dus 2.

Kan er helaas niet meer van maken.

Toen ik een kwartier had gekeken naar deze Silver Linings Playbook wilde ik het eigenlijk afzetten. Vond het personage van Bradley Cooper bloedirritant en de snelle dialogen konden me ook niet bekoren.

Daarnaast vond ik het allemaal wat vaag.

Gelukkig verscheen vlot daarna Jennifer Lawrence in beeld en binnen no-time werd de film heerlijk om naar te kijken.

De chemie in de scenes tussen Lawrence en Cooper was verfrissend en deed m'n ergernis binnen een paar minuten omslaan naar positieve energie.

Robert de Niro zet een uitstekende bijrol neer als vader van Pat en bewijst gelukkig nog dat hij kan acteren.

Was bang dat het over was met een van m'n favoriete acteurs, maar gelukkig bewijst hij in deze film het tegendeel.

Jammer van het einde maar verder is deze film een verademing ten opzichte van andere films omdat de twee hoofdrolspelers twee psychiatrische patiënten betreft die net even wat anders communiceren met elkaar dan dat 'normale' mensen dat doen. Dat levert naast pijnlijke gesprekken ook bijzonder grappige gesprekken op!

Ruim voldoende.

Prima film, oscarwaardig..mwah dat gaat een beetje ver idd....

Jennifer Lawrence had mijn interesse al gewekt na het zien van The Hunger Games en nu heeft ze me helemaal te pakken met haar aantrekkelijk lichaam en haar extreem sexy stem...goede actrice ook btw...

De betere romantische komedie

Lekker catchy, vrij origineel verhaal met een standaard verloop. Erg goede acteerprestaties en het oogte ook allemaal prima, daarbij waren sommige dialogen echt geweldig. De film oversteeg echter niet de conventies van de standaard romkom qua opbouw van het plot, hierdoor komt het allemaal net iets te herkenbaar over wat de film aan waarde doet inleveren. Verder keurig, niet zo spannende soundtrack en idem dito camerawerk. Het feel-good sfeertje doet goed zijn werk waardoor je de credits met een glimlach en wat vertrouwen in de mensheid uitzit.

Alhoewel The Sliver Linings Playboek een vrij zoete hap is en alles toch wel voorspelbaar blijkt, helpen het frisse verhaal en de originele uitstekend uitgewerkte personages de film tot een topper in haar genre, maar meer ook niet.

3.5+

Volkomen mee eens, niks aan toe te voegen!

Zo'n filmpje waarvan je al vrij snel weet welke kant het op zal gaan en er onderweg een kantelpunt ligt waarbij de romantische en dramatische verwikkelingen de komedie gaan overheersen. Vrij vaak dat het dan in een vrije val belandt, maar met het stevige fundament dat Russel in de film legt, valt dat hier wel mee. Het opent in ieder geval fris en dynamisch met heen en weer ketsende dialogen tijdens gesprekken die bijna allemaal uitmonden in felle discussies.

Zo'n sequens als die van de zoektocht naar de trouwvideo draait als een tierelier en ondertussen worden er twee sterke personages opgebouwd. Cooper is meteen al op stoom en Lawrence wint gedurende de film aan charme. Aardige bijrolletjes ook met onder de meer de bijgelovige en alsmaar zemelende De Niro, terwijl Tucker links en rechts blijft opduiken. Het verliest wat schwung naarmate het vordert, maar het behoudt een zekere aantrekkingskracht.

Heerlijke film. Ben sowieso een fan van Bradley Cooper maar wow wat zet Jennifer Lawrence hier een prestatie neer zeg. Las net dat ze hiervoor een Oscar heeft gekregen en ik vind het volkomen terecht.

Twee mensen die een psychische tik van het leven hebben meegekregen (wie niet) en spelen dit geweldig. DeNiro is duidelijk degene van wie Bradley z'n stoornis heeft en het laat duidelijk zien hoe dun de lijn is tussen gezond en gek, als er al een lijn is.

Silver lining is daarbij een humoristische romantische film maar de ontwikkeling van de levensechte karakters is veel interessanter.

De heerlijke rechttoe rechtaan conversaties tussen Cooper en Lawrence zijn echt om van te genieten. Door hun verleden/afwijking is het sociaal correcte lekker afwezig en de 'normale' mensen in deze film worden daardoor soms keihard met de neus op de feiten gedrukt. Met name Cooper's sociale onhandigheid en alle therapie die hij heeft gehad, druipen van elke scene af.

Nogmaals, heerlijke film met geweldige acteurs.

Alle gekheid op een stokje maar ik heb heerlijk genoten van dit komisch drama.

Eigenlijke zotter kon het niet. Iedereen had wel hier of daar een vijs los.

Misschien toch de hedendaagse werkelijkheid?

Het verhaal zit, hoe druk ook, eenvoudig in mekaar. Ook al is baseball heel wat anders dan dansen. En een losgeslagen weduwe heel wat anders dan een depressief bedankje dat alles in het leven positief ziet en gelooft in een herovering.

De vertolking is uitstekend, echt mee(be)geleefd... Dan eens vrolijk dan eens ontroerend. Ontstuimig of stil. En toch geen vervelende momenten in dit vlakke verhaal.Bovendien speelt de muziekkeuze een positief ondersteunende rol. Hierdoor was de film totaal af.

Niet dat het romantisch gedoe in films mij aantrekt. Maar hier ligt de siroop er helemaal niet dik opgesmeerd en zorgt zelfs de plot voor een ontroerend verrassend einde.

Echt. Geen seconde verveeld.

Als fan van Robert de Niro heeft de heerlijk vertolkende en mooie Tiffany mijn overtuiging gestolen.

Maar ook Bradley Cooper speelt gevoelsgetrouw en wil ik graag mijn score als de zijn dansscore bekroond zien.

Maar omwille van het toch wat onredelijke psychische inhoudelijk gewar, zeker in het begin, knip ik er een half puntje af.

Dus 4.5 heerlijk verdiend. Zeker een aanrader.

Echt een goede film met een geweldige rol van Jennifer Lawrence. Ze zet haar enigszins duister typetje erg goed neer. Wat een veelzijdige actrice is zij! Terecht dat zij hier een oscar voor gekregen heeft.

Geef de film wel even 15-20 minuten want daarna komt de film echt los.

Ook Bradley Cooper laat zien dat hij meer kan pretty boy spelen in The Hangover.

Heerlijke film. Ik had echt weer eens zin in een mooie drama film en had deze al maanden op het oog. Voldeed volledig aan mijn verwachtingen.

Bradley Cooper mag ik. Jennifer Lawrence mag ik. Robert DeNiro mag ik. Wie niet?

Voeg daar een mooi, meeslepend verhaal aan toe en je krijgt een heerlijk totaalplaatje. Een van de fijnste films die ik de laatste tijd heb bekeken. Zeer overtuigend acteerwerk van zowel Bradley als Jennifer maar vooral van Robert DeNiro als vader. Pat was degene die telkens op het randje van geestelijke gezondheid leek te verkeren, mede doordat hij telkens last van moodswings had, maar ik vond het probleem wat Pat Senior had bijna nog ernstiger lijken. Het feit dat hij zoveel vertrouwt op zijn bijgelovigheid, tot op het punt dat het hem al zijn geld en bezittingen kan kosten, leek mij net zo problematisch als de problemen waar Pat mee kampt. Gelukkig komt dit wel goed naar voren want zijn familie is duidelijk ontstemd vanwege de "parlay". Ze blijven hem echter wel steunen terwijl ze naar mijn mening Pat nooit 100% hebben geaccepteerd na zijn thuiskomt. Bradley Cooper speelt zelf erg sterk. Ik wordt zelf al gauw angstig bij het idee van dit soort mentale problemen. Cooper legt overtuigend uit hoe het er in zijn hoofd aan toe gaat. Jennifer Lawrence speelt idem dito maar haar lichaam speelt ook een belangrijke rol aangezien zij dat erg mee heeft zitten. Ze is niet voor niets zo'n beetje de queen van het internet geworden het afgelopen jaar. Er is wel een ding wat ik op haar aan te merken heb, namelijk het volgende; schreeuwen staat bij haar gelijk aan schmieren. Althans, ze bungelt in mijn opinie net op het randje van schmieren. Cooper deed af en toe hetzelfde maar dat was op de momenten waarop hij tekst oplas alsof het een soort speech was, bijvoorbeeld aan het voeteinde van zijn ouder's bed of bij de therapeut. Geen probleem verder, de fijne sfeer overheerst dus ik kan ze alles vergeven. Bij deze film hebben ze er overigens goed op gelet dat de acteurs natuurlijk en realistisch over komen. Er wordt veel gestotterd, mensen praten door elkaars zinnen heen etc. Altijd fijn om te zien dat er moeite wordt gestoken in dit soort dingen, dat er over nagedacht wordt. Is belangrijk...

Aanrader.

4*

Draak van een film, met een hoge dosis symboliek die werkelijk in het script lijkt te zijn geslagen.

Geen van de acteerprestaties glanzen, wellicht dat de rol van Tiffany nog aardig vertolkt is. Cooper daarentegen gebruikt maar één gezichtsuitdrukking.

De verhaallijnen zijn nergens goed uitgewerkt en het verhaal zit vol met disfunctionele conversaties en wendingen. Het is nergens duidelijk wat de regisseur nu echt wil laten zien. Is het een verhaal over gestoorden die elkaar vinden? (Dan is Greenberg stukker beter) Of gaat het over gedragsstoornissen en hoe dit behandelt wordt in de maatschappij? (Vast en zeker ook films die beter zijn dan dit). Kortom, allerlei thema's worden aangesneden, maar niets overtuigd.

Na een uur werd zelfs ik onrustig en toen het, tergend langzaam gebrachte, einde op gang kwam wou ik de zaal uitlopen. Het gegniffel om de, bij vlagen, onzinnige zaken die Cooper en Tiffany uitslaan was een van de enige positieve zaken van deze prent (én een onbekend nummer van Alt-J).

1,5*

edit: ohhh, Oscar-materiaal, dat verklaart een boel....

Erg fijne film. Aan de ene kant vrij luchtig allemaal, maar aan de andere kant is dit toch een soort film dat ik graag zie. Sowieso ben ik een groot fan van chaotisch geruzie in films en dat is zeker aanwezig. Het plot werkt, is romantisch en kent een uitstekende climax. Cooper en Lawrence zijn beide op hun plek en dat geldt eigenlijk ook voor de bijrollen. Een romantische komedie die werkt en daarmee komt de film in het rijtje met bijv. Beginners.

Helemaal mee eens.

Het kwam nergens echt tot grote hoogte en bleef naar mijn idee allemaal een beetje vlak.

de Niro is en blijft inderdaad geweldig.

2'5 *

Beter dan verwacht

Een romantische drama/comedy gecombineerd met een creatieve insteek en een aantal grote namen hebben Silver Linings Playbook veel succes gegeven. Jennifer Lawrence was terecht genomineerd, Bradley Cooper zet op een overtuigende manier zijn verstrooide personage neer en Robert De Niro? Tja, die doet wat hij moet doen en past goed in het plaatje thuis.

Het grootste pluspunt voor mij persoonlijk was toch dat het verhaal me al gemakkelijk had kunnen irriteren maar dit niet gedaan heeft omdat er erg sterk gespeeld word en het sfeertje nergens te dik aangezet word. Toen de danslessen in beeld kwamen vreesde ik al voor de zoveelste standaard afloop maar dit onderdeel wordt door de makers op een creatieve manier in het verhaal ingebracht. En ook al laat het einde zich raden, het ontroert je als kijker wel. En omdat de personages zo tot leven weten te komen draagt dit absoluut ook bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Nadeel vond ik dat de film in zijn middenstuk naar mijn idee een beetje in begon te zakken, maar de finale maakte dit weer meer dan goed.

3,5*

Manische motivatie.

Een bipolaire stoornis kenmerkt zich door van alles en nog wat, maar echt manisch komt Cooper niet echt over. Al moet gezegd dat zijn motivatie om zijn vrouw terug te winnen wel getuigt van enige gestoordheid. Films over mensen met geestesziekten kunnen erg vermakelijk zijn, zo weten we al sinds lange tijd in filmland. Ook hier levert het een alleraardigste film op. Een komisch drama waarbij de romance er te dik bovenop ligt, maar die voldoende weet te ontroeren.

Goed.

Fijne film. Uitstekende rollen van zo'n beetje de gehele cast en een prachtige mix tussen drama, komedie en romantiek. Al is het einde ietwat voorspelbaar en weinig verrassend, op één of andere manier werkt het allemaal prima in deze 'Silver Linings Playbook' en weet de film daarbovenop ook nog eens lichtelijk te ontroeren. En... leuk om Robert De Niro weer eens zo'n sterke (bij)rol te zien spelen.

Redelijke film. Het acteerwerk van Lawrence is erg goed, Cooper is okee. Met name de chemie tussen de twee is mooi, wat de scenes tussen hen tot het grootste goed van de film maakt. Er zitten namelijk ook wat mankementen aan de film. De verhaallijn met Nikki vond ik onvoldoende uitgewerkt. Ze is een van de belangrijkste personages van het verhaal, maar pas aan het einde komt ze echt in beeld. Pat houdt heel de film zielsveel van haar, maar nadat pa zegt dat Nikki niet zo veel van hem houdt als Tiffany rent Pat toch maar achter haar aan. Happy ending. Ook de footballverslaving van Pat's pa en het geluk dat Tiffany en Pat zouden brengen had best achterwege mogen blijven. Nee, deze film wordt gedragen door het fenomenale acteerwerk van Lawrence en Cooper, die hun rollen met verve vervullen. Oscar voor Lawrence vind ik wel terecht ( al heb ik Amour nog niet gezien ), de overige nominaties niet echt. Een redelijke film, maar geen topper.

Een beetje een vreemde film, maar uiteindelijk vond 'k hem wel goed hoor. Je moet er wel wat inkomen. Niet echt een komedie, toch veeleer drama qua genre.

De cast kon me ook wel bekoren, ze zaten allen wel goed in hun rol.

'k vond dat de film nu wel niet direct zo Oscar waardig, niet dat hij slecht was, zeker niet, maar zo bijzonder was de rol van Jennifer Lawrence nu ook weer niet.

Desondanks heb 'k me er toch prima mee vermaakt, ondanks dat hij toch zo'n twee uren duurt. De film voelde zeker niet zo lang aan.

De moeite om gezien te hebben.

Wat een amazing film! Soms had ik het gevoel dat ik naar "echte" mensen aan het kijken was. Het acteerwerk van alle hoofdrolspelers was puur, ze forceren niet.

Aangezien ik in de psychiatrie werk heb ik regelmatig van dichtbij meegemaakt hoe een bipolaire stoornis of andere psychiatrische stoornis een gezin kan ontwrichten. De filmmakers nemen ook de tijd om te laten zien hoe mensen in de omgeving reageren wanneer ze Pat weer tegenkomen. De lerares die de school binnenrent, de politieagent die hem nauwlettend in de gaten houdt en hem op heterdaad wilt betrappen, vrienden en familieleden die hem niet hebben opgezocht tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis enz...

Wat is Robert de Niro in vorm in deze film! Ik was er ook bang voor dat hij zijn beste dagen achter de rug had. Met deze rol laat hij zien dat hij nog steeds "acting range" heeft.

Zeker 4,5 sterren waard!

Ik heb op Moviemeter op zich niet zo vaak de behoefte mijn mening neer te pennen: het wordt vaak al genoeg gedaan en vaak ook nog eens beter en doeltreffender, maar de euforische stemming die Silver Linings Playbook mij bezorgd heeft (daarnet voor de tweede maal bekeken, misschien nog wel opwekkender dan eerst) in combinatie met de reacties die mijn euforische stemming weer wat omlaag halen, voel ik me toch een beetje verplicht. Excuses voor het ongebreidelde enthousiasme alvast.

Voordat ik met superlatieven begin te strooien moet ik toch even zeggen dat ondanks het feit dat ik misschien enigszins een geoefende filmkijker ben (ik kan meer meepraten over cinemaklassiekers dan andere vrienden en leeftijdsgenoten in mijn omgeving over het algemeen), maar niet bepaald een "volwaardige" filmcriticus. Ik kan bijzonder genieten van de laatste James Bond, ook al word ik tevredener (of ja.. meer bevredigd) van de hier misschien wat meer correcte films Se7en of Festen and so on. Tevens ben ik een liefhebber van de zwaardere ladingen, maar dat geldt vooral voor muziek (ben op het muziekgedeelte van deze site ook veel actiever).

Maar toch. Zelfs de grootste kwaliteitliefhebber - en ik weet wel dat het gros van jullie dat hier is - moet soms toch wel even een royaal shotje optimisme toegediend krijgen, want het een kan niet bestaan zonder het andere, toch? En zelfs met de misschien veel onvoorspelbaardere "echte" klassiekers zoals hier in de top-250 in het achterhoofd moeten echte kwaliteitliefhebbers ook wel eens te horen krijgen dat alles goed komt, de hele wereld fijn is en iedereen lief? Toch?

Wil ik nu zeggen dat Silver Linings Playbook geen kwaliteitsfilm is? Nee, het is een ongekend geweldige verzameling van bizarre, hartverwarmende dialogen tussen beangstigende, chaotische instortingen, ontroerende vader-zoon momenten en zeker niet al te slechte dansen. Maar, oké dan, ik begrijp het, een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een film en uiteindelijk verliefd worden , het wint geen originaliteitsprijzen. Eigenlijk zouden ze samen een kapperszaak voor dementerende boerderijdieren moeten opzetten en jammerlijk falen om de film echt speciaal te maken en aan het einde van de film loeiende ruzie krijgen en met vlammenwerpers elkaar grondig tot gort brengen om teleurgestelde reacties over de voorspelbaarheid van het einde te voorkomen (alles wat ik hiervoor heb gezegd is natuurlijk niet serieus hoor, ik bedoel het goed en ik ben niet zo sarcastisch!) , maar ik heb het gevoel dat mensen die mopperen over van alles en nog wat aan minpunten aan de film (hoewel ik het met het zogenaamd voorspelbare einde echt niet eens kan zijn (danswedstrijd verloopt niet helemaal zoals het hoort en ik denk toch echt dat het voorspelbare einde zou zijn dat hij zou eindigen met Nikki)) niet helemaal willen begrijpen wat nou het doel van de film is: de kijker tevreden en vrolijk weg laten lopen na het kijken. En juist door het vermijden van de clichés door middel van de verhaallijn, de dialogen en het razend goede acteerwerk slaagt deze film er zo goed in om mij daarin mee te slepen.

Jennifer Lawrence speelt natuurlijk een fabelfantastische rol als verknipte weduwe die van zich af neukt (mag ik dat zeggen in een recensie?) om haar rouw te vergeten, maar eigenlijk vind ik dat alle lofuitingen en cadeautjes naar Bradley Cooper zouden moeten gaan, want wat word ik toch vrolijk van de oprechte manier waarop hij zijn personage vertolkt en de subtiel uitgebeelde, maar o zo duidelijke emoties die constant van zijn gezicht afstralen. Nu zou ik nog ieder karakter kunnen afgaan om ze complimentjes te kunnen geven, maar m'n stukje is al zo lang: als u deze film nog niet gezien heeft, noteer dan in ieder geval de geweldige acteerprestaties.

Laatste (ik beloof het!) wat ik nog kwijt moet is hoe geniaal de chaos in sommige scenes naar boven komt zonder storend te worden - deze manier van dialoog is ook behoorlijk atypisch voor een "romantische komedie", schat ik zo -, hoe ontwikkeld de regisseur of schrijver of wat dan ook de verhaallijn heeft gemaakt zonder pretentieus te worden, hoe mooi de humor verweven is met dramatiek en hoe blij ik ermee ben dat optimistische films zoals deze eens in de zoveel tijd ook eens kunnen bewijzen dat optimisme niet per sé inferieur is aan drama. Het kan ook allemaal wel eens goed komen, daar gaat het om.

5* en sorry voor mijn lange, misschien wat onduidelijke praatje. Het zal niet heel vaak meer voorkomen schat ik zo.

Goeie film. Maar... 8 oscar nominaties? Okay misschien terecht voor 'best actress' jennifer lawrence, die speelt altijd wel sterk, dat is hier niet anders, maar een oscar? Tsja, ach...

Nadat David O. Russell het door Three Kings meer dan tien jaar lastig had in Hollywood, kwam hij ijzersterk terug met the Fighter en met name nu met deze film. Eindelijk de bevestiging van zijn talent waarop ik wachtte al die tijd. O. Russell maakt een volledig voorspelbare romkom en het werkt als een trein. Dat komt met name omdat hij precies de juiste toon weet te vinden. De knipoog is aanwezig, maar gelukkig niet te vet. Het feelgood aspect barst nergens uit zijn voegen. De personages zijn net even ontwricht en corky genoeg om anders (en dus leuk) te zijn. Die juiste toon is zo cruciaal en zo lastig te raken, dat het ’t benadrukken waard is. American Beauty, Little Miss Sunshine, Sideways etc. hadden erg middelmatig kunnen zijn, maar het zijn films die op alle goede momenten de juiste snaar weten te raken. En dat geldt ook voor deze film. De cast begrijpt het prima. Zelfs Tucker weet precies de juiste toon te vinden. De humor is precies ingetogen genoeg en het drama is toegevoegd met exact de juiste dosis. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het schuine oog gaat eruit, ik ga de carrière van O. Russell vanaf nu met veel belangstelling nauwlettend in de gaten houden. 4 dikke sterren. De leukste in zijn soort sinds jaren.